I SA/Sz 413/19

I SA/Sz 413/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Woźniak
Ewa Wojtysiak /sprawozdawca/
Joanna Wojciechowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III FSK 1679/21 - Wyrok NSA z 2023-02-15
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1785
art. 7 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi HALIFAX P Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Sz [...]
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] interpretacją indywidualną z dnia [...] r., nr : [...], [...] - wydaną na podstawie art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – zwanej w skrócie "O.p.") na wniosek H. S. (dalej także "Wnioskodawca", "Skarżąca") z dnia [...] r. - Prezydent uznał stanowisko Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym w zakresie zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r, poz. 1785 z późn. zm. – dalej w skrócie "u.p.o.l.") - za nieprawidłowe.
W ww. wniosku z dnia [...] r., Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny.
Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym gruntu składającego się z działek o numerach ewidencyjnych [...] [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] [...]) przy ul. [...] w [...]. Działki te zostały oznaczone na kopii mapy zasadniczej, kolorem żółtym. Teren objęty działkami stanowi zurbanizowane tereny stoczniowe historycznie zwane [...]
Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowe nieruchomości gruntowe zlokalizowane są na terenie [...] [...], co znajduje potwierdzenie w przebiegu granic [...] – [...] Na wskazanych powyżej działkach ewidencyjnych znajdują się nabrzeża portowe oraz infrastruktura umożliwiająca korzystanie z niego. Budowle stanowiące elementy infrastruktury portowej Wnioskodawca wskazał w tabeli stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Tabela ta stanowiła również, załącznik do deklaracji DN-1, którą Wnioskodawca co rok składał celem ustalenia podstawy opodatkowania.
Zgodnie z powyższą tabelą łączna wartość budowli stanowiącej infrastrukturę portową wynosi [...] zł (według deklaracji na podatek od nieruchomości [...] [...]
Zgodnie z przeprowadzoną przez Wnioskodawcę inwentaryzacją gruntów, powyższe budowle zajmują łączną powierzchnię gruntów - [...].
Wnioskodawca wskazał, że całe przedsiębiorstwo pozwalające na prowadzenie działalności stoczniowej zostało wydzierżawione podmiotowi trzeciemu - [...] w [...]. Ów podmiot trzeci na obszarze obu działek, jak również przy użyciu infrastruktury portowej prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie elementów infrastruktury portowej, a najemcy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na remontach jednostek pływających, przeładunku oraz składowaniu. Cały teren objęty działkami gruntu nr [...] i [...] wraz z infrastrukturą portową służy do wykonywania działalności stoczniowej przez podmioty trzecie. Wnioskodawca załącza do wniosku dokumentację zdjęciową potwierdzającą fakt funkcjonowania na terenach objętych wnioskiem przemysłu stoczniowego.
Wnioskodawca przy tym wskazał, że w [...] udziały w Spółce [...] zostały zbyte przez dotychczasowego właściciela ([...] [...]) oraz został powołany nowy zarząd oraz rada nadzorcza. Nowe osoby pełniące funkcje w Zarządzie w ramach czynności sprawdzających dotychczasową działalność Wnioskodawcy, doszły do przekonania, że posiadane budowle stanowią infrastrukturę portową i powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości. Pod wątpliwość została poddana dotychczasowa praktyka o opodatkowaniu wszystkich budowli oraz zajętych pod nie gruntów, stąd też wystosowanie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w tym zakresie wydaje się uzasadnione.
Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca sformułował pytanie, a mianowicie, czy budowle infrastruktury portowej, opisane w stanie faktycznym oraz zajęte pod nią grunty podlegają zwolnieniu podatkowemu, o jakim mowa w art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz.U. z 2017 r., poz.1785 ze zm. – zwanej "u.p.o.l.").
W swoim stanowisku Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., z podatku od nieruchomości zwolnione są: "budowle infrastruktury portowej, budowle zapewniające dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty". Wnioskodawca wskazał, że pojęcie "infrastruktury portowej" nie zostało zdefiniowane w u.p.o.l., jak też ustawa ta nie odsyła wprost do innych ustaw w celu ustalenia definicji legalnej tego pojęcia.
Nie budzi natomiast wątpliwości, zdaniem Wnioskodawcy, że zgodnie z językową wykładnią tego przepisu, zwolnieniem są objęte wszystkie budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nie grunty. Ustawodawca nie wprowadza żadnych dodatkowych warunków skorzystania ze zwolnienia podatkowego. Jak zostało wskazane w jednym z ostatnich wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FSK 531/16) z dnia 7 marca 2018 r. - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. W orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA z: 3 czerwca 2008 r. Il FSK 996/07, ONSAiWSA 2009, Nr 2 poz. 42; 5 sierpnia 2011 r, II FSK 435/10; 10 grudnia 2008 r., II FSK 558/08 i II FSIC 1082/07; 5 sierpnia 2011 r. II FSK 434/10; 12 lipca 2013 r. II FSK 678/13), jak też w piśmiennictwie prawniczym (glosa R. Dowgiera do wyroku NSA z 5 sierpnia 2011 r., II FSK 434/10, w "Przeglądzie Podatkowym" 2012, nr 2, s. 37-42) dominuje pogląd, iż pojęcia infrastruktury portowej i infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich należy interpretować tak jak zostały one zdefiniowane w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2017 r. poz.1933 ze zm. – zwanej w skrócie "u.p.p.m."). Zgodnie art. 2 pkt 4, przez infrastrukturę portową - rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5, czyli świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.
Zdaniem Wnioskodawcy, orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie nakazuje przyjmować definicję infrastruktury portowej zawartą w ustawie o portach i przystaniach morskich. Powyższe prowadzi zatem do konkluzji, aby móc skorzystać ze zwolnienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., należy sprostać następującym wymaganiom:
1. budowle infrastruktury portowej oraz zajęte przez nie grunty muszą znajdować się w granicach portu lub przystani morskiej;
2. budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nie grunty powinny być ogólnodostępne;
3. budowle infrastruktury portowej muszą być związane z funkcjonowaniem portu i muszą być przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający portem usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.
Z uwagi na powyższe kryteria Wnioskodawca wskazał, iż infrastruktura portowa i grunty opisane w "stanie faktycznym" spełniają wszystkie ww. wymienione warunki.
Ad. 1. Budowle infrastruktury portowej oraz zajęte przez nie grunty muszą znajdować się w granicach portu lub przystani morskiej.
Odnosząc się do pierwszego kryterium Wnioskodawca wskazał, że działki gruntu nr [...] i [...] położone w obrębie ewidencyjnym [...] [...], położone są w granicach [...]. Dodał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie ustalenia granicy portu morskiego w [...] od strony lądu (Dz.U. z 2005, Nr 119, poz. 1010 - dalej w skrócie "Rozporządzenie"), określającym granice [...], obejmują swoim obszarem działki Wnioskodawcy. Wnioskodawca przedstawił zaznaczony na mapie obejmującej granice [...], działki gruntu nr [...] i [...] obręb [...]
Wnioskodawca wskazał zatem, że pierwsze kryterium kwalifikacji infrastruktury portowej wraz z zajętymi przez nie gruntami Wnioskodawcy do skorzystania ze zwolnienia podatkowego jest bezspornie spełniony.
Ad. 2. W ocenie Wnioskodawcy, budowle oraz zajęte przez nie grunty spełniają również kryterium, które pozwala traktować je jako infrastrukturę portową ogólnodostępną. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "ogólnodostępność to możliwość skorzystania z danego obiektu przez inne podmioty niż władający obiektem". W dalszej części uzasadnienia NSA wskazał, że "należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 10 maja 2017 r. I ACa 83/17, że z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. wynika, iż okoliczność oddawania budowli oraz zajętych pod nie gruntów przez podmiot zarządzający portem - na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o odpłatne korzystanie z infrastruktury portowej - nie prowadzi do utraty przez ten podmiot zarządzający zwolnienia z podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej oraz zajętych pod nie gruntów. (...) Nie można zgodzić się przy tym z poglądami, że wynajmowanie, wydzierżawianie infrastruktury portowej w istocie prowadzi do ograniczenia bądź wyłączenia ogólnodostępności infrastruktury portowej, o której mowa w art. 2 pkt 4 u.p.p.m.
Wnioskodawca zaznaczył przy tym, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 07 maja 2015 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla każdego portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 732) wynika, że elementami infrastruktury portowej są m.in.:
a. pirsy, pomosty, dalby i inne budowle, b. Nabrzeża, c. Torowiska portowych urządzeń przeładunkowych wraz z ich fundamentami, d. Infrastruktura drogowa, w tym drogi kołowe, place manewrowe, ulice, parkingi, e. Infrastruktura elektroenergetyczna, f. Infrastruktura ciepłownicza, g. Infrastruktura wodociągowa, h. Infrastruktura telekomunikacyjna i informatyczna i. Infrastruktura ochrony przeciwpożarowej.
Tymczasem w dotychczas składanych deklaracjach DN-1, Wnioskodawca wskazywał na szereg budowli, których wartość stanowiła następnie wartość do naliczenia podatku od nieruchomości. Z analizy tabeli budowli oraz systematyki zawartej w Rozporządzeniu wynika, że wszystkie podlegające dotychczas opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stanowią budowle infrastruktury portowej (szczegółowy wykaz budowli zawierał załącznik do wniosku).
Następnie Wnioskodawca przedstawił w tabelce opis z Rozporządzenia Nazwa budowli wraz z numerem inwentarzowym:
1. Pirsy, pomosty, dalby i inne budowle Wiaty przejezdne ([...]), wiata do piaskowania ([...]), łoże podporowe ([...]), rampa [...]), Parkan ul [...] ([...]), sieć sprężonego powietrza ([...] instalacja sprężonego powietrza ([...]), zbiorniki żelbetowe ([...]), kanał podłogowy [...])
2. Nabrzeża Nabrzeże remontowe ([...])
3. Torowiska portowych urządzeń przeładunkowych wraz z ich fundamentami Podtorze dźwigów nabrzeżowych ([...] podtorze suwnicy [...]), tor wiat przejezdnych [...]
4. Infrastruktura drogowa, w tym drogi kołowe, place manewrowe, ulice, parkingi, Drogi kołowe ([...] plac z płyt chodnikowych ([...]), plac montażowy ([...] plac manewrowy ([...]), parking ([...]
5. Infrastruktura elektroenergetyczna Sieć elektryczna ([...] linia energetyczna ([...]), oświetlenie terenu ([...])
6. Infrastruktura ciepłownicza Instalacja CO ([...]), Ciepłociąg z podłączeniem ([...]
7. Infrastruktura wodociągowa Sieć wodociągowa ([...]), ujęcie wody technologicznej ([...]), sieć kanalizacyjna ([...]), przewody sieci kanalizacyjnej ([...]), sieć przewodów wodociągowych ([...])
8. Infrastruktura telekomunikacyjna i Sieć telefoniczna ([...] informatyczna
9. Infrastruktura przeciwpożarowej ochrony.
[...] W kwestii oceny, czy budowle i zajęte pod nimi grunty związane są z funkcjonowaniem portu, Wnioskodawca wskazał, że fakt prowadzenia przez Wnioskodawcę usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej jest bezsporny. Wnioskodawca dodał, że w tej materii wypowiedział się m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 07 marca 2018 r., w którym jednoznacznie wskazał, że "definicja infrastruktury portowej odwołuje się do art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m., w tym sensie, że wskazuje, iż ta infrastruktura portowa ma być przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. Ten przepis zaś wskazuje, że "przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje, w szczególności: 1) zarządzanie nieruchomościami i infrastrukturą portową 2) prognozowanie, programowanie i planowanie rozwoju portu, 3) budowę, rozbudowę, utrzymywanie i modernizację infrastruktury portowej, 4) pozyskiwanie nieruchomości na potrzeby rozwoju portu, 5) świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, 6) zapewnienie dostępu do portowych urządzeń odbiorczych odpadów ze statków w celu przekazania ich do odzysku lub unieszkodliwienia". Innymi słowy przez świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m., należy rozumieć administrowanie, koordynowanie i kontrolę w zakresie korzystania z infrastruktury portowej w sposób zapewniający swobodny dostęp do wszystkich akwenów oraz obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących, zgodnie z art. 2 pkt 4) wspomnianej ustawy, w skład tej infrastruktury (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2013 r. II FSK 678/13).
Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca stanął na stanowisku, iż obiekty szczegółowo opisane w przedstawionym stanie faktycznym, spełniają wszelkie ustawowe przesłanki, aby uznać je za elementy infrastruktury portowej. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 u.p.o.l., obiekty takie oraz zajęte pod nie grunty są zwolnione z podatku od nieruchomości.
Zaskarżoną ww. interpretacją indywidualną z dnia [...] r., Prezydent (także "Organ interpretacyjny") uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Dokonując wykładni przepisów prawa objętych wnioskiem o wydanie interpretacji Organ interpretacyjny wskazał, że obowiązek podatkowy i zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości normuje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.
Powołując treść art. 3 ust. 1 u.p.o.l., Organ interpretacyjny wskazał, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako wieczysty użytkownik gruntu oraz właściciel obiektów budowlanych. Powołując następnie treść kolejnych przepisów u.p.o.l., Organ interpretacyjny wskazał na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Organ interpretacyjny powołał następnie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zgodnie z którym, zwalnia się z podatku od nieruchomości: (...) budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury portowej zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty . Dokonując szczegółowej analizy art. 7 ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. Organ interpretacyjny wskazał, że ustawodawca podatkowy nie zdefiniował użytych w nim pojęć, z wyjątkiem terminu budowla, który na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy interpretować w oparciu o art. 1 a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l.
W ocenie Organu interpretacyjnego, wobec braku w u.p.o.l. definicji pojęć "infrastruktury portowej" oraz "infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich", należy w pierwszej kolejności ustalić znaczenie tych pojęć. Użyte w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pojęcia "infrastruktura portowa" oraz "infrastruktura zapewniająca dostęp do portów i przystani morskich" zostały zdefiniowane wyłącznie na gruncie ustawy o portach i przystaniach morskich.
Zdaniem Organu interpretacyjnego, w sytuacji, gdy ustawodawca nie wprowadził znaczenia poszczególnych pojęć w ustawie podatkowej, to nie można – interpretować norm prawa podatkowego w oderwaniu od regulacji zawartych w pozostałych gałęziach prawa. Dodał przy tym, że od 1 stycznia 2002 r., w art. 7 ust. 1 dodany został w pkt 4 lit. a) przepis, na mocy którego zwolniono od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniające dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. Powołany przepis wprowadzony został ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1197). Obecnie przedmiotowe zwolnienie wynika z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a jego treść nie uległa zmianie.
Organ interpretacyjny wskazał, że pojęcie infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.p.m., (...) i rozumie się przez to prowadzące do portu lub przystani morskiej oraz położone w granicach portu lub przystani morskiej tory wodne, wraz ze związanymi z ich funkcjonowaniem obiektami, urządzeniami i instalacjami. W przypadku obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich, ustawodawca w cytowanym przepisie wprowadza w pierwszej kolejności wymóg położenia obiektów w granicach portu lub przystani morskiej oraz istnienia toru wodnego a dopiero w drugiej kolejności związania obiektów, urządzeń i instalacji z jego funkcjonowaniem. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.p.p.m., " Budowa, modernizacja i utrzymanie infrastruktury zapewniającej dostęp do portów są finansowane ze środków budżetu państwa, w wysokości określonej w ustawie budżetowej."
W ocenie Organu interpretacyjnego, z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że opisane we wniosku budowle znajdują się w granicach portu morskiego, jednak nie są związane z prowadzącym do portu torem wodnym, tylko z prowadzoną działalnością stoczniową. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uznania przedmiotowych obiektów za infrastrukturę zapewniającą dostęp do portów lub przystani morskich. Powołując następnie definicję infrastruktury portowej, podmiotu zarządzającego, Organ interpretacyjny wskazał, że "budowlą infrastruktury portowej" w rozumieniu art. 7ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury lub każde urządzenie budowlane związane z tym obiektem, zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, jeżeli:
1) znajduje się w granicach portu lub przystani morskiej,
2) jest ogólnodostępny,
3) jest związany z funkcjonowaniem portu,
4) jest przeznaczony do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. - tj. dotyczących świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.
Organ interpretacyjny podkreślił przy tym, że wskazane warunki muszą być spełnione łącznie. Nadto dodał, że zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie art.7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 pkt 4 u.p.p.m. oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m., które to przepisy współtworzą ulgę podatkową, ma ewidentnie charakter przedmiotowo - podmiotowy. Wynika to z zawartego w art. 2 pkt 4 u.p.p.m. sformułowania "przeznaczone do wykonywania zadań przez podmiot zarządzający portem". Zatem, pojęcie infrastruktury portowej na gruncie u.p.p.m. należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem, polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym, zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego. Organ interpretacyjny powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 435/10 z dnia 5 sierpnia 2011 r.
Odnosząc się do poszczególnych przesłanek dotyczących infrastruktury portowej w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, Organ interpretacyjny stwierdził, że zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym działka nr [...] i [...] obręb [...] wraz z posadowionymi na niej obiektami budowlanymi położona jest na terenie [...] [...], zatem spełniona zostaje pierwsza z przesłanek zaliczenia posadowionych tam obiektów budowlanych do budowli infrastruktury portowej.
Organ interpretacyjny wskazał, że kolejnym z elementów definicji infrastruktury portowej z art. 2 pkt 4 u.p.p.m., która współtworzy zakres zwolnienia z podatku od nieruchomości, stosowanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jest ogólnodostępny charakter położonych na terenie portu morskiego obiektów, urządzeń i instalacji.
Organ interpretacyjny podniósł, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że cyt.: "całe przedsiębiorstwo pozwalające na prowadzenie działalności stoczniowej zostało wydzierżawione podmiotowi trzeciemu – [...]. Ów podmiot trzeci na obszarze obu działek, jak również przy użyciu infrastruktury portowej, prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie elementów infrastruktury portowej, a najemcy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na remontach jednostek pływających, przeładunku oraz składowaniu". Cały teren objęty działkami gruntu nr [...] i [...] wraz z infrastrukturą portową służy do wykonywania działalności stoczniowej przez podmioty trzecie.
W ocenie Organu interpretacyjnego, budowle wykazane we wniosku są ogólnodostępne w rozumieniu ustawy o portach i przystaniach morskich i tym samym druga przesłanka uznania obiektów do infrastruktury portowej, została spełniona.
Odnosząc się do trzeciego warunku uznania obiektów jako infrastruktura portowa Organ interpretacyjny wskazał, że jest to związanie obiektów z funkcjonowaniem portu. Funkcjonowanie każdego portu opiera się na świadczeniu usług portowych. Za usługi portowe uznaje się takie, które są efektem i produktem działalności gospodarczej podmiotów działających w porcie i są świadczone bezpośrednio lub pośrednio na rzecz ładunków i pasażerów w związku z potrzebą zmiany środka transportu z lądowego na morski lub odwrotnie. Do takich usług zaliczyć należy między innymi: pilotaż – holowanie, cumowanie, bunkrowanie, odbiór odpadów, ochrona przeciwpożarowa, ratownictwo, usługi pomocnicze takie jak remonty, konserwacje, a także usługi na rzecz ładunków tj. wyładunek, załadunek, przeładunek, sztauowanie, składowanie jak również usługi na rzecz pasażerów związane z ich zaokrętowaniem i wyokrętowaniem.
W ocenie Organu interpretacyjnego, w przedstawionym stanie faktycznym przedstawione we wniosku obiekty będące w posiadaniu osoby trzeciej, tj. [...] związane są z prowadzeniem działalności stoczniowej, cyt.: "całe przedsiębiorstwo pozwalające na prowadzenie działalności stoczniowej zostało wydzierżawione podmiotowi trzeciemu - [...]". Obiekty Wnioskodawcy wydzierżawione osobie trzeciej nie są zatem związane z funkcjonowaniem portu. Zatem trzecia przesłanka uznania obiektów za infrastrukturę portową nie została spełniona.
Organ interpretacyjny wskazał, że ostatnią (czwartą) przesłanką uznania obiektów jako infrastruktura portowa jest przeznaczenie ich do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. Mając powyższe na uwadze, Organ interpretacyjny stwierdził, że pojęcie infrastruktury portowej na gruncie u.p.p.m. należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem, polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Zatem przedmiotowe usługi muszą być świadczone przez podmiot zarządzający portem, a nie przez podmioty trzecie, czyli, zadań tych nie może wykonywać inny podmiot. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 435/10 z dnia 05.08.2011 r. cyt.: "zwolnienie przewidziane w art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, a zatem o możliwości skorzystania z niego decydować musi fakt korzystania przez zarządcę portu z określonych budowli (gruntów) i wykonywania przy ich zastosowaniu zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej". Podobny pogląd wynika z orzeczenia NSA z dnia 3 czerwca 2008 roku sygn. akt II FSK 996107 "W ocenie sądu " pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać z przeznaczeniem urządzeń do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem, polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego".
Nadanie urządzeniom i obiektom statusu "infrastruktura portowa" powiązane zostało więc z przeznaczeniem tych obiektów do wykonywania zadań w zakresie świadczenia usług związanych korzystaniem z niej przez podmiot zarządzający. Podmiotem tym nie może być każdy, lecz tylko ten, który powstał w sposób wskazany przez ustawodawcę w ustawie o portach i przystaniach morskich. Zwolnienie przewidziane w interpretowanym przepisie ma charakter przedmiotowo - podmiotowy, a o możliwości skorzystania z niego decydować musi fakt korzystania przez zarządcę portu z określonych budowli oraz zajętych pod nie gruntów i wykonywania przy ich zastosowaniu usług zwianych z korzystaniem z infrastruktury portowej.
W wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., I SA/Gd 417/17, Sąd wskazał: "Ponowne odwołanie się do zasad wykładni systemowej zewnętrznej nie pozostawia wątpliwości, że za "podmiot zarządzający portem" może zostać uznany wyłącznie podmiot wskazany w u.p.p.m. Skoro bowiem zgodnie z art. 2 pkt 4 u.p.p.m., przez infrastrukturę portową rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, to wyjaśnienie, o jaki podmiot chodziło ustawodawcy musi znajdować rozwiązanie w tej ustawie. Tak też uczyniono wskazując w art. 2 pkt 6 u.p.p.m., że jako podmiot zarządzający rozumie się utworzony na podstawie tejże ustawy, podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską. W rozdziale 4 u.p.p.m. zgrupowano przepisy określające tworzenie i organizację podmiotów zarządzających w portach o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej. W art. 13 u.p.p.m. wskazano jednoznacznie, że tego rodzaju podmiotami są spółki akcyjne o następujących firmach: "[...] Spółka Akcyjna", [...] Spółka Akcyjna" i "[...] Spółka Akcyjna". Organ interpretacyjny powołał się przy tym na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażone w wyroku z dnia 12 września 2018 r. (sygn. akt I SA/Sz 398/18).
Organ interpretacyjny nie zgodził się ze stanowiskiem Wnioskodawcy w zakresie rozumienia wykorzystywania nieruchomości Spółki przez podmiot zarządzający portem.
Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynikało, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntu oraz właścicielem budowli znajdujących się na terenie [...] oraz, że całe przedsiębiorstwo pozwalające na prowadzenie działalności stoczniowej zostało wydzierżawione podmiotowi trzeciemu - [...]. Dzierżawca wykorzystuje te grunty i budowle w prowadzonej działalności gospodarczej. Grunty i budowle te nie są wykorzystywane (przeznaczone) przez podmiot zarządzający portem do świadczenia usług związanych z wykorzystaniem infrastruktury portowej w rozumieniu ustawy o portach i przystaniach morskich, a Spółka nie może zostać zaliczona do kategorii podmiotów, którym ustawa o portach i przystaniach morskich nadała status podmiotu zarządzającego portem.
Mając powyższe na uwadze, Organ interpretacyjny wskazał, że obiekty wskazane we wniosku nie mogą zostać uznane za infrastrukturę portową, ponieważ nie są związane ze świadczeniem usług przez podmiot zarządzający portem, zatem nie została spełniona czwarta przesłanka uznania obiektów za infrastrukturę portową.
Organ interpretacyjny dodał przy tym, że zwolnienia od podatków są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Przedstawiona wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie infrastruktury portowej świadczy o tym, że zwolnienie nie może dotyczyć wszystkich budowli i gruntów podmiotu zarządzającego portem, lecz tylko tych, które spełniają łącznie wszystkie cztery przesłanki.
Sumując, Organ interpretacyjny wskazał, że obiekty (budowle) Wnioskodawcy nie są związane z funkcjonowaniem portu, a przede wszystkim nie są przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m., nie są zatem spełnione łącznie wszystkie cztery przesłanki, które pozwalałyby na zakwalifikowanie ich do infrastruktury portowej. Przedmiotowe obiekty nie są również budowlami zapewniającymi dostęp do portów i przystani morskich. Zatem, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości wynikającego z art.7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą interpretację indywidualną Prezydenta z dnia [...] r., Wnioskodawca wniósł o jej uchylenie w całości i zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci błędnej interpretacji i zastosowaniu norm prawnych zawartych w przepisach, tj.:
1. art. 14 c § 1 i § 2 w zw. z art. 14 j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 – dalej "O.p.") przez nienależyte rozpoznanie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji i dowolne uznanie, że obiekty będące przedmiotem zapytania nie spełniają wszystkich warunków przewidzianych w art. 2 pkt 4 u.p.p.m.,
2. art. 7 ust 1 pkt 2) u.p.o.l. przez odmowę zastosowania przewidzianego w powołanym przepisie zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów, które należy klasyfikować jako infrastruktura portowa,
3. art 7 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art 2 pkt 4) 5 u.p.p.m. przez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że obiekty objęte stanem faktycznym wniosku, nie służą funkcjonowaniu portu, a tym samym nie stanowią budowli infrastruktury portowej, a w konsekwencji nie korzystają ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości,
4. art 7 ust 1 pkt 2) u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 4) oraz art 7 ust 1 pkt 1, 3 i 5 u.p.p.m. przez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że obiekty objęte stanem faktycznym wniosku, nie są związane ze świadczeniem usług rzez podmiot zarządzający portem, a tym samym nie stanowią budowli infrastruktury portowej, a w konsekwencji nie korzystają ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości,
5. art 14 e § 1 w zw. z art 14j § 1 i § 3 oraz w zw. z art 121 § 1 O.p. przez nieuwzględnienie w interpretacji prawa podatkowego linii orzeczniczej ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz poprzez uchybienie obowiązkom Organu interpretującego odniesienia się w skarżonej interpretacji do tez zawartych w przywołanych przez Skarżącą wyrokach i wynikającego z nich uzasadnienia prawidłowości przedstawionego stanowiska.
W uzasadnieniu skargi, Skarżąca przedstawiła w pierwszej kolejności opis dotychczasowego przebiegu postępowania, a następnie przedstawiła argumentację na zasadność podniesionych w skardze zarzutów.
W odpowiedzi na skargę, Prezydent wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej "P.p.s.a."). Oznacza to, że zaskarżony akt administracyjny może zostać uchylony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób przewidziany ustawą P.p.s.a., w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Stosownie do art. 146 P.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną interpretację, jeżeli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a.
Zakres rozpoznania sprawy ze skargi na interpretację indywidualną jest ograniczony, stosownie do art. 57a w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a., tj. do zarzutów skargi oraz powołanej podstawy prawnej, jednakże w myśl art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, co oznacza, że rozstrzygając sprawę w postępowaniu interpretacyjnym nie może wykraczać poza ramy "sprawy" jaka została nakreślona we wniosku, a więc stanem faktycznym (lub zdarzeniem przyszłym) i na jego tle sformułowanym pytaniem.
Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa w sposób wymagający jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia ani przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r, poz. 1785 z późn. zm. - zwanej "u.p.o.l."), ani przepisów ustawy z dnia o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2017 r., poz. 1933 z późn. zm. – zwanej "u.p.p.m."), ani przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm. - zwanej "O.p.").
Spór interpretacyjny sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na sformułowane we wniosku pytanie, czy budowle infrastruktury portowej, opisane w stanie faktycznym oraz zajęte pod nimi grunty, podlegają zwolnieniu podatkowemu, o jakim mowa w art. 7 ust 1 pkt 2 u.p.o.l.
Zdaniem Skarżącej Spółki, obiekty te oraz zajęte pod nimi grunty, spełniają wszystkie ustawowe przesłanki, aby uznać je za elementy infrastruktury portowej i tym samym są zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 u.p.o.l.
Zdaniem Organu interpretacyjnego, opisane we wniosku budowle infrastruktury portowej oraz zajęte pod nimi grunty, nie są związane z funkcjonowaniem portu oraz nie są przeznaczone do świadczenia przez podmiot zarządzający portem usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej, zatem nie spełniają kumulatywnie wszystkich przesłanek warunkujących skorzystanie ze wskazanego zwolnienia podatkowego.
W tak zakreślonych ramach sporu Sąd stwierdził, że rację ma Organ interpretacyjny.
Podkreślić przede wszystkim należy, że istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście sformułowanego pytania. A zatem, treść pytania sformułowanego w ramach przedstawionego stanu faktycznego/ lub zdarzenia przyszłego i stanowiska wnioskodawcy, determinuje stanowisko organu interpretacyjnego.
Stąd, udzielając odpowiedzi na sformułowane pytanie Skarżącej na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, należy odnieść się do zakreślonej istoty sporu, a więc, czy odpowiada prawu stanowisko Organu interpretacyjnego, a mianowicie, że Skarżąca nie spełnia dwóch przesłanek, tj. że obiekt (infrastruktura portowa), będąca w posiadaniu osoby trzeciej ([...] nie jest związana z funkcjonowaniem portu, lecz działalnością stoczniową oraz, że grunty i budowle nie są wykorzystywane (przeznaczone) przez podmiot zarządzający portem do świadczenia usług związanych z wykorzystaniem infrastruktury portowej w rozumieniu ustawy o portach i przystaniach morskich, gdyż [...] nie należy do kategorii podmiotów przewidzianych ustawą o portach i przystaniach morskich.
Wskazać zatem należy w pierwszej kolejności na obowiązującą i znajdującą zastosowanie w spornej materii regulację prawną.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3,
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,
3) użytkownikami wieczystymi gruntów,
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,
b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.
Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako wieczysty użytkownik gruntu oraz właściciel obiektów budowlanych.
Niewątpliwie kwestią najistotniejszą w tym sporze jest jednak dokonanie prawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
Zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty.
Z analizy powyższego przepisu wynika zwolnienie ściśle określonych kategorii budowli, tj. budowli stanowiących infrastrukturę portową oraz infrastrukturę zapewniającą dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęć użytych do konstrukcji przedmiotowego zwolnienia z wyjątkiem terminu budowla, który na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy interpretować w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., budowlą jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem".
Kluczowe zatem znaczenie w rozpoznawanej sprawie mają pojęcia "infrastruktura portowa" oraz "infrastruktura zapewniająca dostęp do portów i przystani morskich" użyte we wskazanym przepisie (art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l.).
Ugruntowane jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w piśmiennictwie, że zrekonstruowanie normy prawnej zapisanej w treści art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. powinno nastąpić z uwzględnieniem przepisów u.p.p.m. (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2013 r., II FSK 678/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2012 r., I SA/Gd 952/12, glosa R. Dowgiera do wyroku NSA z dnia 5 sierpnia 2011 r., II FSK 434/10, Przegl. Podatk. 2012/2, s. 37 i nast.).
Pojęcie "infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.p.m. i rozumie się przez to prowadzące do portu lub przystani morskiej oraz położone w granicach portu lub przystani morskiej tory wodne, wraz ze związanymi z ich funkcjonowaniem obiektami, urządzeniami i instalacjami. W przypadku obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich, ustawodawca w ww. przepisie wprowadza w pierwszej kolejności wymóg położenia obiektów w granicach portu lub przystani morskiej oraz istnienia toru wodnego, a dopiero w drugiej kolejności związania obiektów, urządzeń i instalacji z jego funkcjonowaniem.
Zgodnie z dyspozycją art. 2 pkt 4 u.p.p.m., przez infrastrukturę portową – rozumie się znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5.
W myśl art. 2 pkt 6 u.p.p.m., podmiotem zarządzającym jest utworzony na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską.
Art. 7 ust. 1 u.p.p.m. stanowi, że: "Przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje, w szczególności:
1) zarządzanie nieruchomościami i infrastrukturą portową;
2) prognozowanie, programowanie i planowanie rozwoju portu;
3) budowę, rozbudowę, utrzymywanie i modernizację infrastruktury portowej;
4) pozyskiwanie nieruchomości na potrzeby rozwoju portu;
5) świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej;
6) zapewnienie dostępu do portowych urządzeń odbiorczych odpadów ze statków w celu przekazania ich do odzysku lub unieszkodliwiania.
W świetle przytoczonych wyżej uregulowań prawnych należy wskazać, że "budowlą infrastruktury portowej" w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury lub każde urządzenie budowlane związane z tym obiektem, zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, jeżeli:
1) znajduje się w granicach portu lub przystani morskiej,
2) jest ogólnodostępny,
3) jest związany z funkcjonowaniem portu,
4) jest przeznaczony do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach o przystaniach morskich - tj. dotyczących świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.
Podkreślić ponownie należy, że wszystkie wskazane warunki muszą być spełnione łącznie (kumulatywnie). Brak spełnienia któregokolwiek z tych warunków skutkuje niemożnością nabycia prawa do zwolnienia.
Badając spełnienie poszczególnych warunków (przesłanek) niezbędnych do nabycia prawa do zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust.1 pkt 2 u.p.o.l., wskazać należy, że poza sporem pozostaje pierwszy warunek, czyli, że grunty należące do Skarżącej oraz posadowione na nich urządzenia znajdują się w granicach [...].
Wbrew nieco odmiennym wywodom Skarżącej, opisane we wniosku interpretacyjnym budowle i zajęte pod nimi grunty, spełniają także warunek ogólnodostępności, o którym mowa w art. 2 pkt 4 u.p.p.m., bowiem ogólnodostępność to możliwość skorzystania z danego obiektu przez inne podmioty niż władający obiektem.
Z przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego wynikało, że całe przedsiębiorstwo pozwalające na prowadzenie działalności stoczniowej zostało wydzierżawione podmiotowi trzeciemu - [...]. Ów podmiot trzeci na obszarze obu działek, jak również przy użyciu infrastruktury portowej, prowadził działalność gospodarczą polegającą na wynajmie elementów infrastruktury portowej, a najemcy prowadzili działalność gospodarczą polegającą na remontach jednostek pływających, przeładunku oraz składowaniu. Cały teren objęty działkami gruntu nr [...] wraz z infrastrukturą portową służył do wykonywania działalności stoczniowej przez podmioty trzecie.
Zasadnie zatem Organ interpretacyjny stwierdził, że budowle wykazane we wniosku są ogólnodostępne w rozumieniu u.p.p.m., na co trafnie powołał wyrok WSA w Szczecinie w sprawie o sygn. akt SA/Sz 398/18.
Odnosząc się do trzeciej przesłanki definicji infrastruktury portowej, tj. związania obiektów z funkcjonowaniem portu, Sąd przychylił się do stanowiska Organu interpretacyjnego, że przesłanka ta nie została spełniona.
Niewątpliwie, funkcjonowanie każdego portu opiera się na świadczeniu usług portowych. Za "usługi portowe" uznaje się takie, które są efektem i produktem działalności gospodarczej podmiotów działających w porcie i są świadczone bezpośrednio lub pośrednio na rzecz ładunków i pasażerów w związku z potrzebą zmiany środka transportu z lądowego na morski lub odwrotnie. Do takich usług zaliczyć należy między innymi: pilotaż - holowanie, cumowanie, bunkrowanie, odbiór odpadów, ochrona przeciwpożarowa, ratownictwo, usługi pomocnicze takie jak remonty, konserwacje, a także usługi na rzecz ładunków tj. wyładunek, załadunek, przeładunek, sztauowanie, składowanie jak również usługi na rzecz pasażerów związane z ich zaokrętowaniem i wyokrętowaniem.
Z przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego wynika, że obiekty będące w posiadaniu osoby trzeciej, tj. [...] związane były z prowadzeniem działalności stoczniowej, nie zaś z funkcjonowaniem portu, cyt.: "całe przedsiębiorstwo pozwalające na prowadzenie działalności stoczniowej (podkreślenie własne Sądu) zostało wydzierżawione podmiotowi trzeciemu - [...]
Zgodzić się zatem należało ze stanowiskiem Organu interpretacyjnego, że obiekty Skarżącej wydzierżawione osobie trzeciej nie są związane z funkcjonowaniem portu, lecz z "prowadzeniem działalności stoczniowej", która jednak nie jest tożsama z zarządzaniem funkcjonowania portu, co jest istotne w kontekście ostatniej czwartej przesłanki.
Mianowicie, czwartą przesłanką uznania obiektów jako infrastruktura portowa jest przeznaczenie ich do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. Analiza przedstawionego zapisu wskazuje, że przedmiotowe usługi muszą być świadczone przez podmiot zarządzający portem, a nie przez podmioty trzecie, czyli, zadań tych nie może wykonywać inny podmiot niż wskazany przez ustawodawcę w u.p.p.m.
W myśl art. 2 pkt 6 u.p.p.m., podmiotem zarządzającym jest utworzony na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich podmiot powołany do zarządzania portem lub przystanią morską.
W rozdziale 4 u.p.p.m. zgrupowano przepisy określające tworzenie i organizację podmiotów zarządzających w portach o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej.
Przepis art. 13 u.p.p.m. wprost wskazuje, że tego rodzaju podmiotami są spółki akcyjne o następujących firmach: [...] Spółka Akcyjna", "[...] Spółka Akcyjna" i "[...] Spółka Akcyjna". Przedsiębiorstwa tak utworzonych spółek, mają charakter użyteczności publicznej (przedsiębiorstwa użyteczności publicznej) - art. 6 u.p.p.m.
W sposób uprawniony zatem Organ interpretacyjny wskazał, że Skarżąca nie może zostać zaliczona do kategorii podmiotów, którym przepisy u.p.p.m. nadały status podmiotu zarządzającego portem.
Sumując, zasadnie Organ interpretacyjny uznał, że obiekty (budowle) Skarżącej nie są związane z funkcjonowaniem portu, a przede wszystkim nie są przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m. Nie są zatem spełnione łącznie wszystkie ww. przesłanki, które pozwalałyby na zakwalifikowanie ich do infrastruktury portowej. Przedmiotowe obiekty nie są również budowlami zapewniającymi dostęp do portów i przystani morskich. Zatem, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości wynikającego z art.7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., stąd zarzuty skargi w tym zakresie uznać należało za bezpodstawne.
Sąd podkreśla, że zwolnienia od podatków stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania. A zatem, wykładnia wyjątków podatkowych musi być ścisła, nie może więc podlegać interpretacji ani zawężającej, ani rozszerzającej. Przedstawiona wykładnia zwolnienia podatkowego dotyczącego budowli infrastruktury portowej, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., świadczy, że zwolnienie to nie może obejmować wszystkich budowli i gruntów podmiotu zarządzającego portem, lecz tylko tych, które spełniają łącznie wszystkie wskazane wyżej cztery przesłanki.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14e § 1 w związku z art. 14j § 1 i 3 w związku z art. 121 § 1 O.p. przez nieuwzględnienie w interpretacji prawa podatkowego linii orzeczniczej ugruntowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz brak odniesienia się do przywołanych we wniosku wyrokach, Sąd stwierdził, że zarzuty te są bezpodstawne. Organ interpretacyjny zamieścił w interpretacji wyczerpujący opis przedstawionego w sprawie stanu faktycznego oraz ocenę stanowiska Skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, odwołując się przy tym do orzecznictwa sądów administracyjnych (dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym Organ interpretacyjny dochował wymogom przewidzianym przepisami prawa. Podkreślić przy tym należy, że zarówno interpretacja organu interpretacyjnego, jak i ocena interpretacji przez sąd, dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez podatnika. Przedstawionym stanem faktycznym Organ interpretacyjny był zatem związany i jego rozstrzygnięcie odnosi się tylko do tego stanu faktycznego oraz stanowi ocenę prawną przedstawionego przez Wnioskodawcę stanowiska w sprawie, połączoną z uzasadnioną prawnie odpowiedzią na pytanie podatnika (Skarżącej). W takim zakresie oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.