I SA/Sz 353/25

I SA/Sz 353/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący/
Bolesław Stachura
Elżbieta Dziel /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 199 pkt 3, art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1 i 2, art. 61 § 2, art. 147
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Zarząd Województwa Z. utrzymał w mocy swoje postanowienie z 17 stycznia 2025 r. odmawiające A. J. (skarżąca) wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Zarządu Województwa Z. nr [...] z 13 listopada 2014 r.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r. poz.198 – u.z.p.p.r.) art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 566 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm. – u.f.p.)
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, 13 listopada 2014 r. Zarząd Województwa Z. , pełniący rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z. na lata 2007-2013 (IZ RPO WZ), wydał decyzję nr [...] orzekającą od S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (S. ) zwrot środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata 2007 - 2013 na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z 5 marca 2012 r. (Umowa) na realizację projektu pn. "Uruchomienie pierwszego w Polsce salonu florystycznego połączonego z kawiarnią T. " (Projekt) w kwocie [...]zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.
Decyzją nr [...] z 25 kwietnia 2023 r. organ odmówił skarżącej stwierdzenia nieważności przedmiotowego orzeczenia administracyjnego. Wyrokiem z 26 października 2023 r. I SA/Sz 328/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę w sprawie. Wyrokiem z 11 września 2024 r. I GSK 276/24 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji.
23 października 2024 r. do organu wpłynął wniosek z 21 października 2024 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego wymienioną decyzją z 13 listopada 2014 r.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do wniosku z 22 września 2022 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z 13 listopada 2014 r., z wyroku WSA w Szczecinie z 26 października 2023 r. oraz z wyroku NSA z 11 września 2024 r. na okoliczność ich treści oraz braku winy spółki, w tym, że nie brała udziału w sprawie zakończonej wymienioną decyzją administracyjną oraz na okoliczność istnienia przesłanek do wznowienia postępowania.
Skarżąca opisała stan faktyczny sprawy, począwszy od zawarcia przez nią Umowy, która została aneksowana 9 października 2013 r, gdzie w miejsce beneficjenta, tj. skarżącej, wstąpiła spółka. Dalej we wniosku wskazano, że 2 kwietnia 2013 r. 50% udziałów w S. zostało sprzedane J. N.. Kolejno opisano kwestie dotyczące kontroli Projektu. Następnie wskazano, że 7 marca 2014 r. skarżąca sprzedała 50% swoich udziałów na rzecz J. N. oraz P. O., a 17 marca 2014 r. złożyła rezygnację z funkcji członka zarządu spółki. Ponadto w związku z przesłaniem przez IZ RPO WZ 21 marca 2014 r. ostatecznego wezwania do złożenia wymaganych dokumentów na adres spółki oraz M. G. J. B. Sp. j., które zostało odebrane z adresu spółki jawnej, skarżąca poinformowała IZ RPO WZ o sprzedaży udziałów w spółce i rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu. O przywołanych okolicznościach zawiadomiony został również właściwy dla spółki sąd rejestrowy. Skarżąca wskazała, że 23 lipca 2014 r. IZ RPO WZ podjęła uchwałę nr [...] rozwiązującą Umowę ze spółką. Konsekwencją powyższego było wezwanie do zwrotu udzielonego dofinansowania w kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, a następnie wszczęcie wobec spółki postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z 13 listopada 2014 r. orzekającej zwrot środków wraz z odsetkami. Spółka została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego 15 marca 2015 r. na mocy postanowienia z 29 stycznia 2015 r. Przy czym postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z 9 czerwca 2015 r. ustanowiono dla spółki likwidatora. Okoliczność ta wraz informacją o rozwiązaniu spółki została wpisana do właściwego rejestru 24 sierpnia 2015 r.
Wobec powyższego we wniosku wskazano, że od momentu złożenia rezygnacji przez skarżącą, tj. od 17 marca 2014 r. do momentu powołania likwidatora, tj. do 9 czerwca 2015 r. spółka nie miała organu uprawnionego do jej reprezentacji, a IZ RPO WZ na żadnym etapie postępowania nie wystąpiła o ustanowienie dla niej kuratora. Z kolei adres wskazany w Umowie był jedynie na potrzeby jej wykonania, natomiast niezależnie od okoliczności odebrania przez adresata korespondencji nie można tego doręczenia uznać za skuteczne, ponieważ doręczenia w postępowaniu administracyjnym powinny się odbywać w trybie przepisów k.p.a. W ocenie skarżącej konieczne jest zatem zbadanie, czy korespondencja kierowana do spółki w trakcie trwania postępowania administracyjnego o zwrot dofinansowania oraz w toku postępowania egzekucyjnego była skutecznie doręczana, a także czy wyczerpano ścieżkę doręczeń zastępczych opisanych w k.p.a., bowiem to data skutecznego doręczenia decyduje o wejściu do obrotu prawnego decyzji administracyjnej dotyczącej zwrotu, a brak skutecznego doręczenia świadczy o braku jej egzystencji prawnej. Jeżeli decyzja z 13 listopada 2014 r. nigdy nie została spółce doręczona, to nie można mówić o upływie terminu wynikającego z art. 146 § 1 k.p.a. normującego kwestię ograniczenia dopuszczalności uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Zdaniem skarżącej wznowienie postępowania może w wyjątkowych przypadkach nastąpić również bez jej wniosku.
Wymienionym postanowieniem z 17 stycznia 2025 r. organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją administracyjną Zarządu Województwa Z. nr [...] z 13 listopada 2014 r.
Rozpatrując wniesiony przez skarżącą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić jedynie na żądanie strony, która bez własnej winy nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu, ewentualnie następca prawny takiego podmiotu. Nawet jeśliby uznać, iż organ może na podstawie art. 61 § 2 k.p.a. wszcząć przedmiotowe postępowanie z urzędu, to według organu w sprawie nie ma okoliczności przemawiających za szczególnym interesem strony. Poprzez faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w S. w trakcie trwania czynności kontrolnych prowadzonych przez IZ RPO WZ, skarżąca swoim działaniem doprowadziła do naruszenia procedur obowiązujących w ramach RPO WZ. Gdyby skarżąca w trakcie faktycznego sprawowania funkcji Prezesa Zarządu nie spowodowała naruszenia procedur, nie doszłoby do wydania na mocy art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. decyzji z 13 listopada 2014 r. orzekającej od S. zwrot środków przekazanych w ramach Projektu. Dodatkowo organ wskazał, iż środki orzeczone do zwrotu powyższą decyzją zostały również w całości przekazane skarżącej oraz przez nią wykorzystane, bowiem to ona podpisała umowę o dofinansowanie i realizowała Projekt jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Dopiero w wyniku wniesienia jako aport działalności gospodarczej pod firmą S. A. J., podmiotem realizującym Projekt stała się S.. Powyższe zostało potwierdzone przez WSA w Szczecinie w wyroku z 6 września 2017 r. I SA/Sz 240/17 oraz wyrokiem NSA z 9 czerwca 2021 r. I GSK 1840/18.
Organ zaakcentował również, iż w myśl art. 61 § 2 k.p.a. wszczęcie postępowania z urzędu jest prawem, a nie obowiązkiem organu. Do wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu nie jest wystarczające subiektywne przekonanie strony, że organ tak właśnie powinien postąpić.
Organ wskazał, że już 23 maja 2016 r., tj. w dniu odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania spółki, skarżąca dowiedziała się o istnieniu decyzji Zarządu Województwa Z. z 13 listopada 2014 r. W tej dacie skarżąca nie tylko uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, ale także poznała przedmiot jej rozstrzygnięcia. Z kolei rozpatrywany wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został nadany listem poleconym 12 października 2024 r. Tym samym organ stwierdził, iż wniosek został złożony po terminie wynikającym z art. 148 k.p.a., a niezachowanie tego terminu przesądza o odmowie wznowienia postępowania.
Organ podsumował, że w sprawie nie ma podstaw do wznowienia postępowania zarówno z urzędu jak i na wniosek, a zatem odmowa wznowienia postępowania zakończonego decyzją Zarządu Województwa Z. nr [...] z 13 listopada 2024 r. była słuszna.
A. J. zaskarżyła postanowienie organu w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj. art. 61 § 2 k.p.a. w zw. z art. 147 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w sprawie nie było podstawy prawnej do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją [...]
W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ może z urzędu wznowić postępowanie ze względu na szczególnie ważny interes strony, co wynika m.in. z wyroku NSA z 30 czerwca 2011 r. II OSK 1158/10. Nie ulega wątpliwości, że zważywszy na okoliczności sprawy, po stronie skarżącej zachodzi ważny interes uzasadniający wznowienie postępowania z urzędu. Potwierdza to sam organ, podnosząc, że decyzja z 13 listopada 2014 r. o zobowiązaniu S. warunkuje istnienie decyzji z 13 lipca 2016 r. o odpowiedzialności skarżącej za zobowiązanie spółki. Trudno więc wyobrazić sobie bardziej przekonujący argument za istnieniem ważnego interesu po stronie skarżącej. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że prowadzenie postępowania i wydanie decyzji z 13 listopada 2014 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Wiedząc o braku organu beneficjenta, organ nie wystąpił o ustanowienie dla niego kuratora, lecz bez udziału beneficjenta wszczął i prowadził przeciwko niemu postępowanie.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego nr [...]
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. organ wskazał m.in., że nie ma racjonalnych powodów, aby wznawiać postępowania (i to w szczególności z urzędu) po to, aby sądy administracyjnie ponownie przeanalizowały sprawę, skoro już to zrobiły, a skarżąca powoływała się na te same argumenty związane z brakiem zarządu spółki, która to okoliczność nie pozostawała w jakimkolwiek związku z rozstrzygnięciem sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności, sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Na wstępie należy poczynić kilka uwag ogólnych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzająca możliwość rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w wypadku, gdy postępowanie, w którym ona zapadała dotknięte było kwalifikowanymi wadami wyliczonymi wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a.
Skarżący w treści wniosku jako podstawę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Wymagającą uwagi w pierwszej kolejności jest kwestia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się bowiem fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega zatem na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 84/23).
Stosowne do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).
Skuteczność składanego przez stronę żądania wznowienia postępowania uzależniona jest zatem od zachowania określonego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego terminu.
Początek biegu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest wyznaczony przez dowiedzenie się o decyzji. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić z innych źródeł, byleby wskazywała na organ, który wydał decyzję i treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Ponieważ art. 148 § 2 k.p.a. dotyczy instytucji wznowienia postępowania, to zasadnie zwraca się uwagę, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 113/22, z dnia 8 lipca 2025 r. sygn. akt II GSK 139/22; M. Jaśkowska (w:) M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex el. 2025, art. 148 i powołane tam orzecznictwo).
Dla terminowego złożenia wniosku o wznowienie nie jest zatem wymagane zaznajomienie się danego podmiotu z treścią samej decyzji. Takie też stanowisko ma swoje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, a nie w dacie zapoznania się z jej treścią (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 872/22). Skarżąca nie musiała być zatem w posiadaniu przedmiotowej decyzji, aby złożyć wniosek
o wznowienie postępowania.
Organy orzekający w sprawie zasadnie ustalił, że złożenie żądania wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z 13 listopada 2014 r. [...], nastąpiło
z uchybieniem ustawowego terminu. Pismo o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji zostało sporządzone dopiero 21 października 2024 r., a wpłynęło do organu w dniu 23 października 2024 r. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że w realiach sprawy skarżąca uzyskała niezbędną wiedzę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie później niż 23 maja 2016 r., kiedy to doręczono jej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie jej odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zobowiązania Spółki. Słusznie organ zauważył, że w tym dniu skarżąca nie tylko uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowania żądania wznowienia postępowania, lecz także poznała przedmiot tego rozstrzygnięcia. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony wiele lat później, bo 23 października 2024 r.
Nie ulega także wątpliwości, że uzyskane z postanowienia o informacje pozwalały zidentyfikować decyzję, na nieprawidłowość doręczenia której obecnie wskazuje skarżąca. Należy pamiętać, że, nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy.
W ocenie sądu zatem organ zasadnie przyjął, iż były to informacje wystarczające do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w terminie, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a.
W konsekwencji oznacza to, że podanie datowane na dzień 21 października 2024 r. o wznowienie postępowania wniesione zostało po upływie terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.
Odnosząc się do uwypuklanej przez skarżącą kwestii możliwości wznowienia przez organ postępowania z urzędu ze względu na ważny interes strony (art. 61 § 2 k.p.a.), wskazać należy, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. W myśl art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. Sąd rozpoznający sprawę w pełni zgadza się ze stanowiskiem, stosownie do którego ten ostatni przepis dotyczy sytuacji, w której postępowanie może być wszczęte tylko na wniosek strony, natomiast wznowienie postępowania następuje – w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - z urzędu lub na żądanie strony. Natomiast to do uznania organu należy czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania z urzędu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2021 r., II OSK 1865/18, nie sposób podzielić stanowiska, iż w sytuacji gdy strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ ma obowiązek wznowić postępowanie z urzędu. W żadnym wypadku zaniechanie wznowienia postępowania z urzędu nie może być podstawą zarzutu w sprawie odmowy wznowienia postępowania z powodu uchybienia przez stronę terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Gdyby przyjąć odmienny pogląd, to
w każdej sprawie zakończonej decyzją o odmowie wznowienia postępowania
z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku, właściwy organ powinien wznawiać postępowanie celem ustalenia, czy rzeczywiście istnieje przesłanka wznowienia postępowania. Taki obowiązek nie wynika jednak z żadnego przepisu prawa (wyroki NSA z 21.10.2020 r., II OSK 2352/19 i z 15.07.2020 r., I OSK 2918/19). W rozpoznawanej sprawie organ nie znalazł podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, co nie może stanowić o wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia wydanego po rozpoznaniu wniosku strony.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu co do tego, że okoliczność, iż środki orzeczone do zwrotu decyzją zostały w całości przekazane skarżącej oraz przez nią wykorzystane, gdyż to ona podpisała umowę o dofinansowanie i realizowała Projekt jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą oraz że to skarżąca swoim działaniem doprowadziła do naruszenia procedur obowiązujących w ramach RPO WZ nie mogą przemawiać, za istnieniem ważnego interesu strony we wszczęciu postępowania o wznowienie postępowania o zwrocie środków otrzymanych na dofinasowanie projektu. Są to bowiem okoliczności występujące po stronie skarżącej a nie okoliczności obiektywne, które strona wpływu nie miała.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.