I SA/Sz 249/05

I SA/Sz 249/05 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-11-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Kazimiera Sobocińska /przewodniczący/
Maria Dożynkiewicz
Marzena Kowalewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 514/06 - Wyrok NSA z 2007-04-03
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
art 2.
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 3.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
art. 2.
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Dz.U. 2000 nr 73 poz 852
art.2
Ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędzia WSA Marzena Kowalewska /spr./ Protokolant Edyta Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2005r. sprawy ze skargi M. P. – Z. Sp. z o.o. dawna nazwa "T." Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę
Uzasadnienie
Wójt Gminy Ś. decyzją z dnia [...] r., [...], wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Gminy w Ś. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w 2004r. (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 124, poz. 2382), określił Spółce z o.o. T. Z. z siedzibą w S.(obecna nazwa: M. P.-Z. z siedzibą w M.) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie [....] zł.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał,
iż w związku z niewywiązaniem się przez Spółkę ze spoczywającego na niej obowiązku złożenia deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2004r., pismem z dnia
[...] r. wezwał podatniczkę do złożenia przedmiotowej deklaracji na formularzu DN.
Z uwagi na brak odpowiedzi ze strony Spółki, postanowieniem z dnia [...] r. wszczął wobec niej z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2004r.
W następstwie przeprowadzonego postępowania organ ten uznał, iż zasadnym jest określenie Spółce zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004r.
w kwocie [...] zł, tj. [...] % wartości budowli. Zasadność swojego stanowiska organ wykazał, powołując się na treść art. 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.)
w powiązaniu z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086), oraz fakt, że sieć T. P. jest niewątpliwie siecią telekomunikacyjną, a kable wraz
z zawieszeniami stanowią całość techniczno-użytkową służącą bezspornie prowadzeniu działalności gospodarczej.
W odwołaniu z dnia [...] r., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji
i wydanie decyzji o braku obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości w Gminie Ś., strona podniosła zarzut naruszenia następujących przepisów:
- art. 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.
z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
- art. 122 i 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych
i faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy;
- art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez niedostateczne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji oraz brak powołania podstawy prawnej.
W uzasadnieniu Spółka wskazała, że nie jest na terenie Gminy Ś.właścicielem żadnej nieruchomości, ani żadnego obiektu budowlanego, a jedyny składnik majątku Spółki znajdujący na terenie tej Gminy to kabel światłowodowy, który nie jest ani nieruchomością, ani obiektem budowlanym. Powołując się na przepis art. 3 ust. 1 ustawy
o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, (...),
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,
3) użytkownikami wieczystymi gruntów,
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa (...), skarżąca Spółka wskazała,
że nie spełnia żadnego ze wskazanych w tym przepisie przesłanek, i stwierdziła,
że nie jest podatnikiem podatku pod nieruchomości na terenie Gminy Ś.
Spółka, powołując się na wyrażoną w przepisie art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane definicję pojęcia obiektu budowlanego, zgodnie z którą przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury, po uprzedniej szczegółowej analizie znaczenia wskazanych pojęć, wskazała,
że skoro samo urządzenie (kabel), czy zespół urządzeń (instalacja) nie jest obiektem budowlanym, to nie może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka dodała, że właścicielem słupa będącego obiektem budowlanym jest inny podmiot i to on jest podatnikiem podatku od nieruchomości.
Spółka podkreśliła, że użytego w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, zawierającego definicję budowli, zwrotu "sieci techniczne" nie można odnosić
do jakichkolwiek sieci technicznych, ale tylko i wyłącznie do sieci technicznych w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane. Zdaniem Spółki, przenoszenie pojęcia "sieć telekomunikacyjna" w rozumieniu ustawy z 21 lipca 2000r. - Prawo telekomunikacyjne na grunt ustawy – Prawo budowlane i, w konsekwencji, na grunt podatków i opłat lokalnych oraz utożsamianie pojęcia "sieć techniczna" z pojęciem "sieć telekomunikacyjna", nie znajduje podstaw w żadnym przepisie obowiązującego prawa. Zakres zastosowania i cele ustawy Prawo telekomunikacyjne są określone w tejże ustawie i z przepisów to określających nie wynika, jak wskazano w uzasadnieniu odwołania, iżby ustawa ta miała służyć celom podatkowym. Niewskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu, który nakazywałby w sposób rozszerzający interpretować przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez stosowanie w procesie jej wykładni przepisów innej ustawy, do której to ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła, stanowi zdaniem strony, naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa.
Dodatkowo Spółka powołała się w uzasadnieniu skargi na definicję "obiektu budowlanego" zawartą w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zgodnie z którą: "przez obiekty budowlane rozumie się konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będących wynikiem prac budowlanych" i wskazała, że odnosząc tę definicję do stanu niniejszej sprawy można by jedynie uznać, że posiadany przez spółkę kabel stanowi element składowy obiektu budowlanego, czemu jednak Spółka zaprzeczyła.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] ., [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz art. 2 pkt 23 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.: Dz.U. z 2004r. Nr 171, poz. 1800), sprostowaną następnie postanowieniem z [...] r., Nr [....] , utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ przywołał przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy
o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem
od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wyjaśnienie pojęcia budowla zawarte w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy
- Prawo budowlane, który to przepis znajduje zastosowanie na mocy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że argumentacja prezentowana przez podatnika nie uwzględnia faktu, że światłowód podwieszony na trakcji energetycznej jest jednym z elementów sieci telekomunikacyjnej i nie może być postrzegany w oderwaniu od całości tej sieci. Powołując się na przepis art. 2 pkt 23 ustawy Prawo telekomunikacyjne, organ ten dodał, że sieci telekomunikacyjne stanowią zarówno urządzenia telekomunikacyjne, jak i linie telekomunikacyjne zestawione i połączone
w sposób umożliwiający przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci
za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną. Wykazując, że sieć telekomunikacyjna będąca przedmiotem własności podatnika jest siecią techniczną, a więc budowlą, w rozumieniu prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że podlega ona opodatkowaniu podatkiem
od nieruchomości.
Organ odwoławczy uznał również, że organ podatkowy pierwszej instancji, prawidłowo przeprowadził postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie, zgodnie
z przepisami Ordynacji podatkowej. Kolegium nie znalazło także podstaw do uwzględnienia zarzutów Spółki odnośnie niewskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz niedostatecznego uzasadnienia decyzji.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podniesiono zarzut naruszenia:
- art. 121, art. 123, art. 129 i art. 145 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu na skutek pominięcia ustanowionego w sprawie pełnomocnika strony i niedoręczenie mu pism procesowych;
- art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak oznaczenia strony w decyzji, wadliwe powołanie podstawy prawnej, wadliwe rozstrzygnięcie oraz sprzeczność rozstrzygnięcia z treścią uzasadnienia;
- art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
- art. 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.
z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że zaskarżone "pismo":
- nie dotyczy Spółki T. Z., która nie jest stroną w sprawie,
- nie jest decyzją w rozumieniu art. 210 Ordynacji podatkowej,
- nie weszło do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych ze względu na brak skutecznego doręczenia pełnomocnikowi Spółki
oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
W dalszej części uzasadnienia skarżąca przywołała okoliczność podnoszoną wcześniej w odwołaniu z dnia [...] r., wskazując, że nie jest na terenie Gminy Ś. właścicielem żadnej nieruchomości, ani żadnego obiektu budowlanego, a jedyny składnik majątku Spółki znajdujący na terenie tej Gminy to kabel światłowodowy, który nie jest ani nieruchomością, ani obiektem budowlanym. Powołując się na przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych, skarżąca Spółka wskazała, że nie spełnia żadnego ze wskazanych
w tym przepisie przesłanek, i stwierdziła, że nie jest podatnikiem podatku pod nieruchomości na terenie Gminy Ś..
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem
przez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty organów administracji publicznej (art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., w związku z art. 1
ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153
poz. 1269 ze zm.).
Skarga nie jest zasadna, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia,
że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ
na wynik sprawy lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ
na wynik sprawy.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy fakt wydzierżawienia przez Skarżącą od zakładu energetycznego w celu podwieszenia sieci światłowodowej ma znaczenie dla opodatkowania skarżącej podatkiem od nieruchomości, czy też nie. Skarżąca bowiem podnosi, że ta okoliczność powoduje, iż nie jest ona właścicielem budowli
w rozumieniu przepisów ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych
(Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają:
1) grunty,
2) budynki lub ich części,
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,
zaś podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, (...),
2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,
3) użytkownikami wieczystymi gruntów,
4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...) (art. 3 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy).
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 1a zawiera definicję pojęć w niej użytych. W pkt 2 tego przepisu wskazuje, że "budowla" oznacza obiekt budowlany
w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie
z jego przeznaczeniem.
Art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, Dz.U. z 2000r. Nr 106,
poz. 1126 ze zm.) zawiera definicję obiektu budowlanego określając, że pod tym pojęciem rozumie się:
a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznym,
b) budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
c) obiekt małej architektury.
W pkt 3 tego artykułu zawarta jest definicja budowli. Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, naziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Definicja budowli określona w prawie budowlanym sprowadza się przede wszystkim do przykładowego ich wyliczenia, Brak jest w tym przepisie opisowej definicji budowli. Definicji wyliczonych we wskazanym wyżej przepisie przykładowo budowli poszukiwać należy więc w innych ustawach.
Ustawa z 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r.
Nr 100, poz. 1086 ze zm.) regulująca sprawy dotyczące między innymi inwentaryzacji
i ewidencji sieci uzbrojenia terenu (vide: art.1 pkt 4 tej ustawy), w art. 2 pkt 11 wskazuje,
że przez sieci uzbrojenia terenu – rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne
i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki, itp. Dane zawarte w ewidencji grudniów i budynków stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Nie powinno ulegać wątpliwości, że przewody sieci światłowodowej są siecią uzbrojenia terenu
w rozumieniu wskazanej wyżej ustawy.
Również w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) wydanego
na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z 9 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) wśród obiektów budowlanych nie będących budynkami wymienia się linie telekomunikacyjne (sekcja 2, dział 22).
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca Spółka jest właścicielem środka trwałego określonego jako trakt światłowodowy, sieć światłowodowa, które to sieci są, jak wynika
z zawartej z E. umowy, podwieszone na konstrukcjach wsporczych linii elektroenergetycznych będących własnością E. (umowa – k. [...]).
Skoro znajdujący w sprawie zastosowanie na mocy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych przepis art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane wskazuje, że przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury wskazując wprost, że budowlą jest taki obiekt budowlany jak sieci techniczne, sieci uzbrojenia terenu, to uznać należy, że organy podatkowe trafnie zakwalifikowały posiadane przez podatnika sieci światłowodowe, trakt światłowodowy jako budowlę
w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i zasadnie określiły Spółce zobowiązanie
w podatku od nieruchomości na podstawie cytowanego wyżej przepisu art. 2 ust. 1 oraz
art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Trafnie wskazał organ odwoławczy,
że posiadany przez skarżącą światłowód podwieszony na trakcji energetycznej jest jednym
z elementów sieci telekomunikacyjnej, przez którą to sieć, jak wynika z definicji zawartej
w przepisie art. 2 pkt 23 ustawy z 21 lipca 2000r. (Dz.U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) - Prawo telekomunikacyjne, rozumie się urządzenia telekomunikacyjne i linie telekomunikacyjne, zestawione i połączone w sposób umożliwiający przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektryczną. Dla oceny zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma więc znaczenia, wbrew zarzutom skargi, fakt podwieszenia przewodu światłowodowego na słupach będących własnością Z.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe prowadząc postępowanie podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Uznając, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy pierwszej instancji powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego w celu wydania opinii
w przedmiocie tego czy środek trwały: "trakt światłowodowy Stargard Szczeciński
– Świnoujście i sieć światłowodowa Miasta R. – K. – T. jest budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego", w której to opinii (k. 28 i n. akt) stwierdzono, że wskazane środki trwałe są w rozumieniu prawa budowlanego budowlami. Nie można zatem podzielić poglądu skarżącej Spółki, że organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych
i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy naruszając przepis art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz przepis art. 187 § 1 tej ustawy nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Niezasadny jest również, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 1
pkt 4 i 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej (§ 1 pkt 4), uzasadnienie faktyczne i prawne (§ 1 pkt 6), uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (§ 4).
Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza więc prawa.
Za uzasadniony uznać należy zarzut skarżącego co do niedoręczenia przez organ odwoławczy decyzji tego organu ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi.
Z zarzutów skargi skierowanej do tut. Sądu wniesionej przez pełnomocnika, wynika, że treść rozstrzygnięcia jest jemu znana. Oznacza to zatem, że orzeczenie organu w dacie redagowania skargi było znane pełnomocnikowi. Sąd przyjął zatem, iż skarga została wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia.
Skargę jako niezasadną należało zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalić.