I SA/SZ 196/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w S w sprawie długu celnego, wskazując na konieczność wyjaśnienia roli przewoźnika i głównego zobowiązanego.
Sprawa dotyczyła długu celnego powstałego w wyniku kradzieży towaru objętego procedurą tranzytu. WSA pierwotnie oddalił skargę P S.A., jednak NSA uchylił ten wyrok, wskazując na potrzebę wyjaśnienia roli przewoźnika i głównego zobowiązanego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że organ celny nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, w tym kto był rzeczywistym przewoźnikiem i głównym zobowiązanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznał sprawę ze skargi P S.A. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S dotyczącą długu celnego. W pierwotnym wyroku WSA oddalił skargę, podzielając stanowisko organów celnych o powstaniu długu celnego w przywozie i odpowiedzialności P S.A. jako głównego zobowiązanego w procedurze tranzytu, ze względu na wystawienie karnetu T. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jednak ten wyrok, wskazując na niejasności dotyczące roli przewoźnika (firmy P T SA) oraz konieczność oceny kręgu głównych zobowiązanych, a także brak odniesienia się do przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA uznał skargę za zasadną, uchylając zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że organ celny nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, w tym kto był głównym zobowiązanym w rozumieniu art. 99 § 1 Kodeksu celnego (osoba dokonująca zgłoszenia celnego) oraz kto był rzeczywistym przewoźnikiem towaru. WSA podkreślił, że odpowiedzialność za dług celny nie jest związana wyłącznie z podmiotem, na który wystawiono karnet T, ale może dotyczyć również kolejnego, rzeczywistego przewoźnika.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Odpowiedzialność za dług celny może dotyczyć nie tylko podmiotu, na który wystawiono karnet T, ale także rzeczywistego przewoźnika, który zobowiązany był do wykonania obowiązków procedury tranzytu.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że kluczowe jest ustalenie, kto był głównym zobowiązanym w rozumieniu przepisów, czyli osobą dokonującą zgłoszenia celnego, oraz kto był rzeczywistym przewoźnikiem towaru. Odpowiedzialność nie jest automatycznie przypisana jedynie posiadaczowi karnetu T.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (7)
Główne
k.c. art. 99 § 1
Kodeks celny
k.c. art. 101 § 2
Kodeks celny
k.c. art. 211 § 3
Kodeks celny
k.c. art. 211 § 3 pkt 4
Kodeks celny
p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt lit. c
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
Ord.pod. art. 122
Ordynacja podatkowa
p.p.s.a. art. 152
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niewyjaśnienie przez organ celny roli przewoźnika i głównego zobowiązanego. Konieczność odniesienia się do przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych.
Godne uwagi sformułowania
nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy kto był głównym zobowiązanym w rozumieniu art. 99§ 1 Kodeksu celnego kto był rzeczywistym przewoźnikiem towaru
Skład orzekający
Marian Jaździński
przewodniczący
Kazimiera Sobocińska
sprawozdawca
Marzena Kowalewska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących odpowiedzialności za dług celny w procedurze tranzytu, zwłaszcza w kontekście roli przewoźnika i głównego zobowiązanego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji kradzieży towaru w trakcie tranzytu i interpretacji przepisów celnych z okresu sprzed nowelizacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy odpowiedzialności za dług celny i kradzieży towaru, co może być interesujące dla branży logistycznej i prawników specjalizujących się w prawie celnym. Wyjaśnia złożone kwestie odpowiedzialności.
“Kto odpowiada za skradziony towar w tranzycie? Sąd wyjaśnia zasady ustalania długu celnego.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Sz 196/05 - Wyrok WSA w Szczecinie Data orzeczenia 2005-05-19 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2005-03-23 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie Sędziowie Kazimiera Sobocińska /sprawozdawca/ Marian Jaździński /przewodniczący/ Marzena Kowalewska Symbol z opisem 6305 Zwrot należności celnych Hasła tematyczne Celne prawo Skarżony organ Dyrektor Izby Celnej Treść wyniku Uchylono zaskarżoną decyzję Powołane przepisy Dz.U. 1997 nr 137 poz 926 art. 122 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Dz.U. 1997 nr 23 poz 117 art. 99 par. 1, art. 211 par. 3 pkt 4 Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 145 par. 1 pkt lit. c, art. 152 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w S w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska 5 Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. sprawy ze skargi P S.A. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie długu celnego 1. u c h y l a zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w S wyrokiem z [...] oddalił skargę P SA w W od decyzji Dyrektora Izby Celnej w S z [...]. w przedmiocie długu celnego. Przytoczono w uzasadnieniu wyroku następujący stan faktyczny: w dniu [...] w Urzędzie Celnym w K objęto procedurą tranzytu towar przeznaczony dla odbiorcy na U, który przedstawiono następnie w Urzędzie Celnym w S i zarejestrowano w ewidencji pod numerem [...]. Towar był przewożony przez firmę przewozową P T SA z siedzibą w B pod osłoną karnetu [...] wystawionego na P SA w W i miał być przedstawiony w Urzędzie Celnym w D w terminie do [...]. Z powodu kradzieży środka przewozowego wraz z towarem dokonanej w nocy z [...]. w K towar nie został dostarczony do wskazanego urzędu celnego. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podzielił stanowisko organów celnych, że w przedstawionych okolicznościach powstał dług celny w przywozie /art. 211 § 1 Kodeksu celnego/, za który odpowiedzialność ponosi P SA jako główny zobowiązany i uprawniony w procedurze tranzytu /art. 99 § 1 i art. 101 § 2 i 2 kodeksu celnego/, gdyż na podmiot ten wystawiony został karnet T, a tym samym obciążał go wynikający z art. 21 Konwencji T obowiązek przedstawienia towaru w wyznaczonym terminie we wskazanym urzędzie celnym. Nie wykonanie tego obowiązku skutkuje odpowiedzialnością za dług celny na podstawie art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego. Na skutek skargi kasacyjnej P SA , Naczelny Sąd Administracyjny w W wyrokiem z dnia [...] sygn. [...] uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na nie wyjaśnienie roli przewoźnika, którym była firma przewozowa P T SA w B. Podmiot ten zarówno w karnecie T w poz. [...] jak i w międzynarodowym liście przewozowym [...] w poz. [...] został określony jako kolejny przewoźnik i list ten podpisał /[...]/, należało więc ocenić, jaki jest krąg głównych zobowiązanych i czy odpowiedzialność za dług można łączyć tylko z posiadaniem karnetu T. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym na związek pomiędzy regulacjami art. 21 Konwencji T i art. 101 § 1 i 2 Kodeksu celnego określającymi kto jest uprawniony do korzystania z procedury tranzytu i jakie ma obowiązki główny zobowiązany, które to pojęcie definiuje art. 99 § 1 K.c., jako osobę dokonującą zgłoszenia celnego. Za istotną wadę postępowania NSA uznał brak odniesienia się do treści rozporządzenia Ministra Finansów z 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /Dz.U. Nr 117,poz. 1250 ze zm./ wydanego na podstawie art. 97 § 5 Kc i w oparciu o Konwencję z Interlaken jak i Konwencję TIR oraz Konwencję CMR. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono istotnych okoliczności sprawy /art. 122 Ordynacji podatkowej/ i nie dało się tego uzupełnić ponieważ organ odwoławczy w toku ponownego postępowania sądowego nie wypowiedział się w odniesieniu do zagadnień poruszonych w uzasadnieniu wyroku kasacyjnego NSA, ograniczając się do wniosku o oddalenie skargi. Zatem konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji celem wyjaśnienia zagadnień poruszonych w uzasadnieniu wyroku NSA i ustalenia, kto był głównym zobowiązanym w rozumieniu art. 99§ 1 Kodeksu celnego, a więc osobą dokonującą zgłoszenia celnego, oraz kto był rzeczywistym przewoźnikiem towaru: firma przewozowa P T SA w B czy też skarżący P SA w W Wbrew stanowisku zaskarżonej decyzji odpowiedzialność za dług celny na podstawie art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego nie jest związana wyłącznie z podmiotem, na który karnet T został wystawiony. Odpowiedzialność ta może dotyczyć kolejnego, rzeczywistego przewoźnika – posiadacza karnetu zobowiązanego do wykonania obowiązków procedury tranzytu. Stanowisko takie zajął NSA w wyroku z [...]. [...] Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie wyjaśnienie w/w istotnych w sprawie okoliczności co do tego kto był rzeczywistym przewoźnikiem towaru pod osłoną karnetu T odpowiedzialnym za niedostarczenie towaru do urzędu celnego przeznaczenia z uwzględnieniem wskazanych przez NSA przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. Z tych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy o p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.