I SA/Sz 355/25

I SA/Sz 355/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-10-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska /przewodniczący/
Elżbieta Dziel /sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 233 § 2, art. 229
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2025 r. sprawy ze skargi F. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2020 i 2021 oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Wójta Gminy D. z 7 października 2024 r., znak [...] w sprawie określenia F. W. B. Sp. z o.o. w W. (podatnik, spółka skarżąca) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości: za rok 2020 na kwotę [...]zł; za rok 2021 na kwotę [...]zł.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 – O.p.) oraz art. 1, 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570).
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ I instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2020-2021. Uzasadnieniem decyzji było wskazanie, że podatnik zaniżył wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2020 i 2021 r., poprzez wykazanie w złożonej deklaracji do opodatkowania wyłącznie budowli.
W efekcie przeprowadzonego postępowania organ I instancji wyliczył podatek, za lata 2020 i 2021 w kwocie po [...] zł w następujący sposób:
- budowle (łączna wartość [...] zł, łącznie podatek [...] zł): 9 szt. elektrowni wiatrowych (fundament i maszt): [...] zł x 2% = [...] zł; drogi dojazdowe: [...] zł x 2% = [...] zł; linie przesyłowe: [...] x 2% = [...] zł; wyposażenie stacji transformatorowych: [...] x 2% = [...] zł,
- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (11 stacji transformatorowych) - 109,51 m2 x [...] zł = [...] zł.
Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego przez spółkę odwołania, Kolegium stwierdziło, że zachodzi potrzeba uchylenia decyzji organu I instancji w całości. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest przy tym konieczne, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.
Kolegium wskazało, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.) w brzmieniu obowiązującym w 2020 i 2021 r. (w zakresie istotnym w rozpoznawanej sprawy brzmienie tożsame z tekstem jednolitym Dz. U. z 2023 r. poz. 70 - w wersji do dnia 31 grudnia 2023 r.).
Organ przytoczył brzmienie art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 u.p.o.l.
Kolegium stwierdziło, że na gruncie rozpoznawanej sprawy należy odróżnić instalacje stanowiące element składowy budynku od instalacji (urządzeń) konstrukcyjnie niezwiązanych z budynkiem. W przypadku stacji transformatorowych należy uznać, iż urządzenia energetyczne, np. rozdzielnice niskiego lub średniego napięcia wraz z instalacjami, nie stanowią roli służebnej wobec budynku. Jest wręcz odwrotnie. Budynek stacji transformatorowej pełni wyłącznie rolę "obudowy, osłony" urządzeń technicznych znajdujących się w jego wnętrzu. Jest to istotna różnica między instalacjami stanowiącymi część budynku a urządzeniami (instalacjami), które są w nim usytuowane i mogą stanowić odrębną budowlę lub jej część. Części budowlane stacji transformatorowych pełnią rolę służebną wobec znajdujących się w nich budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l., zaś budowle te mogą stanowić nierozerwalną część sieci elektroenergetycznej, umożliwiając jej poprawne funkcjonowanie. Funkcją budynku stacji transformatorowej jest stworzenie przestrzeni, w której mogą być umiejscowione urządzenia energetyczne. Ponadto u.p.o.l. dopuszcza przestrzenny zbieg różnych przedmiotów opodatkowania, a zasada rozłączności i pierwszeństwa kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynku wyklucza jedynie wielokrotne zaliczenie do budowli elementów składowych budynku, natomiast nie wyklucza kwalifikacji jako budowli obiektów nieodpowiadających definicji budynku, nawet jeżeli znajdują się one w przestrzeni zamkniętej przez elementy definiujące budynek.
Według Kolegium – wbrew zarzutom odwołania - organ podatkowy I instancji prawidłowo jako odrębny przedmiot opodatkowania wskazał 11 budynków stacji transformatorowych oraz odrębnie budowle - elementy sieci elektroenergetycznej.
W tym zakresie rozstrzygnięcie oparto na opiniach biegłego mgr inż. G. P.: 1) w sprawie określenia charakterystyki technicznej należących do podatnika urządzeń elektrycznych, zawierającej opis cech technicznych, fizycznych i funkcjonalnych oraz zawierająca oceną techniczną tych urządzeń pod kątem posiadanych przez nie cech technicznych, fizycznych i funkcjonalnych, w celu oceny możliwości zakwalifikowania tych urządzeń jako elementów sieci elektroenergetycznej" z 29 czerwca 2022 r. oraz 2) w zakresie charakterystyki stacji elektroenergetycznych oraz tworzących je urządzeń dla potrzeb stwierdzenia czy zostały one wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych" przygotowanej w październiku 2023 r., a także w oparciu o oświadczenia złożone przez kierownika budowy mgr inż. L. K. o wykonaniu obiektów budowlanych (stacji transformatorowych) zgodnie z przepisami, w tym o zastosowaniu wyrobów budowlanych powszechnie stosowanych w budownictwie posiadających znak CE i B.
Kolegium wskazało natomiast, iż opinia rzeczoznawcy majątkowego mgr inż. M. S. z 30 listopada 2022 r. dotycząca ustalenia wartości rynkowej budowli tworzących sieć elektroenergetyczną 11 stacji elektroenergetycznych będących w posiadaniu podatnika, według stanu i poziomu cen na 1 stycznia 2012 r., nie spełnia wymogów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2021 r. poz. 555 – rozporządzenie w.n.s.o.s.). W opinii tej pominięto wymagane elementy, w tym przedstawienie analizy i charakterystyki rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny (za analizę tę nie można uznać lakonicznego stwierdzenia zawartego w punkcie 5. wyceny, bez podania konkretnych porównywanych elementów) oraz źródła danych o nieruchomościach, ograniczając się w tym zakresie do stwierdzenia, iż są to informacje uzyskane drogą samodzielnego gromadzenia danych.
Według Kolegium powyższa wycena, stanowiąca w decyzji organu I instancji podstawę wyceny przedmiotowych budowli, nie spełnia podstawowych wymogów formalnych, wskutek czego nie jest możliwa jej weryfikacja. Tym samym wycena nie stanowi rzetelnego dowodu dotyczącego wartości rynkowych budowli.
Odnosząc się następnie do wyceny przedmiotowych nieruchomości dokonanej na zlecenie spółki przez rzeczoznawcę majątkowego K. C. 5 grudnia 2022 r., Kolegium wskazało, iż dokonana została ona podejściem kosztowym, a tym samym określono nią wartość odtworzeniową nieruchomości, a nie jej wartość rynkową. Biegła wskazała, że wyceniane elementy pozostają w obrocie rynkowym, natomiast ustaliła ich wartość odtworzeniową, co jest niezgodne z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm. - u.g.n.) oraz rozporządzeniem w.n.s.o.s. Z tego powodu wycena ta nie może stanowić dowodu o wartości rynkowej przedmiotowych nieruchomości.
Dalej Kolegium wskazało że decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa w zakresie zasadności opodatkowania nakładów poczynionych przez spółkę na drogi dojazdowe - publiczne (nr [...]). Poczynienie inwestycji/nakładów w obcym środku trwałym nie powoduje bowiem, iż stają się one własnością podmiotu, który poczynił te nakłady, a jedynie pozwalają temu podmiotowi na dokonanie amortyzacji.
Kolegium stwierdziło, że podatnik faktycznie zaniżył wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 i 2021 r. w deklaracji z tego chociażby względu, że całkowicie pominął jako przedmiot opodatkowania budynki oraz część budowli, przy czym następnie organ I instancji w postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepis art. 21 § 3 O.p. nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego w celu określenia wartości rynkowej ww. budowli.
Kolegium stwierdziło, że organ II instancji jest uprawniony wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, natomiast stwierdzenie konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 233 § 2 O.p.
Kolegium uznało, że w sprawie naruszono przepisy prawa procesowego, w tym w szczególności art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zebrano bowiem prawidłowo materiału dowodowego dla ustalenia istotnych okoliczności wymagających opinii rzeczoznawcy majątkowego.
Kolegium wyjaśniło, że w zakresie opodatkowania pozostałych przedmiotów opodatkowania, które stanowiły przedmiot decyzji organu I instancji, a nie stanowiły zasadniczych zarzutów odwołania, na obecnym etapie postępowania nie przedstawia szczegółowego merytorycznego stanowiska z powodu konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji,
Kolegium wskazało, że zasadne jest twierdzenie podatnika, iż wszystkie jego pisma zawierające stanowiska, które mają odniesienie nadal do sprawy zobowiązania podatkowego za 2020 i 2021 r. winny być włączone do postępowania, co dotyczy także wszelkich dokumentów obrazujących tok postępowania, jak np. wezwania kierowane do podatnika, postanowienia zlecające biegłym wydanie kolejnych opinii.
Spółka zaskarżyła decyzję Kolegium w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 3a oraz 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. – p.b.). - poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wyposażenie stacji transformatorowych może stanowić budowlę lub element budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w szczególności na skutek (i) pominięcia ustawowej definicji "obiektu liniowego" wykluczającej zaklasyfikowanie wyposażenia stacji transformatorowych skarżącej do sieci elektroenergetycznej, a także (ii) niedostrzeżenia, że tego rodzaju obiekty nie mogą samodzielnie podlegać opodatkowaniu, gdyż:
- nie zostały wprost wskazane w p.b. oraz nie są w żaden sposób podobne do obiektów w tych przepisach wskazanych,
- nie spełniają wszystkich niezbędnych kryteriów zaklasyfikowania ich jako obiekty budowlane, oraz
- zostały umiejscowione wewnątrz budynku.
W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.
Skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, że przytoczone przez podatnika orzecznictwo nie jest adekwatne do rozpoznawanej sprawy. Dla wyjaśnienia problemu, czy transformatory i urządzenia rozdzielcze stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 p.b. i jako takie są budowlą, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., miarodajne dla Kolegium są rozważania zawarte w uzasadnieniach przytoczonych w odpowiedzi na skargę wyroków sądów administracyjnych.
W piśmie z 3 października 2025 r. skarżąca przytoczyła fragmenty wyroków sądów administracyjnych, które mają potwierdzać jej stanowisko w kwestii opodatkowania wyposażenia stacji transformatorowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a).
Przedmiotem kontroli pod względem zgodności z prawem jest w rozpoznawanej sprawie decyzja organu odwoławczego uchylająca w całości decyzję organu I instancji w sprawie określenia skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2020 i 2021 oraz przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Zgodnie z art. 233 § 2 O.p. organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zauważyć należy, że decyzja kasatoryjna ma z założenia charakter procesowy, a jej istota ogranicza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji, z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania. To zaś oznacza, że w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji, o której mowa w art. 233 § 2 O.p., zasadniczy spór dotyczy spełnienia i uzasadnienia przez podatkowy organ odwoławczy przesłanek wynikających z tego proceduralnego przepisu, nie zaś zastosowania prawa materialnego i związanych z tym obowiązków podatkowych strony (por. m.in. wyrok NSA z 30 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 1080/17 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tego typu sprawach sąd rozpoznaje zatem, czy zaistniały określone w art. 233 § 2 O.p. przesłanki do wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Nie jest natomiast władny, aby badać wykładnię i zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego w takim zakresie, w jakim rzutowało to na wydanie decyzji przewidzianej w art. 233 § 2 O.p.
W związku z powyższym sąd nie może zatem przesądzić na obecnym etapie kwestii merytorycznych związanych z oceną zarzutów skargi, które w całości odnoszą się jedynie do naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez organ, iż wyposażenie stacji transformatorowych może stanowić budowlę lub element budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Kwestia ta pozostaje w rozpoznawanej sprawie jednym z głównych, jeśli nie głównym obszarem merytorycznego sporu pomiędzy organami podatkowymi a skarżącą. Na potrzeby oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej istotne jest jednak, że stanowisko organu odwoławczego, poza wskazaniami dotyczącymi konieczności przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego, nie ma prawnie wiążącego charakteru i nie zwalnia organu I instancji z samodzielnej oceny spornych regulacji. W O.p. nie ma bowiem przepisu analogicznego do art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2015 r. III SA/Wa 3/15 i przywołane tam rzecznictwo). Kontrolując zaskarżoną decyzję kasacyjną, sąd za przedwczesne uznał zatem odnoszenie się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ wskazanych przepisów prawa materialnego.
Wypada również zwrócić uwagę, że wbrew zarzutom skargi decyzja kasacyjna nie jest decyzją wydaną na niekorzyść strony. Orzeczeniem takim jest bowiem każde orzeczenie, które pogarsza sytuację odwołującego się w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem odwołania. W omawianym przypadku w wyniku uchylenia decyzji przez Kolegium organ I instancji ma natomiast bezwzględny obowiązek rozpoznać sprawę ponownie. Nie zwiększyło się więc zobowiązanie podatkowe skarżącego i nie pozbawiono go możliwości dalszego zwalczania ustaleń organów podatkowych (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r. II FSK 2297/10). Organ I instancji jest zobligowany do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, potencjalnie nawet takich, które nie zostały wskazane w decyzji kasacyjnej.
Jak wywodzi się w orzecznictwie, art. 233 § 2 O.p. odnosi się do sytuacji niedostatecznego zakresu przeprowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania dowodowego, co uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Chodzi zatem o przeprowadzenie postępowania dowodowego w niewystarczającym wymiarze, bądź brak jego przeprowadzenia, co sprawia, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Wady te muszą być na tyle poważne, że nie jest możliwe ich sanowanie w trybie postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 229 O.p. (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1457/20). Zawarty w hipotezie normy art. 233 § 2 O.p. zwrot "w znacznej części" jest niedookreślony i ustalenie tej przesłanki jest możliwe jedynie na tle okoliczności konkretnej sprawy. Na organie odwoławczym spoczywa obowiązek oceny materiału dowodowego zgromadzonego w I instancji w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie może przeprowadzić postępowania w całym lub znacznym zakresie, bowiem to prowadziłoby do uchybienia zasadzie dwuinstancyjności postępowania. Możliwość zastosowania art. 233 § 2 O.p. dotyczy zarówno sytuacji, gdy w sprawie konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, jak również gdy przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie, nie spełnia zasad postępowania, np. zasady prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), zasady gromadzenia dowodów (art. 187 § 1 o.p.), czy ich swobodnej oceny (art. 191 o.p.). Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ podatkowy I instancji składa się bowiem w pierwszej kolejności z przeprowadzenia dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a następnie polega na dokonaniu ich oceny. Okoliczności, które należy zbadać przy ponownym rozpoznaniu sprawy muszą być istotne dla rozstrzygnięcia (wniosek taki wynika z art.122 O.p.). O tym, czy postępowanie prowadzone przez organ odwoławczy stanowiłoby jedynie uzupełnienie materiałów i dowodów, czy wykracza poza ten zakres, decyduje znaczenie badanych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, oceniane na tle zebranego już materiału dowodowego.
W rozpoznawanej sprawie przyczyną uchylenia decyzji organu i instancji przez Kolegium było przede wszystkim stwierdzenie, że opinia biegłego mgr inż. M. S. z 30 listopada 2022 r. dotycząca ustalenia wartości rynkowej budowli tworzących 11 stacji elektroenergetycznych będących w posiadaniu skarżącej nie poddaje się merytorycznej weryfikacji i nie spełnia wymogów rzetelnego dowodu dotyczącego wartości rynkowych budowli. Organ przeprowadził w tym zakresie obszerny wywód z powołaniem się na przepisy rozporządzenia w.n.s.o.s. i wskazał na pominięcie w operacie koniecznych elementów formalnych, w tym przedstawienia analizy i charakterystyki rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny oraz źródła danych o nieruchomościach. Dostrzeżone przez organ odwoławczy nieprawidłowości dotyczące opinii biegłego są o tyle istotne, że dotyczą przedmiotów opodatkowania objętych zasadniczym sporem w kwestii podatku od nieruchomości za lata 2020 i 2021.
W ocenie sądu tak rażące nieprawidłowości dowodu, który posłużył organowi I instancji do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w rozpoznawanej sprawie, uzasadniały zastosowanie art. 233 § 2 O.p., tj. uchylenie decyzji organu I instancji celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Ocenę tę wzmacnia dostrzeżenie przez Kolegium, że zasadne jest również twierdzenie podatnika, iż wszystkie jego pisma zawierające stanowiska, które mają odniesienie nadal do sprawy zobowiązania podatkowego za 2020 i 2021 r. winny być włączone do postępowania, co dotyczy także wszelkich dokumentów obrazujących tok postępowania, jak np. wezwania kierowane do podatnika, postanowienia zlecające biegłym wydanie kolejnych opinii.
Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie zawiera wad, które powodują konieczność jej uchylenia i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.