I SA/Sz 219/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznał skargę F. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r. Podstawą nadania rygoru była przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tj. krótszy niż 3 miesiące termin do przedawnienia zobowiązania podatkowego, oraz uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Skarżąca podnosiła, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2017 r. został przedłużony o 54 dni na mocy art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 tzw. ustawy COVID-19, co skutkowałoby przedłużeniem terminu do lutego 2023 r. i brakiem spełnienia przesłanki krótszego niż 3 miesiące terminu do przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając się na uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2023 r. (sygn. akt I FPS 2/22), uznał, że art. 15 zzr ust. 1 ustawy COVID-19 nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Sąd podkreślił, że przepisy te dotyczą prawa administracyjnego, a prawo podatkowe jest odrębną gałęzią prawa. W związku z tym, termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2017 r. upływał z końcem grudnia 2022 r. Sąd stwierdził, że w momencie wydawania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, okres do upływu terminu przedawnienia był krótszy niż 3 miesiące. Ponadto, sąd uznał, że organ prawidłowo uprawdopodobnił, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane z powodu jego wygaśnięcia na skutek przedawnienia, co potwierdził fakt złożenia przez skarżącą odwołania od decyzji wymiarowej, która nie stała się ostateczna przed końcem 2022 r. W konsekwencji, sąd oddalił skargę jako bezzasadną, uznając, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy Ordynacji podatkowej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający