I SA/SZ 477/04

I SA/Sz 477/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-04-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krystyna Zaremba /przewodniczący/
Marzena Kowalewska
Zofia Przegalińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
art. 3 par. 1 pkt. 24, art. 4, art. 60 par. 1, art. 64, art.65 par. 4 pkt. 2, art. 85 par. 1, art.280, art.283
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska/spr./ Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [..] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Dnia 21 listopada 2003r. działająca w imieniu P. M. Agencja Celna "J" S.A. dokonała zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie SAD nr [...] w procedurze dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym kiełbasy salami z indyka, klasyfikując ją do kodu PCN 160231300 ze stawką celną 0 %. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. rachunek wystawiony przez eksportera - firmę A. & Co. KG, deklarację wartości celnej, świadectwo przewozowe EUR 1 oraz decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego Nr 331255554/35/13614/P/15831/7 z dnia 14 listopada 2003r., zawierającą pozwolenie na przywóz określonych towarów w ramach automatycznej rejestracji.
Po zwolnieniu towaru, w Oddziale Celnym w [...] przeprowadzono kontrolę postimportową, dotyczącą w szczególności prawidłowości zastosowanej klasyfikacji towaru do kodu Polskiej Nomenklatury Scalonej (PCN) oraz sposobu wykorzystania pozwolenia. Przedmiotowa kontrola wskazała na nieprawidłowości w ww. zgłoszeniu celnym w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Wyniki tejże kontroli przesłano Naczelnikowi Urzędu Celnego, który postanowieniem z dnia [...]., Nr [...], wszczął z urzędu postępowanie celne mające na celu zweryfikowanie prawidłowości klasyfikacji taryfowej w zgłoszeniu celnym.
W wyniku przeprowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego
decyzją z dnia 23 lutego 2004r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 13 § 1, § 3 pkt 1 i 2, § 5, art. 65 § 4 pkt 2 lit. "b" i "c", art. 83 § 1, art. 85 § 1, art. 209 § 1 pkt 1 i § 2, art. 222 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. – Kodeks celny (j.t.: Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz.802 z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 z późn. zm.), ust. 1 lit. "b", ust. 3 lit. "b" części I tom I Taryfy celnej stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia, części V Instrukcji wypełniania i stosowania dokumentu SAD stanowiącej załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117, poz. 1250 z późn. zm.); art. 6 ust. 7, art. 11c ust. 1, art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993r. (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, stawki celnej, kwoty wynikającej z długu celnego oraz należnego podatku. Importowany towar zaklasyfikował pod pozycją 160100910 Taryfy Celnej, obejmującej kiełbasy suche lub do smarowania, nie gotowane ze stawką celną 20 % wartości celnej towaru. Organ ten wymierzył jednocześnie cło z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej w wysokości 35 % wartości celnej towaru. Zgodnie bowiem z ust. 3 lit. "a" części I A "Postanowienia wstępne. Stawki celne" ww. Taryfy celnej dla towarów pochodzących z krajów Światowej Organizacji Handlu (do której należą Niemcy i skąd pochodzi przedmiotowy produkt) stosuje się stawki celne autonomiczne, jeśli stawka celna konwencyjna jest wyższa od określonej dla danego towaru stawki celnej autonomicznej. W odniesieniu do kodu 160100910 została ustalona stawka celna konwencyjna w wysokości 89 maksimum 1,54 EUR/kg i autonomiczna w wysokości 35 %. Dla przedmiotowego kodu nie ustalono stawki celnej obniżonej dla towarów pochodzących
z Unii Europejskiej, stąd nie było możliwe uwzględnienie wniosku strony o zastosowanie preferencji (pole 36 dokumentu SAD) w odniesieniu dla przewiezionego towaru.
W odwołaniu od decyzji P. M. wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia
w całości i zaklasyfikowanie spornego towaru do kodu zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym, tj. 160231300 PCN. Zaskarżonej decyzji zarzucił "naruszenie prawa celnego
i podatkowego przez błędną wykładnię przytoczonych w decyzji przepisów i zastosowanie niewłaściwych przepisów". Następnie pismem z dnia 13 kwietnia 2004r. wystąpił
o przeprowadzenie postępowania dowodowego, polegającego na dopuszczeniu dowodów
w postaci: informacji producenta na temat składu towaru i jego kodu Taryfy celnej; dokumentów dotyczących przedmiotowej odprawy celnej, będących w posiadaniu Agencji Celnej; informacji odnośnie klasyfikacji zastosowanej przez Agencję Rynku Rolnego.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...]., Nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, art.13 § 5, art. 85 § 1, art. 262 ustawy - Kodeks celny, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz Taryfy celnej stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia, utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, wyjaśniwszy kwestie dotyczące podstawy prawnej i sposobu taryfikacji towarów objętych zgłoszeniem celnym, podzielił stanowisko organu celnego pierwszej instancji, że towar objęty zgłoszeniem celnym z 21 listopada 2003r., tj. kiełbasa salami z indyka, powinien być zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zaklasyfikowany do pozycji 160100910 Taryfy celnej, obejmującej kiełbasy suche lub do smarowania.
Dyrektor Izby Celnej za niezasadny uznał zarzut strony, iż decyzja zawarta
w dokumencie SAD była prawidłowa, gdyż zgłoszenia celnego dokonała agencja celna, którą należy uznać za profesjonalistę w tej dziedzinie, zaś organ celny nie kwestionował zadeklarowanego przez stronę kodu Taryfy celnej. Organ ten wyjaśnił, że zgodnie
z art. 60 § 1, art. 64 i art. 65 Kodeksu celnego zgłoszenie towaru do procedury celnej stanowi czynność materialno - techniczną, a przyjęcie zgłoszenia przez organ celny powoduje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą, na warunkach zadeklarowanych przez importera w zgłoszeniu. Zgodnie zaś z art. 83 Kodeksu celnego, w celu upewnienia się
o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym organ celny może podejmować działania z zakresu kontroli dokumentów oraz danych handlowych dotyczących operacji przywozu. Jeśli wynik kontroli nie potwierdza prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, organ celny ma obowiązek wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 65 § 4 ustawy Kodeks celny. W takim przypadku organ celny ma nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek dokonania klasyfikacji każdego zaimportowanego towaru.
Z uzasadnienia decyzji wynika dalej, iż organ odwoławczy jako nieuzasadnione ocenił żądanie P. M. dotyczące dopuszczenia dodatkowych dowodów w postaci informacji producenta na temat składu towaru i jego kodu Taryfy celnej, dokumentów dotyczących przedmiotowej odprawy celnej, będących w posiadaniu Agencji Celnej oraz informacji odnośnie klasyfikacji zastosowanej przez Agencję Rynku Rolnego. Organ ten wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie był rodzaj towaru, gdyż organy celne tego nie negowały, lecz klasyfikacja towaru. Wyjaśnił także, że stosownie do treści
art. 280 i 283 Kodeksu celnego, to organy celne są właściwe do ustalenia klasyfikacji.
W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej nie był zobowiązany do badania przyczyn podania przez ARR takiego, a nie innego kodu PCN. Jego zadanie stanowiła natomiast weryfikacja decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w zakresie zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia, po uprzedniej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego , zarzucił organom celnym:
1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zaliczenie sprowadzanego towaru
do pozycji taryfy celnej 160100910, w sytuacji, gdy w dokumencie SAD była wskazana prawidłowa klasyfikacja 160231300;
2) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 4, art. 41 i art. 2651 Kodeksu celnego oraz art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 2, art. 188 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi skarżący, przytaczając skrótowo stan faktyczny sprawy, wskazał, iż wszczęcie z urzędu postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego
nastąpiło z naruszeniem procedury, gdyż w jego sprawie istniała już prawomocna decyzja celno-podatkowa, zawarta w dokumencie SAD, zatem jej wzruszenie mogło nastąpić wyłącznie w drodze wznowienia postępowania celnego.
Zdaniem skarżącego, organy celne obu instancji popełniły błąd w kwestii oznaczenia sprowadzonego towaru, ponieważ na dokumencie celnym i w zezwoleniu Agencji Rynku Rolnego był wskazany prawidłowy kod, który został ustalony w oparciu o skład produktu przez tę Agencję oraz specjalistów z Agencji Celnej, a następnie sprawdzony w czasie procedury celnej na granicy. Skarżący podniósł także, że organy celne pominęły w jego sprawie ważne dowody (jego pismo z 13 kwietnia 2004r.)
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej, podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się do badania decyzji administracyjnych i innych aktów pod względem ich zgodności z prawem. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, iż nie narusza ona prawa.
Sąd jako chybiony ocenia zarzut skarżącego w zakresie naruszenia przez organy celne prawa materialnego, poprzez błędne zaliczenie sprowadzanego towaru do pozycji taryfy celnej 160100910, w sytuacji, gdy w dokumencie SAD była wskazana prawidłowa klasyfikacja 160231300.
Stosowana obecnie w Polsce Taryfa celna stanowiąca załącznik nr 1
do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca1983r. (załącznik
do Dz.U. Nr 11, poz. 62 z dnia 7 lutego 1997r.), która w stosunku do Polski weszła w życie 1 stycznia 1996r. 8-znakowa treść pozycji PCN pokrywa się z treścią Nomenklatury Scalonej (CN) opracowanej przez Komisje Wspólnot Europejskich i stosowanych przez Unię Europejską. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta. Są to Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zawarte w Taryfie celnej, które zapewniają jednolitą interpretację zasad klasyfikacji towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej oznacza, iż dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną.
Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag
do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący tu jest wynikający z art. 85 § 1 Kodeksu celnego stan towaru
w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. Stan towaru, będący podstawą wymiaru należności celnych przywozowych, to jego jakość, forma, postać, ilość oraz inne właściwości odróżniające go od innych towarów (vide: wyrok NSA w Warszawie z 10 stycznia 2003r., sygn. akt V SA 499/02, niepubl., LEX nr 142194).
Z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że towar objęty zgłoszeniem celnym nr [...] stanowi kiełbasa salami wyprodukowana z mięsa wieprzowego i drobiu z dodatkiem mięsa indyczego (25 % - 57 %).
W tej sytuacji niezasadnym jest żądanie skarżącego w kwestii zaklasyfikowania importowanego towaru do pozycji 1602 Taryfy celnej, która obejmuje mięso, podroby przetworzone lub zakonserwowane inne niż wymienione w pozycji 1601 Taryfy celnej. Zgodnie z brzmieniem pozycja ta obejmuje pozostałe przetworzone lub konserwowane mięsa, podroby lub krew. Ponadto zgodnie komentarzem do pozycji 1602 zawartym
w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej (tom I str. 161), pozycja ta "obejmuje wszystkie przyrządzone i konserwowane mięsa, podroby mięsne lub krew objęte niniejszym działem
z wyjątkiem kiełbas i podobnych produktów (pozycja 1601)". Powyższe oznacza zatem,
że w przypadku klasyfikacji towarów do pozycji 1601 lub 1602 towar w pierwszej kolejności klasyfikowany jest do pozycji 1601, a dopiero w przypadku gdy nie spełnia przesłanek decydujących o klasyfikacji do tej pozycji następuje jego przyporządkowanie do pozycji 1602.
Jak wynika z wyżej cytowanych Wyjaśnień do Taryfy celnej (tom I, str. 160), pozycją 1601 objęte są "kiełbasy i podobne wyroby, tj. przetwory składające się z mięsa lub podrobów mięsnych, które zostały pocięte na kawałki lub posiekane, lub wyroby z krwi, umieszczone w jelitach, żołądkach, pęcherzach, skórach lub podobnych osłonach (naturalnych lub sztucznych). (...) Pozycja niniejsza zawiera między innymi: kiełbasy
i podobne produkty na bazie mięsa (np. Frankfurter, salami)."
Przedmiotowy towar niewątpliwie należy do wyrobów objętych pozycją 1601 i zgodnie z treścią tej pozycji należy go tam klasyfikować. Jednocześnie nie spełnia wymagań pozycji 1602 Taryfy celnej, albowiem brzmienie tej pozycji oraz komentarz odnoszący się do produktów nią objętych, zawarty w Wyjaśnieniach do taryfy celnej wykluczają z niej przedmiotowy towar.
W świetle powyższego należy uznać, iż organ celne obu instancji prawidłowo dokonały klasyfikacji towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym do pozycji 160100910 Taryfy celnej, obejmującej kiełbasy suche lub do smarowania, nie gotowane.
Nieprawidłowe jest również stanowisko skarżącego, iż dokument SAD jest decyzją celno-podatkową, której wzruszenie wymaga nie wszczęcia, lecz wznowienia postępowania przez organ podatkowy.
Stosownie do treści art. 3 § 1 pkt 24 ustawy z 9 stycznia 1997r. - Kodeks celny
(j.t.: Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), zgłoszenie celne oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Jednym ze sposobów dokonywania zgłoszenia celnego jest forma pisemna. Zgodnie zaś z § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117, poz. 1250 z późn. zm.), zgłoszenie celne towarów w formie pisemnej dokonywane jest na formularzu Jednolitego Dokumentu Administracyjnego (formularz SAD) lub na zestawie Jednolitego Dokumentu Administracyjnego (zestaw SAD).
W myśl art. 60 § 1, art. 64 i art. 65 ustawy - Kodeks celny, zgłoszenie towaru
do procedury celnej stanowi czynność materialno-techniczną, polegającą na samookreśleniu przez zgłaszającego jego zobowiązania wobec Skarbu Państwa z tytułu należności celnych od dokonanego obrotu towarowego z zagranicą. Przyjęcie zgłoszenia przez organ celny powoduje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą, na warunkach zadeklarowanych przez importera w zgłoszeniu. Zgłoszenie celne nie jest zatem decyzją
w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego, a jedynie deklaracją strony
m.in. w zakresie wysokości kwot cła i podatków z tytułu importu towarów, zawiadomieniem organów celnych o potrzebie objęcia zgłoszonego towaru procedurą celną (vide: wyrok NSA OZ w Szczecinie z 21 września 2000r., sygn. akt 1012/99, Monitor Podatkowy 2001/3/2).
Zatem, organ celny był uprawniony z mocy art. 83 Kodeksu celnego
do przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru (kontrola postimportowa), a następnie z uwagi na fakt, iż wynik kontroli nie potwierdził prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania celnego, w następstwie którego wydano decyzję na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego. Tego rodzaju postępowanie, niemające charakteru nadzwyczajnego, nie jest oceniane w aspekcie przesłanek obowiązujących przy wznowieniu postępowania.
Nie znajduje tu bowiem zastosowania przepis art. 2651 Kodeksu celnego, stanowiący,
iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony i w tym przypadku organ celny wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.
Sąd podziela stanowisko organu celnego drugiej instancji, iż kod PCN podany
w zgłoszeniu celnym przez Agencję Celną, czy wskazany przez producenta nie jest wiążący dla organów celnych. Do ustalenia klasyfikacji taryfowej właściwe są wyłącznie organy celne, co wynika z art. 280 i art. 283 Kodeksu celnego. Organ celny, który dokonuje weryfikacji zgłoszenia celnego ma nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek dokonania klasyfikacji każdego zaimportowanego towaru, zgodnie z przepisami taryfy celnej, w tym ustalenie czy spełnia on wszystkie kryteria nałożone przez taryfę (brzmienie uwag do sekcji i działów, brzmienie pozycji, podpozycji i kodów, zasady ORINS) oraz uregulowania wynikające z Wyjaśnień
do taryfy celnej (zakres pozycji i pod pozycji).
Sąd stwierdza także, że - wbrew twierdzeniu skarżącego - Agencja Rynku Rolnego nie dokonała ustalenia kodu sprowadzonego z zagranicy towaru w oparciu o jego skład. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dowodzi wyłącznie tego, że decyzją z dnia
14 listopada 2003r., Nr 33125554/35/13614/P/15831/7, Prezesa Agencji Rynku Rolnego zezwolił P. M. (firma "E") na przywóz 6 ton towaru o kodzie PCN 160231300 objętych automatyczną rejestracją. Także z pisma Biura Administrowania Obrotem Towarowym z Zagranicą Agencji Rynku Rolnego z dnia 16 stycznia 2004r.
Nr Azpz-AMS-072-14-252/2004 wynika jedynie, że P. M. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia (w ramach automatycznej rejestracji obrotu) na przywóz towarów
o kodzie PCN 160231300. Prezes Agencji Rynku Rolnego, uwzględniając przedmiotowy wniosek, w dniu 25 listopada 2003r. wydał decyzję Nr 331255554/29/13759/P/16007/7, którą zezwolono na sprowadzenie z Niemiec 28 ton produktu spożywczego o kodzie taryfowym 160231300. Akty te nie stanowią zatem dokumentów w sprawie klasyfikacji taryfowej konkretnego towaru, w tym towaru będącego przedmiotem prowadzonego postępowania.
Nie jest trafny zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przepisów proceduralnych,
w szczególności art. 180, art. 187 i 188 ustawy – Ordynacja podatkowa. Jak bowiem stwierdzono wyżej, ustalona przez organy celne klasyfikacja towaru znalazła odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa. Wszystkie przedstawione w sprawie informacje i dowody pomocne w ustaleniu klasyfikacji przedmiotowego towaru zostały wzięte pod uwagę. Dopuszczenie dowodów w części towaroznawczej nie znalazło natomiast uzasadnienia, gdyż ta została w sposób bezsporny ustalona.
W ocenie Sądu, nieuzasadnionym jest również zarzut skarżącego w kwestii naruszenia przez organy celne przepisów art. 4, art. 41 Kodeksu celnego, regulujących kwestię możliwości uzyskania informacji od organów celnych w sprawie stosowania przepisów prawa celnego oraz uprawnień Ministra Finansów w zakresie dokonywania urzędowej interpretacji prawa celnego. Sam skarżący w żaden sposób nie sprecyzował bowiem, na czym to naruszenie miałoby polegać, zaś z akt sprawy nie wynika, aby zasięgał on informacji odnośnie stosowania przepisów prawa.
Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa, należało orzec o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).