I SA/Łd 460/23

I SA/Łd 460/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Bożena Kasprzak /przewodniczący sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15gg ust. 19, ust. 23a, ust. 28 pkt 2
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Asesor WSA Agnieszka Gortych - Ratajczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr SKO.4131.12.2023 w przedmiocie określenia kwoty i nakazania zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 13 marca 2023 r., na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 16 marca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1000 z późn. zm.,"dalej Kpa"), art. 15gg ust. 19, 23a i 28 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm., dalej "ustawa Covid"), w zw. z art. 60 i 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.) w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm., dalej "O.p.") Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie obowiązku zwrotu świadczeń przez A.sp. z o. o. z/s w P. na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy: określił przypadającą do zwrotu kwotę na 25.568,52 zł oraz orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: od kwoty: 17.045,68 zł od dnia 06.10.2020r. do dnia zwrotu oraz od kwoty: 8.522,84 zł od dnia 10.11.2020r. do dnia zwrotu.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez spółkę odwołania decyzją z 12 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Kolegium podało, że Spółka wystąpiła 29 września 2020 r. w trybie art. 15gg ustawy Covid z wnioskami o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19.
Wniosek nr [...], dotyczył dofinansowania wynagrodzeń dla 4 pracowników na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 18 502,71 zł, zaś wniosek nr [...], dotyczył dofinansowania wynagrodzenia dla 1 pracownika na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 7065,81 (w tym dofinansowanie wynagrodzenia pracownika w kwocie: 6 029,37 zł oraz pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 1 036,44 zł). Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi przyznał dofinansowanie do obydwu złożonych wniosków i wypłacił środki w wysokości wynikającej ze złożonych wniosków,
Spółka 30 grudnia 2020 r., zgodnie z art. 15gg ustawy Covid, złożyła formularze rozliczeniowe dotyczące przyznanych środków wskazując, że całość środków została przez pracodawcę zgodnie z celem i na warunkach na jakie je uzyskano.
Weryfikując przedstawione przez stronę rozliczenia organ I instancji stwierdził, że spółka nie złożyła pełnej dokumentacji otrzymanych i wykorzystanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP i pismami z 20 maja 2022 r. wezwał spółkę do złożenia kompletnego rozliczenia, w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości przyznanych środków wraz z odsetkami liczonymi od całej kwoty pomocy od dnia następującego po dniu przekazania środków. Braki formularza rozliczeniowego miały zostać przez spółkę uzupełnione poprzez złożenie: wykazu pracowników sporządzonego na dzień złożenia wniosku, w oparciu, o który podmiot złożył wniosek, wykazu pracowników pozwalającego na rozliczenie otrzymanej kwoty, dokumentów potwierdzających przelewy wynagrodzeń pracowników, bądź odbiór wypłaty w gotówce (np. wyciąg bankowy) za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu składek ZUS za każdy miesiąc otrzymania wsparcia na kwotę nie mniejszą niż wartość składek ZUS finansowanych w ramach wniosku, zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób, która została sfinansowana w ramach wniosku oraz oświadczenia przedsiębiorcy w sprawie spełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie danych osobowych.
Wezwanie pozostało bez odpowiedzi, a Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi pismem z 22 lutego 2023r. (doręczonym 23.05.2022 r.) zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu ww. świadczeń, a następnie po zebraniu materiału dowodowego w sprawie poinformował stronę na podstawie art. 10 § 1 Kpa, o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz przeglądania akt sprawy. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. W konsekwencji 13 marca 2023 r. organ wydał decyzję określającą spółce przypadającą do zwrotu kwotę 25.568 zł oraz orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami.
Podzielając stanowisko organu I instancji Kolegium podkreśliło, że w sprawie pozostaje bezsporne, że spółka nie wykonała w terminie obowiązków nałożonych przepisami ustawy Covid mimo, iż została poinformowana zarówno o tym, że złożone rozliczenie zawiera błędy oraz wezwana do uzupełnienia złożonego rozliczenia pismem z 20 maja 2020 r., jak i poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. SKO wyjaśniło, że niedokonanie prawidłowego rozliczenia dofinasowania wiąże się sankcją obowiązku zwrotu tych świadczeń, co wynika z treści art. 15gg ust. 23a, a zatem organ I instancji wobec niewywiązania się strony z obowiązków ustawowych nie miał innej możliwości niż orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.
W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji. Kwestionowanej decyzji strona zarzuciła: - nieuwzględnienie stanu faktycznego, jaki był przy wnioskowaniu i rozliczeniu otrzymanej pomocy finansowej w WUP, która została udzielona i wykorzystana zgodnie z prawem, - pominięcie dokumentów zawartych w dokumentacji oraz naruszenie w wyniku podjętej decyzji art. 5 Kodeksu cywilnego. Ponadto spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów:
1) z zeznań świadka B. K. na okoliczność zgodnego z prawem wykorzystania i terminowego rozliczenia przedmiotowego dofinansowania z Wojewódzkiego Urzędu Pracy;
2) z zeznań świadka M. M. na okoliczność zgodnego z prawem wykorzystania i terminowego rozliczenia przedmiotowego dofinansowania z Wojewódzkiego Urzędu Pracy;
3) z: - Formularza rozliczeniowego, - Wykazu pracowników sporządzonego na dzień złożenia wniosku, w oparciu o który podmiot złożył wniosek, - Wykazu pracowników pozwalającego na rozliczenie otrzymanej kwoty, - Dokumentów potwierdzających przelewy wynagrodzeń pracowników, bądź odbiór wypłaty w gotówce za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, - Dokumentów potwierdzających przelewy z tytułu składek ZUS za każdy miesiąc otrzymania wsparcia na kwotę nie mniejszą niż wartość składek ZUS finansowanych w ramach wniosku, - Oświadczenia przedsiębiorcy w sprawie spełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie danych osobowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 – dalej: P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.
W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 2095 ze zm. - dalej: ustawa COVID-19). Stosownie do ww. przepisu:
1. Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
3. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3.
Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy C0VID-19 postanowiono, że Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że skarżący wystąpił w dniu 29 września 2020r. z wnioskami (2 szt.) w trybie art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚPJ na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19. Wnioski zostały złożone i podpisane przez M.K. - Prezesa Zarządu.:
1. wniosek nr [...] (skorygowany w dniu 1 października 2020r. nr [...]) dotyczył dofinansowania wynagrodzeń dla 4 pracowników na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 18 502,71 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 18 502,71 zł;
2. wniosek nr [...] dotyczył dofinansowania wynagrodzeń dla 1 pracownika na okres 3 miesięcy począwszy od 1 września 2020r. w łącznej kwocie 7065,81 zł z przeznaczeniem na: a) dofinansowanie wynagrodzenia pracownika w kwocie: 6 029,37 zł, b) pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o których mowa w pkt 1, w kwocie 1036,44 zł.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi przyznał dofinansowanie, do wniosku nr [...] i przekazał środki na wskazany przez stronę na rachunek bankow w trzech transzach: 1) I transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 6 167,57 zł (nr zlecenia [...]), 2) II transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 6 167,57 zł (nr zlecenia [...]), 3) III transza płatna dnia 10.11.2020 roku w wysokości 6 167,57 zł (nr zlecenia [...]). Środki dotyczące drugiego wniosku o nr [...] zostały przekazane również w trzech transzach: 1) I transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 2 355,27 zł (nr zlecenia [...]), 2) II transza płatna dnia 06.10.2020 roku w wysokości 2 355,27 zł (nr zlecenia [...]), 3) III transza płatna dnia 10.11.2020 roku w wysokości 2 355,27 zł (nr zlecenia [...]). Wypłatę środków we wskazanych wyżej dniach i kwotach na wskazany przez beneficjata rachunek bankowy potwierdzają załączone do akt sprawy potwierdzenia przelewów.
Skarżąca spółka w dniu 30 grudnia 2020r. złożyła formularze rozliczeniowe dotyczące obu wniosków i przyznanych środków na podstawie art. 15gg wskazując, że całość środków została wykorzystana przez pracodawcę zgodnie z celem i na warunkach, na jakie je uzyskał.
Organ weryfikując powyższe rozliczenia stwierdził, że beneficjent nie złożył pełnego udokumentowania rozliczenia obu wniosków nr [...] oraz [...] z otrzymanych środków i świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i w związku z tym wezwał stronę do złożenia kompletnego rozliczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem obowiązku zwrotu całości przyznanych środków wraz z odsetkami liczonymi od całej kwoty pomocy od dnia następującego po dniu przekazania środków. Poinformował też stronę, że jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku we wskazanym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wyda decyzję o zwrocie. W powyższych pismach organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia braków formularza rozliczeniowego poprzez złożenie: - wykazu pracowników sporządzonego na dzień złożenia wniosku, w oparciu, o który podmiot złożył wniosek, - wykazu pracowników pozwalającego na rozliczenie otrzymanej kwoty, - dokumentów potwierdzających przelewy wynagrodzeń pracowników, bądź odbiór wypłaty w gotówce (np. wyciąg bankowy) za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia, - zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu składek ZUS za każdy miesiąc otrzymania wsparcia na kwotę nie mniejszą niż wartość składek ZUS finansowanych w ramach wniosku, - zbiorczego potwierdzenia dokonania przelewu z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób, która została sfinansowana w ramach wniosku, - oświadczenia przedsiębiorcy w sprawie spełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie danych osobowych. Pisma powyższe zostały doręczone stronie w dniu 23 maja 2023r. W wyznaczonym przez organ I instancji terminie pomimo prawidłowo doręczonych pism z dnia 20 maja 2022r. strona nie rozliczyła wniosku nr [...] skorygowanego w dniu 1 października 2020r. oraz wniosku nr [...].
Skutkiem powyższego było wydanie przez organ I instancji decyzji, w której określił przypadającą do zwrotu kwotę 25 568,52 zł i orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: • od kwoty: 17 045,68 zł od dnia 06.10.2020r. do dnia zwrotu, • od kwoty: 8 522,84 zł od dnia 10.11.2020r. do dnia zwrotu.
Zdaniem skarżącego, środki były wykorzystane zgodnie z przysługującym prawem i nie ma w tym zakresie żadnych uchybień, a ponadto dopiero z decyzji spółka podjęła informacje, że WUP stwierdził pewne braki i nieścisłości w dokumentacji.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zasługuje na aprobatę. Prawidłowo, w ocenie Sądu, organy uznały, że skarżąca spółka nie wykonała w terminie obowiązków nałożonych na nią przepisami ustawy COVID-19. Twierdzeniom strony, że nie miała wiedzy o obowiązku zwrotu i że rozliczenie zawiera błędy, przeczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, bowiem zarówno wezwanie do uzupełnienia rozliczenia z dnia 20 maja 2022r., w którym organ I instancji szczegółowo wyjaśnił, o jakie dokumenty należy uzupełnić rozliczenie jak i zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 22 lutego 2023r., zostało doręczone stronie skarżącej skutecznie. Spółka nie podjęła żadnych działań w celu uzupełnienia dokumentacji i dokonania prawidłowego rozliczenia. Zatem organy słusznie uznały, że spółka nie dokonała prawidłowego rozliczenia dofinansowania, a to wiąże się z obowiązkiem zwrotu tych świadczeń.
Ustawodawca wyraźnie wskazał konsekwencje nierozliczenia się przez stronę ze zobowiązania w określonym terminie - sankcja polega na zwrocie całości otrzymanej pomocy. Z tego względu organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy COVID-19 przypisując określonym zaniechaniom strony określone konsekwencje. Także wysokość kwoty przypadającej do zwrotu została ustalona prawidłowo, gdyż jest ona podyktowana jest brzmieniem art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19. Strona została pouczona o konieczności zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.
W treści decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo określono nie tylko kwoty przypadające do zwrotu, ale i daty, od których naliczone będą odsetki. Tak więc Kolegium słusznie nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a poczyniona analiza przepisów ustawy COVID-19 jest prawidłowa, wszechstronna i wystarczająca do wydania decyzji w sprawie. Wobec niewywiązania się przez stronę z obowiązków ustawowych organy nie miały innej możliwości aniżeli orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.
Jak wynika z akt sprawy, strona nie zaprzecza, że otrzymała wezwanie do uzupełnienia formularza rozliczeniowego o konkretnie wskazane przez organ I instancji dokumenty (akta administracyjne w załączeniu), ale z drugiej strony podnosi w odwołaniu, że o brakach dowiedziała się z decyzji, nie była świadoma owych braków i nieścisłości, a wynika to po prostu z błędu ludzkiego w następstwie braku pełnych informacji, tym bardziej że sprawa dotyczy bardzo nietypowej sytuacji w okresie pandemii.
Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że do skarżącej spółki dotarło wezwanie do uzupełnienia rozliczenia o wskazane w nim konkretne dokumenty, ale spółka nie zareagowała na wezwanie. Zdaniem Sądu stosownie do uregulowania art. 15gg ust. 23 ustawy covid-19, organy miały uprawnienie do zweryfikowania rozliczenia otrzymanych środków covidowych i w ramach tej weryfikacji mogły żądać uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej. Strona skarżąca nie odpowiadając na wezwanie i nie uzupełniając braków, nawet w toku postępowania przed organami, naraziła się na określone w art. 15gg ust. 23a ustawy covid-19 konsekwencje.
Odnosząc się do wniosku dowodowego skarżącej wskazać należy, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano, że przeprowadzenie przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu jest dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem postępowania sądowego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego, a przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza.
W niniejszej sprawie, dowody wskazane w skardze miały zdaniem strony skarżącej wykazać błędne ustalenia organów co do oceny prawidłowości rozliczenia się z otrzymanych środków. Nie mniej mając na względzie treść art. 106 § 3 P.p.s.a, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków jest w myśl tego przepisu niedopuszczalne, natomiast dokumenty opisane w skardze zmierzały do zmiany ustaleń faktycznych, co jest również niedopuszczalne, a poza wszystkim te dokumenty nie zostały dołączone ani do odwołania, ani do skargi.
Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów prawa procesowego. Nadto podkreślić trzeba, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego, na które powołuje się skarżąca.
Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a należało orzec jak w sentencji.
Ake.