I SA/Sz 171/07

I SA/Sz 171/07 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2007-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Krystyna Zaremba /sprawozdawca/
Zygmunt Chorzępa /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 202/08 - Wyrok NSA z 2009-07-30
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 2  ust. 1  pkt 3  art. 1a  ust. 1  pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 3  pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2007 r. sprawy ze skargi "E" Spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "E" Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy D. określił "E. – E." Sp. z o.o. z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2006r. od nieruchomości położonej w C. w wysokości 1.559.068,29 zł w tym od budowli w wysokości 1.559.068,20 zł i od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 73,71 zł.
W uzasadnieniu decyzji podano, że w złożonej deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2006r. Spółka wykazała podatek w wysokości 472.947,00 zł, w tym od budowli, których wartość podatnik określił na kwotę 23.643.780,00 zł – w wysokości 472.876,00 zł, a od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 73,71 zł.
Z uwagi na powzięte wątpliwości, co do prawidłowości ustalenia zobowiązania podatkowego, wezwano Spółkę do złożenia wyjaśnienia, a następnie wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe.
W ocenie organu I instancji konieczne było wyjaśnienie kwestii wartości budowli podlegających opodatkowaniu, czyli siłowni (elektrowni) wiatrowych. Spółka uwzględniła bowiem w deklaracji podatkowej wartość tylko niektórych elementów siłowni wiatrowych tj. fundamenty, drogi, połączenia energetyczne, maszty (wieże) wraz z montażem, a pominęła wartość pozostałych elementów tj. urządzeń technicznych, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Odwołując się do przepisów art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003r. oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r, - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) Wójt Gminy stwierdził, że siłownie wiatrowe stanowią funkcjonalną całość, na którą składają się obiekty budowlane (m.in. fundamenty, maszty, drogi) oraz urządzenia budowlane związane z tymi obiektami, zapewniające możliwość ich wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem, np. połączenia energetyczne, gondole z umieszczonymi w nich urządzeniami, skrzydła.
Wymienione powyżej obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane, zdaniem organu I instancji, stanowią łącznie całość użytkową i jako takie spełniają funkcję, dla których zostały wzniesione. Całości takiej nie stanowią poszczególne elementy siłowni, które oddzielnie nie dają możliwości ich użytkowania. Zmiana definicji budowli dokonana ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163 poz. 1364) polegająca na dodaniu w przepisie art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane elektrowni wiatrowych jako urządzeń technicznych – nie ma wpływu na sposób interpretacji pojęcia elektrownie wiatrowe na gruncie prawa podatkowego. Przedmiot opodatkowania określony w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ma szerszy zakres niż definicja budowli wynikająca z ustawy – Prawo budowlane. Obejmuje ona bowiem również urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Dlatego z uwagi na powyższe, Wójt Gminy D. na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 8 poz. 60) określił wysokość zobowiązania Spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2006r. w kwocie 1.559.142,00 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę 79.957.101,77 zł, którą wskazano w deklaracji z dnia 17 lutego 2003r. oraz w piśmie z dnia 24 lutego 2003r. Przy określeniu w/w zobowiązania przyjęto stawkę 2% wartości. Jednocześnie organ I instancji podał, że za podstawę opodatkowania gruntu przyjęto wielkość wskazaną w deklaracji z dnia 20 stycznia 2006r. oraz stawkę podatku w wysokości 0,63 za 1 m2.
"E. – E." Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie od decyzji Wójta Gminy D., zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 oraz art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 1b, pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 163 poz. 1364) poprzez błędną wykładnię.
Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006r. w wysokości wykazanej w złożonej deklaracji lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia – Spółka podniosła, że w związku z nowelizacją ustawy – Prawo budowlane i uznaniem siłowni wiatrowych za urządzenia techniczne, jako budowle opodatkowane mogą być jedynie części budowlane siłowni wiatrowych. Na poparcie swojego stanowiska, odwołująca przedłożyła m.in. odpisy : pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 17 sierpnia 2005r., pisma Ministerstwa Finansów z dnia 28 września 2005r.
W odwołaniu zarzucono ponadto naruszenie przepisów art. 122, 123 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielając stanowisko i argumentację Wójta Gminy D., że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi wartość całej siłowni wiatrowej, a nie jej poszczególnych elementów takich jak fundament czy maszt, o co wnosi Spółka, w uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podkreśliło, że zmiana art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie zmieniła definicji budowli zawartej w art. 1a ust. 2 pkt b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
W rozumieniu prawa budowlanego budowla jest obiektem budowlanym stanowiącym całość techniczno użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1a ustawy – Prawo budowlane). Urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 tej ustawy są m.in. urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Definicja obiektu budowlanego będącego budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi być, zdaniem Kolegium, odczytywane łącznie z kolejnymi definicjami zawartymi w prawie podatkowym i prawie budowlanym. Definicja budowli w pojęciu prawa budowlanego jest niewątpliwie szersza niż definicja tego pojęcia wynikająca z samego tylko prawa budowlanego. W prawie podatkowym kładzie się nacisk na przeznaczenie budowli i możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z tym przeznaczeniem. Budowla musi być związana z prowadzeniem działalności gospodarczej aby mogła stać się przedmiotem opodatkowania. Następnie musi stanowić taką całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, które pozwalają ją wykorzystać zgodnie z przeznaczeniem. Siłownia wiatrowa stanowi funkcjonalną całość, na które składają się zarówno części budowlane (np. fundamenty) oraz urządzenie techniczne zapewniające możliwość ich wykorzystywania zgodnie z przeznaczeniem, jakim jest wytwarzanie energii elektrycznej. Cel ten można osiągnąć tylko przy pomocy wszystkich elementów siłowni razem wziętych, dlatego w rozumieniu prawa podatkowego budowlą są również składające się na nią urządzenia i instalacje. W świetle prawa energetycznego siłownia jest elektrownią, czyli budowlą wykorzystywaną bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej. Jest ogniwem sieci elektroenergetycznej, z którą jest integralnie połączona. Wytwarzanie energii elektrycznej jest podstawowym przeznaczeniem siłowni wiatrowej i nie można przyjąć, że taką funkcję spełniają same tylko fundamenty, a gondola z urządzeniami przetwarzającymi energię wiatru w energię elektryczną i wirnik ze skrzydłami, które źródło energii (wiatr) przychwytują – nie spełniają. Dlatego siłownia wiatrowa, przed zmianą przepisów budowlanych, stanowiła, a po ich zmianie nadal stanowi wraz z fundamentem, masztem całość techniczno – użytkową. Dodanie w katalogu budowli "siłowni wiatrowych" jako urządzeń technicznych, niczego nie zmieniło. We wcześniejszym brzmieniu tego przepisu nie były one wymienione w tym katalogu, co nie znaczy, że nie istniały i nie były urządzeniami technicznymi. Otóż były tyle, że w świetle prawa podatkowego, jako element całości, której przeznaczeniem jest wytworzeniami energii elektrycznej, zatem były i nadal są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Reasumując, Kolegium nie podziela argumentacji odwołującej się Spółki, ani nie znalazło podstaw do przyjęcia za uzasadnione stanowiska organów, których pisma przedłożono.
Organ odwoławczy stwierdził również, że zarzut naruszenia przepisów postępowania jest nieuzasadniony skoro Spółka została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, a przed wydaniem decyzji Wójt wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.
W skardze na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, "E. – E." Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając, że zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm.), art. 3 pkt 1b, pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016) i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163 poz. 1364), poprzez błędny wykładnię oraz z naruszeniem prawa procesowego tj. art. 122, 123 § 1 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że po wejściu w życie w dniu 26 września 2006r. ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163 poz. 1364) zmieniającej brzmienie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – elektrownia (siłownia wiatrowa) jest urządzeniem technicznym i w związku z tym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowej, a nie cała budowla.
Odnosząc się do stanowiska organów podatkowych, że powyższe nowelizacja nie zmieniła definicji budowli zawartej w art. 1a ust. 2 pkt b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) stanowiącym, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem skarżąca stwierdziła, że z w/w przepisu wynika jednoznacznie, że zapewnienie możliwości użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem dotyczy wyłącznie urządzenia budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.
Art. 3 pkt 9 prawa budowlanego stanowi, że urządzenia budowlane są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczeniu lub gromadzeniu ścieków, jak też przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Obiektem budowlanym są budowle, a więc w tym przypadku części budowlane elektrowni wiatrowych (fundament i maszt). Jeśli więc podstawimy powyższy opis w miejsce pojęcia obiekt budowlany otrzymany definicję urządzeniami budowlanymi są urządzenia techniczne związane z częściami budowlanymi urządzeń technicznych, zapewniające możliwość użytkowania części budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, jak też przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Organy podatkowe obu instancji za urządzenia techniczne uznały gondolę, silnik i skrzydła, natomiast Prawo budowlane uznaje jednoznacznie za urządzenia techniczne samą elektrownię wiatrową. Nie da się jednak zdaniem Spółki zbudować logicznej definicji, zgodnie z którą urządzeniem technicznym była jednocześnie zarówno elektrownia wiatrowa, jak i jej część.
W opisanej powyżej legalnej definicji zawartej w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego w miejsce pojęcia urządzenie techniczne musimy konsekwentnie postawić albo pojęcie "elektrownia wiatrowa", zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, albo gondola, silniki śmigła. Przyjęcie tej ostatniej interpretacji wyklucza zatem logiczne brzmienie definicji. Natomiast przyjmując zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, że elektrownia wiatrowa jest urządzeniem technicznym, nie możemy uznać jej elementów za urządzenia budowlane. Wówczas bowiem urządzenia techniczne składały się z części budowlanych i urządzeń technicznych związanych z tymi częściami budowlanymi, zapewniającymi użytkowanie tychże części budowlanych zgodnie z przeznaczeniem (przeznaczeniem części budowlanych). W związku z tym jedyną logiczną wykładnią tego przepisu częściami budowlanymi w przypadku elektrowni wiatrowej – są urządzenia techniczne takie jak drogi i ogrodzenia, związane z częściami budowlanymi innego urządzenia technicznego, jakim jest elektrownia wiatrowa. Urządzenia budowlane zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego służą do korzystania z obiektu budowlanego (a więc części budowlanych urządzenia technicznego) a nie samego urządzenia technicznego.
Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (czyli części budowlane elektrowni wiatrowej) oraz nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury jak również urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (a więc urządzenie techniczne umożliwiające korzystanie z części budowlanych elektrowni wiatrowych), które zapewnia możliwość użytkowania obiektu (czyli części budowlanych elektrowni wiatrowych) zgodnie z jego przeznaczeniem.
Z powyższego zatem wynika, zdaniem skarżącej, że ani elektrownia wiatrowa, ani też gondola, silnik i śmigła (nie są to urządzenia techniczne umożliwiające korzystanie z części budowlanych elektrowni zgodnie z ich przeznaczeniem) nie są ani budowlami ani urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. O całości funkcjonalnej, czyli możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem zgodnie z art. 1a ust. 2 w/w ustawy, na co powołują się organy podatkowe – można mówić dopiero w sytuacji, gdy mamy do czynienia z budowlami lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, który to warunek – nie jest spełniony w niniejszej sprawie. Gdyby całe elektrownie wiatrowe były budowlami, ustawodawca :
a/ nie określałby ich terminem urządzeń technicznych,
b/ nie stwierdzałby dodatkowo, że budowlami są części budowlane elektrowni.
W skardze zaznaczono ponadto, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania, którego celem byłoby wyjaśnienie czy przedmiotowe urządzenie mogą być wykorzystywane w inny sposób, niż tylko urządzenie siłowni wiatrowej, czy też nie, czym organ naruszył przepisy art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Dokładna analiza dokumentacji technicznej załączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, prowadzi do wniosku, że konstrukcja elektrowni wiatrowej złożona jest z dwóch odrębnych części :
a/ zabetonowanego fundamentu wraz z wieżą ze specjalnym elementem służącym do połączenia z gondolą oraz
b/ samodzielnie pracującego urządzenia przekształcającego energię wiatru w energię mechaniczną przekazywaną do generatora.
Część wskazana w punkcie b/ jest łatwo demontowalna i przewidziana do przeniesienia w inne miejsce np. o bardziej korzystnych warunkach związanych z kierunkami oddziaływania wiatru. W konsekwencji, ta część elektrowni wiatrowej tj. gondola (zawierająca generator, skrzynię biegów, wirnik, komputer sterujący, transformator, rozdzielnię energetyczną, instalację alarmową i instalację zdalnego sterowania) wraz z łopatkami wirnika nie może stanowić ustroju o trwałym związaniu z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W opinii ekspertów część ta w ogóle nie jest obiektem budowlanym. Elementy składające się na omawianą w punkcie b/ część elektrowni wiatrowej nie stanowią również urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy powtórzył, że elektrownia wiatrowa jako całość techniczno – użytkowa podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od wartości wszystkich elementów takiego obiektu, a nie jedynie fundamentu, masztu wraz z montażem, dróg oraz połączeń energetycznych. Każde pojedyncze urządzenie składające się na elektrownię wiatrową samo w sobie nie jest urządzeniem budowlanym, ale jako całość składają się one na budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, którą jest elektrownia wiatrowa. Budowla ta, o ile jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko skarżącej Spółki, że nowelizacja prawa budowlanego, która weszła w życie 26 września 2005r. pozwala na odpowiedź, czy elektrownia wiatrowa lub jej część jest jednym z rodzajów budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane, urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 w/w ustawy, albo innym rodzajem obiektu lub urządzenia.
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Art. 1a ust. 1 pkt 2 w/w ustawy stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wiążące dla oceny, czy na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dany obiekt jest obiektem budowlanym oraz czy obiekt ten jest budynkiem, czy budowlą, są zatem przepisy prawa budowlanego. Do dnia 25 września 2005r. na podstawie art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) przez budowlę należało rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, tunele, przepusty techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym, części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Poza sporem jest, że elektrownia (siłownia) wiatrowa jest obiektem przetwarzającym energię wiatru oraz, że składa się ona z fundamentu, masztu, gondoli wraz z generatorem, wirnikiem, skrzynią biegów, komputerem sterującym, transformatorem, rozdzielnią energetyczną, instalacją alarmową i instalacją zdatnego sterowania.
Wobec przytoczonego wyżej brzmienia art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązującego do dnia 25 września 2005r. spornym była kwestia czy elektrownia (siłownia) wiatrowa wraz z fundamentem stanowi urządzenie energetyczne czy jest budowlą.
W orzecznictwie sądowo – administracyjnym przyjęto stanowisko, że elektrownia wiatrowa jest całość techniczno – użytkowa podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od wartości wszystkich elementów takiego obiektu, ponieważ każde pojedyncze urządzenie składające się na elektrownię wiatrową samo w sobie nie jest urządzeniem budowlanym, ale jako całość składają się one na budowlaną w rozumieniu prawa budowlanego oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 stycznia 2006r. sygn. akt I SA/Sz 882/04). Zagadnienie to zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Natomiast jak wspomniano na wstępie, od dnia 26 września 2005r. art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego uzyskał nowe brzmienie. Zmianę wprowadzono na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw – (Dz.U. Nr 103 poz. 1364).
Obecnie pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (...), a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Z przepisu tego wynika, zdaniem Sądu jednoznacznie, że elektrownia wiatrowa nie jest budowlą, tylko urządzeniem technicznym, a jako budowlę należy traktować jedynie części budowlane elektrowni jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową czyli fundament i maszt.
Dlatego z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, w zw. z art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.