I SA/SZ 313/04

I SA/Sz 313/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-05-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Krystyna Zaremba /przewodniczący/
Marzena Kowalewska
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 2438/05 - Wyrok NSA z 2006-05-24
GZ 48/04 - Postanowienie NSA z 2004-08-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
art.2 par2; 210par 1 ust. 1 i 3; art. 9par 1; art. 3 pkt 14; art.36 par 1; art. 60 par 1; art. 62 par 1; art. 145 par 1
Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
Dz.U. 1999 nr 104 poz 1193
par 29 ust 1 pkt 1 lit.a
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 121 par 1; art. 123; art. 140; art. 139 par 3; art. 200; art. 210 par 1 pkt 6 i par 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 2 § 2, art. 3 pkt 14, art. 9 § 1, art. 38, art. 39, art. 60 § 1, art. 62 § 1, art. 121, art. 145, art. 210 § 1, §2, § 3, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, ze zm.), § 29 ust. 1 pkt 1lit. e, § 216 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1193 ze zm.), § 128, § 131 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 18, poz. 214 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Sz., po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Z. K. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Sz. nr [...] z dnia [...] r., obejmującej procedurą dopuszczenia do obrotu towaru: jachtu motorowego "Z" o numerze oficjalnym 8011 i numerze identyfikacyjnym [...] i stwierdzającej, że w dniu 1 maja 2001 r. powstał dług celny w wysokości [...] zł, Dyrektor Izby Celnej w Sz. utrzymał w mocy ww. decyzję organu celnego pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu 25 maja 2001 r. funkcjonariusze Referatu Operacyjnego Urzędu Celnego w Sz., w trakcie wykonywania czynności służbowych, powzięli podejrzenie, że jacht o nazwie "Z", którym Z. K. wpłynął na polski obszar celny w dniu 1 maja 2001 r. nie został zgłoszony do odprawy celnej.
W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Celnego w Sz. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe, polegające na wprowadzeniu na polski obszar celny bez zgłoszenia do odprawy celnej w przywozie wskazanej powyżej łodzi motorowej.
Następnie, postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Urzędu Celnego w Sz. wszczął postępowanie w sprawie uregulowania sytuacji celnej tego jachtu.
Po przeprowadzeniu postępowania celnego, Dyrektor Urzędu Celnego, wskazaną na wstępie decyzją, objął sporny jacht procedurą dopuszczenia do obrotu, a nadto stwierdził, iż w dniu 1 maja 2001 r. powstał dług celny oraz obliczył kwotę należności celnych oraz odsetek od powstałego długu celnego, uznając, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła i dlatego jacht podlegał zgłoszeniu do odprawy tak jak każdy środek transportu wprowadzany na polski obszar celny przez osobę krajową.
Od powyższej decyzji pełnomocnik Z. K. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Sz. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż przedmiotowy jacht został wniesiony, jako aport do Spółki "P. Ltd." z siedzibą w m. P.V., której właścicielem i założycielem jest Z. K. W związku z powyższym pełnomocnik stwierdził, iż towar mógł zostać objęty procedurą odprawy czasowej.
Pismem z dnia 13 listopada 2001 r. strona uzupełniła swoje odwołanie poprzez dołączenie do akt dokumentów dotyczących zarejestrowania Spółki "P. Ltd." w V.
Nadto wraz z pismem z dnia 18 kwietnia 2002 r. skarżący przedłożył opinię prawną wydaną przez prof. dra hab. F. P., w której stwierdził on, że Z. K. nie występował w sprawie jako osoba fizyczna, tylko działał jako Prezes Zarządu osoby zagranicznej w imieniu i na rzecz osoby prawnej, tzn. "P. Limited". Ponadto w piśmie tym wskazano, że w kwietniu 2001 r. strona zarejestrowała ww. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. V. Spółka ta została zarejestrowana według prawa Republiki V., a następnie 11 czerwca 2001 r. została wpisana do rejestru spółek międzynarodowych tego państwa. Tak więc, zdaniem prof. dra hab. F. P., jacht ,,Z" był własnością spółki międzynarodowej "P. Limited" z uwagi na wniesienie go w dniu 10 kwietnia 2001 r. przez Z. K. jako aportu do spółki. Ponadto, w załączonej opinii wskazano też, że w dniu wpłynięcia jachtu na polski obszar celny, tj. 1 maja 2001 r., ww. Spółka posiadała status zbliżony do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, regulowanej przez polski system prawa. Taka spółka, zdaniem prof. dra hab. F. P., miała charakter ułomnej osoby prawnej posiadającej zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych.
Strona przedstawiła także oświadczenie Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej w U. oświadczenie st. chor. M. M. oraz notatkę służbową chor. J. K., z których wynika, że funkcjonariusze Straży Granicznej informowali organ celny o wpłynięciu jachtu na polski obszar celny oraz wskazała na tryb postępowania w takich przypadkach, a także wskazała, że wyrokiem sygn. akt II K 1645/01 z dnia 8 lipca 2002 r. Sąd Rejonowy w K. uznał, że oskarżony Z. K. w okresie od 1 maja 2001 r. do 25 maja 2001 r., przewożąc z zagranicy towar w postaci jachtu motorowego "Z", nie przedstawił go organowi celnemu, przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie cła w kwocie [...]zł czym wypełnił znamiona przestępstwa opisanego wart. 86 § 1 i 3 kks i jednocześnie umorzył postępowanie karne z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość zarzucanego oskarżonemu czynu.
Pełnomocnik skarżącego podniósł także, że w następstwie wniesionych przez oskarżonego i oskarżyciela apelacji, Sąd Okręgowy w K. V Wydział Karny Odwoławczy wyrokiem z dnia 24 marca 2003 r. - sygn. akt V Ka 958/02 zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego od zarzutu popełnienia przypisanego mu przestępstwa z art. 86 § 3 Kodeksu karnego skarbowego.
W następstwie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Celnej w Sz., wskazaną na wstępie decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, powołując się na stosowne przepisy organ odwoławczy stanął na stanowisku, że cel wprowadzenia jachtu na polski obszar celny był sprzeczny z zapisem art. 145 Kodeksu celnego, ponieważ jego wprowadzenie na polski obszar celny miało na celu dokonanie w nim istotnych zmian. Nadto, towar został wprowadzony przez obywatela polskiego, we własnym imieniu, a zatem, jak podkreślono w zaskarżonej decyzji, uznać należy, że sporny jacht nie mógł być objęty procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła.
Ponadto, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z uwagi na fakt, że spółka "P. Ltd." Posiada siedzibę w Republice V. brak podstaw by stosować do niej regulacje ustanowione w polskim systemie prawnym, w tym przepisy, dotyczące spółki z o.o. w organizacji. Z pisma Zastępcy Komisarza do Spraw Morskich Republiki V., mającego na celu wyjaśnienie kwestii osobowości prawnej spółki "P." wynika natomiast, że dopiero zarejestrowana spółka zyskuje osobowość prawną. Spółka została zarejestrowana dopiero w dniu 11 czerwca 2001 r., a zatem, jak podkreślono w zaskarżonej decyzji, w dniu wprowadzenia jachtu na polski obszar celny (1 maja 2001 r.) spółka nie miała osobowości oprawnej i niemożliwe było zgłoszenie towaru do odprawy celnej w imieniu spółki i na jej rzecz.
Ponadto, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że postępowanie karne skarbowe lub postępowanie karne nie stanowią przeszkody do prowadzenia postępowania celnego, co wynika z treści art. 273 Kodeksu celnego. Organy celne zobowiązane są zbadać czy doszło do naruszenia przepisów celnych i czy powstał dług celny. Te same okoliczności faktyczne są wiec badane przez różne organy, w różnych trybach, w celu ustalenia czy w dwóch różnych systemach prawa – karnego i administracyjnego – wywołane zostały stosowne skutki, których efektem na gruncie prawa karnego będzie kara, natomiast na gruncie prawa celnego – decyzja deklaratoryjna, dot. należności celnych.
Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając rozstrzygnięciu organu odwoławczego, że:
1) ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 191 w związku z art. 210 § 4 i art. 187 § 1 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie okoliczności dokonania zgłoszenia celnego w dniu 1 maja 2001 r. oraz pominięcie dowodów z zeznań świadków, a nadto przyjęcie w oparciu o niepełny materiał dowodowy, iż Strona miała zamiar dokonać modernizacji jachtu, co skutkowałoby koniecznością zastosowania procedury uszlachetniania czynnego;
2) naruszono art. 247 § 1 pkt. 3 i 5 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie podmiotowości prawnej ".P Ltd." w rozumieniu art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wydanie decyzji przeciwko Z. K. zamiast ww. Spółce;
3) naruszono art. 220 § 1 w związku z art. 229 i 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego co do istoty sprawy dopiero przez organ drugiej instancji;
4) naruszono przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 139 § 3 w związku z art. 140 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 123 i art. 121 §1 Ordynacji podatkowej.
Na poparcie wskazanych powyżej twierdzeń pełnomocnik skarżącego wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów art. 210 pkt 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ w uzasadnieniu zawiera jedynie opis czynności dokonanych w sprawie, nie odnosząc się do wszystkich przeprowadzonych dowodów, w tym do okoliczności dokonania zgłoszenia celnego w dniu 1 maja 2001 r. W dalszej części skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, że organ pierwszej instancji nie dysponował dowodami przeprowadzonymi w trakcie postępowań sądowych. Dopiero organ odwoławczy dysponował całym materiałem dowodowym i przeprowadził postępowanie dowodowe co do istoty sprawy. Z tego też względu, według pełnomocnika skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w Sz., przeprowadzając postępowanie odwoławcze odnoszące się co do istoty sprawy, w sposób rażący naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowo-celnego. Na poparcie swojej tezy Naczelnego wskazał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, które, według niego, przemawiają za naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania.
W dalszej części wywodu pełnomocnik strony zarzucił organowi odwoławczemu, iż nie odniósł się do większości dowodów znajdujących się w aktach sprawach. Według niego, z pominiętych przez organ celny dokumentów wynika, że Z. K. dokonał w dniu 1 maja 2001 r. zgłoszenia celnego jachtu "Z", który nie podlegał odprawie celnej, obowiązkom celnym i nie był przedmiotem cła. Ponadto stwierdził, iż towar ten został legalnie wprowadzony na polski obszar celny, ponieważ dokonano odprawy granicznej. Wskazał też, że organ drugiej instancji, niezgodnie z przepisami prawa, uznał za stronę postępowania Z. K., zamiast "P Ltd". Na potwierdzenie tego w skardze podkreślono, że zgodnie z oświadczeniem S. l., jak i z oświadczeniem z dnia 26 lipca 2001 r. władz V., statut ww. Spółki przed jej zarejestrowaniem jest porównywalny ze statutem spółki z o.o. w organizacji, a zatem mogła ona nabywać prawa i zaciągać obowiązki przed zarejestrowaniem.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił również, iż organy nie zbadały w drodze pomocy prawnej, czy "P. Ltd." do czasu rejestracji była traktowana przez prawo V., jako odrębny podmiot prawa oraz pominęły zeznania świadka - S. I. i oficjalną interpretację z dnia 26 lipca 2001 r. ustawy nr 32 z 1992 r.
Ponadto pełnomocnik zarzucił, iż organ odwoławczy nie zbadał odpowiedzialności członka zarządu "P. Ltd." przed rejestracją, za zobowiązania podatkowe, tj. nie zbadał, czy mógł być stroną postępowania.
Następnie adw. M. P. wskazał, iż stan faktyczny ustalony w toku postępowania nie pozwala na uznanie, iż Z. K. zamierzał poddać jacht modernizacji oraz znaczącym przeróbkom albowiem zamierzał on jednie dokonać wymiany elementów zużytych w toku eksploatacji.
Odnośnie natomiast pisma z dnia 31 maja 2001r., w którym Z. K. poinformował Prezesa GUC, jaki był cel pobytu jachtu w Polsce, pełnomocnik stwierdził, iż nie stanowiło ono oświadczenia woli, a było jedynie cyt."(...) próbą obrony osoby, która spełniwszy wymagane prawem czynności, została nagle, niespodziewanie i bezzasadnie uznana przez organa celne za przestępcę i postawiona pod ciężkim zarzutem".
Ponadto, pełnomocnik skarżącego podał, że termin do zapoznania się z materiałem dowodowym został wyznaczony na 26 listopada 2002 r. Od tego czasu do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący był informowany, że będą prowadzone dodatkowe czynności, polegające między innymi na analizie przepisów dotyczących spółek kapitałowych w RP oraz Republice V. w powiązaniu z przepisami prawa międzynarodowego. Uzasadnienie decyzji nie wskazuje na dokonanie takiej analizy przez organ drugiej instancji, zaś nie przeprowadzenie wystarczających dowodów w zakresie prawa V. poddaje w wątpliwość zasadność przedłużenia terminu do wydania decyzji. Według pełnomocnika skarżącego wskazane uchybienia potwierdzają naruszenie art. 139 § 3 i art. 140 Ordynacji podatkowej oraz art. 123 i art. 200 Ordynacji podatkowej, przez nie wyznaczenie terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 2 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.
W przedmiotowej sprawie przepisy takie nie istnieją.
Art. 210 § 1 ust. 1 Kodeksu stanowi, że dług celny w przywozie powstaje w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Natomiast według art. 210 § 3 ust. 1 dłużnikiem jest osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia.
Zgodnie z postanowieniami art. 9 § 1 Kodeksu celnego nielegalnym wprowadzeniem towaru jest wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów m.in. art. 36, 39 Kodeksu celnego.
Artykuł 3 pkt 14 Kodeksu celnego stanowi, że przedstawienie towarów organowi celnemu oznacza zawiadomienie organu celnego przez osobę, dokonane w wymaganej formie o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego za organ celny.
Stosownie do postanowień art. 39 Kodeksu celnego towary, które zgodnie z art. 36 § 1 Kodeksu celnego zostały dostarczone do granicznego urzędu celnego bądź miejsca przeznaczonego lub uznanego przez organ celny, powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez osobę która przyjęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.
Artykuł 60 §1 Kodeksu celnego stwierdza natomiast, że każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej procedury. Przy czym zgłoszenie celne dokonywane jest m.in.: w formie pisemnej, z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych albo w formie zgłoszenia ustnego - art. 62 § 1.
Obowiązek zgłoszenia organowi celnemu, w formie określonej w art. 60 § 1 Kodeksu celnego, przedmiotowego towaru, celem objęcia go odpowiednią procedurą, ciąży zatem na wprowadzającym towar. Organ celny bowiem działa na wniosek osoby wprowadzającej towary na polski obszar celny. Działania z urzędu są podejmowane dopiero wówczas, gdy dana osoba nie wykona ciążących na niej obowiązków - art. 38.
W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1193 ze zm.) unormowane zostało między innym, jakie formy zgłoszenia są dopuszczalne dla jakich procedur celnych.
W myśl § 29 ust. 1 pkt. 1 lit. e ww. rozporządzenia zgłoszeniem celnym ustnym może być objęty towar w postaci środka transportu przeznaczonego do żeglugi morskiej lub śródlądowej, jeżeli jest przedmiotem odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła lub powrotnego wywozu.
Zgodnie z art. 145 § 1 Kodeksu celnego procedura odprawy czasowej pozwala na wykorzystywanie na polskim obszarze celnym towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu bez dokonywania żadnych zmian, z wyjątkiem zwykłego zużycia wynikającego z używania tych towarów, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem od cła i bez stosowania wobec nich środków polityki handlowej. W myśl § 2 ww. artykułu zezwolenie na dokonanie odprawy czasowej udzielane jest na wniosek osoby, która ma użytkować towary lub organizować ich użytkowanie.
Ustawodawca ponadto ustanowił w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 18, poz. 214 ze zm.) przepisy prawa, dotyczące możliwości korzystania z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła. Zatem, gdy towar spełni wymogi ustanowione w Kodeksie celnym oraz w rozporządzeniu z dnia 8 marca 2001 r. będzie mógł zostać objęty ww. procedurą celną.
W piśmie z dnia 31 maja 2001 r. Z. K. podał motywy wprowadzenia jachtu na polski obszar celny, wskazując, że: "celem pobytu jachtu w polskich portach jest zamiar przeprowadzenia kompleksowych prób nawo zbudowanej jednostki na wodzie, tzw. "dotarcie silników" oraz doposażenie jachtu w wyposażenie hotelowe, kuchenne, nawigacyjne i modernizacja zabudowy wnętrza pod kontem osobistych potrzeb armatora". Pismo to zostało sporządzone przez Z. K. w związku z wszczęciem dochodzenia i przedstawieniem mu zarzutu wprowadzenia na polski obszar celny bez zgłoszenia do odprawy celnej łodzi motorowej o nazwie "Z" i miało na celu spowodowanie wyjaśnienia zaistniałej sytuacji.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o wyżej cytowane przepisy, należy stwierdzić, że skarżący był zobowiązany dokonać zgłoszenia pisemnego do procedury uszlachetniania czynnego, a nie odprawy czasowej. Informując o tym, jakie czynności zamierzał wykonać na jachcie, skarżący przyznał (w sposób pośredni), że nie sprowadził go na teren RP, by podjąć działania, które stanowiły przesłankę do zastosowania procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła.
Należy ponadto zauważyć, iż w prawie celnym, podobnie jak w podatkowym obowiązuje zasada przyjmowania deklarowanych przez stronę danych (w tym zgłoszeń celnych) za prawidłowe. W celu podważenia i wyeliminowania nieprawidłowości, ustawodawca ustanowił prawo kontrolowania zgłoszeń podczas ich składania, ale również po ich przyjęciu i zwolnieniu towaru. W myśl art. 6 § 2 Kodeksu celnego organ celny może w każdym czasie podejmować czynności z zakresu kontroli celnej wobec towaru znajdującego się na polskim obszarze celnym w celu ustalenia, czy towar został wprowadzony na polski obszar celny zgodnie z przepisami prawa. Organowi celnemu przysługuje w myśl ww. artykułu możliwość kontrolowania i badania zgodności z prawem wprowadzenia towaru na terytorium RP. Powyższe uprawnienie organu celnego zostało również określone w art. 83 Kodeksu celnego. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (§3 ww. przepisu). Powtórna kontrola celna ma zatem na celu sprawdzenie, czy towar został wprowadzony na polski obszar celny zgodnie z przepisami prawa.
W przypadku, gdy organ celny stwierdzi, nawet w oparciu o oświadczenia strony, iż został wprowadzony w błąd na podstawie niekompletnych bądź fałszywych danych, to ma obowiązek podjąć działania w celu prawidłowego zastosowania przepisów prawa, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Strona nie zgłosiła do odprawy celnej towaru w formie pisemnej, nie dołączyła dokumentów wymienionych w § 216 ust. 2 wskazanego powyżej rozporządzenia, ani też nie wystąpiła do organów celnych z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na korzystanie z procedury uszlachetniania czynnego, a zatem prawidłowe jest stanowisko organów celnych, iż nie powiadamiając organu celnego o dostarczeniu towaru poprzez złożenie Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD skarżący naruszył przepis art. 39 w związku z art. 3 pkt 14 Kodeksu celnego.
Odnośnie podnoszonego w skardze zarzutu nieuwzględnienia przez organ odwoławczy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania sądowego należy zauważyć, iż Sąd skupił się na ustaleniu, czy strona złożyła dokumenty w skrzynce celnej. Nie badał natomiast czy skarżący miał prawo zgłosić towar do procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła, a następnie dokonać w nim zmian. Materiały sprawy karnej zostały przez organ celny zbadane przez pod kątem przepisów prawa celnego, które jest odrębne od karnego.
Jeżeli chodzi natomiast o zarzut nie zbadania w drodze pomocy prawnej, czy spółka "P. Ltd." do czasu rejestracji była traktowana przez prawo V., jako odrębny podmiot prawa, pominięcia w ustaleniach faktycznych zeznań S. I. oraz pisma z dnia 26 lipca 2001 r. należy zaznaczyć, iż rozstrzyganie o kwestii podmiotowości należy dokonywać w oparciu o przepisy prawa państwa, w którym osoba ta ma siedzibę. Zgodnie bowiem z treścią art. 9 § 2 ustawy z dnia 12 listopada 1965 r. – Prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U. Nr 46, poz. 290 ze zm.) zdolność osoby prawnej podlega prawu państwa, w którym osoba ta ma siedzibę.
W oparciu o nadesłane pismo z dnia 26 lipca 2002 r. Zastępcy Komisarza do Spraw Morskich Republiki V. S. I., podkreślić należy, iż S. I. w piśmie z dnia 26 lipca 2001 r. wyraźnie stwierdza, iż prawo republiki V. rozróżnia dwa etapy tworzenia spółki. Pierwszym etapem jest jej założenie, które następuje wskutek podpisania statusu (constitution) przez założyciela: "Taka spółka jest spółką cywilną, ponieważ nie ma osobowości prawnej". Następnym etapem jest rejestracja: "Rejestracja spółki następuje wskutek wniesienia uprzednio założonei spółki do Rejestru Spółek Międzynarodowych. Rejestracja nie jest obowiązkowa. (...) Zarejestrowana spółka ma osobowość prawną." A zatem z pisma tego nie wynika aby prawo Republiki V. rozróżniało spółkę w organizacji, a zatem niezasadne jest twierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie właściwe byłoby stosownie przepisów prawa dotyczących spółki z o.o. w organizacji, które zostały zamieszczone w ustawie z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037).
Spółka została zarejestrowana w dniu 11 czerwca 2001 r., a jacht wprowadzony na polski obszar celny w dniu 1 maja 2001 r., a więc wówczas, gdy spółka nie posiadała osobowości prawnej, a zatem nabyć praw i obowiązków, a co za tym idzie zgłosić do odprawy celnej towaru we własnym imieniu i na własną rzecz.
Jak wynika z akt sprawy organ celny dysponował wypisem z Ustawy nr 32 z 1992 r. o spółkach międzynarodowych Republiki V. (przekazane przy piśmie z dnia 6 lipca 2001 r. i przy piśmie 10 sierpnia 2001 r.), uchwałą z dnia 9 kwietnia 2001 r. o utworzeniu Spółki "P." oraz jej statutem, które brał od uwagę wydając zaskarżone rozstrzygnięcie.
Jeżeli chodzi o zarzut nie zbadania odpowiedzialności członka zarządu ww. Spółki za zobowiązania podatkowe, mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że towar na polski obszar celny został wprowadzony przez Z. K., a zatem nie było potrzeby badania przez organ celny odpowiedzialności członka zarządu.
W myśl art. 210 §1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Zaskarżona decyzja spełnia powyższe warunki, ponieważ organ odwoławczy przytoczył dowody, które uznał za udowodnione oraz przepisy prawa, w oparciu o które wydał zaskarżoną decyzję. Ponadto odniósł się do odwołania strony z dnia 2 grudnia 2001 r. oraz do pinii prawnej prof. dra hab. F. P. Z tego też względu zarzut naruszenia wskazanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej należy uznać za bezzasadny.
Odnosząc się następnie do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania należy zauważyć, iż organ odwoławczy obowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz czuwania na zgodnym z prawem rozstrzygnięciem sprawy. Stosownie do art. 229 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z ww. przepisem organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Nie może natomiast przeprowadzać postępowania od nowa. Powyższe twierdzenie znajduje odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1995 r. sygn. akt SA/Wr 1699/94 (publ. LEX 26588), ww. którym Sąd wypowiedział się, że: "wniesienie odwołania powoduje przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy na organ II instancji. Kodeks nie przewiduje tutaj, z wyjątkiem rozstrzygnięcia na niekorzyść strony odwołującej się (art. 139 k.p.a.), żadnych ograniczeń. Organ odwoławczy nie jest związany ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ, który wydał decyzję, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu. Dowodzi to, iż zakres postępowania odwoławczego nie jest ze swej istoty węższy niż zakres postępowania przed organem I instancji, a organ odwoławczy nie ma mniejszych obowiązków niż organ I instancji."
Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na naruszeniu przepisów art. 139 § 3 w związku z art. 140 oraz art. 200 Ordynacji podatkowej w związku z art. 123 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, należy podkreślić, Strona została poinformowana o zakończeniu postępowania celnego, a więc organ odwoławczy wykonał obowiązek ustanowiony w art. 200 Ordynacji podatkowej, a stanowiący o koniczności wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Z materiałów sprawy wynika wprawdzie, że po poinformowaniu strony o możliwości zapoznania się z aktami, organ celny przesłał jej pismo informujące o tym, że będą przeprowadzone dodatkowe czynności wyjaśniające, jednak ich nie wykonał, poprzestając na ponownej analizie już zgromadzonych akt, tak więc materiały sprawy pozostały w tym samym stanie, w jakim były przed wysłaniem Stronie postanowienia o zakończeniu postępowania celnego.
Skarżący zatem mógł zaznajomić się z materiałami sprawy oraz wnieść uwagi i wyjaśnienia na każdym etapie postępowania w związku z czym zasada czynnego udziału strony w postępowaniu została dochowana.
Jeżeli chodzi o wniosek dowodowy pełnomocnika strony zamieszczony w skardze, a dotyczący przeprowadzenia przez Sąd dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w K. o sygn. II K 1645/01 oraz akt sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. o sygn. V Ka 958/02 wskazać należy, że podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracyjnym, a postępowanie dowodowe ograniczone jest jedynie do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając na uwadze, że w rozpatrywanej sprawie konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego nie zaistniała, wniosek ten nie został uwzględniony.
Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).