I SA/Sz 319/20

I SA/Sz 319/20 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2020-11-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący/
Ewa Wojtysiak
Jolanta Kwiecińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 4318/21 - Wyrok NSA z 2023-10-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 113 par. 1, art. 18, art. 124 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 27 par. 3, par. 10
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S.Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia
z dnia [...] marca 2020 r., [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu tego organu z dnia [...] listopada 2019 r.,
[...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela dotyczącego zarzutów zgłoszonych przez S. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca")
w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego
nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikało, że organ I instancji
w dniu [...] listopada 2019 r. wydał postanowienie nr jw. w sprawie stanowiska wierzyciela dotyczącego zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym
prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2019 r.
nr j.w. Postanowienie to zostało doręczone Stronie w dniu 3 grudnia 2019 r.
Następnie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. znak jw. organ I instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską popełnioną w ww. postanowieniu
z dnia [...] listopada 2019 r., wskazując, że w sentencji ww. postanowienia
oraz w treści uzasadnienia na stronie 1 wers 11 od dołu, na stronie 2 wers
13 od dołu, na stronie 3 wers 1 od dołu, na stronie 4 wers 14 od dołu, na stronie
6 wers 1 od dołu, na stronie 9 wers 6 i 19 od góry, na stronie 12 wers 2 od dołu, wyszczególniając numer tytułu wykonawczego omyłkowo wpisano
[...] zamiast [...] Powyższe postanowienie doręczono Stronie w dniu 22 stycznia 2020 r.
Strona zaskarżyła postanowienie organu I instancji z dnia [...].01.2020 r. zażaleniem wnosząc o jego uchylenie w całości.
Po uzupełnieniu braku formalnego zażalenia (podpisu), organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr jw. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 113 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz.U.2018.2096 j.t. ze zm.; dalej: "K.p.a.") organ odwoławczy wskazał, że dokonując analizy treści postanowienia organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie stanowiska wierzyciela dotyczącego zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., stwierdził, że na stronie 1 wers
11 od dołu na stronie 2 wers 13 od dołu, na stronie 3 wers 1 od dołu, na stronie
4 wers 14 od dołu, na stronie 6 wers 1 od dołu, na stronie 9 wers 6 i 19 od góry,
na stronie 12 wers 2 od dołu wskazano nr tytułu wykonawczego: [...] zamiast [...]
Organ odwoławczy opisał elementy, które zawiera oznaczenie tytułu wykonawczego, tj.: numer identyfikacyjny oznaczający jednostkę organizacyjną, symbol identyfikujący komórkę organizacyjną (COW), symbol klasyfikacyjny z JRWA, sześciocyfrowy unikatowy identyfikator nadany przez system informatyczny wierzyciela ([...]) oraz rok wystawienia tytułu wykonawczego (2019). Następnie organ odwoławczy wskazał, że pierwsze trzy składniki numeru są elementami stałymi, powtarzalnymi, natomiast czwarty i piąty element są zmienne i to one powodują, że numer tytułu wykonawczego różni się od innych. Wskazanie
w postanowieniu siedmiocyfrowego identyfikatora tytułu wykonawczego, różniącego się od właściwego jedynie dodaniem przed identyfikatorem cyfry "0" należało przyjąć za oczywistą omyłkę.
W ocenie organu oczywistość tej nieprawidłowości wynikała nie tylko
z jej natury (identyfikator nie może być siedmiocyfrowy, ponieważ nadawany jest przez system i zawsze ma 6 znaków), ale też z faktu, że pozostałe informacje zawarte w postanowieniu (nr decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, okres, którego dotyczy należność pieniężna) nie budziły wątpliwości, że postanowienie dotyczyło zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym
na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] Zatem bezsporne było, że dodanie zbędnej cyfry "0" przed sześciocyfrowym numerem
w tytule wykonawczym stanowiło błąd pisarski polegający na widocznym
i niezamierzonym dopisaniu cyfry. Dlatego też nie sposób było zgodzić
się z twierdzeniem Strony, że błąd organu I instancji nie stanowił oczywistej omyłki, lecz uchybienie.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował popełniony przez siebie błąd jako oczywistą omyłkę pisarską i wydał postanowienie w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Popełniony przez niego błąd był wadą o charakterze technicznym i nieistotnym, która nie spowodowała zmiany rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło
do naruszenia art. 113 § 1 K.p.a. przez organ I instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku
z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym
w administracji (Dz.U.2019.1438 j.t. ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie organu I instancji z dnia 3 stycznia 2020 r. zawierało wszystkie elementy wymienione w art. 124 § 1 K.p.a. Ponadto, postanowienie organu I instancji zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne. W postanowieniu organ
instancji wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Jednocześnie przytoczył treść przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z powyższego uzasadnienia jednoznacznie wynikało, że organ I instancji popełnił omyłkę pisarską, a w takim przypadku miał zastosowanie art. 113 § 1 K.p.a. Dlatego też, organ odwoławczy
nie podzielił stanowiska Strony, wyrażonego w zażaleniu, wskazującego
na naruszenie przez organ I instancji art. 124 K.p.a.
Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw
do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Strona zaskarżyła ww. postanowienie organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o jego uchylenie w całości wraz
z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji, a także o zasądzenie
od organu odwoławczego na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie przepisów:
1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.;
2) art. 113 § 1 w zw. z art. 26 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.;
3) art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca przedstawiła argumenty celem
ich poparcia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocena działalności organów administracji publicznej przeprowadzona przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz prawa procesowego. Na podstawie zaś art. 134 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) – c P.p.s.a sąd uwzględniając skargę
na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo
w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ
na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części
(art. 151 P.p.s.a.).
Na podstawie art. 119 pkt 3) P.p.s.a. jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę
co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym
i zabezpieczającym, na które służy zażalenie – sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Kontrolując zaskarżone postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Sąd uznał, że nie narusza ono prawa, wobec czego
nie ma podstaw do pozbawienia go mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały
się niezasadne.
Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że na podstawie art. 18 u.p.e.a.
w postępowaniu egzekucyjnym odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z mocy art. 126 K.p.a. przepis art. 113 § 1 K.p.a.
ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.
Termin "oczywistej omyłki" nie został zdefiniowany przez ustawodawcę.
Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie,
że zawarty w art. 113 § 1 K.p.a. tryb rektyfikacji aktów administracyjnych został przewidziany wyłącznie do usuwania oczywistych, nieistotnych wadliwości,
w odróżnieniu od wad istotnych, czy też kwalifikowanych, dla wyeliminowania których tryb ten nie może być stosowany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2012 r., II FSK 1830/10). Podkreślić należy, że wskazane w tym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, bezsporny oraz nie mogą one wpływać na treść rozstrzygnięcia. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej
ich nazwy/firmy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna oczywista omyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego. Wyznacznikiem oczywistości błędu pisarskiego lub rachunkowego oraz innej omyłki jest możliwość natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze prostego zestawienia rozstrzygnięcia z zebranymi w sprawie dokumentami.
Z drugiej strony nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji,
czy postanowienia w trybie art. 113 § 1 K.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy – i to odmiennego od pierwotnego - a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych,
ani też do podstawy prawnej rozstrzygnięcia, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela również pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r.,
II OSK 2118/14, że uregulowana w art. 113 §1 K.p.a. instytucja sprostowania zawartych w rozstrzygnięciach oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu, a jej wyrażeniem na piśmie. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 §1 K.p.a. mogą być wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść rozstrzygnięcia z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Tryb uregulowany w powołanym wyżej przepisie nie może zaś służyć naprawianiu błędów popełnionych przez organ administracji publicznej w stosowaniu prawa.
Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości,
że umieszczenie w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] listopada
2019 r. na stronie 1 wers 11 od dołu, na stronie 2 wers 13 od dołu na stronie 3 wers 1 od dołu, na stronie 4 wers 14 od dołu, na stronie 6 wers 1 od dołu, na stronie
9 wers 6 i 19 od góry, na stronie 12 wers 2 od dołu nr tytułu wykonawczego:
[...] zamiast nr [...] stanowiło oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. Argumentacja organu odwoławczego w pełni zasługuje na akceptację. A zatem za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez organ art. 113 § 1 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. w związku z art. 18 K.p.a. (w skardze Strona omyłkowo wskazała art. 26 K.p.a. zamiast 126 K.p.a.).
W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób precyzyjny i wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko i przekonanie co do tego, że organ I instancji
w postanowieniu z dnia [...] listopada 2019 r. popełnił oczywistą omyłkę. Organ odwoławczy wyjaśnił bowiem, że oznaczenie tytułu wykonawczego zawiera: numer identyfikacyjny oznaczający jednostkę organizacyjną, tj. [...] Urząd Skarbowy
w S. ([...]), symbol identyfikujący komórkę organizacyjną (COW), symbol klasyfikacyjny z JRWA - jednolitego rzeczowego wykazu akt wprowadzonego zarządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie wprowadzenia jednolitego rzeczowego wykazu akt izb administracji skarbowych, urzędów skarbowych i urzędów celno-skarbowych - opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 3 marca 2017 r., poz. 44 (723), kolejny sześciocyfrowy unikatowy identyfikator nadany przez system informatyczny wierzyciela ([...]) oraz rok wystawienia tytułu wykonawczego (2019). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że pierwsze trzy składniki numeru są elementami stałymi, powtarzalnymi, natomiast czwarty i piąty element są zmienne i to one powodują, że numer tytułu wykonawczego różni się od innych.
W ocenie Sądu słusznie organ ten uznał, że wobec powyższego wskazanie
w postanowieniu siedmiocyfrowego identyfikatora tytułu wykonawczego, różniącego się od właściwego jedynie dodaniem przed identyfikatorem cyfry "0" należało przyjąć za oczywistą omyłkę. Błąd ten można było szybko i łatwo ustalić. Ponadto nie był
to błąd istotny i nie miał żadnego wpływu na zmianę rozstrzygnięcia.
Nadto Sąd zauważa, że organ odwoławczy odniósł się także do innych okoliczności świadczących o tym, że dopisanie "0" w podanym wyżej miejscu
numeru tytułu wykonawczego stanowiło oczywistą omyłkę, mianowicie wskazał,
że oczywistość tej nieprawidłowości wynikała nie tylko z jej natury (identyfikator
nie może być siedmiocyfrowy, ponieważ nadawany jest przez system i zawsze
ma 6 znaków), ale też z faktu, że pozostałe informacje zawarte w postanowieniu
(nr decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, okres, którego dotyczy należność pieniężna) nie budziły wątpliwości, że postanowienie dotyczy zarzutów złożonych
w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego
o nr [...] Zatem jeszcze raz należy podkreślić,
że nieuprawniony jest zarzut, że organ odwoławczy naruszył art. 113 § 1 K.p.a.
w zw. z art. 126 K.p.a., tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi Strona nie odniosła się szerzej do tego zarzutu, ani nie wykazała czy czynność organu polegająca
na sprostowaniu oczywistej omyłki w ww. postanowieniu miała istotny wpływ
na wynik sprawy.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu, stwierdzić należy, że organ odwoławczy sprostał wymogom stawianym przez ustawodawcę postanowieniu, które stosownie do art. 124 K.p.a. powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział
w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie,
czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym (§ 1). Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne
i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego
oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie (§2).
Jak już była o tym mowa powyżej, rozstrzygnięcie organu odwoławczego
było prawidłowe, a ponadto dodać należy, że uzasadnienie zawierało wskazanie właściwej podstawy prawnej, którą organ wyjaśnił i omówił, a także argumentację
z jakich powodów stanowisko organu I instancji uznał za właściwe. Ze względu
na powyższe za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w z. z art. 18 u.p.e.a.
Ponadto dodać należy, że w ocenie Sądu na akceptację zasługuje również stanowisko organu odwoławczego w zakresie prawidłowości postanowienia organu
I instancji, które zdaniem organu odwoławczego zawierało wszystkie elementy wymienione w ar. 124 § 1 K.p.a. Ponadto organ zaznaczył, że postanowienie organu I instancji zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne. W postanowieniu organ
I instancji wyjaśnił stan faktyczny sprawy, wskazując w którym miejscu w swoim postanowieniu popełnił oczywiste omyłki, wyszczególniając numer tytułu wykonawczego i podając, że omyłkowo wpisano nr [...] zamiast nr [...] Jednocześnie przytoczył treść przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił,
że z uzasadnienia jednoznacznie wynikało, że organ I instancji popełnił omyłkę pisarską, a w takim przypadku miał zastosowanie art. 113 § 1 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skoro organ odwoławczy uznał, że postanowienie organu I instancji jest poprawne zarówno pod względem merytorycznym (rozstrzygnięcie jest prawidłowe) jak i formalnym (postanowienie zostało sformułowane zgodnie z warunkami zawartymi w art. 124 K.p.a.), to zasadnie uznał, że brak było podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji. Sąd również nie znalazł podstaw do uchylenia orzeczenia organu I instancji, wobec czego za nieuprawniony uznał zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów
art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., na podstawie których organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na koniec należy zauważyć, że pomimo zarzucenia w petitum skargi naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego, znaczna część argumentacji Skarżącej – zarówno w skardze, jak i w zażaleniu – odnosiła się nie tyle do samego sprostowania postanowienia, ile do kwestii merytorycznych związanych
z prowadzonym przez organy postępowaniem podatkowym i egzekucyjnym. Skarżąca w istocie kwestionuje wydanie decyzji wymiarowych, następnie zaskarżonych do sądu administracyjnego. Odniosła się także do zasadności nałożenia na nią obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę i w wysokości wskazanej
w tytule wykonawczym. Zdaniem Skarżącej egzekucja administracyjna na podstawie ww. tytułu wykonawczego i zastosowane środki egzekucyjny są niedopuszczalne. Podniosła także, iż tytuł wykonawczy nie spełnia m.in. wymogów wynikających
z art. 27 § 1 pkt 3, 10 u.p.e.a.
Dopiero na końcu uzasadnienia skargi Strona wskazała, że postanowienia organów obydwu instancji z dnia [...] stycznia 2020r. i [...] marca 2020 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnych rozstrzygnięć i uzasadnień, w których organy administracji bezzasadnie uznały,
że zaistniały przesłanki do sprostowania omyłki. W związku z powyższym uznała,
że skarga jest uzasadniona.
Wobec powyższego, wskazać należy, że Sąd nie może odnieść się do kwestii merytorycznych związanych z podatkowym postępowaniem wymiarowym i będącym jego konsekwencją postępowaniem egzekucyjnym, gdyż nie były one rozstrzygane aktem stanowiącym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Z uwagi na tak zredagowaną skargę, podkreślić należy, że Skarżąca
nie wykazała na czym polegał błąd organów w rozstrzygnięciu i uzasadnieniu wydanych postanowień, a przede wszystkim nie podjęła nawet próby wykazania
w uzasadnieniu skargi, czy zarzucane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to przecież jest decydujące z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Reasumując, w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo uznał, że popełnił oczywistą omyłkę i wydał postanowienie w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Uprawnione było również uznanie organu odwoławczego, że popełniona ww. omyłka miała charakter techniczny i nieistotny oraz nie spowodowała zmiany rozstrzygnięcia, co skutkowało utrzymaniem w mocy postanowienia organu I instancji.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wszystkie przytoczone powyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA.