I SA/Sz 229/17

I SA/Sz 229/17 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2017-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący/
Joanna Wojciechowska
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art.240 par.1 pkt.8, art.208
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2022 poz 329
art.145 par.1 pkt.1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz B. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 3 stycznia 2017 r., nr 3201-PD3.4402.9.2016.3 3201-PD3.4402.16.2016, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 6 października 2016 r., nr IUS.PP-3/N/4110/4/7K/13, umarzającą postępowanie wznowieniowe na wniosek B. W. (dalej: podatniczka bądź skarżąca) z 7 stycznia 2016 r. (uzupełniony pismem z 12 stycznia 2016 r.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 29 listopada 2013 r., nr: IUS.PPIII/N/4110/4/7K/13, ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...]zł od dochodów w kwocie [...]zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie decyzją z 29 listopada 2013 r., nr : IUS.PPIII/N/4110/4/7K/13, ustalił podatniczce zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...]zł od dochodów w kwocie [...]zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Podatniczka złożyła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego odwołania.
Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie (dalej: "organ odwoławczy"), postanowieniami z 12 lutego 2014 r., odmówił podatniczce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji (postanowienie nr PD-3.18-411804-2/14) wobec stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (postanowienie nr PD-3.18-411704- 42/13).
Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami, podatniczka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargi na powyższe postanowienia.
Sąd, wyrokami z dnia 25 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Sz 458/14 i I SA/Sz 457/14, oddalił skargi skarżącej. Wyroki te zostały przez skarżącą zaskarżone w drodze skarg kasacyjnych.
Ponadto, skarżąca pismem z 28 marca 2014 r. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 29 listopada 2013 r., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji oraz o zawieszenie postępowania w sprawie wszczętej jej wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie zgodności bądź też niezgodności art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., zw. dalej: "u.p.d.o.f.") z Konstytucją.
Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie decyzją z 23 kwietnia 2014 r., nr: PD-3/PD-III.45- 418-2/14/4, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanowieniem z 23 kwietnia 2014 r., odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej oraz postanowieniem z tej samej daty, odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji ostatecznej.
W świetle powyżej przedstawionego stanu faktycznego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie stwierdził, że zachodzą przesłanki przemawiające za koniecznością zawieszenia na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. postępowania wznowieniowego do momentu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego.
Skarżąca, nie zgadzając się z ww. postanowieniem, pismem z dnia 9 marca 2016 r., złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z 25 maja 2016 r., uchylił w całości zaskarżone postanowienie i stwierdził brak podstaw do zawieszenia ww. postępowania podatkowego.
Pismem z 7 stycznia 2016 r., uzupełnionym pismem z 12 stycznia 2016 r., skarżąca złożyła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzja tego organu z dnia 29 listopada 2013 r.
Postanowieniem z 28 stycznia 2016 r., Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 29 listopada 2013 r.
Decyzją z dnia 6 października 2016 r., nr : IUS.PP-3/N/4410/4/7K/13, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie umorzył ww. postępowanie jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu ww. decyzji, organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 241 § 2 pkt 2 O.p., bowiem art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - stanowiący podstawę wydania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r., nr: IUS.PPIII/N/4110/4/7K/13 - został derogowany na podstawie ustawy zmieniającej, tj.: ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 251), a nie na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Uznając zatem niedopuszczalność wznowienia, organ ten na podstawie art. 208 § 1 O.p. umorzył wszczęte postępowanie wznowieniowe.
Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie.
Decyzją z dnia 3 stycznia 2017 r. nr 3201-PD3.4402.9.2016.3; 3201-PD3.4402. 16.2016, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 6 października 2016 r., podzielając wyrażone w niej stanowisko.
Pismem z 2 lutego 2017 r., skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 3 stycznia 2017 r., zarzucając jej:
- błędne zastosowanie art. 208 § 1 O.p. i naruszenie art. 121, art. 122, art. 123 § 1 i art. 187 zamiast art. 245 O.p.,
- błędną interpretację wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 49/13 w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 18/09,
- brak kompletnej podstawy prawnej decyzji z dnia 29 listopada 2013 r. nr: IUS.PPIII/N/4110/4/7K/13, albowiem nie wymieniono w tej podstawie art. 68 § 4 O.p.
W związku z ww. zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3929/14, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 458/14, w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Z kolei, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 457/14, w sprawie ze skargi skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 lutego 2014 r., nr PD-3.18-411704-42/13, w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3928/14, uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił ww. postanowienie Dyrektora IS.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, NSA wskazał, że z uwagi na niewyjaśnienie kwestii skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r., niemożliwe było dokonanie jednoznacznej oceny legalności kwestionowanego postanowienia, co przesądzało o konieczności jego uchylenia. Aczkolwiek doręczenie tej przesyłki nastąpiło pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie (a także w pismach procesowych pełnomocnika skarżącej), to nie została wyjaśniona kwestia, czy nastąpiło to do rąk osoby uprawnionej w rozumieniu art. 148 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p.". NSA, wskazując co do kierunku dalszego postępowania, podniósł, że organ podatkowy, dokonując ponownej oceny, czy odwołanie skarżącej zostało wniesione w ustawowym terminie, do czego jest zobowiązany z mocy art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w pierwszej kolejności ustali, czy osoba, do rąk której doręczono sporną przesyłkę skierowaną do jej pełnomocnika A. K. (A. P. ), była osobą upoważnioną przez pracodawcę do odbioru korespondencji w rozumieniu art. 148 § 2 pkt 2 O.p. W stanie faktycznym niniejszej sprawy - jak wskazał NSA - ta okoliczność będzie, bowiem przesądzająca o skuteczności doręczenia skarżącej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikom stron w dniu 23 lutego 2017 r.
Postanowieniem z 17 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 229/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.125 § 1 pkt 1 i art. 131 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329); dalej jako: "p.p.s.a.", zawiesił postępowanie w sprawie.
Zdaniem Sądu, z uwagi na to, że Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3928/14, uchylił w całości wyrok WSA w Szczecinie z 25 września 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 457/14, oraz uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 12 lutego 2014 r., nr PD-3.18-411704-42/13, w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r., w chwili obecnej, otwarte pozostaje zagadnienie skuteczności doręczenia ww. decyzji z dnia 29 listopada 2013 r., a więc, czy decyzja ta posiada przymiot decyzji ostatecznej, co ma kluczowe znaczenie dla postępowania prowadzonego w trybie wznowienia (art. 240 O.p.). A zatem, wynik sprawy ponownie prowadzonej przez organ podatkowy na skutek uchylającego wyroku NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3928/14, będzie miał niewątpliwe istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 zdanie pierwsze p.p.s.a., Sąd postanowił o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie I SA/Sz 229/17 do czasu prawomocnego zakończenia postępowania zainicjowanego, złożonym przez skarżącą odwołaniem od opisanej wyżej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r.
Postanowieniem z 6 lipca 2017 r., nr 3201-IOD2.4102.8.2017.13 3201-IOD2.4102.1.2017, (wydanym w wyniku ponownego rozpoznania sprawy) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że korespondencja w przedmiotowej sprawie kierowana była na adres w Szczecinie, Al. [...]. Skoro w tym miejscu pełnomocnik strony - A. K. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "B. R. A. [...]", jak też pełnił funkcję wiceprezesa zarządu Spółki z o.o. "I., K., G. K. P.", to, zdaniem organu, należy uznać, że doręczenie pod tym adresem korespondencji kierowanej do A. K. - zarówno jemu osobiście, jak też osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przez każdego z tych pracodawców - było w świetle art. 148 § 2 pkt 2 O.p. skuteczne.
Tym samym, organ podtrzymał swoje stanowisko, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 29 listopada 2013 r. została prawidłowo doręczona w dniu 29 listopada 2013 r. W konsekwencji, termin do wniesienia odwołania od wskazanego rozstrzygnięcia, upłynął z końcem dnia 13 grudnia 2013 r. Uwzględniając zatem fakt, że pełnomocnik strony odwołanie złożył w dniu 16 grudnia 2013 r. organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od powyższej decyzji.
Skarżąca nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 733/17 uchylono postanowienie Dyrektora Izby Administracji skarbowej w Szczecinie z 6 lipca 2017 r., nr 3201-IOD2.4102.8.2017.13 3201-IOD2.4102.1.2017, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie, postanowieniem z 9 lipca 2018 r., nr 3201-IOD2.4102.4.2018.13; 3201-IOD2.4102.2.2018, ponownie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W ocenie organu, decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z 29 listopada 2013 r., została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej - A. K. na adres: al. [...], [...] w dniu 29 listopada 2013 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął z końcem 13 grudnia 2013 r. Tymczasem, pełnomocnik skarżącej złożył w dniu 16 grudnia 2013 r. odwołanie od tej decyzji, a więc z przekroczeniem ustawowego 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
Organ stwierdził, że skoro zatem w tym samym lokalu, pod tym samym adresem (al. N. ) A. K. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "B. [...]", jak też pełni funkcję wiceprezesa zarządu Spółki z o.o. "I. , K., G. K. P.", to uznać należy, że doręczenie pod tym adresem korespondencji kierowanej do A. K. - zarówno jemu osobiście (art. 148 § 1 O.p.), jak też osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przez każdego z tych pracodawców – było w świetle art. 148 § 2 pkt 2 O.p., skuteczne.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Szczecinie.
Wyrokiem z 21 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 561/18, Sąd oddalił skargę ww. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 9 lipca 2018 r. uznając, że A. P. była osobą upoważnioną do odbioru przesyłki adresowanej do A. K..
Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, skarżąca wniosła skargę kasacyjną.
NSA wyrokiem z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 299/19, uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 9 lipca 2018 r., nr 3201-IOD2.4102.4.2018.13; 3201-IOD2.4102.2.2018.
Sąd kasacyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym A. P. była osobą upoważnioną do odbioru przesyłki adresowanej do A. K.. NSA wskazało, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że odbierająca korespondencję A. P. nie była zatrudniona przez Biuro R. A. [...], a przez Spółkę z o.o. I., K., G. K. P., w której A. K. pełnił funkcję wiceprezesa zarządu i w której była ona asystentką zarządu, zajmującą się przygotowaniem dokumentacji, odbiorem korespondencji oraz ogólną opieką administracyjną Kancelarii. Powyższa okoliczność stanowi zatem o naruszeniu art. 148 § 2 pkt 2 O.p.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, postanowieniem z 10 czerwca 2022 r., nr [...] [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie stwierdził niedopuszczalność odwołania.
W ocenie organu, odbiór decyzji organu I instancji przez A. P. był nieskuteczny. Nie wywołał bowiem skutku doręczenia określonego we właściwych przepisach proceduralnych regulujących postępowanie podatkowe. W przypadku gdy decyzja nie została prawidłowo doręczona (a tak było w rozpoznawanej sprawie) to nie zaistniały skutki prawne jej doręczenia. Wobec powyższego organ uznał, że decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego.
Postanowieniem z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 229/17, Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 3 stycznia 2017 r. nr 3201-PD3.4402.9.2016.3 3201-PD3.4402.16.2016 w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, po wznowieniu postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organ podatkowy prawidłowo umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wznowione postanowieniem z 28 stycznia 2016 r., które zostało zakończone decyzją organu pierwszej instancji z 29 listopada 2013 r., nr IUS.PPIII/N/4110/4/7K/13.
Decyzją z 6 października 2016 r., nr : IUS.PP-3/N/4410/4/7K/13, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie umorzył bowiem ww. postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 241 § 2 pkt 2 O.p., z uwagi na fakt, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - stanowiący podstawę wydania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 29 listopada 2013 r., nr: IUS.PPIII/N/4110/4/7K/13 - został derogowany na podstawie ustawy zmieniającej, tj.: ustawy z 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 251), a nie na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Uznał zatem niedopuszczalność wznowienia i na podstawie art. 208 § 1 O.p. i umorzył wszczęte postępowanie wznowieniowe, a stanowisko to zaakceptował organ odwoławczy czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 10 czerwca 2022 r., nr 3201-IOD2.4102.19.2022.5 3201-IOD2.4102.32.2022, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez stronę od decyzji z 29 listopada 2013 r., nr IUS.PPIII/N/4110/4/7K/13, ustalającej podatniczce zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...]zł od dochodów w kwocie [...]zł nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Organ stwierdził, że odbiór decyzji organu I instancji przez A. P. był nieskuteczny. Nie wywołał bowiem skutku doręczenia określonego we właściwych przepisach proceduralnych regulujących postępowanie podatkowe. W przypadku gdy decyzja nie została prawidłowo doręczona (a tak było w rozpoznawanej sprawie) to nie zaistniały skutki prawne jej doręczenia. Wobec powyższego organ uznał, że decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego.
Wznowienie postępowania podatkowego jest instytucją umożliwiającą weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych, w przypadku kiedy postępowanie, w którym zapadła już decyzja ostateczna, było dotknięte kwalifikowaną wadą proceduralną bądź wystąpiły szczególne zdarzenia mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Należy ono - oprócz postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i postępowania w sprawie uchylenia, zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej - do nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Tym samym stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, określonej w art. 128 O.p.
A zatem brak ostatecznej decyzji uniemożliwia wznowienie takiego postępowania, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, a także procedowanie w takim postępowaniu.
Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Na rzecz skarżącej zasądzono od organu kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.