I SA/Sz 374/10

I SA/Sz 374/10 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2010-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska
Marian Jaździński /przewodniczący sprawozdawca/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
II FSK 2282/10 - Wyrok NSA z 2012-05-31
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
art. 12 art. 21 ust. 1 pkt 16 art. 12 ust. 1 art. 21 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K. S. Spółki z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej - działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dotyczącym przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] - złożyła w dniu [...] r. do Ministra Finansów wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dotyczącym możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconych składek z tytułu zaku-pionej polisy ubezpieczeniowej oraz w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania tym podatkiem polisy ubezpieczeniowej opłacanej przez pracodawcę za pracownika wyjeżdżającego w zagraniczną podróż służbową.
We wniosku tym przedstawiono, że Spółka prowadzi działalność w zakresie instalowania, naprawy i konserwacji instrumentów i przyrządów pomiarowych, kontrolnych, badawczych i nawigacyjnych na statkach. W związku z charakterem tej działalności pracownicy Spółki wyjeżdżają w podróże służbowe poza granice kraju. W celu zabezpieczenia zobowiązań wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju Spółka wykupuje dla pracowników polisy ubezpieczeniowe. Swoim zakresem polisy te obejmują kraje Europy lub cały świat. Zgodnie z zawartą umową ubezpieczenia oraz ogólnymi warunkami ubezpieczenia przedmiotem ubezpieczenia są: koszty leczenia ubezpieczonego, assistance w wariancie podstawowym lub rozszerzonym, odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego, utrata, zniszczenie lub uszkodzenie podróżnego bagażu ubezpieczonego. Z zakresu ubezpieczenia wyłączona została odpowiedzialność z tytułu NNW (następstwa nieszczęśliwych wypadków). Wypłata należności z poszczególnych tytułów następuje:
- w przypadku kosztów leczenia - osobie lub firmie, która poniosła koszty leczenia; warunki umowy ubezpieczeniowej nakazują ubezpieczonemu zgłoszenie nagłego zachorowania do centrum alarmowego, które następnie koordynuje uzyskanie pomocy; koszty leczenia powinny być bezpośrednio przeniesione na towarzystwo ubezpieczeniowe; w przypadku, gdy wartość świadczenia nie przekracza kwoty[...], a kontakt z centrum alarmowym jest utrudniony, towarzystwo ubezpieczeniowe dopuszcza możliwość osobistego pokrycia kosztów leczenia, które następnie zostaną zwrócone na podstawie przedłożonych rachunków oraz dokumentacji lekarskiej;
- w przypadku usług typu assistance - obejmują one miedzy innymi organizację kosztów leczenia, dostarczenia leków, transportu ubezpieczonego do kraju, trans-portu zwłok do kraju lub pochówek za granicą, organizację i pokrycie kosztów podróży służbowej osoby delegowanej na zastępstwo; zwrot kosztów wypłacany jest bez-pośrednio wykonawcom usługi lub osobie (firmie), która poniosła koszty;
- w przypadku utraty lub zniszczenia bagażu podróżnego - osobie występującej z roszczeniem; ubezpieczenie to nie dotyczy utraty sprzętu komputerowego oraz innej elektroniki.
Zgodnie z przyjętymi przez Spółkę zasadami, każdy pracownik wyjeżdżający w zagraniczne podróże służbowe podlega obowiązkowo temu ubezpieczeniu.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym zadano we wniosku następujące pytania:
- czy wartość zapłaconych składek ubezpieczenia Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
- czy wartość zapłaconych składek podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?
Stawiając te pytania wnioskodawczyni przedstawiła zarazem swoje stanowisko w sprawie oceny prawnej wskazanego stanu faktycznego, uważając w zakresie dotyczącym drugiego z tych pytań, że wartość zapłaconych składek nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i nie można ich potraktować jako przychodów ze stosunku pracy ani jako wartość innych nieodpłatnych świadczeń. Przystąpienie do ubezpieczenia jest dla pracownika obowiązkowe: wnioskodawca występuje tutaj w roli ubezpieczającego, a pracownik - w roli ubezpieczonego. Poza tym z ubezpieczenia została wyłączona odpowiedzialność z tytułu następstw nieszczęśliwych wypadków, więc pracownik nie ma możliwości otrzymania odszkodowania np. z tytułu uszczerbku na zdrowiu. Umowa ubezpieczeniowa prze-widuje jedynie zwrot poniesionych kosztów z tytułu leczenia i innych wymienionych wyżej, a jej konstrukcja wskazuje na zwrot kosztów tym podmiotom, które poniosły wydatek. Pracownik z tytułu przystąpienia do umowy ubezpieczenia nie osiągnie żadnego przychodu - ubezpieczenie to służy jedynie zabezpieczeniu pracodawcy z tytułu ewentualnych kosztów leczenia i transportu.
Rozpatrując powyższy wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie dotyczącym zastosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz pozostawiając do odrębnego załatwienia taki wniosek w zakresie dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych, Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Finansów i na podstawie art. 14b § 1 i 6 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), wydał w dniu 19.01.2010 r. pisemną interpretację, w której przed-stawione we wniosku stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wydający interpretację wskazał przede wszystkim na przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm..), stanowiący o tym, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, a następnie na przepis art. 10 ust. 1 tejże ustawy, w którym zostały określone źródła przychodów, do których należy, między innymi, stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Wskazał dalej na art. 11 ust. 1 tejże ustawy, z którego wynika, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, wyprowadzając z przywołanych przepisów wniosek, iż na gruncie prawa podatkowego przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem do-chodowym od osób fizycznych jest każda forma przysporzenia majątkowego, tzn. zarówno pieniężna, jak i niepieniężna.
Odwołał się następnie do przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według którego za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Wskazał dalej na przepisy ustawy podatkowej określające zasady dotyczące ustalania wartości pieniężnej nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (art. 12 ust. 3 i art. 11 ust. 2a-2b), a następnie na przepisy tej ustawy dotyczące zwolnienia od podatku niektórych przychodów ze stosunku pracy, zazna-czając przy tym, iż zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa, zwolnienia podatkowe (ulgi, preferencje), stanowiące wyłom od zasady powszechności opodatkowania, muszą być interpretowane ściśle, tj. bez dokonywania rozszerzającej wykładni prawa podatkowego, przy posługiwaniu się przede wszystkim wykładnią językową. Przywołał w związku z tym przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiący o tym, że wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika i podróży osoby nie będącej pracownikiem, jednakże tylko do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samo-rządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.
Zauważając dalej, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym nie precyzują pojęcia innych należności za czas podróży służbowej pracownika, wydający interpretację organ stwierdził, iż definicji tego pojęcia należy poszukiwać w przepisach prawa pracy. I tak, w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19.12.2002 roku w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), z tytułu podróży służbowej, odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, oprócz diet pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdów i dojazdów, noclegów i innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia, w razie choroby powstałej podczas podróży pracownikowi przysługuje zwrot udokumentowanych kosztów leczenia za granicą oraz leków. Z kolei, w myśl jego § 12 ust. 3, zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, następuje ze środków pracodawcy. Natomiast, stosownie do § 12 ust. 4 tego rozporządzenia, w razie zgonu pracownika za granicą pracodawca pokrywa koszty transportu zwłok do kraju.
Przedstawiwszy powyższy stan prawny organ wydający interpretację zauważył dalej, iż z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że dla pracowników wyjeżdżających w zagraniczne podróże służbowe Spółka wykupuje polisy ubezpieczeniowe, które obejmują: koszty leczenia ubezpieczonego, usługi assis-tance, odpowiedzialność cywilną oraz utratę, zniszczenie bądź uszkodzenie bagażu podróżnego ubezpieczonego. Sytuacja taka, w której składka ubezpieczeniowa opłacana jest przez osobę inną niż ta, w której interesie zawarta została umowa, powoduje powstanie przychodu u tej osoby, na rzecz której umowa jest zawierana, jest ona bowiem odstępstwem od ogólnej zasady pokrywania kosztów ubezpieczenia przez podmiot, którego interesów umowa ubezpieczeniowa dotyczy. Tak więc, skoro pracodawca finansuje własnym majątkiem koszty ubezpieczenia pracownika, zwalniając go tym samym z obowiązku ich osobistego ponoszenia, to pracownik taki odnosi realną korzyść majątkową wyrażającą się w braku konieczności wydatkowania tych kosztów z własnego majątku, stwierdził w konkluzji swych wywodów organ, dodając, iż wykupienie przez pracodawcę polisy ubezpieczeniowej dla pracownika nie stwarza możliwości skorzystania przez tegoż pracownika ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem wydatki te nie stanowią zwrotu kosztów, wynikających z cytowanego wcześniej rozporządzenia.
Podkreślając dalej, iż w pojęciu przychodu mieści się praktycznie każda korzyść, jaką uzyskał pracownik i że do korzyści takich należy też opłacenie przez pracodawcę składki ubezpieczeniowej za pracownika oddelegowanego w zagraniczną podróż służbową, organ wydający interpretację stwierdził w konkluzji, że w sytuacji, gdy pracodawca ubezpieczył pracowników wyjeżdżających w zagraniczną podróż służbową z tytułu leczenia (w tym zabezpieczenie usług assistance), od odpowiedzialności cywilnej i z tytułu utraty, uszkodzenia lub zniszczenia bagażu oraz opłaca sam składki należne od tych świadczeń, to wartość składek opłacanych przez pracodawcę na powyższe ubezpieczenie stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w wydanej na jej wniosek interpretacji indywidualnej, doręczonej jej w dniu [...]pismem złożonym w dniu [...]r. (data stempla pocztowego) [...]z siedzibą w S. wezwała wydający tę interpretację organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska zaprezentowanego we wniosku o jej wydanie. W uzasadnieniu wezwania zakwestionowała ona stanowisko organu uznające za nieprawidłowe jej własne, przedstawione we wniosku stanowisko w zakresie dotyczącym zastosowania wskazanych tamże przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...]r., doręczonym wnioskodawcy w dniu [..]r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej przez siebie interpretacji indywidualnej z dnia[...].
Pismem z dnia [...]r. (data stempla pocztowego) "[...]wniosła do sądu administracyjnego skargę na wydaną na jej wniosek interpretację indywidualną, domagając się jej uchylenia i zarzucając, iż wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego przez:
- niewłaściwe zastosowanie § 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 19.12.2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) - polegające na nieprawidłowym przy-jęciu, iż do innych wydatków określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, o których to wydatkach mowa w tym przepisie, nie zalicza się wydatków ponoszonych przez skarżącego z tytułu umowy ubezpieczenia pracowników w zakresie ryzyk wskazanych w polu 54 wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
- błędną wykładnię § 1 i § 2 cyt. wyżej rozporządzenia - polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że przepisy tego rozporządzenia zawierają zamknięte (wyczerpujące) wyliczenie wszystkich wydatków, które pracodawca obowiązany jest ponieść na rzecz pracownika z tytułu jego zagranicznej podróży służbowej,
- niewłaściwe łączne zastosowanie art. 9 ust 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wartość składek zapłaconych przez pracodawcę na ubezpieczenie pracownika stanowi świadczenie będące przychodem tego pracownika podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
- sprzeczność istotnych ustaleń dokonanych przez organ wydający interpretacje z treścią zebranego w sprawie materiału - polegająca na nieprawidłowym przyjęciu, że pracownik odniósł realną korzyść z faktu, że wydatek na jego ubezpieczenie został sfinansowany przez pracodawcę.
Z uzasadnienia skargi wynika, że wadliwości stanowiska przedstawionego przez organ w wydanej przez siebie interpretacji indywidualnej skarżąca Spółka upatruje głównie w przyjęciu przez ten organ, że ponoszone przez nią wydatki na ubezpieczenie z tytułu różnych grup ryzyka pracowników odbywających zagraniczne podróże służbowe nie są "innymi należnościami za czas podróży służbowej pracownika", o jakich stanowi przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i to w sytuacji, gdy z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 19.12.2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza grani-cami kraju wynika, że oprócz diet i zwrotu kosztów przejazdów, dojazdów i noclegów pracownikowi przysługuje także zwrot innych wydatków określonych przez praco-dawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Uznając stanowisko organu za nie-prawidłowe skarżąca Spółka wywodzi, iż wydatki na ubezpieczenie pracowników zostały określone przez nią samą jako pracodawcę oraz że zostały określone i po-niesione odpowiednio do jej uzasadnionych potrzeb jako pracodawcy, bowiem w świetle przepisów w/w rozporządzenia to na niej ciąży obowiązek ponoszenia wszelkich kosztów wywołanych zdarzeniami, od ryzyka wystąpienia których pra-cownik został przez nią ubezpieczony.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
. Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, zaskarżona interpretacja indywi-dualna odpowiada bowiem przepisom prawa przez to, że za nieprawidłowe uznaje stanowisko wnioskodawcy co do zastosowania przepisów prawa podatkowego w je-go indywidualnej sprawie.
Stosownie do przepisu art. 14b Ordynacji podatkowej, w jej brzmieniu obowią-zującym w roku 2009, wskazany w tym przepisie organ administracji publicznej wydaje, na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, tj. tzw. interpretację indywi-dualną (ust. 1). Wniosek o interpretację indywidualną dotyczyć może zarówno zaist-niałego już stanu faktycznego, jak i zdarzeń przyszłych (ust. 2), zaś składający taki wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu fak-tycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia prawnego (ust. 3).
W myśl art. 14c Ordynacji podatkowej, wydawana przez właściwy organ interpretacja indywidualna zawierać powinna ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, od którego można odstąpić, jeżeli w ocenie organu stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (ust. 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna za-wierać natomiast powinna wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasad-nieniem prawnym (ust. 2).
Uznając za nieprawidłowe wskazane we wniosku stanowisko wnioskodawcy, sprowadzające się do tezy, że wartość ponoszonych przez Spółkę składek na ubez-pieczenie jej pracowników nie stanowi dla tych ostatnich przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, organ wydający inter-pretację stwierdził, iż pozostaje ono w sprzeczności z regulacją zawartą w szcze-gólności w przepisach art. 12 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14. poz. 176 ze zm.), określających rodzaje świadczeń stanowiących przychody ze źródła, jakim jest m.in. stosunek pracy (ust. 1) oraz zasady ustalania wartości pieniężnej niektórych świadczeń (otrzymanych w naturze, nieodpłatnych), a także z regulacją zawartą w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 16 w/w ustawy, określającym zakres zwolnienia podatkowego świadczeń (przy-chodów) otrzymanych z tytułu diet i innych należności za czas podróży służbowej pracownika lub podróży osoby nie będącej pracownikiem.
Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację,
a także z uzasadnienia skargi, ponoszone przez Spółkę wydatki na opłacenie polisy ubezpieczeniowej pracownika odbywającego zagraniczną podróż służbową są wy-datkami ponoszonymi na rzecz tegoż pracownika, bowiem to on jest stroną umowy ubezpieczeniowej na rzecz której następuje wypłata należności z umowy tej wynika-jących (zwrot kosztów leczenia, asisstance itd). Będąc tym samym zwolnionym przez pracodawcę z obowiązku ponoszenia kosztów swego ubezpieczenia, ubezpieczony pracownik otrzymuje przysporzenie majątkowe stanowiące - jak to zasadnie wywiódł organ wydający interpretację - nieodpłatne świadczenie stanowiące przychód tegoż pracownika stosownie do przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zawarty w skardze zarzut naruszenia tego przepisu uznać należy za w zupełności chybiony, podobnie jak nieuzasadnionym, opartym na błędnych przesłankach jest zarzut naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 tejże ustawy podatkowej w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 19.12.2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, a w szczególności z jego przepisem § 2, określającym katalog świadczeń przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej.
W związku z tym ostatnim zarzutem zauważyć należy, iż zasadza się on na nieuprawnionym założeniu, iż innymi wydatkami określonymi przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, których zwrot przysługuje pracownikowi w związku z podróżą służbową i które będąc przychodem tegoż pracownika wolne są od opodatkowania w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są wydatki poniesione przez pracodawcę na ubezpieczenie odby-wającego tę podróż pracownika od ryzyka wystąpienia określonych zdarzeń. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż zawarcie przez pra-cownika obowiązkowego ubezpieczenia na czas odbywania zagranicznej podróży służbowej podyktowane zostało nie potrzebą samego pracownika, lecz potrzebą jego pracodawcy, pragnącego poprzez ubezpieczenie samego pracownika zabezpieczyć się przed ewentualnymi wydatkami (kosztami) z podróżą pracownika związanymi. Poniesiony na to ubezpieczenie wydatek w postaci składki ubezpieczeniowej nie jest wydatkiem samego pracownika związanym z jego uzasadnionymi potrzebami w trakcie jego podróży służbowej, lecz wydatkiem jego pracodawcy uzasadnionym - jak to wyraźnie wskazano w uzasadnieniu skargi - jego własnymi potrzebami. W żadnym zatem razie otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie w postaci opłacenia za niego przez pracodawcę składki ubezpieczeniowej nie może być - nie stanowiąc wydatku poniesionego przez pracownika - przedmiotem zwol-nienia podatkowego, o jakim stanowi przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Konstatacja powyższa prowadzi tym samym do stwierdzenia, że wyrażona w zaskarżonej interpretacji negatywna ocena stanowiska wnioskodawcy, uwa-żającego za wyłączoną z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycz-nych wartość składek opłaconych przez pracodawcę za pracowników z tytułu ich ubezpieczenia podczas zagranicznych podróży służbowych, jest oceną odpowia-dającą zarówno wskazanym wyżej przepisom Ordynacji podatkowej, jak i przepisom ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Odnosząc się na koniec do zawartego w skardze zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału, zauważyć należy, iż w postępowaniu wywołanym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej właściwy organ nie dokonuje, poza ustaleniem aktualnego stanu prawnego, żadnych ustaleń faktycznych i nie gromadzi też żadnego materiału na ustalenia takie mającego wskazywać, ustalenie i wskazanie określonego stanu faktycznego zaistniałego lub hipotetycznego spoczywa bowiem - jak to już wyżej podkreślono - wyłącznie na wnioskodawcy.
Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona in-terpretacja indywidualna nie odpowiada przepisom prawa, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o posterowaniu przed sądami adminis-tracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.