I SA/Sz 38/21

I SA/Sz 38/21 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2021-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Joanna Wojciechowska /sprawozdawca/
Kazimierz Maczewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 775/21 - Wyrok NSA z 2024-03-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 23 par 2, art. 23 par 3, art. 193
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 120
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi G.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał w dniu [...] lipca 2020 r. decyzję nr [...] [...]), w której określił G. R. w podatku dochodowym od osób fizycznych w 2014 r. z tytułu działalności gospodarczej stratę w wysokości [...] zł.
Organ I instancji wskazał, że podatnik prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "D. , której przedmiotem była hurtowa i detaliczna sprzedaż używanych samochodów i furgonetek. Przychody z działalności podatnik opodatkował na zasadach ogólnych wskazanych w art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361,
z późn. zm.), dalej "u.p.d.o.f.", z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W ww. okresie był również czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
W okresie od 23 marca do [...] września 2016 r. organ I instancji przeprowadził
u podatnika kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz aktualnych danych rejestracyjnych za 2014 r.
Podatnik w dniu [...] września 2016 r. złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli.
Organ I instancji wydał w dniu [...] lutego 2017 r. postanowienie, w którym wszczął wobec podatnika postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2014.
Organ I instancji podał, że w dniu [...] marca 2015 r. podatnik złożył zeznanie
o wysokości osiągniętego w roku 2014 dochodu PIT 36 w wysokości [...] zł, które zostało przez organ zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania.
Organ I instancji uznał księgi podatnika za nierzetelne w zakresie:
1) zawyżenia wartości przychodów osiągniętych z tytułu sprzedaży towarów
z tytułu bezzasadnego zastosowania procedury VAT-marża, których nabycie zostało udokumentowane umowami, gdzie jako dostawca widnieje firma A. "T." z B. , [...]";
2) zaniżenia przychodów z tytułu niewykazania:
- sprzedaży na wartość [...] zł przez niewykazanie faktycznej wartości dostawy używanego samochodu osobowego marki M. A. oraz dostawy tablic,
- przychodów ze sprzedaży części samochodów nabytych od "B. [...] dalej "B. ";
3) zaniżenia kosztów uzyskania przychodów poprzez niewykazanie:
- wartości zakupu samochodu marki M. [...] na kwotę [...]zł,
- wartości zakupu [...] pojazdów nabytych od B. ,
4) zaniżenia wartości remanentu końcowego poprzez niewykazanie w nim zakupu nabytych od B. w [...] r. samochodów, których zbycia podatnik dokonał
w 2015 r.
Z uwagi na uznanie ksiąg podatnika za nierzetelne, organ I instancji dokonał na podstawie art. 23 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej "o.p.", wyboru sposobu oszacowania podstawy opodatkowania, wskazując na metodę indywidualną, polegającą na obliczeniu łącznej wartości sprzedanych towarów na podstawie cen podanych przez podatnika, a w przypadku gdy nie podano ceny sprzedaży samochodu (co dotyczy samochodu M. 626 z [...] r.) - według metody: wartość sprzedanego samochodu w cenie zakupu plus [...] zł marży, tak jak wskazała strona.
Organ podatkowy I instancji ustalił następujące wartości w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodów:
1) przychód - [...] zł, zgodnie z obliczeniem: przychód zadeklarowany
[...] zł + [...] zł /kwota zaniżenia przychodu z tytułu niewykazania dostawy tablic reklamowych/ + [...] zł/kwota zaniżenia przychodu z tytułu wykazania nieprawidłowej wysokości przychodu ze sprzedaży samochodu osobowego M. A./ - [...] zł /wartość zawyżonego przychodu z tytułu podatku VAT od sprzedaży samochodów nabytych od firmy [...] + [...] zł /wartość zaniżenia przychodu z tytułu sprzedaży według procedury VAT marża samochodów nabytych od firmy B. niewykazana w podatkowej księdze przychodów
i rozchodów/.
2) koszty uzyskania przychodu - [...] zł, zgodnie z obliczeniem: [...] zł /remanent początkowy/ + [...] zł /zakupy/+ [...] zł /wartość niewykazanego nabycia samochodu M. [...] od J. i J. W./ + [...] zł/wartość zakupu pojazdów do dalszej odsprzedaży od firmy B. niewykazana w księdze/ - [...] zł /remanent końcowy/ +[...] zł/ pozostałe wydatki/.
Jak wynikało z powyższych obliczeń, koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej w 2014 r. przez podatnika działalności gospodarczej przewyższyły przychód. Organ I instancji stosownie do art. 24 o.p., w decyzji określił podatnikowi stratę w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014 w wysokości [...] zł (przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej [...] zł – koszty uzyskania przychodów [...] zł).
Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił organowi podatkowemu nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie przez nieuzyskanie wszystkich niezbędnych informacji oraz zastosowanie szacowania dochodu, mimo prawidłowości rozliczeń strony, a także nieuzasadnione zakwestionowanie możliwości opodatkowania pojazdów w procedurze vat marża.
Wskazał też, że organ błędnie zastosował wartości z systemu I. E. do sprzedawanych przez niego pojazdów.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w dniu [...] listopada 2020 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny w sprawie i wskazał, że podatnik uzyskiwał w 2014 r. przychody z tytułu sprzedaży używanych samochodów osobowych na rzecz kontrahentów krajowych według "zasad ogólnych" oraz według "procedury VAT marża", a ponadto uzyskał przychody z tytułu dostawy tablic. Podatnik w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w 2014 r. zaewidencjonował tylko jedną transakcję bez zastosowania procedury VAT marża na wartość [...] zł netto, VAT [...] zł ([...] brutto). Transakcja ta dotyczyła sprzedaży w dniu [...].10.2014 r. na rzecz J. i B. B. używanego samochodu osobowego marki M. A., nabytego
w lipcu 2014 r. od "K. . Jak ustalono w oparciu
o zeznania kupujących oraz o dane wynikające z rachunku bankowego, wartość sprzedaży została zaniżona o [...] zł netto ([...] zł brutto), czego podatnik nie kwestionował. Podatnik nie wykazał również i nie rozliczył przychodu ze sprzedaży tablic na kwotę [...]zł netto na rzecz D. S..
Organ odwoławczy podał, że jeżeli chodzi o sprzedaż według procedury VAT marża wykazana przez podatnika wartość takiej sprzedaży wyniosła [...] zł (podatek VAT [...] zł). Procedura VAT-marża to specjalna procedura
w podatku od towarów i usług, gdzie opodatkowaniu podlega jedynie ta część ceny sprzedaży, która stanowi marżę sprzedawcy, a nie całą wartość transakcji. Dla uznania zasadności jej zastosowania niezbędne jest zaistnienie przesłanek wyszczególnionych w art. 120 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "u.p.t.u.". Dotyczy jednak tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od określonej kategorii podmiotów. Do stosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą uprawnieni są wszyscy podatnicy, którzy dokonują dostawy towarów nabytych w okolicznościach wymienionych w art. 120 ust. 10 u.p.t.u. Organ odwoławczy wskazał, że do sprzedaży samochodu (używanego) może mieć zastosowanie ww. procedura, o ile spełnione zostaną warunki określone w art. 120 ust. 10 u.p.t.u.
Organ odwoławczy podał, że zakwestionował nabycie [...] samochodów od [...] według procedury VAT - marża na łączną wartość brutto [...] zł (opisane
w tabeli). Organ odwoławczy wskazał, że w umowach, posiadanych przez podatnika, brak było pełnych danych [...], tj. brak numeru podatnika VAT. Na umowach znajdowała się pieczęć [...] z adresem i numerem telefonu. Podatnik wyjaśnił, że gdy kupował po raz pierwszy auto, to poprosił osobę, która sprzedawała pojazd
o okazanie dowodu i dokumentu identyfikacji podatkowej, co ta uczyniła. Podatnik jednak nie zapisał numeru identyfikacyjnego kontrahenta. Według podatnika, wszystko było w porządku, zatem organ podatkowy, który kwestionuje ww. faktury powinien wyjaśnić tę kwestię. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wystąpił do administracji podatkowej niemieckiej, która w udzielonej odpowiedzi wskazała, że nie jest w stanie na podstawie posiadanych danych, tj. tylko nazwy i adresu działalności, widniejących na dokumentach przedłożonych przez podatnika potwierdzić istnienie [...] i nie może też ustalić żadnego numeru VAT. Organ odwoławczy podał, że przesłuchano K. O. i J. P. na okoliczność nabycia pojazdów w firmie [...] Świadkowie towarzyszyli podatnikowi kilkukrotnie w trakcie wyjazdów do [...] i widzieli szyld [...] na biurze i ogrodzeniu placu oraz nazwę [...] na dokumentach transportowanego samochodu. Nie byli natomiast obecni przy transakcjach zakupu aut, nie widzieli, z kim konkretnie z ramienia tej firmy kontaktował się podatnik ani jak sporządzano i podpisywano umowy zakupu samochodów.
Podatnikowi również nie udało się samodzielnie odszukać [...] za pośrednictwem innych podmiotów z powodu braku informacji o numerze identyfikacji dla potrzeb VAT. Podatnik ustalił, że w [...] nie ma obowiązku podawania tego numeru w pieczęci przedsiębiorcy. Ponadto [...] nie występuje w [...] rejestrze długów. Podatnik przedłożył wizytówkę [...] oraz wydruk z niemieckiej strony [...] na potwierdzenie jej istnienia, jak również ogłoszenia sprzedaży samochodów wystawione przez firmę [...] na niemieckich portalach internetowych
z 2016 r. Podatnik wskazał lokalizację komisu [...], numer telefonu, pokazał zdjęcie satelitarne placu. W ocenie podatnika, organ podatkowy winien wystąpić do niemieckich portali internetowych o podanie danych [...] (również numeru identyfikacji podatkowej). Organ odwoławczy wyjaśnił, że o wskazanie danych [...] organ
I instancji zwrócił się do niemieckich organów podatkowych. Wskazał, że organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów, z których wynikać będzie, że to podatnik miał rację. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że jeśli dana osoba chce uzyskać korzyści podatkowe, to na nią "przerzucony" zostaje ciężar ich wykazania. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że to podatnik jako podmiot zawodowo prowadzący handel samochodami używanymi i zamierzający skorzystać z procedury VAT marża, miał interes w tym, aby takie udokumentowanie przeprowadzonych transakcji nie budziło żadnych wątpliwości pod kątem wypełnienia przesłanek, wskazanych w art. 120 ust. 10 pkt 5 u.p.t.u. Organ odwoławczy wskazał, że mimo, iż zakup samochodów odbywał się między przedsiębiorcami i powinien być udokumentowany fakturą, to podatnik przedstawił jedynie umowy na zakup pojazdów. Organ odwoławczy podał, że w przedmiotowej sprawie podatnik nie przedstawił dowodów, które by pozwoliły
w sposób niebudzący wątpliwości na identyfikację kontrahenta [...] W tej sytuacji nie przysługiwało mu prawo opodatkowania sprzedaży samochodów zakupionych od tego sprzedawcy na zasadach VAT marża, gdyż nie dysponował on rzetelnymi dowodami jednoznacznie potwierdzających nabycie towarów na ww. zasadach.
W ocenie organu odwoławczego, brak możliwości identyfikacji podmiotu, od którego podatnik nabył samochody, wyłącza w świetle treści art. 120 ust. 4 w zw.
z art. 120 ust. 10 pkt 1 i pkt 5 u.p.t.u., możliwość opodatkowania dokonanych czynności w procedurze VAT marża. Organ odwoławczy wskazał zatem, że podatnik w sposób nieuprawniony opodatkował sprzedaż nabytych pojazdy od [...] według procedury VAT marża zamiast opodatkować ich sprzedaż na zasadach ogólnych.
Organ odwoławczy podał, że w podatnik w księgach podatkowych ujawnił 32 transakcje pojazdów z B.. Zakupy samochodów były udokumentowane rachunkami, na których widniały dane B. wraz z numerem NIP. Na części z tych rachunków brakowało adnotacji o § 25a UstG (niemieckiej ustawy o podatku obrotowym) o zwolnieniu dostawy od podatku od wartości dodanej w [...]. Jednak ustalono, że samochody nabyte od B. przez podatnika były w [...] zwolnione od podatku od wartości dodanej. Organ odwoławczy ustalił za pośrednictwem niemieckiej administracji podatkowej, że B. prowadziła działalność gospodarczą od [...] kwietnia 1999 r. do [...] września 2018 r. i była podatnikiem podatku od wartości dodanej. W oparciu o nadesłane dokumenty przez administrację [...] organ odwoławczy ustalił, że podatnik w 2014 r. nabył od B. łącznie [...] samochodów, co udokumentowano rachunkami, z czego podatnik ujawnił w księgach podatkowych jedynie nabycie [...] pojazdów. Podatnik wyjaśnił, że zakupił samochody od B. na zasadach VAT marża. Sprowadzał je pod zamówienia klienta,
a następnie sprzedał zarabiając na każdym około [...] zł. Nie okazał jednak żadnych dokumentów, które potwierdziłyby te wyjaśnienia. Organ odwoławczy wskazał, że w dniach [...] listopada 2018 r. i [...] listopada 2018 r. podatnik złożył pisma dotyczące cen sprzedaży tych samochodów. Podatnik zawarł w nich informacje dotyczące: ceny zakupu, marki, modelu pojazdu, roku produkcji, nr rachunku zakupu, ceny sprzedaży, które to wartości ustalił posiłkując się cenami samochodów tych samych marek, modeli, roczników, wskazanymi w katalogach I. E.. Organ odwoławczy podał, że co do 5 samochodów, podatnik przedstawił umowy ich zakupu od osób fizycznych z N. , które ujęte były również w informacji od niemieckiej administracji podatkowej jako nabyte od B.. Podatnik uwzględnił zarówno zakup tych aut w wartościach wynikających z umów zawartych z osobami fizycznymi, jak i ich sprzedaż (w procedurze VAT marża), zaś organ przyjął wysokość przychodu i kosztów na podstawie zaewidencjonowanych przez podatnika dokumentów dotyczących tych samochodów (tym samym nie uznał cen nabycia wskazanych w rachunkach od B. oraz cen sprzedaży podanych przez stronę
w ww. pismach). Organ odwoławczy podał, że pozostałych 21 samochodów (spośród 26) zakupionych od B. podatnik nie ujął w swoich rozliczeniach. Organ odwoławczy przeprowadził szereg dowodów w celu ustalenia wszystkich okoliczności związanych z nabyciem i sprzedażą tych aut. Wystąpił do organów właściwych do spraw rejestracji samochodów o udzielenie stosownych informacji oraz przesłuchał krajowych nabywców tych aut. Organ odwoławczy wskazał, że u R. S. (dalej R.S.) przeprowadził czynności sprawdzające, bowiem ustalono, że sprzedał on pojazdy, które nabył podatnik od B., według informacji z niemieckiej administracji podatkowej. Organ odwoławczy przyjął, że sprzedał 21 samochodów, mimo iż na dokumentach sprzedaży otrzymanych od urzędów rejestrujących samochody, widnieją inni (niż podatnik) dostawcy. Organ odwoławczy wskazał, że stało się na podstawie wyjaśnień podatnika, że samochody te kupił od [...] na zasadach VAT marża, a sprowadzał je "pod zamówienie klienta", i nie wpisał ich do księgi podatkowej. Wobec faktu, że 5 samochodów, zakupionych przez podatnika od B., w swoich księgach ujął R. S., organ odwoławczy przyjął za prawdopodobne, że pojazdy te zostały przez podatnika sprzedane na terenie [...], a następnie kupione przez R.S. Podatnik wyjaśniał bowiem że 5 samochodów (z niewykazanych 26 aut nabytych od "B.") sprzedał na terenie [...] i nie podlegają one opodatkowaniu w Polsce. Z kolei R.S. wśród swoich dokumentów posiadał umowy nabycia tych samochodów od niemieckiej firmy H. A.. Organ odwoławczy wskazał, że podatnik w toku postępowania zmieniał swoje wyjaśnienia odnośnie cen pojazdów, które sprowadzał do kraju. Wskazywał, że ze sprzedaży na każdym samochodzie zarobił około [...] zł, następnie, że do ceny sprzedaży dodawał około [...] zł, potem wycofał się z tych wyjaśnień i podał, iż wskazane przez niego kwoty nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości i nie były prawdziwe, a podał je ze względu na pogarszający się stan zdrowia i zapewnienie przez organ
o szybkim zakończeniu sprawy oraz rezygnacji z przesłuchania świadków. Przesłuchani świadkowie zeznali, że transakcje zawarto w Polsce, w autokomisie
w M. /okolicach S.. Nie znali podatnika i nie potrafili także wskazać danych osób, od których nabyli samochody. Zeznali, że płacili
w złotówkach, mimo, iż na umowach cena była w euro i zawierała dane niemieckich osób oraz miejsce zawarcia umowy na terytorium [...], lecz nie zwracali na to uwagi i nie pytali, dlaczego tak było. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle powyższych ustaleń, obliczył przychód z niewykazanej sprzedaży [...] samochodów, nabytych przez podatnika od B. na podstawie cen sprzedaży podanych przez podatnika w wyjaśnieniach z [...] listopada 2018 r. i [...] listopada 2018 r.,
a w odniesieniu do samochodu [...] r. (którego ceny, ze względu na odległy rok produkcji, podatnik nie wskazał), jako cenę sprzedaży przyjął cenę nabycia wynikającą z rachunku od B., przeliczoną na PLN ([...] zł) powiększoną o [...] zł, tj. [...] zł. Organ odwoławczy przedstawił w tabeli ustalone przez siebie ceny. Organ odwoławczy wskazał, że umowy, dokumentujące nabycie spornych samochodów były nierzetelne, nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu zdarzeń, a zawarte w nich dane sprzedających nie były zgodne
z rzeczywistością. Jak bowiem wykazano, transakcje na pewno miały miejsce na terenie Polski, a sprzedającymi nie byli wskazani w umowach sprzedawcy z [...]. Z kolei z rachunków przedstawionych w odpowiedzi niemieckiej administracji podatkowej wynikało, że nabywcą wskazanych tam samochodów był podatnik. Organ odwoławczy podał, że podatnik stwierdził, że świadkowie najpewniej dokonywali transakcji z innymi autokomisami, które odsprzedały je dalej. Jednak nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń. Jak wynikało z akt, w latach
2014 - 2015 tylko jeden samochód podatnik sprzedał firmie, zajmującej się handlem samochodami. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że sam podatnik, podając ceny sprzedaży niewykazanych aut podawał dane według I. E.. Organ odwoławczy podał, że w wyniku zmiany wyjaśnień podatnika uznał, iż ceny oparte
o dane wynikające z katalogów I. E. były najbardziej zbliżone do cen rynkowych, tym bardziej, że wskazał je sam podatnik. Organ odwoławczy podał, że określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy wskazał, że najodpowiedniejszą metodą oszacowania przychodu osiągniętego przez podatnika z tytułu handlu samochodami używanymi zakupionymi od B. i dalej odsprzedanymi, było przyjęcie metody indywidualnej, polegającej na obliczeniu łącznej wartości sprzedanych towarów na podstawie cen podanych przez podatnika, a w przypadku gdy nie podano ceny sprzedaży samochodu według metody: wartość sprzedanego samochodu w cenie zakupu plus [...] zł marży, tak jak wskazał podatnik. Pozostałe przychody organ przyjął na podstawie faktur, rachunku bankowego, a w przypadkach gdy została zakwestionowana procedura VAT marża przy sprzedaży samochodów pochodzących od nieustalonych kontrahentów - podatek został obliczony na zasadach ogólnych na podstawie wartości wynikających z faktur.
Odnośnie kosztów uzyskania przychodów, organ odwoławczy zaliczył też wartość nabytego od J. i J. W. samochodu M. w kwocie [...]zł oraz wartość niewykazanych zakupów 21 samochodów od B.. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że doszło do zaniżenia przez podatnika wartości remanentu końcowego o kwotę [...]zł, bowiem samochody, których nie sprzedano w 2014 r., powinny zostać ujęte w remanencie na koniec 2014 r.
Organ odwoławczy przedstawił wyliczenie przychodów, kosztów i straty podatnika.
Organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu i uznał je za niezasadne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że błędny NIP podatnika podany był jedynie w korespondencji wewnętrznej organu, lecz ww. pismach do zagranicznej administracji podatkowej wskazano prawidłowy numer. Ustalenia dotyczące podmiotów A.-K. i A.-S. B. miały miejsce dopiero w 2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji, podatnik był zawiadamiany o przeprowadzeniu każdej czynności i mógł się co do nich wypowiadać.
Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Szczecinie na ww. decyzję i wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucił organowi:
1. art. 121, art. 122 w zw. z art. 191 oraz art. 197 § 1, art. 121 i art. 210 § 4 o.p., przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów państwowych, w oparciu niekompletnie ustalony stan faktyczny, dotyczący:
- okoliczności nabycia samochodów od [...] oraz B.,
- wartości sprzedanych przez podatnika samochodów nabytych od podmiotu B.,
- okoliczności związanych ze zbyciem pojazdów na rzecz ostatecznych nabywców,
- ustalenia, czy i które z pojazdów sprzedanych było przez podatnika lub przy jego udziale,
- nieuzyskaniem wszelkich niezbędnych dla rozstrzygnięcia informacji z niemieckiej
i duńskiej administracji podatkowej:
- odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, a dotyczącego zwrócenia się do właścicieli portali ogłoszeniowych [...] oraz [...] o przesłanie organowi podatkowemu danych rejestracyjnych użytych przez podmiot do rejestracji w tych portalach, albowiem jest to warunek niezbędny do korzystania z tych serwisów jako firma;
2. art. 127 o.p., przez naruszenie wyrażonej tym przepisem zasady dwuinstancyjności przejawiającej się w podjęciu przez organ odwoławczy jedynie tych czynności, jakie mają na celu kontrolę legalności decyzji I instancji, a nie faktyczne powtórne rozpoznanie całości sprawy. Rola organu odwoławczego
w zaskarżonej decyzji sprowadziła się do roli organu weryfikującego formalnie działalność Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.;
3. art. 121 o.p. w zw. z art. 180 § 1 o.p., przez przerzucenie na podatnika ciężaru dowodowego w sprawie, podczas gdy to organ podatkowy jako kwestionujący legalność i prawidłowość transakcji podatnika winien te okoliczności wykazać, a nie oczekiwać przedstawiania przez podatnika "dowodów na swoją niewinność";
4. art. 180 § 1, art. 191, art. 187 § 1, art. 188 § 1 i art. 193 § 1 i 6 o.p., polegające na przyjęciu, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wystarczający dla -wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, podczas, gdy wnikliwa i krytyczna ocena tego materiału nie daje podstaw do takich wniosków. Organ nie ustalił w sposób wystarczający stanu faktycznego, nie zrealizował wniosków dowodowych strony w zakresie transakcji z [...], dotyczącego zwrócenia się do właścicieli portali ogłoszeniowych [...] oraz [...] o przesłanie organowi podatkowemu danych rejestracyjnych użytych przez podmiot do rejestracji w tych portalach, albowiem jest to warunek niezbędny do korzystania z tych serwisów jako firma. Stanowi to istotne uchybienie;
5. art. 121 i art. 122, art. 191 w zw. z art. 23 § 5 o.p., przez wydanie rozstrzygnięcia, w którym organ podatkowy wszelkie niewyjaśnione okoliczności rozstrzyga na niekorzyść podatnika. Organ, nie mogąc ustalić rzeczywistych wartości sprzedaży nie powinien podejmować się wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem czyni to, stosując wobec podatnika swoisty wybieg polegający na zażądaniu od niego wartości sprzedanych pojazdów według systemu I. E., a następnie stosując go przy wyliczeniach. Tymczasem podatnik nigdy nie twierdził, że podane wartości odpowiadały cenom transakcyjnym. Nie potwierdzają tego również świadkowie, którzy nie są w stanie podać organowi podatkowemu ceny transakcji, możliwej przecież do odtworzenia chociażby w oparciu o posiadane umowy. To wartość transakcji z umowy winna być przyjęta jako ewentualna podstawa szacowania przychodu, a nie wartość z I. E., która jest wartością nieobiektywną i nie odnoszącą się do stanu samochodu będącego przedmiotem transakcji. Co więcej, organ jest niekonsekwentny, przyjmując z jednej strony zysk zadeklarowany przez stronę (w przypadku samochodu [...]), a z drugiej – zysk oszacowany na podstawie I. E.;
6. art. 190 § 1 i § 2 z związku art. 192 w związku z art. 123 o.p, przez przeprowadzenie postępowania podatkowego bez możliwości zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału na każdym jego etapie, poprzez dokonywanie przez organ czynności z zakresu sfery gromadzenia materiału dowodowego,
tj. przesłuchań nabywców samochodów bez udziału strony, która wnioskowała
o przesunięcie terminów przesłuchań z uwagi na stan zdrowia;
7. art. 180, art. 191 w zw. z art. 197 § 1 o.p, przez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób noszący znamiona dowolności,
w oparciu o stan faktyczny ustalony m.in. w oparciu o uzyskane przez organ informacje z duńskiej i niemieckiej administracji skarbowej, gdzie w zapytaniu organ podał błędny NIP podatnika, co mogło mieć istotny wpływ na treść uzyskanej odpowiedzi. Pomimo, że strona akcentowała ten fakt, organ okoliczność tę zbagatelizował i nie uzupełnił istotnego braku oraz nie usunął tej wady postępowania;
8. art. 23 § 5 o.p., przez jego zastosowanie i przyjęcie indywidualnej metody szacowania dochodu podatnika, mimo prawidłowości prowadzonej przez niego ewidencji;
9. art. 210 § 4 o.p., przez sporządzenie uzasadnienia w zakresie istotnych zarzutów dotyczących sfery postępowania podatkowego w sposób lakoniczny i nie odnoszący się do jej istoty. Stanowi to konsekwencję uchybienia zasadzie dwuinstancyjności postępowania;
10. art. 9 ust. 1,2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14c ust. 1 i 1c, art. 22 ust. 1,4, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1 i art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f., przez określenie podatnikowi straty
w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...]zł wskutek uznania, że przychód podatnika winien wynosić [...] zł, a koszty uzyskania przychodu [...] zł. Stanowi to wynik nieuzasadnionego przyjęcia, że podatnik zaniżył przychód z tytułu sprzedaży samochodów nabytych od B. i [...] Organ przyjął, że sprzedaż ta nie powinna podlegać procedurze VAT - marża, mimo że spełnione zostały warunki, wynikające z u.p.t.u.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący wniósł
o przeprowadzenie dowodu z postanowienia o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za odpowiednie okresy 2014 r. i 2015 r. na okoliczność braku materiału dowodowego
w niniejszej sprawie.
Organ odwoławczy w piśmie z dnia [...] marca 2021 r. poinformował Sąd, że
w dniu [...] lutego 2021 r. wydał stosowną decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a", oddalić wniosek dowodowy skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, co następuje:
Spór w sprawie dotyczy oszacowania podstawy opodatkowania działalności gospodarczej podatnika w 2014 r. przez organ podatkowy.
Powyższe według organów podatkowych było spowodowane uznaniem za nierzetelne ksiąg podatkowych skarżącego na skutek niewłaściwego opodatkowania przez podatnika pojazdów nabytych od [...] w procedurze VAT - marża oraz nieujęciem przez niego w księgach podatkowych części samochodów nabytych od B.. Skarżący uzyskiwał przychody z tytułu sprzedaży używanych samochodów osobowych na rzecz kontrahentów krajowych według zasad ogólnych oraz według procedury VAT- marża.
W ocenie skarżącego, nie było podstaw do szacowania przychodów, gdyż prawidłowo stosował przepisy procedury VAT- marża odnośnie do nabytych samochodów.
Zgodnie z art. 193 § 1 o.p., księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (art. 193 § 2). Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów (art. 193 § 3).
Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy (art. 193 § 4). Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokole badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów
(art. 193 § 6).
Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że księgi podatkowe skarżącego za rok 2014 były nierzetelne, co ustalono na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień podatnika, iż nie ujął części zakupionych samochodów od B. w swoich rozliczeniach.
Wskazać należy, że organ podatkowy podjął działania w celu ustalenia czy firma [...] istnieje i czy skarżący mógł skorzystać z procedury VAT- marża. W tym celu wystąpił do niemieckiej administracji podatkowej, która w udzielonej odpowiedzi wskazała, że nie jest wstanie na podstawie posiadanych danych, tj. tylko nazwy
i adresu działalności, widniejących na dokumentach przedłożonych przez podatnika potwierdzić istnienie tego podmiotu oraz jego odpowiedniego numeru VAT. Organ podatkowy przesłuchał również szereg świadków, w tym wnioskowanych przez skarżącego. Wyjaśnić należy, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego.
W ocenie skarżącego, działania organu podatkowego nie były skuteczne, gdyż nie dążył on do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wbrew dowodom przedłożonym przez podatnika oraz okolicznościom, na które się podatnik powoływał. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy podatnik kwestionuje ustalenia organów, to na nim ciąży obowiązek wykazania, że są one nieprawidłowe lub niekompletne.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie zakwestionowano istnienia w 2014 r. firmy [...] oraz zakupu od niej przez podatnika przedmiotowych samochodów. Z wyjaśnień podatnika, zeznań świadków, czy też dokumentów przedłożonych przez niego wynikało, że podmiot taki jak [...] mógł prowadzić działalność gospodarczą w B. pod wskazanym adresem w 2014 r., lecz nie wynikało z nich czy podmiot ten był czynnym podatnikiem VAT na terenie [...] lub w innym kraju Unii Europejskiej czy była to osoba fizyczna, czy też spółka nieposiadająca osobowości prawnej, czy osoba prawna.
Organ podatkowy wskazał, że przedłożone przez podatnika rachunki związane z zakupem tych pojazdów od [...] posiadały adnotacje o zastosowaniu przez sprzedawcę opodatkowania VAT- marża na podstawie art. § 25a UstG (niemieckiej ustawy o U., tj. podatku od wartości dodanej (podatek obrotowy), będącej odpowiednikiem przepisów u.p.t.u.; "D.", tj. odpowiednik sformułowania "VAT-marża"; "kein Vorsteurabzug möglich"- tj. odpowiednik sformułowania "bez prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej"), dotyczącego o zwolnieniu dostawy od podatku od wartości dodanej w [...]. Podatnik winien posiadać wówczas dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach by dostawa tych towarów nie została uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i by była zwolniona z podatku. Organ podatkowy wskazał na art.120 ust.10 u.p.t.u. i wyjaśnił, że procedurę VAT - marża można zastosować tylko wtedy, gdy we wcześniejszej fazie obrotu podmiot sprzedający używany towar był pozbawiony prawa do odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego przy jego nabyciu. Na podstawie informacji uzyskanych od niemieckiej administracji podatkowej nie można natomiast stwierdzić, czy podmiot [...] sprzedający samochody był pozbawiony prawa do odliczenia tego podatku przy ich nabyciu. Skarżący nie przedstawił dokumentów potwierdzających jednoznacznie nabycie samochodów na zasadach przewidzianych w art. 120 ust. 4 i ust. 5 u.p.t.u., do czego był zobowiązany na mocy art.120 ust.10 pkt 5 u.p.t.u.
Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że to na podatniku ciąży obowiązek posiadania prawidłowej dokumentacji i wykazania, że był on upoważniony do zastosowania procedury VAT- marża, która jest odstępstwem od opodatkowania na zasadach ogólnych oraz możliwa przy spełnieniu przesłanek z art.120 ust.10 pkt 5 u.p.t.u. Skarżącemu nie był znany numer identyfikacji podatkowej [...] dla potrzeb podatku VAT, zaś brak tego numeru uniemożliwił obecnie sprawdzenie poprawności dokonanych przez skarżącego rozliczeń. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że dla zastosowania procedury VAT-marża wystarczy tylko formalne wskazanie na rachunku o zastosowaniu art. art. § 25a UstG, gdyż opisane w nich transakcje winny poddać się weryfikacji. Organ podatkowy wskazał, że prowadził postępowanie podatkowe w sprawie skarżącego i nie jest uprawniony do prowadzenia takiego postępowania względem niemieckich podmiotów. Ponadto organ podatkowy wskazał, że chcąc uzyskać odpowiednie informacje o zagranicznych podmiotach
w krajach Unii Europejskiej zobowiązany jest do występowania do odpowiednich biur wymiany informacji podatkowych w tych krajach, co w niniejszej sprawie uczynił. Brak było podstaw prawnych do występowania przez organ podatkowy do podmiotów zagranicznych – portali internetowych o udzielenie informacji, jakiej domagał się skarżący, tj. podania przez te podmioty danych [...] dotyczących jego rejestracji na potrzeby podatku VAT (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r. o sygn. akt I FSK 416/20). Zdaniem Sądu, skarżący jako osoba zajmująca się od wielu lat handlem używanymi samochodami, pochodzącym również z [...], zdawał sobie sprawę ze znaczenia zapisów na posiadanych rachunkach oraz umowach kupna-sprzedaży samochodów. Świadczyły o tym wyjaśnienia skarżącego, że podczas pierwszego kontaktu handlowego z [...] prosił o okazanie mu dokumentów, w tym potwierdzenia statusu podatkowego [...] Brak adnotacji o numerze identyfikacji podatkowej [...] na posiadanych przez podatnika rachunkach winien skłonić podatnika przynajmniej do domagania się od [...] odpowiedniego zapisu o tym na tych rachunkach w celu uniknięcia wątpliwości o prawidłowości zastosowania procedury VAT-marża. Staranność kupiecka osoby profesjonalnie zajmującej się handlem jest wyższa niż innej osoby, która dokonuje podobnej transakcji incydentalnie. W ocenie Sądu, skarżący zaniedbał właściwego udokumentowania przeprowadzonych transakcji
z [...], gdyż liczyła się dla niego jedynie cena pojazdu.
Odnośnie pojazdów nabytych przez podatnika od B., wskazać należy, że organ podatkowy ustalił ilość tych transakcji na podstawie informacji, uzyskanej od niemieckiej administracji podatkowej. Było to możliwe z uwagi na posiadanie informacji o numerze identyfikacji podatkowej B. (numer widoczny na rachunkach, przedłożonych przez podatnika). Ponadto sam skarżący przyznał, że jedynie części nabyć samochodów od B. ujawnił w księgach podatkowych za rok 2014, gdyż część z nich sprowadzał pod zamówienie klienta. W ocenie Sądu, organ podatkowy przeprowadził w tym zakresie postępowanie podatkowe i w oparciu o dane uzyskane z urzędów rejestrujących samochody, przesłuchał w charakterze świadków - krajowych nabywców pojazdów, zakupionych przez skarżącego od B.. Organ podatkowy nie kwestionował nabycia tych pojazdów od B. w procedurze VAT – marża.
Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym księgę podatkową, w której skarżący uwzględnił zarówno zakup tych aut w wartościach wynikających z umów zawartych z osobami fizycznymi, jak i ich sprzedaż (w procedurze VAT marża), przyjął wysokość przychodu i kosztów na podstawie zaewidencjonowanych przez podatnika dokumentów dotyczących tych samochodów (tym samym nie uznał cen nabycia wskazanych w rachunkach od B. oraz cen sprzedaży podanych przez stronę w pismach z [...] listopada 2018 r. i [...] listopada 2018 r). Odnośnie pojazdów zakupionych od B. i nie ujawnionych przez skarżącego w księgach podatkowych, organ podatkowy dokonał ustalenia ich wartości. Organ podatkowy wskazał, że choć skarżący zmieniał swoje wyjaśnienia
w tym zakresie, iż najbardziej wiarygodne były wyjaśnienia złożone przez niego [...] listopada 2018 r. i [...] listopada 2018 r., przyjmujące jako wartość pojazdów, dane zastosowaniem informacji z I. E., powiększone o wartość [...] zł, zaś
w odniesieniu do samochodu M. 626 z [...] r. (którego ceny ze względu na odległy rok produkcji, podatnik nie wskazał), jako cenę sprzedaży organ przyjął wartość nabycia tego pojazdu, według rachunku od B. przeliczoną na złote polskie i powiększoną o [...] zł.
Zgodnie z art. 23 § 1 o.p., organ podatkowy określa podstawę opodatkowania
w drodze oszacowania:
1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub
2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy
opodatkowania, lub
3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy
opodatkowania.
W świetle natomiast art. 23 § 2 pkt 2 o.p., organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Przepis art. 23 § 3 o.p. wymienia metody szacowania. Na podstawie art. 23 § 5 o.p., określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.
Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo wskazał, że najodpowiedniejszą metodą szacowania przychodu osiągniętego przez skarżącego z tytułu handlu samochodami używanymi zakupionymi od B. i dalej odsprzedanymi, jest przyjęcie metody indywidualnej, polegającej na obliczeniu łącznej wartości sprzedanych towarów na podstawie cen podanych przez podatnika, a w przypadku gdy nie podano ceny sprzedaży samochodu według metody: wartość sprzedanego samochodu w cenie zakupu plus [...] zł marży, tak jak wskazał podatnik. Pozostałe przychody organ przyjął na podstawie faktur, zapisów rachunku bankowego,
a w przypadkach, gdy została zakwestionowana procedura VAT marża przy sprzedaży samochodów, pochodzących od nieustalonych kontrahentów - podatek został obliczony na zasadach ogólnych na podstawie wartości, wynikających z faktur. Szacowanie zostało dokonane właściwie zarówno pod względem logicznym, jak
i matematycznym, wybrana metoda szacowania przychodów jest spójna i ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym a jej wybór został wyczerpująco uzasadniony. Wskazać należy, że określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, jednak nie musi być ona identyczna z podstawą faktycznie zaistniałą.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe w ramach prowadzonego postępowania podatkowego nie naruszyły przepisów postępowania. Organy podatkowe dokonały w sposób prawidłowy zebrania materiału dowodowego, jego oceny oraz wywiodły
z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że skarżący nie podziela stanowiska organu odwoławczego, zawartego w zaskarżonej decyzji nie świadczy, że organy naruszyły przepisy procedury. Jak wyżej wskazano organ podatkowy ustala stan faktyczny
w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Obowiązek zebrania materiału dowodowego ciąży na organie podatkowym, lecz nie jest on nieograniczony. Strona zobowiązana jest współdziałać z organem podatkowym. W niniejszej sprawie skarżący starł się wykazać prawidłowość transakcji z [...], jednakże z uwagi na zaniedbania podatnika w zakresie udokumentowania tych transakcji w czasie ich zawarcia w 2014 r., w toku dokonywania kontroli podatkowej nie było możliwości sprawdzenia zasadności zastosowania procedury VAT- marża.
Niezasadny był zarzut skarżącego, dotyczący podania błędnego numeru NIP
w zapytaniu do n. administracji podatkowej (w sprawie nie występowano do duńskiej administracji podatkowej). Jak wyjaśnił to organ podatkowy, błąd ten pojawił się w pismach wewnętrznych, wymienianych między komórkami organu. W zapytaniu do zagranicznej administracji wskazano prawidłowy numer NIP podatnika. Ponadto dołączono do niego umowy, na których widniały dane skarżącego. Jak wyjaśnił organ podatkowy, ustalenia dotyczące podmiotów A.-K.řrsel, A.-S. B. zawarto w decyzji wydanej w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2014 r. do grudnia 2015 r.
Wyjaśnić należy, że przepisy o.p. nakazują zawiadomić stronę o miejscu
i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków przynajmniej na 7 dni przed tym terminem, co organ podatkowy uczynił. Sam fakt nieuczestniczenia strony
w czynności przesłuchania nie stanowi automatycznie o naruszeniu art. 123 i art. 192 o.p. Nadmienić przy tym należy, że podatnik przedkładał długotrwałe zwolnienia lekarskie, nie wskazując przy tym żadnych terminów, w których ewentualnie mogłoby dojść do czynności przesłuchania. Zaznaczyć należy, że część świadków słuchano
w drodze pomocy prawnej. Przesuwanie terminu przesłuchania świadków mogłoby spowodować nieuzasadnione przedłużenie postępowania. Należało zatem wyważyć interes organu, polegający na przeprowadzeniu postępowania bez zbędnej zwłoki
z interesem skarżącego w postaci prawa do obrony.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia prawa skarżącego do obrony wobec przesłuchania świadków bez jego udziału. Strona miała bowiem prawo i możliwość zapoznania się protokołami zeznań oraz odniesienia się do ich treści i jak wynikało z akt to uczyniła. Skarżący mógł też nadesłać organowi pytania, jakie należało według niego zadać świadkowi. Po zapoznaniu się z zeznaniami świadka, skarżący mógł domagać się jego uzupełniającego przesłuchania. Podkreślić należy, że przesłuchiwani przez organ świadkowie- krajowi nabywcy samochodów
w istocie niewiele wnieśli do sprawy, nie kojarzyli nazwiska skarżącego, nie potrafili wyjaśnić, dlaczego na zawartych umowach sprzedaży widnieją dane niemieckich zbywców aut oraz miejsca w [...], w których umowa miała być zawarta, mimo, iż zawierali ją w Polsce, ani dlaczego cena pojazdu jest podana w euro, mimo, iż płacili w złotówkach. Dla świadków liczyła się jedynie cena pojazdu, która była, według nich, atrakcyjna.
Odnośnie wniosku dowodowego wskazać należy, że Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie przedłożony przez skarżącego dokument nie miał wpływu na rozpoznanie sprawy, gdyż jak wynikało to z pisma organu z dnia [...] marca 2021 r. postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług prowadzone wobec podatnika dotyczyło okresu, który tylko częściowo pokrywał się z okresem w niniejszej sprawie. Ponadto w sprawie podatku od towarów i usług została wydana już decyzją przez organ odwoławczy.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na [...]