I SA/Sz 292/11

I SA/Sz 292/11 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2011-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 2478/11 - Wyrok NSA z 2013-09-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 1991 nr 91 poz 408
art. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. O. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a,
art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.), art. 3, art. 20, art. 26 ustawy
z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t. j. Dz. U. z 1991r. Nr 91,
poz. 408, ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, po rozpoznaniu sprawy z odwołania [...] od decyzji z dnia [...] r., wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Ś, określającej ww. podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku
od nieruchomości za [...] r. w kwocie [....] zł, orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w całości i określiło [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. w kwocie [....] zł.
Uzasadniając swoje stanowisko, organ przytoczył stan faktyczny sprawy wskazując, że postanowieniem z [...] r. Prezydent Miasta Ś wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec "[...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r.
Decyzją z dnia [...] r., znak:[...] , wydaną
z upoważnienia Prezydenta Miasta Ś określono [...] . wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r.
w kwocie [...] która decyzją SKO w S z dnia [...] r., numer[...] , została uchylona, a sprawa zwrócona do ponownego rozpoznania przez podatkowy organ pierwszej instancji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r., znak:[....] , wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ś określono [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] r. ponownie w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu swojej decyzji, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził,
że ustawa o zakładach opieki zdrowotnej, odróżnia świadczenia zdrowotne od świadczeń towarzyszących, jakimi są m. in. zapewnianie pomieszczeń i wyżywienia odpowiedniego do stanu zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3). Świadczenia zdrowotne ustawodawca wymienił obok zapewnienia pomieszczenia i wyżywienia, nie są one więc świadczeniami zdrowotnymi. Z tego też względu, pomieszczenia zajęte
na wykonywanie tych świadczeń nie korzystają z preferencyjnej stawki podatku
od nieruchomości, jak chciałaby strona skarżącą. Niewątpliwe jest zatem, także
w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, że pomieszczenia o charakterze administracyjnym, gospodarczym i socjalnym, a także związane z zamieszkiwaniem oraz wyżywieniem kuracjuszy, nie podlegają od dnia 1 stycznia 2003 r. opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit, d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, albowiem nie są zajęte na wykonywanie świadczeń zdrowotnych. Organ podatkowy pierwszej instancji nie znalazł zatem żadnych podstaw do uwzględnienia wyjaśnień Spółki w zakresie przekwalifikowania części pomieszczeń na zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, które w latach poprzednich spełniały funkcję pomieszczeń administracyjnych, korytarzy i łączników (ciągów komunikacyjnych), pokoi pacjenta, pomieszczeń porządkowych i pozostałych (pow. wydzierżawionych) oraz pomieszczeń pomocniczych.
Reasumując, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku Spółki [...] z opodatkowania stawką preferencyjną mogą korzystać jedynie powierzchnie budynków zajęte w roku [...] na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.
I tak, obejmują one w przypadku budynku:
1) [....] ² (poradnia rehabilitacyjna, pomieszczenia zabiegowe),
2) [..] (pokój lekarski, punkt pielęgniarski i gabinet zabiegowy, z uwzględnieniem pow. [...] po rozbudowie budynku),
3) [...] (pokój lekarski, pokój pielęgniarski
i zabiegowy, sale zabiegowe oraz pomieszczenia zabiegowe fizjoterapii, masażu leczniczego, hydroterapii),
4) [..] (pokój lekarski i zabiegowy, punkt pielęgniarski, pomieszczenia działu hydroterapii, balneoterapii i masażu leczniczego),
5) [....] (pokój lekarski, punkt pielęgniarski i zabiegowy, sala intensywnego nadzoru kardiologicznego, pomieszczenia działu kinezyterapii - masażu leczniczego),
6) [....] (pokój lekarski, punkt pielęgniarski
i pokój zabiegowy),
7) [...] (pokój lekarski
i zabiegowy, punkt pielęgniarski, pomieszczenia działu hydroterapii, balneologii, światłolecznictwa i masażu leczniczego),
8) [...] (pokój lekarski, punkt pielęgniarski i gabinet zabiegowy),
9) [...] (pokój lekarski, punkt pielęgniarski i pokój zabiegowy),
10) [...] (gabinet naczelnego lekarza uzdrowiska).
Następnie, organ odwoławczy wskazał, że ze sporządzonych przez podatnika wykazów powierzchni dla poszczególnych obiektów [...] (zestawienia tabelaryczne z dnia 15 grudnia 2008 r., 3 kwietnia 2009 r. oraz
10 listopada 2009 r.), a także pisma z dnia 28 lipca 2009 r., w którym podatnik oświadcza, że zwiększona w 2004 r. na skutek rozbudowy powierzchnia sanatorium [...] stanowi powierzchnię gabinetu zabiegowego, wynika,
iż powierzchnia budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych wynosi [...] Pozostałą powierzchnię budynków –[...] organ podatkowy pierwszej instancji uznał, jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej Były to następujące pomieszczenia: pokoje pacjenta, pomieszczenia biurowe, gabinet pielęgniarki naczelnej, pomieszczenia administracyjne, korytarze, pomieszczenia pomocnicze, pozostałe, kotłownie i wentylatornie, jadalnie i zaplecze kuchenne, pomieszczenia porządkowe, kawiarnia, warsztaty, kiosk kosmetyczny, pomieszczenia obsługi biurowej, pomieszczenia rejestracji pacjentów oraz planowania zabiegów, pomieszczenia wydzierżawione, klub zdrojowy, pomieszczenia dla pracowników medycznych, kawiarnie, a także w części i w całości pomieszczenia wykazywane w zestawieniu z dnia 10 listopada 2009 r., jako zajęte na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, które w latach poprzedzających 2005 i 2006 wykazywane były jako pokoje pacjenta, pomieszczenia administracyjne, korytarze, łączniki, ciągi komunikacyjne.
Nadto, organ pierwszej instancji uznał także, że kondygnacje o wysokości
od [...] do [...] m dotyczą pomieszczeń niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych i jednocześnie wskazał,
że nie wnosi zastrzeżeń co do sposobu opodatkowania przez Spółkę gruntów. Także wartość budowli, wykazana przez Spółkę, w wysokości [....] zł, znajduje, zdaniem [...] potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Powyższe ustalenia, w powiązaniu ze stawkami podatku od nieruchomości obowiązującymi w 2006 r. na terenie[...] , doprowadziły do określenia Spółce podatku od nieruchomości za [...] r. w łącznej wysokości [...] zł
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem [....] wniosło odwołanie zarzucając decyzji organu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię znajdującego się w tej normie prawnej postanowienia: "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych", a w szczególności nie dostrzeżenie przez organ podatkowy, iż zakresem zastosowania tego przepisu objęte są wszystkie budynki i ich części, które służą nawet pośrednio, do wykonywania tych świadczeń, a więc także części administracyjne, hotelowe i socjalne budynków podmiotów wykonujących świadczenia zdrowotne i wskutek tego uznanie, że z preferencyjnej stawki opodatkowania mogą korzystać tylko pomieszczenia w budynkach zajęte na udzielanie świadczeń zdrowotnych, a co za tym idzie pozostała powierzchnia szpitali i budynków sanatoryjnych powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawki liczonej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż pomieszczenia w budynkach szpitali i w budynkach sanatoryjnych, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy, a w których nie są bezpośrednio wykonywane świadczenia zdrowotne, powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki liczonej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższa błędna interpretacja ww. przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skutkowała, w ocenie Spółki, określeniem przez organ podatkowy wysokości podatku od nieruchomości za [...] r. na kwotę [...] zł.
Ponadto, Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest:
1. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak prowadzenia postępowania
w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a w szczególności przez:
a) nieuwzględnienie wskazówek Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w S, zawartych w decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] r., znak: [...] uchylającej w całości decyzję podatkowego organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie z dnia [...] r., i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, odnoszących się do :
- interpretacji przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie,
- wzięcia pod uwagę, w ponownie prowadzonym postępowaniu, wykazu, który został złożony przez stronę w dniu [...] r.,
- uwzględnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu tego, że na podstawie
art. 181 Ordynacji podatkowej organ wiążą dane wykazane w deklaracji, chyba,
że zgromadzi dowody, które dowiodą ich niezgodności ze stanem faktycznym,
- nieprawidłowego postępowania organu pierwszej instancji, które było oparte
na założeniu, że to podatnik ma wykazać daną okoliczność, bowiem ciężar dowodu spoczywa na organie podatkowym;
b) nieprawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego, naruszenie zasady bezstronności w swoim postępowaniu, w tym nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla strony, poprzez dokonanie zawężającej interpretacji przepisu art. 5
ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i, w oparciu o takie rozumienie przepisu, dokonanie w sprawie ustaleń skutkujących zastosowaniem
do części opodatkowanych w sprawie nieruchomości stawki najwyższej, zamiast preferencyjnej; 2. art. 122 Ordynacji podatkowej wyrażającej zasadę prawdy obiektywnej oraz art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie organu podatkowego podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, w sytuacji, gdy strona powołała się na określone, istotne dla niej okoliczności, których organ podatkowy nie uwzględnił, oraz nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego
Podnosząc powyższe, szeroko umotywowane, zarzuty, [...] stwierdziła, że w deklaracji podatku od nieruchomości za rok [...]
po korektach wynikających z pomniejszenia powierzchni do opodatkowania, dotyczących gruntów Spółki związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z treścią przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, została wykazana powierzchnia budynków lub ich części zajętych
na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, przez co podatek od nieruchomości za [...] r. wynosić powinien kwotę wynikającą z deklaracji po korekcie, tj. [...] zł. Z tego też względu Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji
Ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniesionego odwołania Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji niewłaściwie zastosował art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie, pomijając niektóre dowody, co skutkowało określeniem wysokości zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej kwocie.
Z tego też względu organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji i rozstrzygnął sprawę, jak wskazano na wstępie.
Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium przypomniało, że spór w sprawie sprowadza się prawidłowości zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej
do budynków i ich części, będących w posiadaniu Spółki, i zajętych na świadczenie świadczeń zdrowotnych, w ocenie bowiem Prezydenta Miasta Ś większa część budynków powinna być opodatkowana stawką podatkową jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż znajdują się one
w posiadaniu Uzdrowiska, będącego przedsiębiorcą (art. 1 a ust. 1 pkt ustawy
o podatkach i opłatach lokalnych).
Następnie, po dokonaniu analizy treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy
o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 1a ust. 3 i art. 5 ust. 1 tej ustawy Kolegium wskazało, że przyjęte jest, że zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej to taki stan, w którym stwierdza się faktyczne zajęcie obiektu na dokonywanie w nim tych czynności, które mieszczą się w pojęciu - prowadzenie działalności gospodarczej. Zajęciem nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej jest jej rzeczywiste wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie, organ wskazał na brzmienie art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, zawierającego definicję świadczenia zdrowotnego, podkreślił, że świadczeniem zdrowotnym są wszelkie działania służące m.in. zachowaniu zdrowia, które związane są z np.: badaniem i poradą lekarską. Choć pojęcie "świadczeń zdrowotnych" nie zostało określone ściśle, lecz poprzez przykładowe wyliczenie działań, które mieszczą się w tym pojęciu, koniecznym jest, jak podkreślił organ, uwzględnienie przy jego ocenie tego, że ustawa o zakładach opieki zdrowotnej stanowi, że świadczenia zdrowotne udzielane są przez zakład opieki zdrowotnej, którym jest wyodrębniony organizacyjnie zespół osób i środków majątkowych utworzony w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia, jako szpital, sanatorium, przychodnia czy zakład rehabilitacji leczniczej (art. 1-3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej). Zatem nie można, w ocenie Kolegium, analizować zagadnienia świadczeń zdrowotnych w oderwaniu od zakładów opieki zdrowotnej, które udzielają tych świadczeń. Zakłady opieki zdrowotnej składają się bowiem z części osobowej i majątkowej ściśle ze sobą związanych. Świadczenia zdrowotne udzielane są w tych budynkach, które składają się na zakład opieki zdrowotnej i przez osoby, które w nich przebywają oraz mają określone kompetencje do udzielanie świadczeń zdrowotnych. Nie jest zatem udzielaniem świadczenia zdrowotnego samo dokonywanie czynności stanowiącej niejako jądro tego świadczenia, lecz cały zespół czynności, które składają się na udzielanie świadczenia zdrowotnego przez zespół osób i przy wykorzystaniu określonych składników majątkowych tworzących zakład opieki zdrowotnej
Stawka podatkowa z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak w dalszym ciągu wskazał organ odwoławczy, dotyczy budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w określonym zakresie. Zakres ten odpowiada udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Przy tak brzmiącym przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy nieuzasadnione jest, zdaniem Kolegium, pomijanie jego pierwszego członu - to jest prowadzenia działalności gospodarczej i poprzestawanie na analizie pojęcia świadczeń zdrowotnych, także bez uwzględniania sformułowania o ich udzielaniu. Zaakcentowania wymaga zatem, że ustala się zajmowanie opodatkowanego budynku na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, a nie zajmowanie na udzielanie takich świadczeń. A zatem, prowadzenie działalności gospodarczej szczególnego rodzaju, w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, nie jest równoznaczne w wykonywaniem zabiegów medycznych. Prowadzenie takiej działalności polega więc nie tylko na czynnościach stricte medycznych, lecz także na takich, które umożliwiają ich wykonywanie.
Zarówno status podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, to jest to czy jest on zakładem opieki zdrowotnej, jak i fakt świadczenia usług zdrowotnych przesądza o stosowaniu preferencyjnej stawki. Zakres usług zdrowotnych wynika z rodzaju podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Podmiotem takim jest m.in. szpital i sanatorium, do którego stosuje się odpowiednio przepisy o szpitalach (art. 26 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej). Każdy z nich zajmuje się innym zakresem świadczeń zdrowotnych. Nie można tym samym, jak w dalszym ciągu wskazało Kolegium, niezależnie od rodzaju zakładu opieki zdrowotnej, ustalać zakresu udzielanych przez taki podmiot świadczeń zdrowotnych, tym bardziej, że ustawowy katalog tych świadczeń nie jest zamknięty.
Nie znajduje więc, w ocenie organu odwoławczego, w przepisach podatkowych uzasadnienia pogląd, wyrażony przez podatkowy organ pierwszej instancji, o istnieniu przesłanki korzystania z preferencyjnej składki w postaci zajmowania budynku lub jego części wyłącznie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. W przytoczonych powyżej przepisach mowa jest o budynku lub jego części zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, a nie o budynku lub jego części zajętych wyłącznie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Istotne jest zatem, jak podkreśliło Kolegium, dla ustalenia właściwej stawki jedynie to czy dany budynek bądź jego część jest zajmowany na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, czy też nie jest na prowadzenie takiej działalności zajmowany. Uzasadnione jest więc, zdaniem Kolegium, ustalanie czy posiadane przez podatnika budynki lub ich części zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, z uwzględnieniem tego, że budynek zajęty jest na prowadzenie sanatorium, które udziela określonego rodzaju świadczeń zdrowotnych i spełniać musi określone wymogi normatywne.
Reasumując, Kolegium wskazało, że z preferencyjnego opodatkowania mogą korzystać budynki bądź ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej
w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, którymi nie są jednak wyłącznie
te pomieszczenia, w których wykonuje się konkretne zabiegi medyczne, gdyż nie jest ono tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.
Następnie, w uzasadnieniu omawianej decyzji wskazano, że Kolegium przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe, uzyskując od [...] wykazy powierzchni poszczególnych budynków, podlegających opodatkowaniu, w których określono funkcję każdego pomieszczenia znajdującego się w tych budynkach. Dokumenty te, wraz z materiałami zgromadzonymi przez podatkowy organ pierwszej instancji pozwoliły, w ocenie organu odwoławczego, na ustalenie, które budynki lub ich części spośród posiadanych przez [...] zajęte były w [..] r.
na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych i przez to podlegają opodatkowaniu przy zastosowaniu stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Poza wspomnianymi wykazami, przy ustalaniu tej powierzchni Kolegium oparło się na księdze rejestrowanej [...] złożonej przez stronę dnia[...] .
W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ wskazał, że spośród budynków posiadanych przez [...] w [...] r. dwa o nazwie "[...] mają status szpitali uzdrowiskowych, jeden stanowi zakład przyrodoleczniczy, jeden poradnię, pozostałe budynki to sanatoria.
W przypadku sanatoriów, Kolegium wskazało, że części budynków sanatoryjnych zapewniające nocleg i wyżywienie przebywającym w sanatorium osobom, nie można uznać za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych bowiem wśród świadczeń zdrowotnych ustawodawca nie wymienił leczenia sanatoryjnego wymagającego opieki nad pensjonariuszem w nocy oraz jego stałego przebywania w sanatorium. Zarówno ustawa o zakładach opieki zdrowotnej, jak również wydane na jej podstawie rozporządzenie w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej odnosi się wprost do szpitali, w tym szpitali uzdrowiskowych, przychodni (poradni), zakładów rehabilitacji i innych zakładów opieki zdrowotnej, wśród których nie wymienia się sanatoriów.
Odnośnie prawidłowości opodatkowania szpitali uzdrowiskowych organ odwoławczy wskazał na brzmienie min. art. 20 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, podnosząc, że szpital zapewnia pacjentowi pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia, a zatem cały budynek szpitala uzdrowiskowego przeznaczony jest do udzielania świadczeń zdrowotnych.
W związku z powyższym Kolegium wskazało, że powierzchnię szpitali [...] należy zakwalifikować, jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych z wyłączeniem powierzchni w najmie bądź dzierżawie - łącznie [...] (w grudniu [...] więcej). Podobnie, jak [...] z tym, że w związku z rozbieżnością pomiędzy powierzchnią użytkową wykazaną przez [...] w deklaracji, a powierzchnią wykazaną w decyzji - pozwolenie na użytkowanie z dnia [...] r., należało przyjąć powierzchnię z urzędowego dokumentu, tj. [...] pomniejszoną o [...] w najmie (dzierżawie), to jest [...] m².
Jeżeli chodzi o budynki [...] w części, z wyłączeniem powierzchni w najmie bądź dzierżawie i powierzchni zajętej na pokoje oraz kuchnie, jadalnie i Klub Zdrojowy, Kolegium uznało za odpowiadającą definicji budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych i powierzchnia ta łącznie wyniosła [....] m² w okresie [...]r. oraz [...] m² w [...] r.
Wskazane powyżej powierzchnie budynków Kolegium ustaliło na podstawie deklaracji podatkowej i jej załączników, wykazów powierzchni budynków złożonych przez [.. ..] oraz decyzji - pozwolenie na użytkowanie. Na tej podstawie Kolegium ustaliło także powierzchnię budynków o wysokości pomiędzy [...] m, którą uwzględnia się w połowie przy obliczaniu podatku od nieruchomości (art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).
Poza tym, organ zaaprobował ustalenia organu pierwszej instancji w kwestii braku podstaw do wyłączenia z eksploatacji części budynku sanatoryjnego [...] albowiem jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, podnoszona przez stronę okoliczność nie nosi cech względów technicznych, o których stanowi przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z czym nie ma wpływu na sposób opodatkowania tego budynku w sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Kolegium dokonało określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok [...] r. na kwotę [...] zł, dokonując szczegółowego wyliczenia powyższej kwoty oraz powierzchni budynków i ich części z uwzględnieniem stawek podatku obowiązujących w tym roku podatkowym.
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, skargę do tut. Sądu wniósł P O, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej
z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r., poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozszerzającej interpretacji, że przez "powierzchnię budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych" należy rozumieć także powierzchnię niezajętą na bezpośrednie udzielanie takich świadczeń, podczas gdy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że przepisy prawa podatkowego, w szczególności jeżeli wprowadzają określone preferencje, powinny być interpretowane ściśle.
W uzasadnieniu skargi, po przytoczeniu sygnatur spraw sądów administracyjnych i fragmentu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w sprawie II FSK 373/09 wskazano jedynie, że opodatkowaniu preferencyjną stawka podatkową powinny podlegać tylko powierzchnie bezpośrednio (podkreślenie autora skargi) związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, czyli takie, w których te świadczenia są udzielane, a nie takie które są zajmowane na inne potrzeby, jak pokoje gości sanatorium, magazynki ciągi komunikacyjne, itp.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o jej oddalenie, zarzuty skargi uznając za nieuzasadnione.
W piśmie przesłanym do tut. Sądu [...] r. uczestnik postępowania –[...] poparł w całości stanowisko zajęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.
Nr 153, poz. 1269) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Skargę uznać należy za oczywiście bezzasadną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi na wstępie wskazać należy, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji gdy naruszenie prawa jest niewątpliwe, nie budzące żadnych wątpliwości, co może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy treść przepisu, na którym oparto decyzję nie budzi żadnych wątpliwości i gdy niewątpliwe jest naruszenie treści tego przepisu, a zatem nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa gdy przepis nie jest jasny i precyzyjny, a zatem wymaga dokonywania wykładni.
Zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa winien skutkować ponadto wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a nie wnioskiem o jej uchylenie, jak niekonsekwentnie wskazano w skardze.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nieuprawnionym jest stwierdzenie,
że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Nadto, niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.) poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni tego przepisu.
Rozstrzygniecie zaistniałego w sprawie sporu uzależnione jest w zasadzie
od udzielenia odpowiedzi na pytanie, jakie pomieszczenia Spółki [...] na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych (j. t.: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej ustawą o p.o.l., należy uznać za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.
Przystępując do omawiania powstałego zagadnienia, przede wszystkim, zauważyć należy, że skarga jest bardzo ogólnikowa i w zasadzie nie zawiera konkretnych zarzutów poza wyrwanymi z kontekstu stwierdzeniami przytoczonym w ślad za sądami administracyjnymi, że opodatkowaniu uprzywilejowaną stawką podatkową podlegają tylko powierzchnie bezpośrednio związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, czyli takie, w których te świadczenia są udzielane, a nie takie, które są zajmowane na inne potrzeby, jak pokoje gości sanatorium, magazynki, ciągi komunikacyjne, itp.
Sąd, orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowisko, które znalazło odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sadów administracyjnych również przytoczonych w skardze.
Podkreślić jednak należy, że ta ugruntowana linia orzecznicza w żaden sposób nie pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, a wręcz przeciwnie Kolegium usiłowało wymóc prawidłową interpretację spornego przepisu także na organie podatkowym pierwszej instancji, dwukrotnie uchylając jego decyzje podatkowe, celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie prawidłowo i wyczerpująco zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego.
W tym miejscu wskazać przede wszystkim należy, że wszystkie orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, a także aprobujących je wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawach o identycznym stanie prawnym, jak w rozpoznawanej sprawie, które przytoczone zostały także w skardze, zapadły ze skarg wnoszonych przez podatników dążących do opodatkowania preferencyjną stawką podatkową min.: pomieszczeń hotelowych, czy też zakwaterowania kuracjuszy, administracyjnych, socjalnych czy też gospodarczych sanatoriów.
Na podstawie tych orzeczeń ukształtowała się całkowicie jednolita linia orzecznictwa, a pogląd wyrażony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w S w niniejszej sprawie znajduje w niej odzwierciedlenie.
Z tej jednolitej linii orzecznictwa jednoznacznie wynika, że preferencyjną stawką podatkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o p.o.l., objęte
są pomieszczenia zajęte na udzielanie świadczeń zdrowotnych. Tak wiec, pomieszczenia: administracyjne, gospodarcze, socjalne, zamieszkiwania, związane
z wyżywieniem kuracjuszy, podlegają opodatkowaniu stawką podstawową właściwą dla opodatkowania budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Takie stanowisko zaprezentowało w zaskarżonej decyzji także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wyłączając z spod opodatkowania preferencyjną stawką podatkową części budynków sanatoryjnych zapewniające nocleg i wyżywienie przebywającym w sanatorium osobom, z uwagi na fakt, że wśród świadczeń zdrowotnych ustawodawca nie wymienił leczenia sanatoryjnego, wymagającego opieki nad pensjonariuszem w nocy oraz jego stałego przebywania w sanatorium.
Prawidłowo rozgraniczyło także Kolegium, czego nie dostrzeżono w skardze,
że spośród budynków posiadanych przez [...] w [...] r. dwa o nazwie [...]
i [...] " mają status szpitali uzdrowiskowych, jeden stanowi zakład przyrodoleczniczy, jeden poradnię, natomiast pozostałe budynki to sanatoria. A zatem, w takim wypadku należy dokonać rozgraniczenia opodatkowania poszczególnych obiektów i ich części.
Dokonując wykładni przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o p.o.l.,
z uwzględnieniem reguł wykładni literalnej, jak i systemowej wewnętrznej, należy mieć na względzie pojęcia jakich używa ustawodawca w zakresie opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości.
Wypada zatem zauważyć, iż w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o p.o.l. prawodawca posłużył się dwoma pojęciami charakteryzującymi budynki lub ich części. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b zawarł pojecie "budynków lub ich części związanych
z prowadzeniem działalności gospodarczej". Natomiast, w spornym art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.d posłużył się sformułowaniem "budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych". Ustawodawca na gruncie omawianej ustawy skonstruował definicję normatywną jedynie dla pierwszego z pojęć. W myśl bowiem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej użyte
w niniejszej ustawie oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą,
z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami,
a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wynika zatem z powyższego, że dla ustalenia związania budynków z działalnością gospodarczą wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę.
Normodawca nie skonstruował natomiast definicji ustawowej pojęcia "budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Niezbędne zatem staje się ustalenie znaczenia tego pojęcia w procesie wykładni.
Z wykładni językowej tego przepisu wynika, że zajęcie, a więc zgodnie z potocznym rozumieniem tego określenia zajęcie, wzięcie w użytkowanie, w posiadanie" (Słownik języka polskiego pod. red. S. Szymczaka, Warszawa 1981, t. III, s. 910-911) budynku lub jego części na prowadzenie czyli "wiedzenie kogoś, coś do jakiegoś miejsca, celu, realizowanie, kontynuowanie tego co jest wyrażone w rzeczowniku będącym dopełnieniem (tu świadczenia zdrowotne) działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych (Słownik języka polskiego pod. red. S. Szymczaka, Warszawa 1979, t. II, s. 945), oznacza opodatkowanie tego budynku lub jego części preferencyjną, bo niższą, stawką podatku od nieruchomości. Tym samym, zajęcie budynku lub jego części na udzielanie świadczeń zdrowotnych czyli realizowanie tam tych świadczeń, prowadzić musi do zastosowania tej preferencyjnej stawki podatku. Powyższa wykładnia daje jednoznaczne wnioski co do tego, że zajęcie budynku lub jego części na realizowanie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych prowadzi do możliwości jego opodatkowania stawką preferencyjną, a więc nie jest wystarczające do jej zastosowania, tylko posiadanie tego budynku lub jego części przez podmiot świadczący działalność gospodarczą w zakresie świadczeń zdrowotnych, tak jak to jest w przypadku opodatkowania budynków przedsiębiorstw związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia
5 września 2006 r., sygn. akt II FSK 1081/05, LEX nr 232511).
Zauważyć w tym miejscu należy, że pojęcia "związany z działalnością gospodarczą" i "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" nie są pojęciami tożsamymi. Prawodawca w sposób zamierzony dokonał rozróżnienia terminologicznego w art. 5 ustawy o p.o.l. wprowadzając dwa odrębne określenia "związany z działalnością gospodarczą" i "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Tezę, że to drugie pojęcie posiada węższy zakres potwierdza między innymi to, że budynki lub ich części "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych", korzystają z preferencyjnej stawki opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Z brzmienia art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.) - zwanej dalej u.z.o.z., wynika, że do działań służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia należy
w szczególności zaliczyć: badania i porady lekarskie, leczenie, badania i terapię psychologiczną, rehabilitację leczniczą, opiekę nad kobietą ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem oraz nad noworodkiem, opiekę nad zdrowym dzieckiem, pielęgnację niepełnosprawnych i opiekę nad nimi, opiekę paliatywno-hospicyjną, orzekanie i opiniowanie o stanie zdrowia, zapobieganie powstawaniu urazów i chorób poprzez działania profilaktyczne oraz szczepienia ochronne, czynności techniczne z zakresu protetyki i ortodoncji, czynności z zakresu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze. Przedstawia on niewątpliwie definicję zakresową i cząstkową świadczenia zdrowotnego. Nie zalicza się do tych działań świadczeń o innym charakterze niż te, które przykładowo zostały w tym przepisie wymienione.
Ma ona także zastosowanie do sanatoriów, gdyż świadczenia zdrowotne
są udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej, którymi są także sanatoria. Jedynie
w stosunku do zakładów opiekuńczo-leczniczych, z uwagi na ich specyfikę pielęgnacyjno-opiekuńczą, pojęcie świadczeń zdrowotnych z art. 3 u.z.o.z. zostało uzupełnione (art. 32c i d u.z.o.z.) o dalsze działania obejmujące oprócz zdefiniowanych w art. 3 u.z.o.z. także takie jak: pielęgnacja, opieka i rehabilitacja osób niewymagających hospitalizacji oraz zapewnienie kontynuacji leczenia farmakologicznego, pomieszczenia i wyżywienia odpowiedniego do stanu zdrowia
a także z zakresu edukacji zdrowotnej tych osób i członków ich rodzin. Pogląd ten uzasadniają motywy wprowadzania przez ustawodawcę definicji zakresowych
i cząstkowych, co następuje wówczas, gdy pełnej definicji poszukiwać należy w innych jeszcze przepisach prawa albo gdy ustawodawca nie ma dostatecznego rozeznania co do przyszłych znaczeń definiowanego pojęcia. (S. Wronkowska, M. Zieliński: Problemy i zasady redagowania tekstów prawnych, Warszawa 1993, s. 134-138). Tym samym pojęcie świadczeń zdrowotnych z art. 32c i d w zw. z art. 3 uzoz nie odnosi się do sanatoriów (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 420/06, LEX nr 521605).
Mając na uwadze powyższe, w niewątpliwym przekonaniu Sądu, w ramach budynków lub ich części "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych" nie mieszczą się pomieszczenia o charakterze administracyjnym, gospodarczym i socjalnym, a także związane z zamieszkiwaniem oraz wyżywieniem kuracjuszy sanatorium. Mocno akcentowane przez [...] jeszcze na etapie odwołania stanowisko co do wykonywania świadczeń zdrowotnych także w innych pomieszczeniach – niezajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych – w szczególności w pomieszczeniach zakwaterowania, nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Nie są to bowiem pomieszczenia ze swej istoty przeznaczone do udzielania świadczeń zdrowotnych, poza tym świadczenia
te wykonywane są tam sporadycznie, w zależności od sytuacji zdrowotnej kuracjusza. Nie ulega bowiem wątpliwości, że czasowe, sporadyczne wykorzystywanie pomieszczeń zakwaterowania kuracjuszy do udzielania świadczeń zdrowotnych uzależnione od losowych zdarzeń (choroby kuracjusza) nie zmienia istoty tych pomieszczeń z pomieszczeń zamieszkiwania na pomieszczenia zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o p.o.l. Tym samym, takie pomieszczenia (pokoje kuracjuszy), jak wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji, nie podlegają opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od nieruchomości, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o p.o.l., albowiem nie są zajęte na wykonywanie świadczeń zdrowotnych. Podobnie jak pomieszczenia o charakterze administracyjnym, socjalnym, gospodarczym, pomieszczenia zamieszkiwania i wyżywienia kuracjuszy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokował w tym przedmiocie w następujących orzeczeniach: z dnia: 27 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 1005/05; 20 lipca 2006 r., II FSK 1101/05;
5 września 2006 r., sygn. akt II FSK 1081/05; 28 września 2006 r., II FSK 1223/05;
12 października 2006 r., II FSK 1242/05; 28 lutego 2007 r., II FSK 305/06; 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 420/06; 3 kwietnia 2008 r., II FSK 118/07; 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 667/09, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 11 marca 2008 r., III SA/Wa 2058/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2009 r., I SA/Sz 326/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lipca 2008 r., I SA/Sz 325/08 (wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Prezentowane w odwołaniu stanowisko podatnika na etapie skargi uległo jednak zmianie albowiem w całej rozciągłości podzielił on stanowisko organu odwoławczego.
Jako prawidłowe należy ocenić także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kwestii opodatkowania preferencyjną stawką podatkową całej powierzchni budynków szpitali uzdrowiskowych oraz przychodni uzdrowiskowej.
Zarówno ustawa o zakładach opieki zdrowotnej, jak również wydane na jej podstawie Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 10 listopada 2006 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1568) odnosi się wprost do szpitali, w tym szpitali uzdrowiskowych, przychodni (poradni), zakładów rehabilitacji i innych zakładów opieki zdrowotnej, wśród których nie wymienia się sanatoriów.
Odnośnie prawidłowości opodatkowania szpitali uzdrowiskowych organ odwoławczy zasadnie wskazał na brzmienie min. art. 20 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, podnosząc, że szpital zapewnia pacjentowi pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia, a zatem cały budynek szpitala uzdrowiskowego przeznaczony jest do udzielania świadczeń zdrowotnych.
W związku z powyższym prawidłowo uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że całą powierzchnię szpitali [...] i "[...] należy zakwalifikować, jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych z wyłączeniem powierzchni w najmie bądź dzierżawie - łącznie [...] (w [...] więcej).
Organ odwoławczy prawidłowo opodatkował także [...] z tym, że w związku z rozbieżnością pomiędzy powierzchnią użytkową wykazaną przez [...] w deklaracji a powierzchnią wykazaną w decyzji - pozwolenie na użytkowanie z dnia [...] zasadnie przyjęto powierzchnię z urzędowego dokumentu, tj. [...] pomniejszoną o [...] w najmie (dzierżawie), to jest [..] m².
Takie stanowisko zaprezentował także Wojewódzki Sąd Administracyjny
w S w wyroku z 8 listopada 2006 r. o sygn. akt I SA/Sz 321/05 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we W w wyroku z 3 września 2010 r. o sygn. III SA/Wr 215/10 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na zakończenie wskazać jeszcze należy na aktualne brzmienie spornego przepisu, obowiązujące od dnia 1 stycznia 2011 r., z którego wynika, że preferencyjna stawka dotyczy budynków lub ich części "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń". Ustawodawca uznał zatem za słuszne postulaty zainteresowanego tą kwestią "środowiska uzdrowiskowego" i objął stawką obniżoną wszystkie pomieszczenia zarówno te bezpośrednio związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, jak i te pośrednio związane z tą działalnością. Nowelizacja ta, w przekonaniu Sądu, potwierdza zasadność dotychczasowych rozstrzygnięć w tych sprawach dokonywanych przez sądy administracyjne.
Wobec przedstawionej argumentacji zarzuty skargi należało uznać
za niezasadne, i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.