I SA/Sz 344/25

I SA/Sz 344/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Bolesław Stachura /przewodniczący sprawozdawca/
Elżbieta Dziel
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] września 2025 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznych i ustalenia podatku od nieruchomości za lata 2019, 2020, 2021 i 2022, po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 22 kwietnia 2025 r. nr SKO.4140.2376.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (organ odwoławczy, SKO, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 października 2024 r. nr Fn-II-6.3120.1.139.2024.MSo, wydaną po wznowieniu postępowań podatkowych w sprawie ustalenia J. J. (Podatnik, Skarżący, Strona) zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022, uchylającą wydane uprzednio ostateczne decyzje Prezydenta Miasta [...] ustalające Podatnikowi zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości na lata 2019 – 2022 i ustalającą Podatnikowi zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości na lata 2019, 2020, 2021, 2022 w wysokościach odpowiednio: [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, co następuje.
Decyzjami ostatecznymi z dnia 11.02.2019 r., z dnia 08.02.2020 r., z dnia 18.03.2021 r. i z dnia 9.02.2022 r. Prezydent Miasta [...] ustalił Podatnikowi, na podstawie Informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 4.12.2013 r., wysokość podatku od nieruchomości za lata 2019-2022 w zakresie zabudowanej działki gruntu nr [...], położonej w K. przy ul. [...], przyjmując do opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.464 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 709,60 m2, budowle o wartości - 25.000 zł, budynki mieszkalne - o pow. użytkowej - 387,80 m2.
Pierwotnie ustalone Podatnikowi zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości na lata 2019 – 2022 opiewały na kwoty, odpowiednio: [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł.
W toku przeprowadzonej w 2023 r. kontroli nieruchomości Podatnika położonej
w K. przy ul. [...], dokonano oględzin nieruchomości i dokumentów jej dotyczących. Stwierdzono nieprawidłowości polegające na zaniżeniu przez Podatnika podstawy opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 834,40 m2 i wartości budowli o 125.185,00 zł. Z ustaleń faktycznych wynikało, że w skład przedmiotowej nieruchomości wchodzą: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2.464 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gosp. o pow. użytkowej - 1 544 m2, budowle o wartości - 150.185 zł, budynki mieszkalne - o pow. użytkowej - 387,80 m2.
Organ podatkowy zobowiązał Podatnika wezwaniem z dnia 26.04.2024 r. (odebranym w dniu 8.05.2024 r.) do złożenia korekty informacji o nieruchomościach
i obiektach budowlanych (IN-1) za lata 2019-2022 stosownie do ustaleń
z przeprowadzonej kontroli.
W złożonych w dniu 11.06.2024 r. korektach informacji za ww. okresy Podatnik wskazał następujące podstawy opodatkowania poszczególnych przedmiotów opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2 464 m2, budynki związane z prowadzeniem dział, gosp. o pow. użytkowej 710 m2, budowle o wartości 150.185 zł, budynki mieszkalne - o pow. użytkowej 387,80 m2.
Zatem, w zakresie budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Podatnik wskazał podstawę opodatkowania jak w Informacji z dnia 4.12.2013 r. (różnica wyniosła 0,40 m2).
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2024 r. (doręczonym 5 lipca 2024 r.) wydanym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.) Prezydent Miasta [...] wznowił
z urzędu postępowania podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał na przeprowadzoną w dniu 20 października 2023 r. ww. kontrolę nieruchomości Podatnika i wyjaśnił, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Podatnik wyjaśnił w piśmie z dnia 22.07.2024 r., że w poprzednich latach przeprowadził na terenie nieruchomości prace remontowe w zakresie wiat w celu wzmocnienia ich konstrukcji. Prace te związane były z potrzebą zamontowania na ich dachach paneli fotowoltaicznych i były wykonane systemem gospodarczym. W trakcie remontu, który trwał od października 2018 r. do grudnia 2022 r. zdemontowane były wszystkie dachy wiat oraz część ścian wykonanych z blachy ryflowanej.
W związku z powyższym, organ zobowiązał Podatnika do udokumentowania wskazanych w ww. piśmie okoliczności, których konsekwencją było zmniejszenie powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 834 m2.
Organ I instancji stwierdził, że przedłożone przez Podatnika faktury z okresu od 15.02.2016 r. do 9.12.2021 r. dotyczą zakupu różnorodnych materiałów budowlanych (śrub, wierteł, rur, kolanek, prętów, blach, kątowników, profili, płyt ściennych, nakrętek, podkładek, styropianu, zaślepek itp.). W ocenie tego organu, Podatnik w żaden sposób nie wykazał, że zostały one wykorzystane do wzmocnienia konstrukcji dachów budynków, poprzedzonej, co najważniejsze, ich całkowitym demontażem.
Podatnik przedłożył nadto kopię umowy leasingu na fotowoltaikę z dnia 16.09.2021 r. wraz z zestawieniem materiałów do wykonania konstrukcji dachowych wiat na podstawie 6 faktur za okres od 20.03.2017 r. do 12.06.2018 r. na łączną kwotę 10.171,44 zł oraz 2 faktury z dnia 22.02.2021 r. i 16.04.2021 r. na łączną kwotę 3.759,28 zł za zakup ceowników, kształtowników, kątowników, elektrod i tarcicy. Podatnik przedłożył również fakturę zaliczkową z dnia 20.09.2021 r. za dostawę i montaż instalacji fotowoltaicznej, fakturę z dnia 14.12.2021 r. za materiały i prace dodatkowe do instalacji fotowoltaicznej oraz fakturę proforma z dnia 26.08.2021 r. na dostawę i montaż instalacji fotowoltaicznej.
Organ I instancji, nie negując wydatków przedsiębiorstwa na różnorodne materiały i sprzęty budowlane, ani tego, że zainstalowane zostały panele fotowoltaiczne stwierdził , że przedkładając powyższe dokumenty Podatnik w żaden sposób nie udowodnił, ani nawet nie uprawdopodobnił, że obiekty, na których zainstalował panele fotowoltaiczne pozbawione były dachu w okresie od października 2018 r. do grudnia 2022 r.
Nadto, Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miejskiego w K.
w piśmie z dnia 9.10.2024 r. poinformował organ I instancji, że podatnik nie składał
w latach 2018-2022 wniosku o pozwolenie na rozbiórkę ani nie zgłaszał zamiaru rozbiórki jakiegokolwiek obiektu budowlanego przy ul. [...]. Ponadto
w latach 2018-2022 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wydał decyzji o pozwoleniu na budowę ani nie przyjął zgłoszenia dotyczącego przebudowy obiektów znajdujących się na terenie działki gruntu nr [...].
Dodatkowo, na podstawie analizy ortofotomap zamieszczonych w Internecie przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii pod adresem: [...] organ I instancji stwierdził, że poszycie dachowe przedmiotowych nieruchomości od 2019 roku do 2022 roku nie ulegało jakiejkolwiek zmianie.
Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że faktem powszechnie znanym jest, że F. [...] usytuowana jest wzdłuż jednej z głównych ulic w mieście, tj. [...]. Wiadome powszechnie jest, że przedmiotowe budynki istnieją i prowadzona jest w nich działalność gospodarcza nieprzerwanie od wielu lat. Przedmiotowe budynki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych w latach 1998-2000. Podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod firmą F. [...] J. J. od 1990 roku pod adresem: ul. [...], [...]. Jest to stałe i jednocześnie jedyne miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Podatnik nigdy nie zawiesił ani nie zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej. Prowadzi aktywną działalność gospodarczą nieprzerwanie od 1990 roku, co oznacza, że prowadził ją także w latach 2019 - 2022.
Postanowieniem z dnia 2.10.2024 r. organ włączył do akt postępowania protokół z kontroli wraz z zastrzeżeniami kontrolowanego i zawiadomieniem kontrolującego dotyczącym zastrzeżeń.
W ocenie organu i instancji, zgromadzony przez organ podatkowy materiał dowodowy nie potwierdził wskazanych przez Podatnika okoliczności polegających na pozbawieniu budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w części o powierzchni użytkowej 834 m2 dachów w okresie od 2019 r. do 2022 r. Nie sposób zatem przyjąć, że budynki te nie spełniały definicji budynku z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. i tym samym nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w latach 2019-2022.
Wobec powyższego, organ I instancji decyzją z dnia 28 października 2024 r. uchylił dotychczasowe decyzje ostateczne i ustalając podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2019 – 2022 r. przyjął jako podstawę opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2 464 m2, budynki związane z prowadzeniem dział. gosp. o pow. użytkowej 1 544 m2, budowle o wartości - 150 185 zł oraz budynki mieszkalne o pow. użytkowej - 387,80 m2.
W odwołaniu od tej decyzji Podatnik zaskarżając ją w całości wskazał, że
w przesłanej dokumentacji, złożonych wyjaśnieniach oraz przedłożonych fakturach zakupu materiałów służących do wzmocnienia i naprawy dachu pod panele fotowoltaiczne udowodnił, że w tym okresie prowadził remont wiat polegający na wymianie dachu systemem gospodarczym. Oświadczył, że dachy zostały rozebrane i ponownie złożone, ponieważ budowane wiaty w latach 90-tych były pokryte bardzo cienką konstrukcją, jedynie dla tropiku, zdjęcie blach dachu nad wiatami nie wymagało zaprzestania, lub zawieszenia działalności gospodarczej, ponieważ obejmowały one pustostany, a dopiero w latach 2023/2024 zostały doprowadzone do użytku pomocniczego.
Ponadto, w uzupełnieniu odwołania, Podatnik wskazał, że wątpliwości co do poprawności podstawy opodatkowania nie stanowią wystarczającej przesłanki do wznowienia postępowania. Organ wskazał na rzekome zaniżenie podstawy opodatkowania, powołując się na wyniki oględzin nieruchomości i kontrolę dokumentów. W ocenie Podatnika, argumenty te nie opierają się na nowych dowodach, które byłyby nieznane organowi w chwili wydania decyzji. Nadto Podatnik zarzucił organowi nieprawidłową interpretację prac remontowych, stwierdził, że w toku postępowania przedstawiono faktury dokumentujące zakup materiałów do konstrukcji dachowych oraz innych elementów budowlanych. Prace te miały na celu przygotowanie budynków do instalacji paneli fotowoltaicznych i były przeprowadzone w sposób konieczny dla zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji. Organ nie uwzględnił specyfiki tych prac, co skutkowało błędnym ustaleniem podstawy opodatkowania. Ponadto w ocenie Podatnika, organ błędne przypisał całość budynków jako związane z działalnością gospodarczą, a w rzeczywistości część budynków wykorzystywana jest wyłącznie jako budynki mieszkalne, co zostało zadeklarowane już w pierwotnych informacjach podatkowych.
Podatnik wskazał także, że zarzucane mu zaniżenie powierzchni użytkowej budynków było nieudowodnione. Zgłoszone w toku postępowania materiały budowlane i faktury za okres remontu wykazały, że w danym okresie trwały prace remontowe, które mogły powodować zmiany w dostępnej powierzchni użytkowej budynków. W związku z brakiem dostatecznych dowodów na zwiększenie tej powierzchni, przyjęcie wyższej podstawy opodatkowania jest bezpodstawne. Zarzucając naruszenie art. 121 O.p., Podatnik wskazał, że decyzja wydana przez organ podatkowy narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). Wątpliwości w zakresie interpretacji dostarczonych dowodów oraz faktów powinny być interpretowane na korzyść podatnika, zwłaszcza że przedstawione materiały były wystarczające do potwierdzenia prawidłowości złożonych informacji
o powierzchni i wartościach obiektów.
W związku z powyższym Podatnik wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy
i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także orzeczenie o ponownym ustaleniu wymiaru podatku na podstawie pierwotnych deklaracji.
Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu przywołał treść art. 210 § 1 pkt 5 O.p., wyjaśnił znaczenie tego przepisu prawa i stwierdził, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniach wydania decyzji z dnia 11 lutego 2019 r., z dnia 8 lutego 2020 r., z dnia 18 marca 2021 r. i z dnia 9 lutego 2022 r. i nie były one znane organowi, który wydawał decyzje, a ujawnione okoliczności i dowody (ujawnienie nowych okoliczności w związku z przeprowadzoną kontrolą i dokonanymi w jej toku w dniu 20 października 2023 r. oględzinami) są istotne dla spraw, tzn. mają wpływ na ich odmienne rozstrzygnięcie. Ujawniono bowiem, że Podatnik zaniżył podstawę opodatkowania budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 834,40 m2
i budowli o 125.185 zł (przy tym co do wartości budowli obecnie nie ma sporu pomiędzy organem a podatnikiem). Doprowadzenie w tej sytuacji do stanu zgodnego z prawem wymagało, po spełnieniu wszystkich ku temu podstaw, wznowienia postępowania podatkowego, co organ podatkowy I instancji wykazał i prawidłowo uzasadnił.
Organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych Podatnika i stanowisko to szczegółowo uzasadnił
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Organ przywołał treść przepisów u.p.o.l. określających przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stawki tego podatku (art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 – 9, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 7, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 2, art. 1a ust. 2a, art. 1a ust. 1 pkt 4), przedstawił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i stwierdził, że w zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdzono, że objęte nią grunty i budynki co do powierzchni 1544 m2 podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w latach 2019-2022 wg stawek najwyższych oraz opodatkowaniu podlegają budowle o wartości 150.185 zł (wartość wynikająca z ustaleń organu podatkowego oraz wynikająca z korekt informacji IN-1 złożonych przez podatnika w dniu 11 czerwca 2024 r.). Organ prawidłowo opodatkował zgodnie z pierwotną informacją IN-1 i jej korektami budynki mieszkalne - stawką najniższą, co do powierzchni 387,70 m2 (w tym zakresie organ we wznowionym postępowaniu nie kwestionował stanowiska podatnika). Stawki podatku zastosowano zgodnie prawem miejscowym zaprezentowanym w decyzji według stanu na poszczególne lata 2019 – 2022.
Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo ustalono w sprawie na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że Podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi od 7 maja 1990 r. działalność pod nazwą F. [...] J. J., stałym miejscem wykonywania działalności K. ul. [...], z przeważającym rodzajem wykonywanej działalności - [...] Działalność nie była zawieszana. Z analizy danych uzyskanych z Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miejskiego w K. (pismo z referatu Administracji Architektoniczno - Budowlanej z dnia 8 października 2024 r.) wynika, że w latach 2019-2022 podatnik nie składał wniosku o pozwolenie na rozbiórkę ani nie zgłaszał zamiaru rozbiórki jakiegokolwiek obiektu budowlanego przy ul. [...]. Ponadto w latach tych nie wydawano decyzji o pozwoleniu na budowę ani nie przyjmowano zgłoszenia dotyczącego przebudowy obiektów znajdujących się na terenie działki gruntu nr [...].
Organ odwoławczy wyjaśnił, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Wielokrotnie wskazywano, że obiekt budowlany, mieszczący się w zwięzłej definicji budynku zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., pozostaje budynkiem w rozumieniu tej ustawy i podlega opodatkowaniu nawet wówczas, gdy ze względów technicznych, prawnych, czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany, w tym, zgodnie z przeznaczeniem. Także nieużytkowanie budynków z powodu ich złego stanu technicznego, pozostaje bez wpływu na kwalifikację obiektu budowlanego według kryteriów o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż definicja budynku odwołuje się do istnienia poszczególnych elementów budynku, a nie do ich stanu technicznego. Stan techniczny dachu, jego kompletność, czy też miejscami jego brak nie mają wpływu na to, czy obiekt jest budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji, czy podlega opodatkowaniu. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu przestaje być budynkiem w rozumieniu prawa podatkowego. Taka sama sytuacja dotyczy braku przegród. Konieczność remontu budynku oraz fakt jego przebudowy i rozbudowy nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji (wyrok NSA z 8 grudnia 2023 r., III FSK 702/23).
Organ odwoławczy stwierdził, że zasadność wznowienia postępowania podatkowego i opodatkowania przedmiotowych nieruchomości, przyjętych stawek podatku, powierzchni gruntu, powierzchni użytkowej budynków oraz wartości budowli wynika z prawidłowych ustaleń organu I instancji w kontekście przywołanych przepisów podatkowych oraz dowodów zgromadzonych w sprawie. W ocenie tego organu, organ podatkowy I instancji wydał prawidłową decyzję poprzedzoną prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem podatkowym.
W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, Skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazując na brak istnienia "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów", które istniały w dniu wydania decyzji pierwotnych i były nieznane organowi;
- art. 121 O.p., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasady in dubio pro tributario;
- art. 187 § 1 i art. 191 O.p. wskazując na nierzetelną i jednostronną ocenę materiału dowodowego, bez wszechstronnego rozważenia przedstawionych dowodów i wyjaśnień strony;
- art. 68 § 1 O.p. poprzez przekroczenie terminu do doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe za 2019 rok;
- art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie części nieruchomości jako związanych
z działalnością gospodarczą, mimo braku faktycznego wykorzystywania;
- art. 64 ust. 1 Konstytucji RP w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19.
W szczególności Skarżący podniósł, że nie zaistniały żadne "nowe dowody" lub "nowe okoliczności", które istniały w chwili wydania pierwotnych decyzji i które mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania. Prace remontowe prowadzone były sukcesywnie systemem gospodarczym i dotyczyły wiat magazynowych, które nie były w tym czasie wykorzystywane w działalności gospodarczej. Zgromadzone faktury, umowy leasingowe, zakup paneli oraz dokumentacja remontowa zostały zignorowane lub niedostatecznie ocenione. Organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w celu fizycznego ustalenia zakresu użytkowania poszczególnych części nieruchomości. Przypisanie całości powierzchni jako związanej z działalnością gospodarczą ignoruje zróżnicowany sposób faktycznego wykorzystania nieruchomości. Nieprzerwana rejestracja działalności nie przesądza o ciągłym faktycznym użytkowaniu całości obiektu dla celów gospodarczych.
Skarżący złożył w skardze wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji
i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Oznacza to, że sąd może wyeliminować z obrotu prawnego jedynie taką decyzję, która narusza prawo w sposób o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a."
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe miały podstawę do wznowienia postępowania, a następnie do wydania decyzji uchylającej decyzje dotychczasowe i ustalenia nowych, wyższych wymiarów zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2019 - 2022, a także czy nie uczyniły tego z naruszeniem obowiązujących reguł postępowania i to w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Najdalej idącymi zarzutami skargi były zarzuty dotyczące naruszenia 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez bezzasadne wznowienie postępowania i wydanie nowej decyzji ustalającej zobowiązania w zakresie podatku od nieruchomości oraz zarzut naruszenia art. 68 O.p. poprzez wydanie nowej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2019 rok po upływie 3 letniego okresu przedawnienia.
Wyjaśnić należy, że w sprawie opodatkowania spornej nieruchomości Podatnika położonej w K. przy ul. [...] stanowiącej zabudowaną działkę gruntu nr [...] o powierzchni 2.464 m˛ na lata 2019, 2020, 2021, 2022 zapadły decyzje Prezydenta Miasta K. wydane odpowiednio w dniach:11 lutego 2019 r., 8 lutego 2020 r., 18 marca 2021 r., 9 lutego 2022 r.
W decyzjach tych przyjęto do opodatkowania grunty związane z działalnością gospodarczą, budynki mieszkalne, budynki związane z działalnością gospodarczą i budowle zadeklarowane przez Skarżącego w złożonej przez niego w dniu 14 czerwca 2013 r. Decyzje te nie zostały zaskarżone i stały się decyzjami ostatecznymi.
Jak stanowi fundamentalna zasada trwałości decyzji, wyrażona w art. 128 O.p., decyzje od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych
w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.
Jednym z tych przypadków jest tryb wznowienia postępowania uregulowany
w przepisach art. 240 - 246 O.p.
Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to wyjaśnić należy, że w myśl art. 240 § 1 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;
4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;
5a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastosowania środków ograniczających umowne korzyści;
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;
7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;
8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;
9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;
10) rozstrzygnięcie zapadłe w toku procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych ma wpływ na treść wydanej decyzji;
11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji;
12) uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji.
Stosownie do art. 245 § 1 O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której:
1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie;
2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;
3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:
a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo
b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d.
Wskazać należy, że wznowienie postępowania podatkowego jest nadzwyczajnym trybem postępowania, dopuszczającym - na zasadzie odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej - ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, jeżeli postępowanie, w którym wydana została kwestionowana decyzja, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością.
Wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej - jako odstępstwo od zasady trwałości tego rodzaju rozstrzygnięć wymaga zaistnienia ustawowej przesłanki. Nie każda zatem wadliwość postępowania podatkowego, która może być rozważana w toku zwykłej kontroli instancyjnej i w konsekwencji wpływać na kierunek rozstrzygnięcia, może stanowić skuteczną podstawę wznowienia postępowania podatkowego.
Celem wznowienia postępowania podatkowego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte wadami wyliczonymi w art. 240 § 1 O.p. i usunięcie wadliwości - jeżeli zaistniały.
Ukształtowane na tych zasadach postępowanie wznowieniowe nie jest ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek wznowieniowych na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. W ramach postępowania wznowieniowego organy podatkowe nie przeprowadzają postępowania dowodowego jak w zwykłym postępowaniu wymiarowym. Istotą wznowienia postępowania podatkowego jest bowiem usunięcie wad postępowania, które ujawniły się po tym, jak decyzja stała się ostateczna i jedynie takich wad, które ustawodawca wymienił w art. 240 § 1 O.p. Natomiast nie można zasadnie postrzegać wznowienia postępowania podatkowego jako drogi do ponownego przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, w następstwie do ponownego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy we wszystkich aspektach faktycznych i prawnych, co ma miejsce wyłącznie w toku zwykłego postępowania podatkowego.
W konsekwencji w ramach wznowionego postępowania podatkowego podatnik nie może zasadnie oczekiwać od organu ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej z perspektywy wszystkich jej okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób właściwy dla zwykłego postępowania podatkowego.
Należy też zauważyć, iż zaskarżona decyzja dotyczyła lat 2019 - 2022 i została wydana w trybie wznowienia postępowania. Organy obu instancji wyjaśniły, iż postępowanie w sprawie podatku za ww. okresy zostało wznowione, ponieważ Podatnik nie uwzględnił w złożonej w dniu 11 czerwca 2024 r. korekcie informacji
o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) za lata 2019 – 2022 ustaleń przeprowadzonej w dniu 20 października 2023 r. kontroli u Podatnika w zakresie powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Organy podatkowe obydwu instancji szczegółowo wykazały w sprawie
w oparciu o zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, że powierzchnia użytkowa tych budynków została przez Podatnika w złożonej Informacji z dnia 4 grudnia 2013 r. zaniżona o 834 m˛. Ta okoliczność została prawidłowo zakwalifikowana przez organy podatkowe jako podstawę do wznowienia postępowania podatkowego przewidzianą w przywołanym wyżej przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wskazano zasadnie, że zaistniały uzasadnione przesłanki nieznane dotychczas organowi podatkowemu, do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z takim uzasadnieniem wznowienia postępowania należy się zgodzić. W myśl wskazanego art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ma wątpliwości, iż taką nową okolicznością faktyczną był ujawniony fakt, że sporne wiaty posiadają inną powierzchnię użytkową niż wynikało to ze znanej organowi, złożonej w dniu 4 grudnia 2013 r. informacji Skarżącego
Podatnik wyjaśnił w toku wznowionego postępowania podatkowego w piśmie z dnia 22 lipca 2024 r., że prowadził w latach ubiegłych na terenie nieruchomości prace remontowe w zakresie wiat w celu wzmocnienia ich konstrukcji. Prace te były związane z potrzebą zamontowania na ich dachach paneli fotowoltaicznych i były wykonane systemem gospodarczym. Podatnik oświadczył, że w trakcie remontu, który trwał od października 2018 r. do grudnia 2022 r. zdemontowane zostały wszystkie dachy oraz część ścian wykonanych z blachy ryflowanej.
Następnie, w odpowiedzi na wezwania organu, przedłożył szereg faktur potwierdzających nabycie w latach 2016 – 2021 różnorodnych materiałów budowlanych oraz kopię umowy leasingu z dnia 16 września 2021 r. wraz
z zestawieniem materiałów do wykonania konstrukcji dachowych wiat fakturę zaliczkową z dnia 20 września 2021 r. za dostawę i montaż instalacji fotowoltaicznej, fakturę z dnia 26 sierpnia 2021 r. na dostawę i montaż instalacji fotowoltaicznej.
Organy podatkowe zasadnie oceniły, że podatnik w żaden sposób nie wykazał, iż dokonane wzmocnienie konstrukcji dachów budynków (wiat) zostało poprzedzone ich całkowitym demontażem. Organy wskazały nadto, że Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. poinformował organ podatkowy, że Podatnik w latach 2018 – 2022 nie zgłaszał zamiaru rozbiórki jakiegokolwiek obiektu budowlanego przy ul. [...]; nadto, w ww. okresie nie wydano decyzji o pozwolenie na budowę ani nie przyjął zgłoszenia dotyczącego przebudowy obiektów znajdujących się na terenie działki gruntu nr [...]. Prawidłowość ustaleń organów podatkowych potwierdzają też dołączone przez organ podatkowy I instancji do akt sprawy wydruki ortofotomap umieszczonych w internecie przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii pod adresem: [...] (ortofotomapy archiwalne za lata 2019 – 2022), z których wynika wprost, że poszycie dachowe budynków posadowionych na działce nr [...] w K. nie ulegało zmianom, na co prawidłowo zwróciły uwagę organy orzekające w sprawie.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że Skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym nieprzerwanie od 1990 roku działalność gospodarczą pod firmą F. J. J. pod adresem: ul. [...] B, [...], a wskazany adres jest stałym i jedynym miejscem jej prowadzenia. Przedmiotowe budynki będące przedmiotem opodatkowania, zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych w latach 1998 – 2000. Działalność gospodarcza skarżącego nie była zawieszana.
W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo wykazały odnosząc się do danych wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że zaistniała podstawa do wznowienia postępowań podatkowych za ww. okresy oraz do uchylenia uprzednio wydanych decyzji w sprawie i ustalenia zobowiązań podatkowych w nowej, wyższej wysokości.
Odnosząc się do zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji za rok 2019, wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe dla osoby fizycznej w podatku od nieruchomości powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej jego wysokość (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Zgodnie z art. 68 § 1 O.p, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Zgodnie natomiast z art. 68 § 2 O.p. jeżeli podatnik:
1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,
2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,
- zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Zdaniem Skarżącego w badanej sprawie nastąpiło przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2019 rok w terminie 3 letnim wynikającym z art. 68 § 1 O.p., natomiast zdaniem organów przedawnienie nie nastąpiło, albowiem dane wskazane przez Podatnika do opodatkowania podatkiem od nieruchomości były niepełne, niezgodne ze stanem faktycznym i nie mogły, bez dodatkowych ustaleń, stanowić podstawy wydania decyzji w sprawie należało zastosować termin 5 letni przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 2 O.p.
Sąd zauważa, że obowiązek podatkowy w niniejszej sprawie, w zakresie roku 2019, powstał w 2019 roku, natomiast decyzja uchylająca decyzję dotychczasową na skutek wznowienia postępowania i ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2019 rok została doręczona Podatnikowi w dniu 29 października 2024 r., co oznacza, że doręczono ją przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia wynikającego z art. 68 § 2 O.p. (termin ten liczony od końca roku 2019 upływał 31 grudnia 2024 roku). Tym samym zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania jest niezasadny.
Wbrew zarzutom skargi wskazać należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji RP w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. Skarżący zarzutu błędnego zakwalifikowania części nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą nie uzasadnił. Ogólnikowo tylko zasygnalizował brak faktycznego wykorzystywania nieruchomości i wskazał, że nieprzerwana rejestracja działalności nie przesądza o ciągłym faktycznym użytkowaniu całości obiektu dla celów gospodarczych.
W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
(w brzmieniu obowiązującym w latach 2019 – 2022) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Stosownie do art. 1a ust. 2a u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych
z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:
1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;
2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;
3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania;
4) gruntów:
a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej,
b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń,
c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach
- chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wskazał, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.
Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał Konstytucyjny uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Cecha niekonstytucyjności przypisana jest wskazanej w sentencji tego wyroku treści normy prawnej, ustalonej w wyniku poprzedniej wykładni. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
W przedmiotowej sprawie ustalono na podstawie informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi od 7 maja 1990 r. działalność pod nazwą F. J. J., ze stałym miejscem wykonywania działalności K. ul. [...], z przeważającym rodzajem wykonywanej działalności [...]), działalność nie była zawieszana.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, uwzględniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, prawidłowo opodatkował sporne nieruchomości (wiaty) jako związane z działalnością gospodarczą. Na aprobatę zasługuje stwierdzenie organu co do tego, że przygotowanie nieruchomości do zainstalowania na niej przedmiotowych paneli jest właśnie przykładem czynności mającej na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności, podniesieniem dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walorów nieruchomości, funkcjonalnie związanym z prowadzonym przedsiębiorstwem. Organ trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wszystkie faktury wystawiane są na przedsiębiorcę (F. J. J.), a więc rozliczane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Wydane decyzje w sprawie pozostają w zgodzie z przywołanymi przepisami prawa procesowego, z podatkowym prawem materialnym oraz pozostają w zgodzie ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Zarzuty naruszenia zasady in dubio pro tributario oraz przepisów art. 121, art. 187 § 1, art. 191 O.p. okazały się nieuzasadnione.
Zgodnie z art. 2a O.p. niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika (zasada in dubio pro tributario). Stosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, ukształtowanej w art. 2a O.p. wchodzi w grę w sytuacji "niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego", przy czym muszą mieć one charakter obiektywny. Nie można do nich zaliczyć sytuacji, gdy organ dokonuje wykładni przepisu ustalając sposób jego rozumienia, ale wynik tego procesu nie jest dla Skarżącego korzystny. Naruszenie zasady in dubio pro tributario byłoby natomiast aktualne wówczas, gdyby wyniki wykładni doprowadziły do wyłonienia kilku hipotez interpretacyjnych, z których żadna nie byłaby przekonująca, a mimo tego doszłoby do wyboru opcji niekorzystnej dla podatnika. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podmiot obowiązany z tytułu podatku hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej.
W ocenie Sądu, wydanie decyzji poprzedziło prawidłowo przeprowadzone postępowanie podatkowe. W niniejszej sprawie w wyniku postępowania dowodowego ustalone zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy.
W świetle zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta zakłada ocenę dowodów w ich całokształcie, wzajemnych relacjach i zależnościach, przy uwzględnieniu wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Organ obowiązany jest więc rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności, ustosunkowując się do istotnych różnic z nich wynikających. Organ może więc określonym dowodom odmówić wiarygodności, wskazując przy tym przyczyny takiej oceny. W ocenie dowodów organ powinien kierować się wiedzą, zasadami doświadczenia życiowego oraz logiką. Jeżeli zatem ocena materiału dowodowego jest logiczna, przekonująca, niezawierająca w sobie sprzeczności, to nie ma podstaw do przyjęcia, aby naruszała ona zasadę swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z 1 czerwca 2017 r., I FSK 2087/15]. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i odmienna ocena niż organu (wyrok NSA z 13 maja 2020 r., II FSK 3242/19).
W zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdzono, że objęte nią grunty i budynki co do powierzchni 1544 m2 podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w latach 2019-2022 według stawek najwyższych oraz opodatkowaniu podlegają budowle o wartości 150.185 zł (wartość wynikająca z ustaleń organu podatkowego oraz wynikająca z korekt informacji IN-1 złożonych przez podatnika w dniu 11 czerwca 2024 r.). Organ prawidłowo opodatkował zgodnie z pierwotną informacją IN-1 i jej korektami budynki mieszkalne - stawką najniższą, co do powierzchni 387,70 m2 (w tym zakresie organ we wznowionym postępowaniu nie kwestionował stanowiska Podatnika). Stawki podatku zastosowano zgodnie z obowiązującym w poszczególnych latach prawem miejscowym.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).