I SA/Sz 221/25

I SA/Sz 221/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-07-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska /sprawozdawca/
Krzysztof Szydłowski
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1-2, art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Paulina Grzegórzek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej Szczecin z dnia 4 marca 2025 r. nr RKAGM.0156.24.2025.M.K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Straży Miejskiej Szczecin z dnia 19 lutego 2025 r. nr RKAGM.0156.24.2025.M.K., II. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej Szczecin na rzecz skarżącego G. B. kwotę 200 (dwustu) złotych tytułem poniesionych kosztów postępowania.
Uzasadnienie
G. B. (dalej "skarżący") złożył do Straży Miejskiej w Szczecinie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący dokonanych przez niego 8 zawiadomień o popełnionych wykroczeniach. Skarżący zwrócił się o podanie informacji o zakończeniu sprawy z jego powiadomień oraz wskazanie, które powiadomienia nie dały podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie.
Pismo wysłał na adres skrzynki internetowej sekretariatu Straży Miejskiej w Szczecinie 9 lutego 2025 r. o godz. 20.58.
W piśmie skarżący wskazał numery, datę i godzinę zgłoszenia (przez formularz kontaktowy na stronie internetowej SM w Szczecinie), numer rejestracyjny pojazdu, którego kierowca popełnił, według niego, wykroczenie ze wskazaniem konkretnego adresu.
W odpowiedzi na wniosek skarżącego, pismem z 12 lutego 2025 r. Komendant Straży Miejskiej Szczecin (oficjalna nazwa organu) poinformował skarżącego, że w dwóch przypadkach zastosowano w postępowaniu mandatowym karę grzywny w wysokości 100 zł, zaś w sześciu przypadkach trwają zgodnie z art. 54 Kodeksu postępowaniu w sprawach o wykroczenia czynności wyjaśniające w celu ustalenia czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie do sądu.
W dniu 12 lutego 2025 r. skarżący zwrócił się z pismem do organu o podanie informacji, "których pojazdów dotyczyły nałożone mandaty". Powyższe pismo zostało uznane za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, będący przedmiotem procedowania w niniejszej sprawie.
Organ, działając na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej "u.d.i.p."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a.") wydał w dniu 19 lutego 2025 r. decyzję nr RKAGM.0156.24.2025.M.K, w której odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie numerów rejestracyjnych pojazdów wobec, których postępowanie o wykroczenie prowadzone przez strażników miejskich ze zgłoszenia wnioskodawcy zakończyło się karą grzywny.
Organ podał, że prawo do informacji podlega ograniczeniom, m.in. z uwagi na ochronę prywatności. Wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych numery rejestracyjne pojazdu są danymi osobowymi podlegającymi ochronie, gdyż mogą prowadzić do zidentyfikowania właściciela pojazdu.
Z powyższych względów organ odmówił udostępnienia informacji, których pojazdów dotyczyły nałożone mandaty. Według organu, istnieje możliwość identyfikacji osób według tablic rejestracyjnych. Udostępnienie informacji w zakresie sposobu ukarania użytkowników pojazdów może z dużym prawdopodobieństwem naruszyć ich prywatność i godność.
Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym domagał się wydania żądanej informacji. Wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że informacja o sposobie ukarania nieokreślonej osoby jest informacją publiczną, a jej ujawnienie nie może prowadzić do naruszenia prawa do prywatności. Ponadto brak możliwości powiązania numerów rejestracyjnych pojazdów z osobami fizycznymi sprawia, że numer rejestracyjny pojazdu nie ma statusu danych osobowych. Służy on przede wszystkim do identyfikacji pojazdu i do niego jest przypisany.
Organ wydał w dniu 4 marca 2025 r. decyzję nr RKAGM.0156.24.2025.MK, w której utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 19 lutego 2025 r.
Organ przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że nie można wykluczyć, iż osoby, wobec których zastosowano sankcje są znane zgłaszającemu, jak również, że identyfikacja tych osób zostanie dokonana, na podstawie numerów rejestracyjnych pojazdów. Organ podał, że znany mu jest wyrok NSA przywołany przez skarżącego, lecz w jego ocenie, już sama możliwości identyfikacji osób ukaranych, obliguje do zachowania wszelkich środków ostrożności, mających na celu ochronę ich prywatności. Taki pogląd jest zgodny ze stanowiskiem Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Było to podstawą do odmowy udzielenia żądanej informacji.
Organ wyjaśnił również, że w dwóch sprawach, w których doszło do nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego, ujawniono następujące nieprawidłowości: w pierwszym przypadku - postój na powierzchni wyłączonej z ruchu, w drugim - postój w odległości mniejszej niż 10m przed przejściem dla pieszych. W pozostałych sprawach, prowadzone są nadal czynności wyjaśniające.
Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podtrzymał swoje stanowisko, że brak jest przeszkód do udzielenia mu żądanej informacji, gdyż numery rejestracyjne pojazdów nie umożliwiają identyfikacji ich właścicieli.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odwołanie.
Na rozprawie skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Pełnomocnik organu przedłożył kopię pisma z 30 czerwca 2025 r. skierowanego do skarżącego, które dotyczyło informacji związanych z pismem skarżącego z dnia 9 lutego 2025 r.
W wystąpieniu przed Sądem pełnomocnik organu podał, że żądana informacja nie ma przymiotu informacji publicznej, gdyż są to dane o charakterze jednostkowym i represyjnym oraz odnoszą się do konkretnych osób i nie są to działania organu w sensie systemowym. Wskazał także na konieczność ochrony prawa do prywatności. Jego zdaniem po stronie skarżącego, brak było przesłanki interesu publicznego, który uzasadniałby ingerencję w sferę prywatności osób trzecich. Ponadto, według pełnomocnika realizacja żądania skarżącego wymagałaby przeszukania wielu akt spraw wykroczeniowych, ustalenia stanu ich rozpatrzenia, a następnie stworzenia nowego zestawienia, co oznacza konieczność przetworzenia danych w stopniu znacznym. Skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego, ani go nie uprawdopodobnił. Organ zaś nie ma obowiązku tworzenia nowych dokumentów, analiz ani zestawień na potrzeby konkretnego wnioskodawcy. Treść wystąpienia pełnomocnika zawarta została w piśmie, które stanowi załącznik do protokołu rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w szczecinie wskazał co następuje:
Spór w sprawie dotyczy prawidłowości rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 lutego 2025 r. poprzez wydanie przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Komendant Straży Miejskiej Szczecin na tle przepisów u.d.i.p. jest organem obwiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego).
Organ ten upoważniony był również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, gdyż należy zakwalifikować go jako organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, o których mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a.
W kontekście wydawania rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia informacji publicznej należy on bowiem, w ujęciu proceduralnym, do grupy innych niż organy administracji publicznej organów państwowych oraz innych podmiotów, które są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (por. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, pod red. A. Piskorz-Ryń, WKP 2023, do art.17 ).
Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej odpowiednio stosuje się przepisy art. 16 u.d.i.p. Od decyzji o odmowie udostępnienia informacji wydanej przez podmiot, wymieniony w art. 4 ust.1 pkt 4 u.d.i.p. nie przysługuje odwołanie, lecz niemający charakteru dewolutywnego – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy art. 17 ust. 2 u.d.i.p.).
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi od 1 czerwca 2017 r., co do zasady środek o charakterze fakultatywnym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."), stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz strona może również bez składnia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyć na wydaną przez organ decyzję skargę do sądu administracyjnego. Wybór środka zaskarżenia należy do strony. Prawidłowe pouczenie strony, zawarte w decyzji z dnia 19 lutego 2025 r. winno zatem odpowiadać treści art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z akt, decyzja ta zawierała jedynie pouczenie wyłącznie o prawie do ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ. Powyższe Sąd ocenił jako uchybienie, które nie wpłynęło na pozbawienie skarżącego prawa do obrony.
Przechodząc dalej do merytorycznego rozpoznania sprawy podkreślić należy, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności".
W ocenie Sądu, żądana informacja posiada charakter informacji publicznej, gdyż mieści się w zakresie ogólnie pojętych zasad funkcjonowania podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.).
Z chwilą wpłynięcia do organu żądania strony, organ ocenia czy wniosek dotyczy informacji publicznej. Jeżeli żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ zobowiązany jest o tym poinformować stronę. Jeśli żądana informacja jest informacją publiczną, organ ocenia następnie jaki jest jej charakter, czy jest to informacja prosta czy też informacja przetworzona. Jest to konieczne, gdyż determinuje dalsze postępowanie organu. W przypadku gdy jest to informacja prosta, organ zobowiązany jest ją udzielić w drodze czynności materialno-technicznej. Udostępnienie informacji dotyczy informacji będącej w posiadaniu organu.
Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
Informacja publiczna przetworzona to taka, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych.
Podkreślić należy, że składający wniosek o udzielenie informacji publicznej nie ma obowiązku jego uzasadnienia, ani obowiązku wskazania czy żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Obowiązek ustalenia, czy objęta wnioskiem informacja ma taki charakter, ciąży na organach zobowiązanych do jej udostępnienia. Odmowa udostępnienia informacji publicznej może nastąpić tylko wówczas, gdy wnioskodawca nie wykaże interesu publicznego. Na etapie składania wniosku strona nie musi wiedzieć, że żądana przez nią informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jej żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W przypadku gdy organ dojdzie do przekonania, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej winien wezwać stronę do wykazania, iż informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, wyznaczając stronie w tym celu odpowiedni termin. Dopiero brak odpowiedzi strony w wyznaczonym terminie lub dokonanie przez organ oceny, że strona nie wykazała, iż jej żądanie uzasadnione jest szczególnie istotnym interesem publicznym, może być podstawą do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Przy czym to podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi w decyzji odmawiającej udostępnienia informacji wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczyło informacji publicznej o charakterze przetworzonym. W innym przypadku organ musi udostępnić żądaną informację.
Zaznaczyć należy, że organ nie miał wątpliwości, że żądana informacja przez skarżącego jest informacją publiczną, bowiem wydał decyzję o treści odmawiającej jej udostępnienia i uzasadnił to ochroną prywatności osób fizycznych. Z tego powodu, twierdzenie pełnomocnika na rozprawie, że wniosek skarżącego nie dotyczy informacji publicznej, nie jest zasadny.
Według Sądu, standardowy numer rejestracyjny pojazdu składający się z liter i cyfr, nie jest daną osobową, podlegającą ochronie ze względu na prywatność osoby fizycznej. Zdaniem Sądu numer rejestracyjny identyfikuje pojazd, a nie osobę. W tym zakresie stanowisko sądów administracyjnych jest obecnie jednoznaczne (por. wyroki NSA z dnia: 3 listopada 2022 r. o sygn. akt III OSK 1522/21; 14 maja 2021 r. o sygn. akt III OSK 1466/21).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 15 maja 2024 r. o sygn. akt III OSK 4312/21, że informacja o sposobie ukarania nieokreślonej osoby jest informacją publiczną, a jej ujawnienie nie może prowadzić do naruszenia prawa do prywatności.
Skarżący nie domagał się udostępnienia danych o imieniu i nazwisku konkretnych osób. Skarżący nie domagał się również udostępnienia numerów rejestracyjnych danych pojazdów (były one mu już znane).
Sąd uchylił decyzje wydane przez organ, gdyż odmowa udostępnienia informacji publicznej w tym przypadku nie mogła być uzasadniona ochroną prywatności osób fizycznych.
Zdaniem Sądu, organ powinien odczytać wniosek skarżącego w kontekście wcześniejszego jego pisma z dnia 9 lutego 2025 r. i uznać, że żądanie podania informacji publicznej dotyczy wskazania, które z dwóch postępowań, wywołanych zgłoszeniem skarżącego, oznaczonych konkretnym identyfikatorem UD zakończyło się wymierzeniem kary grzywny.
Organ nie kwestionował że żądana informacja jest w jego posiadaniu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany jest uwzględnić ww. wskazania Sądu i ocenić czy wniosek skarżącego dotyczy informacji publicznej prostej, a jeżeli tak, to zobowiązany jest do jej udostępnienia skarżącemu w drodze czynności materialno-technicznej. Jeżeli zaś, jak twierdzi pełnomocnik organu, wniosek dotyczy informacji przetworzonej, organ winien postąpić tak jak wyżej opisano w uzasadnieniu. Niewykazanie we wniosku przez skarżącego szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, w sytuacji gdy organ uważa, że żądanie dotyczy informacji publicznej przetworzonej, nie jest podstawą do odmowy udzielenia informacji publicznej, w sytuacji braku wcześniejszego wezwania strony do jego wykazania. W wydanych decyzjach organ nie dokonał analizy wniosku w tym zakresie.
Pismo skierowane przez organ do skarżącego po wydaniu zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu na rozpoznanie sprawy.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje wydane przez organ.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na rzecz skarżącego zasądzono od organu kwotę 200 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania.
Przywołane orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.