I SA/Sz 247/19

I SA/Sz 247/19 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący/
Bolesław Stachura
Jolanta Kwiecińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 2150/19 - Wyrok NSA z 2023-08-30
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 42 par 1,  art 43, art 44 par 2 i par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1312
art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ś. z dnia [...] czerwca 2018 r.
nr [...] w przedmiocie przyznania [...] Sp. z o.o. w R.
(dalej: "Strona" lub "Skarżąca") płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2017 r.
Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym sprawy.
Strona złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok. We wniosku Strona wniosła o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej.
W dniach [...] stycznia 2018 r. – [...] lutego 2018 r. organy ARiMR przeprowadziły
w gospodarstwie Strony kontrolę na miejscu, bez uprzedniego zawiadomienia Strony. W toku kontroli elementów proekologicznych (EFA) stwierdzono, że "deklarowana powierzchnia elementu EFA jest większa od stwierdzonej" i tym samym zastosowano kod nieprawidłowości E1+. Kod ten oznacza, że w gospodarstwie Strony stwierdzono brak spełnienia warunków w zakresie EFA dla płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska. W wyniku przeprowadzonej kontroli na działce ewidencyjnej [...] obręb J., ustalono bowiem, że międzyplon ozimy (łubin
z żytem) występował jedynie na obszarze 307.566 m kw., natomiast na pozostałej deklarowanej powierzchni znajdowało się ściernisko po uprawie zboża lub kukurydzy.
Na okoliczność przeprowadzonej kontroli, w kwietniu 2018 r., sporządzony został raport o nr dok. [...], do którego załączniki stanowi szkic z pomiaru działki rolnej z oznaczeniem miejsc wykonania fotografii terenu oraz dokumentacja fotograficzna. Raport ten został przesłany Stronie, która zgłosiła do niego zastrzeżenia, w zakresie wyników kontroli gospodarstwa. W piśmie tym Strona wskazywała bowiem na wysianie międzyplonu ozimego (łubin z żytem) zgodnie z deklaracją, wskazując
że czynności te wykonane zostały przez R. Z..
Pismem z dnia [...] maja 2018 r. Strona została poinformowana
o nieuwzględnieniu zastrzeżeń do raportu. Inspektor kontrolujący gospodarstwo Strony podtrzymał ustalenia zawarte w protokole, co do stwierdzonej powierzchni obszarów EFA.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. ww. decyzją z dnia
[...] czerwca 2018 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 r. orzekł o przyznaniu Stronie:
1) jednolitej płatności obszarowej - w wysokości [...] zł - wynikającej
z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu
na zastosowanie współczynnika korygującego;
2) płatności za zazielenienie - w wysokości [...] zł - wynikającej
z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu
na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia zastosowanie współczynnika korygującego;
3) płatności redystrybucyjnej - w wysokości [...] zł - wynikającej
z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości [...] zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego
4) kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł.
Strona zaskarżyła odwołaniem decyzję organu I instancji, decyzji tej zarzucając naruszenie:
- art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (DZ.U.2018.1312 j.t. ze zm.; dalej: "u.p.b") "poprzez dokonanie zmniejszeń płatności, podczas gdy nie było ku temu przesłanek;
- art. 41 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia
17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności poprzez sporządzenie i doręczenie stronie raportu kontroli ponad dwa miesiące po jej przeprowadzeniu, co z jednej strony obniża wiarygodność raportu, a z drugiej uniemożliwiło skarżącemu wykazanie błędów w ustaleniach kontrolujących;
- art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 809/2014 poprzez przeprowadzenie kontroli
w okresie, który uniemożliwiał skuteczną weryfikację poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy;
- art. 3 ust. 1 u.p.b. w związku z art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 j.t. ze zm.; dalej: "K.p.a.") poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, mimo wniesienia przez Stronę zastrzeżeń do raportu kontroli i wskazania nazwiska osoby, która może potwierdzić zasianie łubinu z żytem ozimym na całej deklarowanej powierzchni, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oparciem rozstrzygnięcia o niekompletny materiał dowodowy.
Do odwołania Strona załączyła dokument w postaci oświadczenia R. Z.
z dnia [...] czerwca 2018 r. (w którym to dokumencie osoba ta potwierdziła wysiew
na części działki nr [...] obręb J. o pow. [...] ha w okresie [...].09.2017 r.
i [...].09.2017 r. ciągnikiem z siewnikiem mieszkanki łubinu oraz żyta w ilości 100 kg łubinu i 100 kg żyta), kopie artykułu prasowego (o warunkach atmosferycznych), wydruk charakterystyki łubin oraz fakturę z dnia [...] września 2017 r. potwierdzającą zakup przez Stronę łubinu.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr jw. organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, że płatność
za zazielenienie została Stronie pomniejszona przez wzgląd, że podczas kontroli gospodarstwa w zakresie powierzchni EFA, inspektorzy terenowi ustalili,
że zadeklarowany na działce nr [...] element EFA z międzyplonem ozimym jest mniejszy, niż deklarowany przez Stronę, tj. potwierdzony został jedynie na obszarze 307.566 m kw. zaś na pozostałym zadeklarowanym obszarze stwierdzone zostało ściernisko po uprawie zboża lub kukurydzy.
Odnosząc się do prawidłowości przeprowadzenia ww. kontroli organ wskazał,
że kontrola ta przeprowadzona została w sposób rzetelny przez posiadających odpowiednie kwalifikacje inspektorów terenowych. Inspektorzy poprzez posiadane wykształcenie dają pewność, iż kontrola dokonana została w sposób prawidłowy, a jej wyniki nie budzą wątpliwości. Dodatkowo wskazano, iż stwierdzenia poczynione przez inspektorów terenowych potwierdza dokumentacja fotograficzna obrazująca stan działki zadeklarowanej przez Stronę oraz szkic pomiarowy zawierający informacje o zasięgu obszarów uwzględnionych w stwierdzonej powierzchni działki rolnej oraz położeniu obszarów niekwalifikujących się do płatności a zlokalizowanych na zadeklarowanych
we wniosku działkach rolnych. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie ma wątpliwości
co do prawidłowości ustaleń poczynionych przez inspektorów terenowych, dodatkowo udokumentowanych na fotografiach kontrolowanych obszarów znajdujących
się w aktach sprawy.
Odnosząc się do braku zawiadomienia Strony o www. kontroli organ wskazał z kolei, że zgodnie z art. 25 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, kontrole na miejscu mogą być zapowiadane. W niniejszej sprawie Strona nie została powiadomiona o kontroli, ponieważ wszystkie dane niezbędne do skontrolowania gospodarstwa Strony inspektorzy posiadali (na podstawie wniosku o przyznanie płatności, który Strona złożyła w dniu [...] maja 2017 wraz z załącznikami). Na podstawie powyższego została zlokalizowana działka, na której miał znajdować się element EFA, jak również deklaracja roślin stanowiących poplon. Organ odwoławczy zauważył również, że inspektorzy w niniejszej kontroli nie sprawdzają dokumentacji, którą dysponuje Strona (jak to jest np. podczas kontroli rolnictwa ekologicznego) zatem powiadamianie o kontroli jest zbędne i zgodne z ww. artykułem, a ustalenia stwierdzone w kontroli na miejscu nie są błędne.
Odnosząc się do terminu przeprowadzenia ww. kontroli na przełomie stycznia
i lutego 2018 r., co stanowić miało stanowiło naruszenie przepisu art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 809/2014 albowiem kontrolujący nie mogli poczynić miarodajnych ustaleń, ponieważ na działce zalegał śnieg, organ uznał zarzuty w tym zakresie za bezzasadne. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że faktem jest, że działka podlegająca kontroli pokryta była warstwą śniegu, jednakże nie ograniczała ona możliwości stwierdzenia obszaru kwalifikującego się jako obszar EFA z międzyplonem ozimym. Na zdjęciach, w miejscu występowania stwierdzonego przez inspektorów ścierniska po zbożu i kukurydzy, widać widoczne, przebijające ponad niewielką warstwę śniegu ściernisko. Natomiast obszar zaliczony do EFA posiada zupełnie inną postać, nie ma na nim ścierniska. Organ wskazał również, że termin przeprowadzenia kontroli jest jak najbardziej odpowiedni dla stwierdzenia poplonu ozimego i zgodny
z procedurami obowiązującymi inspektorów terenowych.
Organ podkreślił ponadto, że Strona - zgodnie z pouczeniem zawartym na str. 4 raportu - miała możliwość zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w tym raporcie w terminie czternastu dni od dnia otrzymania dokumentu. Strona skorzystała z prawa do złożenia zastrzeżeń do protokołu składając w dniu
[...] maja 2018 roku takie zastrzeżenia zaś Biuro Kontroli na Miejscu podtrzymało wyniki z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie Strony, co do stwierdzonej mniejszej powierzchni elementów EFA. Organ odwoławczy wskazał także, że Strona bezpodstawnie neguje formę notatki służbowej jak podstawę ustaleń po wniesieniu zastrzeżeń do protokołu. W ocenie organu to, że tylko jeden z kontrolujących podpisał się pod jej treścią nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ podtrzymał
on wyniki dokonane na miejscu, a kontrola prawidłowo została przeprowadzona przez dwóch inspektorów, co zostało odnotowane na formularzu raportu.
Odnosząc się z kolei do zarzutów w zakresie terminu sporządzenia raportu z kontroli i terminu przesłania go Stronie, organ wskazał, że również te zarzuty nie potwierdzają nieprawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ wskazał bowiem,
że Inspektorzy terenowi niezwłocznie po dokonaniu kontroli w gospodarstwie (lub na miejscu kontroli) wypełniają formularz raportu, w którym opisują stan zastany
w gospodarstwie między innymi: stwierdzoną powierzchnię, rodzaj uprawy, wpisują ewentualne uwagi oraz numery zdjęć wykonanych na kontrolowanej działce. Data, którą wskazuje Strona w odwołaniu [...] kwietnia 2018 roku, jest datą zatwierdzenia raportu po kontroli formalnej, czyli sprawdzeniu poprawności wypełnienia raportu (elementy oceny zawarte są w formularzu [...]), a nie dokonania wpisów stwierdzonych w kontroli
na miejscu. Data zaś doręczenia raportu Stronie również nie ma znaczenia mogącego mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Strona skorzystała z prawa złożenia zastrzeżeń do raportu, które Biuro Kontroli na Miejscu oceniło jako bezzasadne.
Na etapie postępowania przed organem I instancji, a przed wydaniem decyzji Strona nie wniosła żadnych przeciwdowodów do stwierdzeń zawartych w kontroli na miejscu. W zastrzeżeniach do raportu wskazał, co prawda na pracownika R. Z., który mógł potwierdzić wysianie poplonu, jednakże nie wniosła o przesłuchanie ww. osoby ani nie wniosła do organu o przeprowadzenie innych dowodów. Organ I instancji mając na uwadze art. 3 ust. 3 u.p.b., który stanowi, że na Stronie spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za ich zasadnością nie miał obowiązku wzywania R. Z., ponieważ Strona z takim wnioskiem do organu nie wystąpiła, a Kierownik Biura Powiatowego będący w posiadaniu wyników z kontroli na miejscu, udokumentowanej licznymi zdjęciami obszarów, na których w bardzo czytelny sposób wynikało zagospodarowania terenu zdaniem organu odwoławczego postąpił w sposób prawidłowy.
Organ odwoławczy nie negował również, że Strona mogła zakupić nasiona łubinu (na co przedstawiła fakturę zakupu) oraz wysiać mieszankę składając się z między inni z łubinu, jednakże kontrola na miejscu nie stwierdziła jej na całej deklarowanej powierzchni, o czym świadczy dokumentacja zdjęciowa sporządzona w trakcie kontroli gospodarstwa Strony.
Analizując z kolei powierzchnię deklarowaną przez Stronę jako element EFA
na działce nr [...], a stwierdzoną w kontroli na miejscu organ wskazał, że na załączniku graficznym (nr [...]) Strona wskazała, że element EFA zajmuje praktycznie całą powierzchnię działki ewidencyjnej nr [...], natomiast kontrolerzy ustalili, że obszar poplonu ozimego znajduje się we wschodniej części działki. W pozostałej części działki kontrolerzy stwierdzili ściernisko po uprawie zboża i kukurydzy. Fotografie nr [...] (po prawej stronie widać obszar zakwalifikowany a po lewej stronie wykluczone ściernisko) oraz [...] (po lewej stronie widać obszar zakwalifikowany a po prawej stronie wykluczone ściernisko) w bardzo czytelny sposób obrazują różnicę pomiędzy obszarem, na którym znajdował się poplon ozimy, a obszarem wyłączonym z obszaru EFA. Na wykluczonej części widać, że Strona dokonała tylko zabiegu skoszenia roślinności, po której zostało ściernisko, natomiast kontrolujący do obszaru EFA zaliczyli grunt, który wskazywał na występowanie poplonu ozimego. Kolejne zdjęcia nr [...] (dokumentujące środkową część działki) jak i zdjęcia nr [...] (bliżej zachodniej granicy ale w obszarze oznaczonym przez Stronę na załączniku graficznym jako element EFA) nie wskazują aby na tym obszarze występował poplon ozimy składający się z żyta i łubinu.
Odnosząc się natomiast do oświadczenia R. Z., dołączonego
do odwołania, dotyczącego dokonania wysiewu mieszanki łubinu oraz żyta, organ odwoławczy wskazał, że przy tak prawidłowo wykonanej kontroli popartej tak poprawnie wykonanymi zdjęciami obrazującymi różnicę w strukturze zasiewu w powierzchni zakwalifikowanej, a wykluczonej a także szkicowi z pomiaru wskazującym na obszary zakwalifikowane do elementów EFA, większą moc dowodową daje raportowi z kontroli aniżeli ww. oświadczeniu i oświadczeniu Strony, które nie przekonuje organu,
że na całej deklarowanej powierzchni został dokonany zasiew.
W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przytoczył również i dokonał procesu subsumpcji m.in. w zakresie przepisów: art. 26 ust. 2 i art. 28 ust. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu
do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności.
Reasumując organ odwoławczy wskazał, że organy Agencji zobowiązane
do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji
w sprawie płatności zgromadziły dowody wystarczające do ustalenia obszaru kwalifikowanych gruntów, do których płatność powinna zostać zrealizowana. Dowody nie budzą wątpliwości co do treści, są czytelne i zrozumiałe, poparte zdjęciami kontrolowanej działki i szkicem pomiarowym. Po sporządzeniu przez inspektorów realizujących kontrolę, zostały zweryfikowane w Biurze Kontroli na Miejscu
w Zachodniopomorskim Oddziale Regionalnym Agencji oraz przez organy obu instancji ARiMR. Ponadto, stanowią dowody na okoliczności znaczące dla sprawy, które przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego.
Rozpatrzenie dowodów z kontroli i ocena ich wpływu na wysokość płatności
w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w sposób inny niż wynika
to z decyzji organu I instancji jest niemożliwa, ze względu
na prawidłowo przeprowadzoną kontrolę na miejscu przez inspektorów terenowych
i wyczerpująco rozpatrzony materiał dowodowy przez ten organ.
Strona zaskarżyła decyzję organu II instancji skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, decyzji tej zarzucając:
- naruszenie prawa procesowego, a to art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która powinna zostać uchylona;
- naruszenie prawa materialnego, a to art. 24 ust. 2 pkt 1 u.p.b. poprzez uznanie za prawidłowe dokonanie zmniejszeń płatności, podczas gdy nie było ku temu przesłanek;
- naruszenie prawa procesowego, a to art. 41 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (dalej: rozporządzenie 809/2014) poprzez uznanie
za prawidłowe przebiegu kontroli, o której Strona nie została zawiadomiona, która została przeprowadzona w okresie, który uniemożliwiał skuteczną weryfikację poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku
o przyznanie pomocy, a ponadto raport z kontroli został doręczony Stronie ponad dwa miesiące po jej przeprowadzeniu, co z jednej Strony obniża wiarygodność raportu, a z drugiej uniemożliwiło skarżącemu wykazanie błędów w ustaleniach kontrolujących;
- naruszenie prawa procesowego, a to art. 3 ust. 1 u.p.b. w związku z art. 7, 77
i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, mimo wniesienia przez Stronę zastrzeżeń do raportu kontroli i wskazania nazwiska osoby, która może potwierdzić zasianie łubinu z żytem ozimym na całej deklarowanej powierzchni, a także błędną ocenę dokumentów załączonych
do odwołania, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i oparciem rozstrzygnięcia o niekompletny materiał dowodowy.
W uzasadnieniu zarzutów skargi Strona wskazała argumenty na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a"), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnymi i przepisami postepowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga
w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy organy ARiMR zasadnie przyznały Skarżącej płatność na zazielenienie za 2017 r.
w pomniejszonej wysokości, z uwagi na fakt, że podczas kontroli gospodarstwa Skarżącej w zakresie powierzchni EFA, inspektorzy terenowi ustalili, że zadeklarowany na działce ewidencyjnej nr [...] obręb J. element EFA z międzyplonem ozimym jest mniejszy, niż deklarowany przez Stronę, tj. ustalono, że międzyplon ozimy (łubin z żytem) występował jedynie na obszarze 307.566 m kw., natomiast na pozostałej deklarowanej powierzchni znajdowało się ściernisko po uprawie zboża lub kukurydzy.
Zarzuty skargi odnoszą się zarówno do naruszenia przepisów prawa procesowego
i materialnego, przy czym zarzuty w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wynikają w istocie z zarzutu braku prawidłowego ustalenia przez organy ARiMR stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.
W przypadku gdy, w skardze podniesiono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organy w wydanych decyzjach jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez te organy przepis prawa materialnego.
W pierwszej kolejności odnieść się należy zatem do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania.
Odnosząc się do zarzutów dotyczący prawidłowości kontroli na miejscu, którą
w gospodarstwie Skarżącej przeprowadziły organy ARiMR w dniach [...] stycznia 2018 r. – [...] lutego 2018 r. Sąd nie stwierdził w tym zakresie nieprawidłowości skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Sąd zauważa bowiem, że zgodnie z art. 25 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu
do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (dalej; "rozporządzenie 809/2014"), kontrole na miejscu mogą zostać zapowiedziane, pod warunkiem że nie koliduje to z ich celem lub skutecznością. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum i nie przekracza 14 dni.
Z przepisu powyższego jednoznacznie wynika brak obowiązku powiadamiania Skarżącej o ww. kontroli. W ocenie Sądu, brak w rozpoznawanej sprawie powiadomienia Skarżącej o przeprowadzeniu ww. kontroli jak i brak jej przedstawiciela w toku kontroli pozostawały bez wpływu na prawidłowość ustaleń organów.
Jak bowiem zasadnie wskazały organy ARiMR wszystkie dane niezbędne
do skontrolowania gospodarstwa Skarżącej znajdowały się w posiadaniu inspektorów ARiMR, na podstawie wniosku o przyznanie płatności złożonego przez Skarżącą wraz
z załącznikami. Na podstawie ww. danych pochodzących z deklaracji Skarżącej została zlokalizowana działka, na której miał znajdować się element EFA, inspektorzy znali również zadeklarowaną przez Skarżącą powierzchnię i nr działki, na której znajdować się miał zadeklarowany przez Skarżącą poplon (łubin i żyto). W toku kontroli przeprowadzonej w rozpoznawanej sprawie, odmiennie aniżeli np. kontrolując rolnictwo ekologiczne, kontrolujący nie sprawdzają dokumentacji, którą dysponuje beneficjent płatności a jedynie dokonują ustaleń w zakresie zgodności stanu faktycznego zadeklarowanej we wniosku o płatność uprawy w zakresie jej występowania
i powierzchni ze stanem faktycznym zastanym w gospodarstwie wnioskującego
o płatność w czasie kontroli.
Tym samym, w ocenie Sądu, zasadne było stanowisko organów ARiMR,
że powiadomienie Skarżącej o kontroli w rozpoznawanej sprawie, a tym samym
i uczestnictwo jej przedstawiciela w toku kontroli, nie było konieczne a ponadto było zgodne z ww. art. 25 rozporządzenia 809/2014.
Odnosząc się w dalszej kolejności do terminu przeprowadzenia powyższej
ww. kontroli, Sąd i w tym zakresie uznał stanowisko organów za zasadne, albowiem
w ocenie Sądu przeprowadzenie ww. kontroli na przełomie stycznia i lutego 2019 r.
nie stanowiło naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 oraz 24 ust. 1 lit a rozporządzenia 809/2014.
Sąd zauważa bowiem, że skoro m.in. w terminie kontroli ([...] stycznia 2018 r.
– [...] lutego 2018 r.) Skarżąca zobowiązana była do utrzymywania na gruncie zadeklarowanego poplonu ozimego (mieszkanka łubinu i żyta) to tym samym bezzasadny jest zarzut, że organy ARiMR, przed przyznaniem i wypłatą Skarżącej wnioskowanej płatności, nie były uprawnione w tym czasie do kontroli wypełnienia przez Skarżącą warunków przyznania spornej płatności, które Skarżąca sama deklarowała
w złożonym o płatności na 2017 r. wniosku. A zatem termin przeprowadzenia
ww. kontroli nie naruszał przepisów prawa w tym zakresie.
Również zarzuty związane z brakiem możliwości rzetelnego przeprowadzenia
ww. kontroli w okresie jej dokonania z uwagi na zaleganie na gruntach okrywy śnieżnej uniemożliwiającej ustalenie stanu faktycznego na gruncie Sąd uznał za niezasadne,
a to w świetle obszernej dokumentacji fotograficznej załączonej do raportu z kontroli.
Z dokumentacji tej, w ocenie Sądu, jednoznacznie wynika, że okrywa śnieżna zalegająca na gruntach zadeklarowanych do płatności w czasie ich kontroli,
nie stanowiła przeszkody do ustalenia stanu faktycznego.
I tak zasadnie wskazał organ odwoławczy, że na załączniku graficznym (nr [...]) Skarżącą wskazała, że element EFA zajmuje praktycznie całą powierzchnię działki ewidencyjnej nr [...], natomiast kontrolerzy ustalili, że obszar poplonu ozimego znajduje się we wschodniej części działki. W pozostałej części działki kontrolerzy stwierdzili ściernisko po uprawie zboża i kukurydzy. Fotografie nr [...] (po prawej stronie widać obszar zakwalifikowany a po lewej stronie wykluczone ściernisko) oraz [...] (po lewej stronie widać obszar zakwalifikowany a po prawej stronie wykluczone ściernisko) w bardzo czytelny sposób obrazuje różnicę pomiędzy obszarem, na którym znajdował się poplon ozimy, a obszarem wyłączonym z obszaru EFA – i co istotne różnice te, w ocenie Sądu, są jednoznacznie widoczne pomimo zalegania na gruncie cienkiej warstwy pokrywy śnieżnej. Na wykluczonej części widać, pomimo zlegania cienkiej pokrywy śnieżnej, że Strona dokonała tylko zabiegu skoszenia roślinności,
po której zostało ściernisko, natomiast kontrolujący do obszaru EFA zaliczyli grunt, który wskazywał na występowanie poplonu ozimego. Jak zasadnie również zauważył organ odwoławczy, kolejne zdjęcia nr [...] (dokumentujące środkową część działki) jak i zdjęcia nr [...] (bliżej zachodniej granicy ale w obszarze oznaczonym przez Stronę na załączniku graficznym jako element EFA) nie wskazują aby na tym obszarze występował poplon ozimy składający się z żyta i łubinu, który
to poplon był jednak widoczny na innych częściach działki pomimo zalegania pokrywy śnieżnej.
Sąd zauważ również, że raport z kontroli na miejscu został doręczony Skarżącej,
a zatem Skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie została pozbawiona możliwości zapoznania się z nim i wdrożenia procedury jego kwestionowania, z których
to uprawnień Skarżącą skorzystała. Biuro Kontroli na Miejscu oceniło zastrzeżenia Skarżącej jako bezzasadne, co jednakże nie stanowi jeszcze o wadliwości zaskarżonej decyzji.
Termin zaś jego sporządzenia i doręczenia Skarżącej pozostaje, w ocenie Sądu, bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia organów.
Sąd zauważa bowiem, że okoliczność doręczenia Skarżącej raportu z kontroli dopiero w kwietniu 2018 r. nie dyskwalifikuje ww. raportu jako podstawy ustaleń faktycznych. Inspektorzy terenowi niezwłocznie po dokonaniu kontroli w gospodarstwie (lub na miejscu kontroli) wypełniają formularz raportu, w którym opisują stan zastany
w gospodarstwie między innymi: stwierdzoną powierzchnię, rodzaj uprawy, wpisują ewentualne uwagi oraz numery zdjęć wykonanych na kontrolowanej działce. Widoczna na raporcie data [...] kwietnia 2018 roku, jest datą zatwierdzenia raportu po kontroli formalnej, czyli sprawdzeniu poprawności wypełnienia raportu (elementy oceny zawarte są w formularzu [...]), a nie dokonania wpisów stwierdzonych w kontroli na miejscu.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3
ust. 1 u.p.b. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z kolei z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§ 1), organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu (§ 2), organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania (§ 3) zaś akty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu - fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie (§ 4). Jak natomiast stanowi art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.b.,
z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy nie stanowią inaczej. Jednakże już art. 3 ust. 3 u.p.b. strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1,
są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
W ocenie Sądu organy ARiMR nie naruszyły w rozpoznawanej sprawie
ww. przepisów. Organy te nie ograniczyły praw Strony w rozpoznawanej sprawie, która na każdym jej etapie uprawniona była do składania stosownych oświadczeń, pism procesowych i wniosków dowodowych. Skarżąca nie złożyła przy tym wniosku
o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej jako Strony czy też dowodu
z zeznań R. Z.. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ wziął jednak pod uwagę dowody znajdujące się w aktach sprawy, w tym przedkładane przez Skarżącą (oświadczenie R. Z., dokument zakupu łubinu). Organ odwoławczy dokonał ponadto oceny całości zebranego materiału dowodowego nie przekraczając przy tym,
w ocenie Sądu, ani zasad logiki ani doświadczenia życiowego, a zatem ocena ta nie była oceną dowolną. Organ odwoławczy wskazał również z jakich powodów odmówił mocy dowodowej dokumentom przedłożonym przez Skarżącą czyniąc za podstawę dokonanych ustaleń faktycznych ww. raport z kontroli na miejscu, która została udokumentowana m.in. obszerną dokumentacją fotograficzną nie pozostawiającą wątpliwości – w ocenie Sądu – do stanu faktycznego gruntu Skarżącej w czasie trwania kontroli.
Ponadto, w ocenie Sądu, bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, pozostaje ewentualna możliwość dokonania przez Skarżącą deklarowanego wysiewu poplonu ozimego na działce ewidencyjnej nr [...] zadeklarowanej do płatności za 2017 r., skoro w dniach kontroli gospodarstwa Skarżącej, tj. [...] stycznia 2018 r. – [...] lutego 2018 r. poplonu tego nie stwierdzono. W wyniku prawidłowo przeprowadzonej kontroli ustalono bowiem, że międzyplon ozimy (łubin z żytem) występował jedynie na obszarze
[...] m kw., natomiast na pozostałej deklarowanej do spornej płatności powierzchni znajdowało się ściernisko po uprawie zboża lub kukurydzy. Płatność na zazielenienie nie jest bowiem przyznawana za sam fakt wysiewu lecz za utrzymanie uprawy
w okresie umożliwiającym spełnienie jej celu, polegającego na poprawie jakości gruntu, co w przypadku poplonu ma miejsce dopiero po wzroście i ukorzenieniu wysianych roślin. Co prawda uprawa ta nie przechodzi okresu pełnej wegetacji lecz nie jest to równoznaczne z brakiem konieczności istnienia tej uprawy w terminie wyznaczonym
dla kontroli jej występowania. W terminie zaś kontroli gospodarstwa Skarżącej (przełom stycznia i lutego 2018 r.) uprawa ta nie występowała na całej zadeklarowanej przez Skarżącą powierzchni działki nr [...], co wprost wynika z materiału dowodowego. Ponadto, Sąd podkreśla, że Skarżąca – ani przed terminem przeprowadzenia
ww. kontroli na miejscu ani przed terminem doręczenia raportu z tej kontroli - nie zgłosiła organom ARiMR utraty ww. uprawy na skutek działania siły wyższej
czy jakichkolwiek innych, niezależnych od Skarżącej okoliczności.
Reasumując należy wskazać, że wyniki kontroli na miejscu, czyli ustalenie powierzchni mniejszej obszaru EFA niż deklarowany przez Skarżącą w złożonym wniosku, zasadnie przesądziło o braku możliwości zakwalifikowania całego deklarowanego obszaru jako EFA przez wzgląd na fakt, że płatność za zazielenienie przysługuje za realizację praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, które nie mogą ograniczać się jedynie do zasiewów lecz obejmują również utrzymywanie,
w tym wypadku międzyplonu na gruntach, w odpowiednich terminach agrotechnicznych, czego kontrola na miejscu nie potwierdziła na całej deklarowanej powierzchni.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w zarzutach skargi przepisów postępowania
w zakresie ustalenia przez organy stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy zaś stan faktyczny został ustalony prawidłowo i stanowił podstawę wydania niniejszego wyroku. Tym samym zarzuty skargi naruszenia w powyższym zakresie przepisów art. 24 ust. 2 pkt 1 u.p.b., art. 41 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 809/2014 jak i art. 3 ust. 1 u.p.b. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. okazały się niezasadne.
Przechodząc zatem do kontroli procesu subsumpcji Sąd zauważa, że warunkiem przyznania płatności za zazielenienie jest realizacja praktyk w zakresie dywersyfikacji upraw, utrzymania trwałych użytków zielonych (TUZ), w tym wyznaczonych jako wartościowe pod względem środowiskowym (TUZ C) oraz utrzymania obszarów proekologicznych (EFA).
Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego płatność za zazielenienie przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. Zgodnie z art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 płatność za zazielenienie jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających
na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013
w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48, ze. zm.), jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatność obszarowej przekracza obszar zatwierdzony,
do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony.
Stwierdzona w rozpoznawanej sprawie powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła [...] ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie.
Zgodnie i z prawidłowo ustalonym w rozpoznawanej sprawie stanem faktycznym, uznały organy ARiMR, że elementy proekologiczne deklarowane zgodnie z wnioskiem
i załącznikiem graficznym przez Skarżącą na powierzchni [...] m kw. jako EFA 14b międzyplon ozimy (łubin z żytem ozimym) potwierdzone zostały w trakcie przeprowadzonej kontroli na miejscu wyłącznie na powierzchni [...] m kw.
Na pozostałej powierzchni przedmiotowej działki nr [...] stwierdzono ściernisko po uprawie zboża oraz kukurydzy, które nie kwalifikują się do spełnienia wymogu EFA.
Ponadto zgodnie z art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadku, gdy grunty orne obejmują więcej niż 15 hektarów, rolnik zapewnia, aby od dnia
1 stycznia 2015 r. obszar odpowiadający przynajmniej 5% gruntów ornych był obszarem proekologicznym. W przypadku, gdy zostanie stwierdzone, że rolnik nie utrzymuje powierzchni obszarów proekologicznych na poziomie minimum 5% powierzchni gruntów ornych wówczas, zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazielenienia zmniejsza
się o dziesięciokrotność obszaru proekologicznego, którego istnienia nie stwierdzono. W toku prowadzonego postępowania zasadnie stwierdzono, że powierzchnia gruntów ornych uwzględniająca obszary zatwierdzone, o których mowa w art. 46 ust. 2 akapit pierwszy lit. c), d), g) i h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wynosi 561,43 ha, a obszar proekologiczny zajmuje powierzchnię 9,2270 ha, co stanowi 1,64%. Na podstawie
z kolei art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 prawidłowo ustalono,
że powierzchnia obszaru proekologicznego, którego istnienia nie stwierdzono wynosi 18,8445 ha.
W związku z powyższym obszar zatwierdzony do płatności za zazielenienie
zasadnie został pomniejszony przez organy o 188,45 ha, co stanowi dziesięciokrotność brakującego obszaru proekologicznego. A zatem zasadnie przyjęły organy ARiMR,
że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności za zazielenienie została pomniejszona o 188,45 ha i wynosi 390,92 ha.
Sąd wskazuje ponadto, że stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia
9 października 2017 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2017 r. i wynosi [...]
Prawidłowo zatem uznały organy ARiMR, że początkowa kwota płatności
za zazielenienie w rozpoznawanej sprawie wynosi [...] zł. Kwota ta została jednak zasadnie pomniejszona ze względu na stwierdzone różnice pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku a obszarem stwierdzonym.
Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE)
nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181
z 20.06.2014 r., str. 48, ze . zm.), jeżeli obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazieleniania zgodnie z art. 23 różni się od obszaru wykorzystywanego
do obliczania płatności z tytułu zazieleniania po zastosowaniu przepisów art. 24-27, płatność z tytułu zazieleniania oblicza się na podstawie tego drugiego obszaru pomniejszonego o dwukrotność ustalonej różnicy, jeżeli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru wykorzystywanego do obliczania płatności z tytułu zazieleniania po zastosowaniu przepisów art. 24-27. Jeżeli różnica wynosi więcej niż 20%, pomoc nie jest przyznawana. Jeżeli różnica wynosi więcej
niż 50%, pomoc nie jest przyznawana, a na rolnika nakłada się karę administracyjną
w wysokości przypadającej na różnicę między obszarem wykorzystywanym
do obliczania płatności z tytułu zazielenienia, na podstawie zatwierdzonej powierzchni do jednolitej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzoną - po zastosowaniu zmniejszeń wynikających z art. 24-27. Jednak w kampanii 2017 r., zgodnie z art. 28 ust. 3, kara administracyjna ustalona zgodnie z powyższym zostaje podzielona przez
5 i ograniczona do 20%.
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne i ustalenia faktyczne, zasadnie przyjęły organy ARiMR, że powierzchnia stwierdzona działek rolnych deklarowanych
do jednolitej płatności obszarowej, która stanowi podstawę do przyznania płatności
za zazielenienie wynosiła [...] ha, obszar zatwierdzony do płatności za zazielenienie po zastosowaniu przepisów art. 24-27 wynosi [...] ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi [...]%. Mając na uwadze powyższe oraz zastosowane zmniejszenie kary administracyjnej zgodnie
z art. 28 ust. 3, zasadnie zatem, w ocenie Sądu, wyznaczono karę administracyjną
w wysokości [...] zł (słownie: [...] groszy).
Ponadto zasadnie w ocenie Sądu, zastosowano również współczynnik korygujący. Sąd wskazuje bowiem, że w związku z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tego rozporządzenia, w przypadku,
gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatności związanych z produkcją: do powierzchni upraw oraz płatności do zwierząt, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatność dodatkowa), w danym roku jest wyższa od równowartości [...] euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą
2 000 euro zmniejsza się, w wyniku zastosowania współczynnika korygującego
o [...]%. Zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. c rozporządzenia (UE) nr 809/2014
oraz art. 3 rozporządzenia (UE) nr 639/2014, współczynnik korygujący stosuje
się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku
po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie u.p.b., w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich.
Mając zatem na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich
po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi [...] zł (słownie: [...] groszy), co przy kursie wymiany euro [...] zł stanowi kwotę [...]euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości [...] euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości [...]%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi
[...] euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności za zazielenienie wynosi [...] złotych. O kwotę tę zasadnie zatem została pomniejszona kwota płatności za zazielenienie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem przepisów prawa procesowego i materialnego, tym sam czyniąc bezpodstawnym także zarzut skargi w zakresie naruszenia art. art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która powinna zostać uchylona.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.