I SA/Sz 365/24

I SA/Sz 365/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Dziel
Jolanta Kwiecińska /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 58,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 340
art. 15gg ust. 19, ust. 20, ust. 23a, ust. 28 pkt 2, art. 15zzzzzn ust. 1 - ust. 3, art. 15gg ust. 23d, art. 15g ust. 5,
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1027
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Dziel po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. K. i Z. S. - wspólników B. [...] Spółki cywilnej w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 kwietnia 2024 r. nr SKO/KD/503/4597/2023 w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia rozliczenia oddalono skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (organ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 58 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 - K.p.a.) oraz art. 15gg ust. 23a ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2024.340 ze zm.- ustawa COVID) utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z [...] października 2023 r. (organ I instancji) odmawiające J. K. i Z. S. - wspólnikom B. Spółki cywilnej w S. (wspólnicy) przywrócenia terminu do złożenia rozliczenia wniosku.
W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ nawiązał do art. 15gg ust. 19, ust. 20, ust. 23a, ust. 28 pkt 2 ustawy COVID i motywował, że pomimo wezwania, wspólnicy nie złożyli wymaganego rozliczenia dofinansowania. Zdaniem organu, termin na złożenie rozliczenia dofinansowania jest terminem prawa materialnego, który nie podlega przywróceniu.
Według organu, "Zauważyć należy, że termin na rozliczenie otrzymanych świadczeń został zawarty w art. 15 gg ust. 19 ustawy COVID-19 , natomiast termin z art. 15gg ust. 23a jak określił go ustawodawca, jest terminem dodatkowym wyznaczanym dla tych beneficjentów pomocy, którzy nie wywiązali się z obowiązku rozliczenia w terminie pierwotnym. Jak wskazuje się w doktrynie termin materialnoprawny - to okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego, z kolei termin procesowy - to czas na dokonanie czynności procesowej przez podmioty postępowania lub uczestników postępowania.
Skoro termin z art. 15gg ust. 19 należy zaliczyć do terminów materialnoprawnych , to tym samym termin dodatkowy z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID - 19 również ma charakter terminu materialnoprawnego. Zaznaczyć należy, że jednym z kryteriów wskazywanych w doktrynie, które pozwala odróżnić terminy materialnoprawne od procesowych, jest zdarzenie, w związku z którym rozpoczyna się bieg terminu. Przyjmuje się mianowicie, że jeśli owo zdarzenie ma miejsce w trakcie procesu, to termin ma z reguły charakter procesowy. Natomiast jeżeli zdarzenie ma miejsce przed wszczęciem postępowania, to taki termin z dużym prawdopodobieństwem ma charakter terminu materialnego. Kolejnym wskazywanym kryterium rozróżnienia ww. terminów jest rodzaj (charakter) skutków wywoływanych ich upływem. Jeśli upływ danego terminu wywołuje bezpośrednio skutki materialnoprawne, to oceniany termin jest zwykle terminem materialnym."
"Jak wynika z art. 15gg ustawy COVID-19 przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, następowało na podstawie wniosku o przyznanie dofinansowania, w oparciu o który (po stwierdzeniu jego kompletności i spełnieniu przez wnioskodawcę warunków otrzymania pomocy) dyrektor WUP wystąpił do dysponenta Funduszu o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń. Wypłata dofinansowania następowała w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych we wniosku, zaś podmiot, który pobrał te świadczenia był obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Jak już zaznaczono powyżej, w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 ustawodawca zdecydował o wprowadzeniu terminu dodatkowego na złożenie rozliczenia. Podkreślić przy tym należy, że co do zasady terminy ustawowe o charakterze materialnoprawnym nie mogą być wydłużane, ani skracane przez organy, nie podlegają także przywróceniu.
Natomiast instytucja przywrócenia terminu dotyczy wyłączenie terminów procesowych. Taka instytucja jest uregulowana w art. 58 kpa i bez wątpienia dotyczy terminów procesowych, z tym że zaznaczyć należy, że ustawodawca poprzez przepisy zawarte w ustawie COVID-19 wprowadził "odstępstwo" od tej zasady umożliwiając przywracanie terminów materialnoprawnych z odesłaniem do art. 58 § 2 kpa. Należy mieć jednak na uwadze, że możliwość taka istniała wyłącznie z racji obowiązywania w Polsce stanu epidemii z powodu COVID-19."
W dalszej kolejności organ przypomniał art. 15zzzzzn ust. 1 - ust. 3 ustawy COVID i wyjaśnił, że odwołanie stanu epidemii nastąpiło z dniem 16 maja 2022 r. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 12 maja 2022 r. (Dz.U.2022.1027). Zatem wniosek wspólników z 4 października 2023 r. o przywrócenie terminu do rozliczenia pobranych świadczeń wpłynął do organu I instancji po odwołaniu stanu epidemii.
Organ podkreślił, że obowiązek i termin złożenia rozliczenia pobranych środków i świadczeń z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie są powiązane z żadnym toczącym się postępowaniem administracyjnym. Dopiero niezłożenie rozliczenia może spowodować uruchomienie postępowania administracyjnego o zwrot dofinansowania (art. 15gg ust. 23d ustawy COVID).
W podsumowaniu organ stwierdził, że analizowany uchybiony termin - co do zasady - nie podlegał przywróceniu.
Wspólnicy (skarżący) złożyli skargę na powyższe postanowienie organu.
Zarzucili naruszenie:
- art. 58 § 1 K.p.a., art. 15gg ust. 23a ustawy COVID przez uznanie, że dodatkowy termin do złożenia rozliczenia otrzymanego dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu;
- art. 7 K.p.a. z powodu: - nieustalenia stanu faktycznego; - błędnego pouczenia o terminie do uzupełnienia rozliczenia; - wadliwego przyjęcia, że "Spółka została wezwana do złożenia brakującej dokumentacji związanej z wykorzystaniem środków wypłaconych na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jedynie wezwaniem z dnia [...] sierpnia 2023 r., podczas gdy Spółka w dniu [...] września 2023 r. od pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. otrzymała wiadomość, z kontekstu której wynikało, że zwrócono się do niej o przesłanie kolejnych dokumentów, zaś Spółka nie złożyła w terminie dokumentacji, o której przedłożenie zwrócono się do niej dopiero po raz pierwszy (!) w tym wezwaniu";
- art. 8 K.p.a. ze względu na brak odniesienia się do całokształtu argumentacji przedstawionej w zażaleniu, to jest: - błędnego pouczenia o terminie do uzupełnienia rozliczenia; - "nadrzędnego celu, jaki przyświecał ustawodawcy opracowującemu projekt całej ustawy Covid-19 przejawiającego się we wprowadzeniu możliwości przywracania terminów procesowych oraz terminów prawa materialnego".
W następstwie formułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji z [...] października 2023 r. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu powyższych zarzutów i wniosków skarżący tłumaczyli, że "w niniejszej sprawie swą aktualność zachowuje dotychczasowa argumentacja Spółki w przedmiocie tego, iż termin, o którym mowa w art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19 jest terminem prawa procesowego, nie zaś terminem materialnoprawnym. Skarżący w tym miejscu ponownie zwracają uwagę, że: "ustalenie charakteru danego terminu nie jest raczej możliwe przy zastosowaniu wyłącznie jednego, rozstrzygającego kryterium, lecz wymaga złożonej argumentacji, a z uwagi na rygoryzm terminu materialnego, nawet argumentacji natury aksjologicznej i pragmatycznej". Zważywszy na przywołany pogląd stwierdzić zatem należy, że ustalenie, z jakim terminem rzeczywiście mamy do czynienia w konkretnym przypadku, wymaga każdorazowo przeprowadzenia pogłębionej analizy - uwzględniającej zarówno prawidłową wykładnię danego przepisu, jak również względy aksjologiczne czy pragmatyczne; a następnie - zaprezentowania "złożonej argumentacji", jaka organ do przyjęcia takiego a nie innego wniosku w tej mierze.
Analiza zaskarżonego postanowienia dowodzi tymczasem, że organ II instancji w ogóle tych czynności zaniechał, niejako a priori błędnie przyjmując, że termin z art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19 jest terminem materialnoprawnym. Dostrzec bowiem można, że w uzasadnieniu wydanego przez siebie rozstrzygnięcia, organ II instancji skupił się w zasadzie wyłącznie na przytoczeniu przepisów, jakie znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, zaś w dalszej kolejności na czysto teoretycznym omówieniu czym charakteryzuje się termin materialnoprawny oraz procesowy na gruncie postępowania administracyjnego oraz jakie są między nimi różnice. Nie ulega wątpliwości, że ograniczenie się do tego rodzaju rozważań, bez podjęcia próby przełożenia ich na grunt niniejszej sprawy, w żadnym razie nie może być potraktowane jako poczynienie przez organ dokładnych ustaleń w sprawie czy przedstawienie złożonej (a przy tym merytorycznie uzasadnionej) argumentacji za przyjęciem wniosku, że omawiany termin jest terminem materialnoprawnym, a nie procesowym."
"Wątpliwości Skarżących budzi też fakt, że w swych teoretycznych rozważaniach organ II instancji posłużył się zwrotami nieostrymi takimi jak: "taki termin z dużym prawdopodobieństwem ma charakter terminu materialnego" czy "oceniany termin jest zwykle terminem materialnym", co dodatkowo osłabia argumentację organu w przedmiocie tego, iż na gruncie realiów sprawy nie mamy do czynienia z terminem prawa procesowego. W tym miejscu przypomnieć trzeba również, że w doktrynie słusznie podnosi się, że: "jeżeli skutki w sferze prawa materialnego mogą powstać jedynie na mocy decyzji administracyjnej, to terminy wyznaczające czas do dokonania czynności zmierzających do wszczęcia postępowania lub przyznania uprawnień traktowane są na ogół jako procesowe Nie ma zatem racji organ II instancji podając, że jeśli zdarzenie ma miejsce przed wszczęciem postępowania, to termin taki najpewniej będzie terminem prawa materialnego. Równie dobrze bowiem okazać się może, że zdarzenie mające miejsce przed rozpoczęciem postępowania, prowadzi zarazem do jego wszczęcia - i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wszak w związku z niedotrzymaniem przez Spółkę terminu do złożenia tego rodzaju rozliczenia, zostało wszczęte postępowanie administracyjne o zwrot przyznanego jej dofinansowania. Spółka o tym fakcie została poinformowana przez pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w drodze wiadomości mailowej z dnia [...] października 2023 r., która znajduje się w aktach niniejszej sprawy, a w treści której wskazano explicite: "dokumenty rozliczeniowe (...) należało uzupełnić w dodatkowym terminie 30 dni (...) w Państwa przypadku termin minął w dniu [...].09.2023 r. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie całego dofinansowania. W związku z powyższym sprawa została przekazana do biura ds. windykacji w celu nadania dalszego biegu sprawie".
"Nie chcąc powielać w całości argumentacji przedstawionej w ww. wniosku, należy jedynie zwrócić uwagę na fakt, iż poza wezwaniem do przesłania brakującej dokumentacji Spółki przez Wojewódzki Urząd Pracy w S. z dnia [...] sierpnia 2023 r. (na które Spółka odpowiedziała, przesyłając wymagane dokumenty w dniu [...] września 2023 r.), wspólnik Spółki Z. S., otrzymał od pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wiadomość mailową, z treści której wynikało, że w dalszym ciągu brak jest wymaganej przez organ dokumentacji, wymienionej w treści wiadomości. Co istotne, pracownik organu w swojej wiadomości nie zwrócił się wprost o dosłanie przez Spółkę brakujących dokumentów, nie podał też terminu, do którego dokumentację tę Spółka powinna uzupełnić ani następstw nieprzesłania przez Spółkę tego rodzaju dokumentów w określonym (niepodanym w mailu) terminie. Podkreślić trzeba też, że w wiadomości tej jako brakujące wymieniono dokumenty, o których dosłanie zwrócono się po raz pierwszy (!) w wiadomości mailowej z dnia [...] września 2023 r. (świadectwo pracy bądź wypowiedzenie umowy o pracę złożone przez K. J., jak również wyjaśnienie przyczyny braku wynagrodzenia w czerwcu dla L. P.).
W opisanym stanie rzeczy oczywisty zdaje się być wniosek, że mimo zachowania należytej staranności Spółka nie mogła wiedzieć, że brakujące dokumenty wymienione w wiadomości mailowej pracownika WUP w S. z dnia [...] września 2023 r., powinna przesłać w terminie pierwotnie wyznaczonym przez organ na uzupełnienie braków formalnych wniosku, tj. do dnia [...] września 2022 r."
"Spółka działając w zaufaniu do organów administracji publicznej, a przy tym nie posiadając specjalistycznej wiedzy prawniczej, nie miała możliwości samodzielnie ustalić, że termin na uzupełnienie "dodatkowych" braków formalnych (które ujawniły się po ponownej analizie dokumentacji Spółki przez pracownika organu) upłynie w tym samym czasie, co termin do uzupełnienia braków, na które WUP w S. uprzednio zwrócił uwagę Spółce.
Konsekwencją niedostrzeżenia przez organ II instancji, że Spółka była dwukrotnie wzywana do złożenia brakującej dokumentacji związanej z wykorzystaniem przez nią środków wypłaconych na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, było poczynienie przez organ ten błędnej konstatacji, iż braki w dokumentacji Wojewódzki Urząd Pracy w S. stwierdził jedynie wezwaniem z dnia [...] sierpnia 2023 r."
"Wreszcie, w przeciwieństwie do wcześniejszego wezwania z dnia [...] sierpnia 2023 r., wiadomość pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. otrzymana przez Spółkę w dniu [...] sierpnia 2023 r., nie posiadała formy pisemnej i nie spełniała formalnych wymogów zastrzeżonych dla wezwania, stosownie do art. 54 § 1 kpa, w tym zwłaszcza nie określała terminu, do którego żądanie powinno być spełnione (w myśl art. 54 § 1 pkt 5 kpa). W tym kontekście organ II instancji powinien rozważyć zatem, czy mailowe "wezwanie" Spółki do przedłożenia określonej dokumentacji w ogóle było skuteczne."
"Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia dowodzi natomiast, że organ II instancji nie odniósł się do okoliczności, zgodnie z którą Spółka została wadliwie pouczona przez Wojewódzki Urząd Pracy o terminie do uzupełnienia braków formalnych i w żadnym razie nie może ponosić konsekwencji związanych z błędnym pouczeniem. Istotne jest bowiem - na co zwracała uwagę Spółka - że o konieczności uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 30 dni, Spółka została poinformowana jedynie w wezwaniu z dnia [...] sierpnia 2023 r. Z kolei w wiadomości mailowej pracownika Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] września 2023 r. Spółce nie podano już w jakim terminie winna uzupełnić "dodatkowe" braki formalne, stąd też jak wskazywano pozostawała ona w usprawiedliwionym, błędnym przekonaniu, że mailowe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, nie jest obwarowane żadnym terminem."
Według skarżących, termin z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID jest terminem procesowym.
Ponadto "Zdaniem Skarżących skoro ustawodawca zdecydował się umieścić w ustawie Covid-19 zarówno uchylony już przepis art. 15zzzzzn˛, jak również przepis art. 15gg ust. 23a, kierując się zasadą racjonalności prawodawcy, a przy tym mając na uwadze, że brak jest przepisów (zarówno w samej ustawie jak i opracowaniach jej dotyczących), które uniemożliwiałyby przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 15gg ust. 23a ustawy Covid-19, nie sposób jest wykluczyć, że ustawodawca dopuścił możliwość przywrócenia terminu zawartego w art. 15gg ust. 23a ww. ustawy, nawet przy założeniu, że jest on terminem prawa materialnego. Bez znaczenia pozostaje przy tym natomiast okoliczność, iż przepis art. 15zzzzzn˛ omawianej ustawy w związku ze zniesieniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu Covid-19, już nie obowiązuje. Dla rozważań w niniejszej sprawie szczególnie istotny jest bowiem nie sam przepis, ale zamysł, jaki przyświecał ustawodawcy opracowującemu projekt całej ustawy Covid-19, taki mianowicie, iż w oparciu o tę ustawę możliwe jest przywracanie terminów zarówno procesowych jak i prawa materialnego."
Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem.
W myśl art. 15gg ustawy COVID podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5 (ust. 1).
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń (ust. 19).
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności:
1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem;
2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku (ust. 20).
Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (ust. 23a).
Do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, w tym do zwrotu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia złożonego przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwróconych w terminie, o którym mowa w ust. 19, stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (art. 23d).
W tym stanie prawnym trafnie organ przyjął, że terminy z art. 15gg ust. 19 i ust. 23a ustawy COVID są terminami prawa materialnego. Służą bowiem rozliczeniu przez beneficjenta środków, które uzyskał na ustawowo określone cele i pod ustawowo określonymi warunkami. Ich upływ kształtuje sytuację materialnoprawną beneficjenta, bowiem uzasadnia stwierdzenie, że rozliczył się z otrzymanych środków albo nie, a więc, że spełnił materialnoprawne przesłanki korzystania ze wsparcia finansowego z art. 15gg ust. 1 i nast. ustawy COVID bądź nie.
Analizowane terminy nie odnoszą się do żadnego postępowania przed organami ani do żadnej czynności proceduralnej.
Niewątpliwie skarżący otrzymali wezwanie w trybie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID - J. K. [...] sierpnia 2023 r., Z. S. z upływem [...] września 2023 r. (dodatkowo jeszcze spółka [...] sierpnia 2023 r.).
W kontekście argumentacji skarżących trzeba zwrócić uwagę na dwie kwestie.
W 2023 r. nie obowiązywał stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19, o którym mówi art. 15zzzzzn˛ ustawy COVID, dający prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Stan epidemii został odwołany z dniem 16 maja 2022 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U.2022.1027).
Ponadto, sporne terminy z art. 15gg ust. 19, ust. 23a ustawy COVID zostały wprowadzone do porządku prawnego właśnie w odpowiedzi na trudności w obrocie gospodarczym związane z COVID-19. Oznacza to, że wymiar tych terminów wiązał beneficjentów bez względu na COVID-19, a mówiąc inaczej, także w warunkach COVID-19.
Wprowadzenie przez ustawodawcę dodatkowego terminu z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID było konsekwencją braku możliwości przywrócenia terminu z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID po pierwsze z uwagi na jego materialny charakter i po drugie ze względu na jego bezwzględną, prekluzyjną moc wiążącą niezależnie od COVID-19.
Przedstawione argumenty, w ocenie sądu, prowadzą do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie organu jest zgodne z prawem. Termin z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID ze swej istoty nie podlega przywróceniu, bo jest już terminem dodatkowym ustanowionym na dokonanie czynności materialnoprawnej w postaci rozliczenia dofinansowania przyznanego beneficjentowi na warunkach art. 15gg ust. 1 i nast. tej ustawy.
Z powodów omówionych wyżej sąd oddalił niezasadną skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935).