I SA/SZ 291/22

I SA/Sz 291/22 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura
Elżbieta Dziel /przewodniczący/
Marzena Kowalewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 20
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 122, art. 187, art. 191, art. 194, art. 215, art. 222
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 20, art. 21, art. 23, art. 24, art. 53a
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2204
art. 26, art. 27
Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 106
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
P. C. (dalej: "Strona", "Skarżący"), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Organ odwoławczy") z 21 lutego 2022 r.
nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z 22 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2021 r. w wysokości [...] zł.
Podstawą rozstrzygnięcia Organu odwoławczego jest art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.
z 2021 r. poz. 735), art. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r.
o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.). Natomiast rozstrzygnięcie Organu I instancji zostało oparte na art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach
i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.; dalej "u.p.o.l."), art. 21 § 1
pkt 2, art. 63 § 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej "O.p.") oraz uchwale Nr [...] Rady Miasta S. z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego, poz. [...]).
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Organ I instancji decyzją z 2 marca 2021 r. ustalił Stronie podatek od nieruchomości za 2021 r. w wysokości [...] zł. Strona wniosła odwołanie. Decyzją z 10 września 2021 r. Organ odwoławczy uchylił decyzję Organu I instancji w całości
i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia decyzji Organu
I instancji była zmiana faktycznego przeznaczenia budynku. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie należy mieć na uwadze, iż budynek nr [...] przylegający do budynku nr [...] pełnił funkcje związane z funkcjonowaniem hotelu robotniczego, co wynika z protokołu oględzin oraz protokołu kontroli. W związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej [...] "[...]" W. C. od 1 stycznia 2021 r. Organowi odwoławczemu nie jest znany sposób wykorzystania tego budynku. Okoliczność ta winna być ustalona przez Organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nadto Organ odwoławczy wskazał, że informacja o zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej była też istotna z punktu widzenia wymiaru podatku od nieruchomości co do budynku nr [...] położonego na działce nr [...] oraz gruntu tej działki, a w sytuacji odmowy złożenia przez podatnika korekty informacji IN-1 podlegała weryfikacji i uwzględnieniu przy ustaleniu wymiaru podatku na 2021 r.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Organ I instancji decyzją z 22 października 2021 r. ustalił podatek od nieruchomości na 2021 r. w wysokości [...] zł. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Organ I instancji wziął pod uwagę dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, w której budynki oznaczone nr [...] położone na działce gruntu nr [...] zostały ujawnione jako odrębne budynki i tak też zostały potraktowane na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji wskazał przy tym, że istotny dla wymierzenia podatku od nieruchomości jest rodzaj budynków określony w ewidencji oraz rzeczywiste ich przeznaczenie. Organ I instancji ustalił, że w ewidencji gruntów i budynków, budynek [...] jest opisany jako "budynek mieszkalny", natomiast budynek [...] oznaczony jest jako "pozostałe budynki niemieszkalne". W świetle posiadanych dokumentów Organ I instancji uznał budynek o nr ewid.[...] za "mieszkalny" i opodatkował stawką określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l., natomiast budynek o nr [...] za "pozostały"
i opodatkował stawką podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. Organ I instancji przy dokonaniu wymiaru przyjął wyjaśnienia Strony, że
w budynkach o nr [...] nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Organu I instancji.
Decyzją z 21 lutego 2022 r. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wyjaśnił, że aktualnie spór w sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości
w 2021 r. budynku nr [...], którego właścicielem jest Strona, a który stanowi garaż i jest bezpośrednio przyległy do budynku mieszkalnego, stawką podatku od nieruchomości jak od budynków pozostałych, a nie jak dla budynków mieszkalnych, czego domaga się Strona. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ewidencją gruntów i budynków sporny budynek nr [...] opisany jest jako "pozostałe budynki mieszkalne" i został opodatkowany wg stawki dla budynków pozostałych. Podkreślił, że Organy przy wymiarze podatku od nieruchomości związane były zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli nie dokonano zmian w ewidencji w zakresie kwalifikacji budynków i w analizowanym okresie sporny budynek nr [...] figuruje jako pozostałe budynki niemieszkalne, to organ podatkowy nie miał podstaw i nie był uprawniony, aby dokonywać w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku od nieruchomości i kwalifikować budynek wbrew zapisom ewidencji.
Na marginesie Organ odwoławczy wskazał, że jeżeli Strona faktycznie zmieniła przeznaczenie spornego budynku i obecnie ma on przeznaczenie mieszkalne, winna ona przeprowadzić odpowiednie postępowanie przed właściwym Starostą, w celu zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków. Nadto Organ odwoławczy wskazał, że sama Strona nie twierdzi, że sporny budynek służy celom mieszkalnym, ale przeciwnie – że był on wykorzystywany jako garaże dla lokali budynku, z którym styka się całą szerokością ściany bocznej. Inaczej, zdaniem Organu należy kwalifikować garaże znajdujące się w bryle budynku mieszkalnego, a inaczej garaże znajdujące się w innych, nawet bezpośrednio graniczących/przylegających ze sobą budynkach. Organ odwoławczy przypomniał przy tym, że już w wyroku z 11 sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (sygn. akt I SA/Sz 440/21) po raz kolejny przesądził w sprawie, że skoro garaż widnieje w ewidencji gruntów i budynków jako odrębny budynek od budynku mieszkalnego, znajdującego się na przedmiotowej działce i jest oznaczony jako pozostały budynek niemieszkalny – organ prawidłowo wskazał, że nie może on podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych.
Strona wniosła skargę uzupełnioną pismami procesowymi na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Organu odwoławczego, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając:
I. Naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego tj.:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a, ust. 2a, pkt 1 w nawiązaniu do art. 1a, ust. 1, pkt 1 i art. 2,
ust. 1, pkt 2 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że budynek przyległy - stykający się całą szerokością ściany bocznej, do budynku mieszkalnego, według Organu powinien zostać opodatkowany w stawkach jak od budynków "pozostałych" – a zdaniem Skarżącego zgodnie z prawem powinien być opodatkowany stawką jak za budynek mieszkalny;
2. naruszenie przepisów prawda materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie art. 5, ust. 1, pkt 2 lit. a u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że budynek bezpośrednio przyległy do budynku mieszkalnego, według Organu powinien zostać opodatkowany w stawkach jak dla budynków' "pozostałych" - a zgodnie z prawem, zdaniem Skarżącego powinien być opodatkowany stawką jak za budynek mieszkalny;
II. Z ostrożności procesowej, gdyby Organ odwoławczy nie uznał powyższych zarzutów za zasadne, wydanej decyzji Skarżący zarzuca naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego w stopniu mogącym mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.:
1. naruszenie art. 197 § 1 O.p. poprzez brak powołania biegłego w celu wydania opinii czy budynek przyległy - do budynku zaliczanego do budynków mieszkalnych, jest budynkiem wolnostojącym, czy przyległym do tego pierwszego;
2. naruszenie art. 120 i 122 O.p. - poprzez ich niezastosowanie;
3. naruszenie art. 187 § 1 i § 3 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, ignorowanie faktów powszechnie znanych organowi z urzędu - które nie wymagają dowodu;
4. naruszenie art. 180 § 1 i 2, art. 181 O.p. - poprzez ich niezastosowanie, tj. brak dopuszczenia jako dowodów dokumentów, kierowanych do Organu w celu prawidłowego naliczenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, co bezpośrednio wpłynęło na przyjęcie nieprawidłowej stawki podatkowej;
5. naruszenie art. 215 § 1 O.p. poprzez brak prostowania błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek jednoznacznie wynikłych z winy urzędników Urzędu Miasta S. przeprowadzających kontrolę na spornym obiekcie;
6. naruszenie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne
(t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej: "u.p.g.") - art. 23, ust. 3, pkt 1, lit. l, a także pkt 2 oraz art. 24, ust. 2a, pkt 1 lit. a i b, a także ust. 2b, pkt 1, lit. f, a dokładnie, w chwili uzyskania informacji o zmianie sposobu użytkowania spornego budynku - (zaprzestania prowadzenia w nim działalności gospodarczej), nie zgłoszenie tego faktu właściwemu staroście w celu wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków;
III. Błędy w ustaleniach faktycznych, błędy rachunkowe, niekonsekwencja, elementarny brak logiki - wielorakie opisane w uzasadnieniu.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, jednocześnie korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 222 O.p. Skarżący wniósł o:
1. przeprowadzenie rozprawy zgodnie z art. 200a § 1. O.p. "Organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę: 2) na wniosek strony", a w związku
z tym powołania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na świadka kontrolującego R. S. nr legitymacji [...], oraz I. Z.
nr legitymacji [...], które to osoby dokonały oględzin i pomiarów wszystkich pomieszczeń w budynkach znajdujących się na nieruchomości, w czasie przeprowadzonej kontroli w kwietniu 2018 r. - na okoliczność potwierdzenia, iż budynek garaży - hal, w których do początków roku 2016 prowadzona była działalność gospodarcza (po czym została ona zamknięta), bezpośrednio przylega do budynku hotelu robotniczego (zaliczanego do budynków zbiorowego zamieszkania, a zatem zgodnie z prawem do budynków mieszkalnych) i że pomiędzy budynkami znajdują się dwa przejścia, które jednoznacznie wskazują na fakt, że budynki przylegają do siebie i pod względem funkcjonalno-użytkowo-technicznym - stanowią jedną całość tj. nie są dwoma budynkami wolnostojącymi, jak również na okoliczność błędów rachunkowych pomiędzy protokołem oględzin z dnia 5 kwietnia 2018 r., a protokołem z dnia
6 kwietnia 2018 r., sporządzonych przez w/w świadków;
2. jeżeli powołani na rozprawę świadkowie, odmówią składania zeznań, ewentualnie będą się zasłaniały niepamięcią potwierdzenia powyżej przedstawionych faktów - zgodnie z art. 188 O.p. Skarżący wniósł o powołanie biegłego - osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii, czy budynek przyległy do budynku zakwalifikowanego do budynków mieszkalnych jest budynkiem wolnostojącym, czy budynkiem przyległym do tego pierwszego, jak również przeprowadzenia pomiarów wszystkich pomieszczeń na nieruchomości [...] i [...] w celu sprawdzenia, czy właściwe są dane takich pomiarów w protokole oględzin z dnia 5 kwietnia 2018 r., czy w protokole z dnia 6 kwietnia 2018 r., ponieważ dane te powinny być zgodne a nie są, a organ podatkowy pomimo wielokrotnego zwracania się przez Skarżącego
o sprostowanie błędów rachunkowych (zgodnie z art. 215 § 1) - nie chce tego uczynić;
3. uchylenie decyzji Organu I instancji w części dotyczącej nieruchomości [...] obręb [...], znajdującej się w S. ul. [...], konkretnie budynku przyległego do budynku mieszkalnego, jak również wskazanie burmistrzowi - sposobu załatwienia sprawy;
4. ewentualnie, o uchylenie decyzji Organu I instancji w części jak wyżej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi podatkowemu;
5. zasądzenie na rzecz Skarżącego - odszkodowania, wskutek przewlekłego prowadzenia postępowania - zgodnie z art. 77 Konstytucji RP, jak również zgodnie
z art. 15la § 1 w nawiązaniu do art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawy o COVID") w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zwrócił się o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma w razie braku zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, czy strona postępowania wyraża zgodę na udział w rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (rozprawa zdalna) poza budynkiem Sądu. W piśmie tym pouczono Skarżącego, że powyższe wiąże się z posiadaniem możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej za pomocą komunikatora CISCO WEBEX. Wskazano, że informacje wskazujące w jaki sposób uczestniczyć w rozprawie zdalnej za pośrednictwem wskazanego komunikatora oraz link do testu kompatybilności zamieszczone są na stronie internetowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie www.bip.szczecin.wsa.qov.pl w zakładce ELEKTRONICZNA KOMUNIKACJA Z SĄDEM w linku: Instrukcja dla stron postępowania - rozprawy odmiejscowione – pobierz. Skarżący w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 14 czerwca 2022 r. wskazał, że nie godzi się na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, o który wnosił Organ. Jednocześnie co do rozprawy on-line, że nie posiada komunikatora CISKO WEBEX a jednocześnie, nigdy nie korzystał z możliwości takiego komunikowania się.
Wobec braku możliwości technicznych leżących po stronie Skarżącego,
w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14.06.2022 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Wydział I w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w K. z dnia 21 lutego 2022 roku (nr zaskarżonego aktu: [...]) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. poinformował Skarżącego, że sprawa będzie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID.
Skarżący został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o składzie orzekającym w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie do dnia poprzedzającego wyznaczony termin posiedzenia, z której to możliwości Skarżący skorzystał.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1) u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchni użytkowa.
Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l., stanowi natomiast, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie
2) od budynków lub ich części:
a) mieszkalnych - 0,81 zł 8 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 23,90 zł 9 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 11,18 zł 10 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów
o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,87 zł 11 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 8,05 zł 12 od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 u.p.o.l. górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Przepis art. 20 ust. 2 u.p.o.l. stanowi natomiast, że minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.
Górne granice podatków i opłat lokalnych na rok 2021 zostały ogłoszone
w obwieszczeniu Ministra Finansów z 23 lipca 2020 roku (M. P. z 2020 roku poz. 673).
Zaznaczyć należy, że stawki podatku od nieruchomości określone uchwałą Rady Miasta S. z dnia 9 grudnia 2020 r. (nr [...]) nie przekraczają górnych stawek podatku ogłoszonych w ww. obwieszczeniu. Podkreślić także należy, że w odniesieniu do samych stawek podatku zastosowanych przez Organy podatkowe w niniejszej sprawie, Skarżący w toku postępowania w sprawie (w tym również
w skardze) nie zgłaszał zastrzeżeń. Sporna w sprawie była sama zasada zastosowanie stawki przewidzianej dla budynków pozostałych, w odniesieniu do budynku nr [...] – garażu, lecz nie wysokość tej stawki.
Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się niezasadna.
Przedmiot sporu niniejszej sprawy dotyczy prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości na 2021 rok budynku oznaczonego nr [...]
o pow. [...] m2, którego właścicielem jest Skarżący, położonego na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym, przylegającego do budynku mieszkalnego. Zakres zaskarżenia wynika z odpowiedzi Skarżącego z dnia 3 czerwca 2022 r. na wezwanie Sądu w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 maja 2022 r. w celu ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia.
Zdaniem Skarżącego przedmiotowy budynek nr [...] (garaż) powinien być opodatkowany stawką podatku od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych.
W ocenie Organów podatkowych, w świetle obowiązujących przepisów prawa -tj. art. 21 u.g.k. zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów i budynków, należący do Skarżącego budynek nr [...] (garaż) powinien zostać opodatkowany według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych.
W ocenie Sądu, rację w tym sporze mają Organy podatkowe.
Zarzuty skargi i spór koncentrują się na naruszeniu prawa materialnego jak i wadliwych ustaleniach faktycznych i naruszeniu przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy.
Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że mamy do czynienia z przedmiotem opodatkowania w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Nie jest też sporne, że Skarżący jest właścicielem przedmiotowego budynku, użytkownikiem wieczystym gruntu a zatem podmiotem na którym ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości. Nie jest sporne że w 2021 r. Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej z wykorzystaniem budynku nr [...]. W ewidencji gruntów i budynków widnieje zapis co do budynku oznaczonego nr [...] na działce [...] rodzaj wg KŚT pozostałe budynki niemieszkalne, kondygnacja nad. 1 o identyfikatorze [...], rodzaj prawa własność, udział 1/1, typ F tj. udział indywidualny osoby fizycznej.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego tj. art. la ust. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust.1 pkt 2 a u.p.o.l. w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek określony został jako mieszkalny. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a u.g.k.). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy – jak w rozpatrywanej sprawie - nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje – na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika – sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27
ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony i jednolity jest pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące i organy te nie mają kompetencji do ich zmiany w postępowaniu podatkowym; zmiana taka jest możliwa tylko w odpowiednim, odrębnym postępowaniu administracyjnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 października 2021 r., III FSK 385/21, czy z dnia 22 lutego 2022 r., III FSK 4693, 4706 i 4707/21). Należy dodać, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2013 r.
(II FPS 2/13) odstępstwo od tej zasady może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy ewidencja gruntów i budynków nie klasyfikuje kategorii istotnych podatkowo, względnie, gdy dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zostać skonfrontowane i pozostają w sprzeczności z danymi z innych rejestrów publicznych.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żaden z wyjątków wskazanych w wymienionej uchwale, bowiem zarówno zastosowana w odniesieniu do spornego budynku kategoria ewidencyjna "pozostałe budynki niemieszkalne", jak i postulowana przez Skarżącego kategoria "budynek mieszkalny", klasyfikuje budynki jako nieruchomości stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, odmiennymi stawkami podatku; oznacza to, że ewidencja zawiera dane podatkowo istotne i różnicujące przedmiot opodatkowania. Dane zawarte w ewidencji były więc na podstawie art. 21 ust. 1 u.g.k. wiążące dla wymiaru podatków, a zatem Organy podatkowe były zobowiązane do ich uwzględnienia. Ustawodawca podatkowy np. wprost w art. 1a ust. 3 u.p.o.l. odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Organy te nie mogły zatem w oparciu o art. 194 § 3 O.p. prowadzić dowodu przeciwko danym wynikającym z ewidencji, gdyż nie mogło to doprowadzić do ich zmiany lub obalenia zasady związania tymi danymi. Dopiero dokonana w odrębnym postępowaniu administracyjnym zmiana klasyfikacji tych budynków będzie miała znaczenie prawnopodatkowe, w którym zostanie dokonana (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.p.o.l.). Wbrew stanowisku Skarżącego taką zmianę klasyfikacji budynku w ewidencji budynków musi zainicjować Skarżący jako właściciel nieruchomości a nie Organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości.
Z art. 20 ust. 1 pkt 3 u.p.g. wynika, że ewidencja ta w przypadku lokali obejmuje ich położenie, funkcję użytkową oraz ogólne dane techniczne. Oznaczenie funkcji użytkowej lokalu służy określeniu czy lokal ma charakter mieszkalny czy niemieszkalny. Fakt czy służy budynek działalności gospodarczej nie podlega uwidocznieniu w tejże ewidencji. Stąd zarzuty naruszenia przez Organ art. 23 ust. 3 pkt 1, pkt 2, art. 24 ust. 2 a pkt 1 a i b, ust. 2b pkt 1 lit. f u.p.g. poprzez nie zgłoszenia zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego, co miało prowadzić do zmiany sposobu użytkowania budynku są nieuprawnione. Przy czym tylko w sytuacji gdy budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru, klasyfikacji budynku do celów podatkowych.
Mając na uwadze zarzuty skargi zauważyć należy, że zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnej własności lokalowej – garażu, będzie uzależnione od tego czy uznamy, że ma ona charakter mieszkalny, czy też nie. "Garaż", w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przystosowane do przechowywania samochodów (Słownik współczesnego języka polskiego, pod. red. B. Dunaja, WILGA, Warszawa 1996, s. 166). Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku, przedmiot opodatkowania nie dzieli losu innych części tego budynku tj. nie służy celom mieszkalnym. Ustaleń takich może dokonywać Organ podatkowy w indywidualnych sprawach podatkowych ale w sytuacji gdy brak jest danych w ewidencji gruntów i budynków, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Nie mniej wskazać należy, że zgodnie z art. art. 24 ust. 2a u.p.g. z wnioskiem o zmiany w oznaczeniu w ewidencji gruntów i budynku występuje właściciel lub samoistny posiadacz. Zgodzić się należy zatem ze stanowiskiem Organu, że inicjatywa należy do Skarżącego. Skarżący jest użytkownikiem wieczystym gruntu a właścicielem budynków na tym gruncie się znajdujących.
Stąd nie sposób zarzucić Organowi naruszenie art. 194 § 3 czy jak podnosi Skarżący, art. 197 O.p. O.p., bowiem prawidłowa jest wykładnia tego przepisu polegająca na przyjęciu, iż w toku postępowania podatkowego organy podatkowe nie mogły odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji budynków w sytuacji, gdy stosowane kategorie ewidencyjne różnicują budynki stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Oczywiście, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku.
W orzecznictwie sądów administracyjnych tego typu przypadki określa się jako "kolizyjne" (por. wyrok NSA o sygn. II FSK 2365/13). Należy do nich między innymi sytuacja, w której w ewidencji gruntów i budynków ujęto wprawdzie przedmiot opodatkowania, jako budynek mieszkalny, lecz w treści art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. ustawodawca w sposób jednoznaczny przesądził opodatkowanie takich budynków (ich części) maksymalną stawką opodatkowania, jeżeli budynek taki (jego część) został "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Jednakże nie ulega wątpliwości, że w przypadku zajęcia budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej, kryterium decydującym o zastosowaniu stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie jest kwalifikacja obiektu dokonana w ewidencji gruntów i budynków, lecz jego rzeczywiste funkcje.
Stąd skoro w niniejszej sprawie spór dotyczy nie ustalenia rzeczywistej funkcji ale kwalifikacji budynku, odstępstwo o którym mowa w ww uchwale NSA nie może mieć zastosowania.
Z przyczyn wcześniej już omówionych zasada otwartego systemu środków dowodowych doznaje tu istotnego ograniczenia, gdyż nie może prowadzić do godzącego w stabilność systemu prawnego i pewność obrotu podważania danych pochodzących z rejestru publicznego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków - tym bardziej, że istnieje procedura prawna pozwalająca na skorygowanie ewentualnych nieprawidłowości w tym rejestrze, także z inicjatywy stron (podatników) zainteresowanych wprowadzeniem takich zmian. Stąd wbrew zarzutom skargi nie ma miejsca w ramach postępowania podatkowego w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na powoływanie, jak chciałby Skarżący biegłego celem ustalenia czy mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym czy innym niemieszkalnym. Skarżący w toku postępowania podatkowego fakt opodatkowania spornego garażu stawką podatku jak dla budynków mieszkalnych wywodzi z faktu przylegania budynku garażu do budynku mieszkalnego (styka się ścianą), w której znajduje się przejście do sąsiedniego budynku tj. mieszkalnego.
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budowla jako przedmiot opodatkowania została zdefiniowana jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.)
Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia przegrody budowlanej, użytego w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wskazał jedynie, że ma ona wydzielać obiekt z przestrzeni.
W orzecznictwie na tle analogicznie brzmiącej definicji budynku, zawartej
w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz.1333) przyjęto, że "wydzielenie" wskazuje na oddzielenie trójwymiarowej bryły obiektu budowlanego (budynku) od otaczającej go, również trójwymiarowej, przestrzeni. Nie jest to tylko "oddzielenie" jednej części od drugiej. Powyższe powoduje, że wprawdzie przegroda (ściana) nie musi mieć charakteru jednolitego (np. może być z otworami okiennymi, otworami wentylacyjnymi), jednak brakujące elementy przegrody nie mogą zaburzać w obrysie zewnętrznym charakteru wydzielenia bryły budynku z przestrzeni (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2019 r., II OSK 3465/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach podatku od nieruchomości przyjmuje się, że spełnienie przesłanki "wydzielenia z przestrzeni" oznacza zakreślenie granic obiektu poprzez istniejące przegrody budowlane, przy uwzględnieniu wszystkich kondygnacji budynku. Pojęcia przegrody nie zawęża się przy tym do pojęcia ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią także takie elementy struktury budynku, jak filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą spełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2015 r., II FSK 2086/13, z 11 maja 2016 r.2016 r., II FSK 1581/15, z 11 marca 2020 r., II FSK 1043/18).
W przypadku parkingów podziemnych wyrażono także pogląd, że gdy nad parkingiem znajdują się kolejne kondygnacje budynku, to jest on funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem, a w szczególności z tą jego częścią, która pozostaje nad nim (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014 r., II FSK 3121/12 i z 12 sierpnia 2014 r., II FSK 1715/12). Z powołanych orzeczeń należy wyprowadzić wniosek, że aby dany obiekt mógł być uznany za budynek, musi być możliwe określenie jego obrysu poprzez dokładne określenie granic przestrzeni zajmowanej przez budynek. Takie rozumienie wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych koresponduje z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., określającym podstawę opodatkowania budynku podatkiem od nieruchomości. Skoro bowiem podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa budynku, obliczana po wewnętrznej długości ścian, to muszą istnieć przegrody, pozwalające ustalić granice tej powierzchni. Funkcjonalnie za takie przegrody należy uznać ściany danego obiektu budowlanego. Za przegrodę taką może być uważana również ściana bezpośrednio sąsiadującego innego budynku
(z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 575/17 NSA , z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 340/10, z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 365/16 , z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2543/18).
Wbrew zatem zarzutom skargi okoliczność ta (posiadanie wspólnej ściany garażu z budynkiem mieszkalnym) nie wpływa na zmianą kwalifikacji budynku garażu (budynku pozostałego niemieszkalnego) na budynek mieszkalny.
Przypomnieć trzeba, że jak zasadnie wskazał Organ pomimo, że podatek od nieruchomości zalicza się do grupy podatków od posiadania majątku, to jego wysokość jest uzależniona od wykorzystywania go na określone cele mieszkalne, do działalności gospodarczej, pozostałe. Zatem zakwalifikowanie przedmiotu opodatkowania w postaci odrębnego budynku - przylegającego do budynku mieszkalnego do odpowiedniej stawki, będzie uzależniona od tego czy uznamy, że ma on charakter mieszkalny czy też nie. A to jak wskazano wyżej wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji gruntów i budynków, czemu zresztą Skarżący nie zaprzecza, sporny budynek garażu jest budynkiem o jednej kondygnacji, nad garażem nie znajdują się kolejne kondygnacje budynku nie jest zatem garaż funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem mieszkalnym, a w szczególności z tą częścią budynku, która pozostaje nad nim.
Stąd zarzuty skargi są nieuzasadnione.
Prawidłowo zatem Organy podatkowe argumentowały, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków jest dla nich wiążący co do sposobu ich klasyfikacji, dlatego Organy te nie mogą do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. W toku postępowania podatkowego Skarżący nie przedstawił dokumentów urzędowych sporządzonych w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej, które by te zapisy ewidencji kwestionowały.
Skarżący w toku prowadzonego postępowania - oprócz niepopartego dowodami kwestionowania ustaleń Organów przyjętych do opodatkowania - nie podniósł argumentów, nie przedstawił własnych wyliczeń, czy udokumentowanych informacji, które podważyłyby prawidłowość dokonanych ustaleń i wyliczeń Organów na podstawie ww. dokumentów.
Także nie można zgodzić się ze Skarżącym co do zarzutów odnośnie powierzchni budynków i różnic pomiędzy zapisami w protokole z kontroli z dnia 5 i 6 kwietnia 2018 r.
Jak zasadnie wskazał Organ powyższe kwestie były przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez WSA w Szczecinie w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 531/19
z dnia 28 listopada 2019 r. ze skargi P. C. na decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2019 r. i NSA w wyroku o sygn. akt II FSK 1089/ 20
z dnia 22 lipca 2020 r.
Należy zaznaczyć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych w sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1935/18, czy z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1014/19). Art. 170 p.p.s.a. gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2904/19).
Godząc się z powyższym co do zasady wskazać należy, że w niniejszej sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu tj. wymiar podatku od nieruchomości za rok
2021 r. gdzie Skarżący nie godzi się z wymiarem podatku od budynku nr [...] powierzchnia budynku została przyjęta zgodnie ze złożona przez Skarżącego informacją podatkową. Stąd zarzuty naruszenia art. 215 § 1 O.p. w niniejszej sprawie co do powierzchni budynku nr [...] są nieuzasadnione.
Wskazać należy, że Sąd administracyjny proceduje według przepisów p.p.s.a. Stąd wniosek Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 222 O.p. nie może być przed tym Sądem uwzględniony. Również wniosek o przesłuchanie świadków był prawnie niedopuszczalny, ponieważ zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny, przeprowadza dowody wyłącznie z dokumentów i to wyjątkowo jako uzupełniający dowód. Jako niedopuszczalny uznać należy wniosek Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w toku niniejszego postępowania sądowego. Mając na uwadze treść art. 106 § 5 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż opinia biegłego zgodnie z treścią i systematyką art. 308 k.p.c., nie może być zaliczona do dokumentów. Natomiast w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a przedmiotem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym mogą być jedynie dokumenty. Przeprowadzenie więc dowodu z opinii biegłego w postępowaniu przed sądem administracyjnym oznaczało by obejście prawa ze skutkiem nieważności. Stąd wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego podlega oddaleniu.
Wobec tego, że w sprawie prawidłowo ustalono, iż budynek nr [...] Skarżącego w 2021 r. był oznaczony w ewidencji gruntów i budynków, jako "niemieszkalny".
W konsekwencji prawidłowo także - stosując stawki podatku przyjęte w uchwale Rady Miasta S. z dnia 9 grudnia 2020 r. nr [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Zachodniopomorskiego poz. [...]) - Organ podatkowy I instancji ustalił Skarżącemu podatek za 2021 r. we wskazanej wysokości dla budynku nr [...].
Oceniając, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe było zupełne i wystarczające do wydania decyzji (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), zaś ocena dowodów jakiej dokonały w sprawie organy podatkowe nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego, w stopniu obligującym sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Odnośnie wniosku o przystąpienie Prokuratora do sprawy, w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 22.09.2022 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poinformował Skarżącego, że z wnioskiem zawartym w piśmie procesowym z 13 lipca 2022 r. tj. o przystąpienie do sprawy prokuratora, Skarżący wniosek taki winien złożyć bezpośrednio do prokuratora, który w myśl art. 8 § 1 P.p.s.a. może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela.
W takim przypadku prokuratorowi przysługują prawa strony.
Odnośnie wniosku o zasądzenie na rzecz Skarżącego - odszkodowania, wskutek przewlekłego prowadzenia postępowania - zgodnie z art. 77 Konstytucji RP, jak również zgodnie z art. 151a § 1 w nawiązaniu do art. 154 § 6 p.p.s.a., wskazać należy, że :
- art. 151 a p.p.s.a. dotyczący kontroli przez sąd rozstrzygnięcie w przedmiocie sprzeciwu od decyzji i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie,
- art. 154 p.p.s.a. dotyczy skutków jakie za sobą może nieść niewykonanie wyroku sądowego uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto powołany przez Skarżącego § 6 art. 154 p.p.s.a. dotyczy wymierzenia grzywny a nie odszkodowania. Ponadto żądanie odszkodowania musi być poprzedzone stwierdzeniem przewlekłego prowadzenia postępowania w wyroku, o którym mowa w art. 154 p.p.s.a., czego w niniejszej sprawie zabrakło. Stąd wniosek nie może odnieść zamierzonego skutku.
Sąd dostrzegł, że w podstawie prawnej decyzji Organu odwoławczego przywołany został art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego zamiast art. 233 O.p. oraz art. 2 pkt 12, art. 9,
art. 24-25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 808 ze zm.), nie mający zastosowania w niniejszej sprawie, nie mniej podstawa prawna do orzekania przez Organ odwoławczy
w niniejszej sprawie istniała i została prawidłowo uzasadniona w treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.