I SA/Sz 47/06

I SA/Sz 47/06 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krystyna Zaremba /przewodniczący/
Maria Dożynkiewicz /sprawozdawca/
Marzena Kowalewska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 155 poz 1287
art. 5 ust. 1,2, art. 23 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców.
Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
art. 8 ust. 1,2, art. 23 ust. 1, pkt 20, ust. 2, art. 14
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dz.U. 1999 nr 101 poz 1178
art. 2 ust. 2,3
Ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej.
Dz.U. 2002 nr 169 poz 1387
art. 210 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006r. sprawy ze skargi D. i J.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. określającą J.B. i D.B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że J.B. wspólnie z K.J. prowadził pozarolnicza działalność gospodarczą w formie Spółki jawnej – Przedsiębiorstwo Techniczno- Handlowe "A" - J.B. i K.J. z siedzibą w S.. Każdy ze wspólników posiadał udziały w wysokości 50%, dochody opodatkowane były na zasadach ogólnych, z obowiązkiem prowadzenia ksiąg rachunkowych. Ponadto J.B. w 2002 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą " B." –J.S. B. z siedzibą w S.. Działalność ta opodatkowana była na zasadach ogólnych z obowiązkiem prowadzenia księgi przychodów i rozchodów. 31 marca 2003 r. małżonkowie B. złożyli zeznanie PIT- 36 o wysokości osiągniętego dochodu. W związku ze wszczęciem postępowania podatkowego wobec obu małżonków i połączeniu tych postępowań Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. [...] r. wydał decyzję określającą małżeństwu J. i D. B. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł .
W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż w 2002 roku Spółka jawna Przedsiębiorstwo Techniczno-Handlowe "A" J.B. i K.J. skorzystała zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, póz 1287), z premii podatkowej. Wysokość premii podatkowej "wykorzystanej" przez Spółkę w roku 2002 wynosiła [...] zł (jest to różnica pomiędzy zgłoszonymi wierzytelnościami w wysokości [...] zł, a kwotą [...] zł z tytułu otrzymanych z tego tytułu wpłat należności). Kwoty te zostały zaliczone odpowiednio do przychodów i kosztów uzyskania przychodów Spółki. Zgodnie z art. 8 ust. l i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, połowa wierzytelności zgłoszonych do premii podatkowej w 2002 r. przez Spółkę jawną Przedsiębiorstwo Techniczno-Handlowe "A" miała bezpośredni wpływ na wielkość przychodu i kosztu uzyskania przychodu Podatnika.
W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. stwierdzono, iż Spółka jawna nie spełniła warunków uprawniających do skorzystania z premii podatkowej, gdyż na dzień złożenia zeznania za rok podatkowy rozpoczynający się w 2002 r. posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2003 r. w kwocie [...] zł. Należność ta została uiszczona w dniu 13.08.2003 r., podczas gdy termin zapłaty przedmiotowego zobowiązania upłynął w dniu 25.03.2003 r.
Ponadto Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. potraktował również jako przedsiębiorcę wspólnika tej Spółki - Pana J.B.. Także w tym przypadku organ pierwszej instancji nie stwierdził by Podatnikowi przysługiwał przywilej uprawniający do skorzystania z premii podatkowej, gdyż na dzień złożenia zeznania za rok podatkowy rozpoczynający się w 2002 r. posiadał zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych tytułu zaliczek:
- za luty 2003 r. w kwocie deklarowanej [...] zł (wpłata została uiszczona w dniach: 20.05.2003 r. - [...] zł oraz 15.07.2003 r. - [...] zł),
- za marzec 2003 r. w kwocie deklarowanej [...] zł (wpłata została uiszczona w dniach: 21.07.2003 r. - [...] zł oraz 02.09.2003 r. - [...] zł).
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podatnicy zarzucili naruszenie przepisów art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 20 i ust. 2, art. 24 ust. 1 i ust. 2, art. 24a, art. 26, art. 27 i art. 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez błędną ich interpretację, co spowodowało bezzasadne zwiększenie obowiązków podatkowych. Zdaniem podatników organ pierwszej instancji bezpodstawnie zaniżył koszty uzyskania przychodów Spółki, gdyż nie zastosował się do posiadanej przez Spółkę jawną Przedsiębiorstwo Techniczno-Handlowe "A" J.B. i K.J., dokumentacji podatkowej. Według Strony, w prowadzonym postępowaniu podatkowym organ podatkowy pierwszej instancji ograniczył się jedynie do oceny stanu faktycznego (wierzytelności zgłoszonych przez Spółkę do premii podatkowej, zgodnie z art. 5 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców), nie wziął pod uwagę natomiast okoliczności faktycznych takich jak uwierzytelniona i udowodniona nieściągalność należności zaliczonych do przychodów Spółki oraz treści przepisu art. 23 ust. l pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnicy podnieśli, iż gdyby ustawodawca nie nadał przedsiębiorcom prawa do skorzystania z ulgi w postaci premii podatkowej, Spółka miałaby prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalne - zarachowane zgodnie z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do przychodów podatkowych - na mocy art. 23 ust. 1 pkt 20 i pkt 21 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W rezultacie Spółka osiągnęłaby ten sam skutek, bez korzystania z przywileju podatkowego w postaci premii podatkowej. Stwierdzili ponadto, iż przepis art. 23 ust. l pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie wymaga udowodnienia nieściągalności, należy jednak wskazać na takie przesłanki faktyczne, które potwierdzałyby iż ściągnięcie wierzytelności od dłużnika jest nieprawdopodobne i niemożliwe. Zakwestionowali zasadność zastosowania przepisów art. 23 ust. 2 pkt 2
w związku z art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, przez błędną ich interpretację względem Spółki jawnej, podnosząc, iż w odniesieniu do Spółki jawnej ustawodawca nie wskazał terminu do złożenia zeznania podatkowego.
Ponadto zdaniem podatników organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej interpretacji definicji przedsiębiorcy wymienionej w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101 póz. 1178 z późn. zm.). Zdaniem Strony, status przedsiębiorcy posiada Spółka jawna, a nie jej wspólnik. Wg odwołujących w decyzji organ pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej, na mocy której zmniejszone zostały przychody podatkowe Spółki jawnej "A" J.B. i K. J., a tym samym przychody przypadające na wspólnika Spółki jawnej. Podatnicy zarzucili , iż w decyzji organ pierwszej instancji pomniejszył przychody podatkowe J.B. o kwotę [...]
zł, która stanowi całość przychodów z tytułu otrzymanych przez przedsiębiorcę - Spółkę jawną - wpłat należności dotyczących "premii podatkowej". Wskazano na rażące naruszenie przepisów proceduralnych: art. 120, 121, 122, 123, 180, 187, oraz 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, pozbawiające podatników przysługujących im praw. Podatnicy zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, m.in. zasady dochodzenia prawdy obiektywnej. Zdaniem Odwołujących, organ pierwszej instancji w przedmiotowym postępowaniu w sposób niedokładny wyjaśnił stan faktyczny, a także zaniechał zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. W odwołaniu podniesiono również zarzut, iż obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego został przeniesiony na Stronę postępowania podatkowego. Zdaniem podatników samo zawiadomienie Strony o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, z czego Strona nie mogła skorzystać, nie może być uznane za wykonanie obowiązku ustalenia okoliczności wskazanych w art. 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem czym innym jest wymóg umożliwienia Stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (zgodnie z ar. 123 § l oraz art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa), a czym innym - obowiązek zebrania materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w zakresie wymaganym przepisami prawa.
Organ odwoławczy utrzymując mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu wskazał na treść art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Według tego organu dla Spółki jawnej ustawodawca nie określił terminu do złożenia zeznania podatkowego, jednak podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych jest wspólnik Spółki (zgodnie
z art. 8 ust. l i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) i na nim ciąży obowiązek złożenia zeznania podatkowego w ustawowym terminie.
Z materiału dowodowego wynika, zdaniem tego organu, iż Spółka nie spełniła warunku uprawniającego przedsiębiorcę do skorzystania z przedmiotowej ulgi, gdyż na dzień złożenia zeznania podatkowego, tj. 30.04.2003 r. posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2003 r. w wysokości [...] zł. Termin wpłaty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2003 r. upłynął 25.04.2003 r., natomiast Spółka uregulowała powyższą zaległość w dniu 13.08.2003 r., czyli po ustawowym terminie. Spółka jawna posiadała wierzytelności za lata 1996-2002 (k. 119-122). Część należności zgłoszonych do premii podatkowej przez Przedsiębiorstwo Techniczno-Handlowe "A" Spółka jawna, była dochodzona na drodze postępowania sądowego. Nie dostrzeżono jednak, by do 2002 r. Spółka korzystała z uprawnienia nadanego przez ustawodawcę w art. 23 ust. l pkt 20 w związku z art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nawet w stosunku do należności dochodzonych na drodze postępowania sądowego. Organ odwoławczy przywołując treść art. 23 ust. 2 pkt 2 o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdził, że możliwość zaliczenia określonej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów jest uzależniona od spełnienia przez Spółkę dwóch warunków jednocześnie, a mianowicie wierzytelności winny zostać uprzednio zarachowane na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz należy odpowiednio udokumentować ową nieściągalność wierzytelności. Ustawodawca ściśle określił rodzaj dokumentacji, jakimi należy udokumentować nieściągalność wierzytelności, aby móc zaliczyć ją do kosztów uzyskania przychodów. Posiadanie przez Spółkę innych niż wymienione w art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokumentów, nie uprawnia jej do skorzystania z ww. prawa. W ciężar kosztów uzyskania przychodów Spółki zarachowano należności zgłoszone do premii podatkowej w dniu 30.11.2002 r., podczas gdy przedmiotowe wierzytelności powstawały w latach 1996 - 2002. Zdaniem tego organu brak jest konsekwencji w postępowaniu Spółki, nieskorzystała ona bowiem z uprawnienia nadanego przez przepisy art. 23 ust. 1 pkt 20 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w latach wcześniejszych.
Za błędne organ odwoławczy uznał stanowisko, iż skoro Spółka nie spełniła warunków uprawniających do skorzystania z premii podatkowej, zaliczając jednocześnie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów, ma prawo zakwalifikować te wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ ten nie stwierdził też naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję organu odwoławczego pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji :
1) naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj przepisów art. 2 pkt 1 i art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120 i art. 210 ust. 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji wbrew przepisom prawa oraz niepowołanie
w zaskarżonej decyzji jej podstawy prawnej ( art. 23 ust.2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców ).
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że adresatem praw
i obowiązków wynikających z ustawy o restrukturyzacji są przedsiębiorcy , przy czym
w art. 2 tej ustawy ustawodawca wskazał, kogo uważa za przedsiębiorcę. Powołana
w tym przepisie ustaw z 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej określa, kto jest przedsiębiorcą, wskazując, ze przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, natomiast w ust. 3 dodał, że za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej. Podobna definicja przedsiębiorcy znajduje się w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Istnieje więc zdaniem skarżących różnica pomiędzy pojęciem "przedsiębiorca", a pojęciem "podatnik", a wobec tego stanowisko organów, że Spółka Jawna "A" nie mogła skorzystać z premii podatkowej, gdyż w terminie złożenia zeznania o wysokości dochodu ( poniesionej straty) przez podatnika, będącego wspólnikiem spółki jawnej , posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2003 r. jest nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja wydana została więc bez podstawy prawnej . Niedopuszczalne jest bowiem zdaniem skarżących rozszerzające stosowanie prawa podatkowego i przyjmowanie, ze skoro wspólnik spółki cywilnej jest przedsiębiorca, to w imię równości i sprawiedliwości wspólnik spółki jawnej będzie przez organy podatkowe za takiego uznany. Stanowisko organów podatkowych, uzależniające prawo do skorzystania z premii podatkowej przysługujące spółce jawnej, od terminów , które są przyporządkowane do osób fizycznych będących wspólnikami tej spółki nie znajduje podstawy o obowiązujących przepisach. Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania pełnomocnik skarżących podniósł, że jak wynika z decyzji podstawą jej wydania było stanowisko organu o niemożliwości skorzystania przez spółkę jawną z premii podatkowej, z powołaniem się na art. 23 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych. Nie powołał jednak tej podstawy przy wydaniu zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Skarga nie jest zasadna.
W sprawie tej sporne jest to, czy organy miały uzasadnione podstawy do zakwestionowania zaliczenia, w roku podatkowym 2002, do kosztów podatkowych Spółki Jawnej, w której jednym ze wspólników był skarżący wierzytelności odpisanych jako nieściągalne w formie premii podatkowej określonej w art. 5 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 11 poz. 1287 ze zm.) .
Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy premia podatkowa jest prawem przedsiębiorcy do zaliczenia, w roku podatkowym rozpoczynającym się w 2002 r., do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym wierzytelności odpisanych jako nieściągalne lub rezerw utworzonych na pokrycie wierzytelności- zaliczonych uprzednio do przychodów należnych, jeżeli wierzytelności te spełniają warunki określone w tym przepisie W ust. 2 tego przepisu wskazano jednocześnie, że zasady korzystania z premii podatkowej określają przepisy rozdziału 3. W rozdziale tym w art. 23 określone zostały warunki , które muszą zostać spełnione przez przedsiębiorcę do skorzystania z premii podatkowej. Jednym z tych warunków w myśl art.. 23 ust. 2 pkt 2 tej ustawy jest nie posiadanie w terminie złożenia zeznania o wysokości dochodu ( poniesionej straty ) za rok podatkowy rozpoczynający się w 2002 r., w tym również za lata wcześniejsze znanych zaległości z tytułu podatków stanowiących dochód budżetu państwa , składek na ubezpieczenia społeczne oraz składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne. Skarżąca nie kwestionowała ustaleń organów podatkowych, że Spółka Jawna "A" miała w terminie, o którym mowa w tym przepisie zaległości w podatku VAT, jak i tego, że skarżący posiadał zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy. Wg strony skarżącej warunek ten jednak nie może mieć w tym przypadku zastosowania, gdyż wspólnik spółki jawnej nie jest przedsiębiorcą, a wobec tego terminy, które są przyporządkowane do osób fizycznych, będących wspólnikami nie mają zastosowania do spółki jawnej.
Premia podatkowa określona w powołanej wyżej ustawie stosownie do treści art. 5 ust. 1 sprowadza się do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym określonych w tym przepisie wierzytelności lub rezerw. Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) w przypadku przychodów w Spółce nie będącej osobą prawną, a taką bez wątpienia jest spółka jawna w art. 8 ust. 1 i 2 nakazuje uzyskiwane przez tą spółkę przychody dla celów podatkowych rozdzielać między poszczególnych wspólników proporcjonalnie do prawa w udziale w zysku. Zasady te odpowiednio stosuje się do rozliczenia kosztów. Z przepisu tego wynika przy tym, że podatnikiem jest każdy ze wspólników. Gdyby podzielić argumentację skarżących, że termin określony w art. 23 ust. 2 pkt 2, w którym przedsiębiorcy nie mogą posiadać zaległości dla skutecznego skorzystania z premii podatkowej nie dotyczy spółki jawnej, ma bowiem odniesienie do osób fizycznych, to tym samym uznać by należało, że premia taka spółce jawnej nie przysługuje. Premia podatkowa określona w art. 5 ust. 1 sprowadza się bowiem do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym określonych w tym przepisie wierzytelności lub rezerw. Podatnikiem zaś tego podatku w przypadku spółki jawnej są wspólnicy, a wobec tego do nich także zdaniem Sądu odnosi się warunek określony w art. 23 ust.2 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji. Ustawa o restrukturyzacji wbrew bowiem zarzutom skargi zawiera szerszą definicję przedsiębiorcy niż ustawa z 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101 poz. 1178 ze zm.) W art. 2 pkt 1 wskazuje, że przedsiębiorcą w rozumieniu tej ustawy jest przedsiębiorca określony w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium RP będący podatnikiem, płatnikiem, następcą prawnym lub osoba trzecią odpowiadającą za zaległości podatkowe albo inny zobowiązany do uiszczenia należności, o których mowa w art. 6. Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o restrukturyzacji jest więc także wspólnik spółki jawnej, który jako podatnik podatku dochodowego jest zobowiązany do uiszczenia należności w tym podatku, tj. należności wymienionych w art. 6 tej ustawy. Nietrafny jest więc zarzut skargi, że w tym przypadku przepis art. 23 ust. 2 pkt 2 nie będzie miał zastosowania.
Wbrew także zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie organ odwoławczy w części wstępnej decyzji nie wskazał przepisu art. 23 ust. 2 pkt ustawy o restrukturyzacji jednak w uzasadnieniu swej decyzji na przepis się ten powołał , przytaczając przy tym jego treść . Uchybienie wskazane w skardze nie mogło mieć więc istotnego wpływu na wynik sprawy.
Prawidłowo również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał, że brak warunków do skorzystania z premii podatkowej nie skutkuje zakwalifikowania tych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa ta wprawdzie w tym przepisie daje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnych, jeżeli jednak na podstawie art. 14 zostały one zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona. Wymogi uznania nieściągalności za uprawdopodobnioną określone zostały w ust. 2 art. 23. Jest to zamknięty katalog sposobów uprawdopodobnienia. Na okoliczności wymienione w tym przepisie skarżąca nie wskazywała.
Wobec powyższego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, skargę jako niezasadną należało oddalić (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.– Prawo
o postępowania przed sądami administracyjnymi. –Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
/-/M.Kowalewska /-/K.Zaremba /-/M.Dożynkiewicz