I SA/Sz 167/25

I SA/Sz 167/25 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura /sprawozdawca/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Wiesława Achrymowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par 1, art. 145 par 1, art. 151, art. 119 par 3, art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 18, art. 110u par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 58
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
w S. (DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. (organ I instancji, organ egzekucyjny) z dnia 8 października 2024 r. nr 3215-SEE-3.7112.5.2023 o odmowie przywrócenia W. K. (zobowiązany, skarżący, strona) terminu do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny nr [...] położony w S. przy ul. [...] nr KW [...] wraz z udziałem [...] w częściach wspólnych budynku i w prawie własności działki nr KW [...] - będący własnością E. K. i W. K..
Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego
w S., prowadzący egzekucję z majątku zobowiązanego, zawiadomieniem
z dnia 4 sierpnia 2023 r. zajął lokal mieszkalny nr [...] położony w S., przy ul. [...], stanowiący odrębną nieruchomość, której właścicielami na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej są zobowiązany i jego żona E. K..
Organ I instancji doręczył zobowiązanemu zawiadomienie z dnia 1 marca
2024 r. o oględzinach nieruchomości zaplanowanych na dzień 26 marca 2024 r., godz. 11.00.
W piśmie z dnia 20 marca 2024 r. zobowiązany poinformował organ I instancji, że nie udziela zgody na oględziny z uwagi na chorobę i brak możliwości wzięcia udziału w oględzinach.
Organ I instancji przeprowadził w dniu 26 marca 2024 r. oględziny przedmiotowej nieruchomości.
W dniu 26 czerwca 2024 r. organ I instancji doręczył zobowiązanemu zawiadomienie z dnia 21 maja 2024 r. o terminie opisu i oszacowania nieruchomości, podając, że czynności te zaplanowane są na dzień 25 czerwca 2024 r., godz. 10.00. Organ pouczył zobowiązanego o tym, że stawiennictwo nie jest obowiązkowe oraz
o tym, że w terminie 14 dni od 25 czerwca 2025 r. każdy uczestnik postępowania może złożyć zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
W dniu 25 czerwca 2024 r. organ egzekucyjny sporządził protokół opisu
i oszacowania nieruchomości. Jak wynika z jego treści, zobowiązany nie był obecny przy ww. czynnościach organu; opis i oszacowanie wartości nieruchomości zakończono 25 czerwca 2024 r. o godzinie 10.21. W protokole zawarto pouczenie o tym, że do opisu i oszacowania wszyscy uczestnicy postępowania mogą wnieść zarzuty w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
W piśmie z dnia 26 czerwca 2024 r. organ I instancji poinformował zobowiązanego o tym, że 25 czerwca 2024 r. ukończono opis i oszacowanie wartości nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny nr [...] położony w S. przy ul. [...] będący własnością zobowiązanego. Wraz z ww. pismem doręczono zobowiązanemu w dniu 1 lipca 2024 r. protokół opisu i oszacowania nieruchomości oraz sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy określający wartość rynkową lokalu (zwrotne potwierdzenie odbioru k.14 administracyjnych akt sprawy).
Zobowiązany złożył do organu I instancji dopiero w dniu 16 lipca 2024 r. (data nadania) skargę na opis i oszacowanie nieruchomości lokalowej położonej przy ul.
[...]
Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2024 r. (doręczonym 13 sierpnia 2024 r.) organ I instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów do opisu
i oszacowania wartości nieruchomości.
Wraz z zażaleniem na to postanowienie, zobowiązany złożył jednocześnie do organu I instancji, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na opis
i oszacowanie przedmiotowej nieruchomości.
Wnosząc o przywrócenie terminu, zobowiązany wskazał, że został pouczony przez organ w piśmie otrzymanym w dniu 2 lipca 2024 r. o prawie do wniesienia zarzutów w terminie 14 dni, to jest do dnia 16 lipca 2024 r. Zdaniem zobowiązanego, w piśmie otrzymanym 2 lipca 2024 r. nie było informacji, że skargę trzeba wnieść w terminie krótszym, tj. do dnia 9 lipca 2024 r. ani o tym, że termin należy liczyć od dnia zakończenia opisu.
Postanowieniem z dnia 11 września 2024 r. DIAS utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie organu I instancji z dnia 8 sierpnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów.
Następnie, organ I instancji postanowieniem z dnia 8 października 2024 r.
nr 3215-SEE-3.7112.5.2023 odmówił przywrócenia zobowiązanemu terminu do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny nr [...] położony w S. przy ul. [...] nr KW [...] wraz z udziałem [...] w częściach wspólnych budynku i w prawie własności działki nr KW [...] - będący własnością E. K. i W. K..
Organ ten wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, że pouczył zobowiązanego w pismach z dnia 21 maja 2024 r. oraz 26 czerwca 2024 r. o tym, że zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania, tj. od dnia 25 czerwca 2024 r.
Stwierdził, że zobowiązany nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości.
W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o przywrócenie terminu, powtórzył argumentację przedstawioną we wniosku o przywrócenie terminu.
Zaskarżonym postanowieniem DIAS utrzymał w mocy opisane wyżej postanowienie organu I instancji z dnia 8 października 2024 r.
Organ przywołał w uzasadnieniu treść art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. - k.p.a.), w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 . o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – u.p.e.a.), art. 110u § 1 u.p.e.a. i wyjaśnił, że organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że zobowiązany został dwukrotnie prawidłowo pouczony o terminie do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania oraz o zdarzeniu, od którego ten termin będzie liczony. Pierwszy raz w zawiadomieniu z 21.05.2024 r. - doręczonym zobowiązanemu 6.06.2024 r., po raz drugi w protokole z 25.06.2024 r., doręczonym zobowiązanemu 1.07.2024 r. Organ odwoławczy ocenił pouczenie jako precyzyjne i wyczerpujące. Nie pozostawiało ono żadnych wątpliwości zarówno odnośnie terminu jak i przysługującego środka prawnego.
W ocenie DIAS, zobowiązany wykazał brak należytej staranności w zakresie dochowania terminu procesowego, mylne odczytanie pouczenia, które zawierało prawidłową treść i dotarło do zobowiązanego dwukrotnie - za każdym razem przed upływem terminu na zaskarżenie - nie może uzasadniać braku winy.
DIAS wskazał nadto na jednolity pogląd orzecznictwa sądowego odnośnie do tego, że zobowiązany nie ma obowiązku uczestniczenia w czynności sporządzenia protokołu z opisu i oszacowania. W sytuacji, gdy zobowiązany zdecydował się na brak osobistego udziału w końcowych czynnościach opisu i oszacowania nieruchomości poprzez spisanie protokołu, to do niego należało ustalenie, jak czynność ta się zakończyła. Może się bowiem zdarzyć, że protokół dotrze do wiadomości zobowiązanego już po upływie terminu na złożenie zarzutów, w przypadku awizowania korespondencji. Jednak samo doręczenie stronie protokołu opisu i oszacowania w świetle art. 110u § 1 u.p.e.a, pozostaje bez wpływu na bieg ustawowego terminu określonego w tym przepisie. Termin ten biegł zgodnie z pouczeniem przedstawionym w zawiadomieniu z 21.05.2024 r.
Początek biegu terminu na zaskarżenie zobowiązany błędnie oparł na dniu,
w którym otrzymał protokół opisu i oszacowania. Nie jest prawdą, że zawiadomienie zawierało pouczenie, że zarzuty można wnieść do 16.07.2024 r.
Z tego względu, w rozpoznawanej sprawie nie można mówić zdaniem DIAS o braku winy w uchybieniu terminu. O jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059).
W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący zarzucił naruszenie prawa, nie odniesienie się do argumentów wskazanych w zażaleniu.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia (omyłkowo wskazał, że zaskarżył do sądu decyzję) w całości i przywrócenie terminu do wniesienia zarzutu do opisu i oszacowania nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny nr [...] położony w S. przy ul. [...].
Zarzucił brak odniesienia się do argumentów wskazanych w zażaleniu.
Podał, że na podstawie operatu szacunkowego z 6 maja 2024 r. organ egzekucyjny 25 czerwca 2024 r. dokonał opisu i oszacowania wskazanej nieruchomości. Na tę okoliczność organ sporządził protokół. W czynności uczestniczyli wyłącznie pracownicy organu egzekucyjnego. Odpis protokołu opisu i oszacowania z 25 czerwca 2024 r. wraz z operatem szacunkowego organ egzekucyjny doręczył skarżącemu w formie tradycyjnej dnia 2.07.2024 r. W końcowej części protokołu na stronie 4 organ podał, że "opis i oszacowanie nieruchomości zakończył 25.06.2024 r. o godzinie 10:21". Nieco wyżej, w pouczeniu podał, że "Do opisu i oszacowania wszyscy uczestnicy postępowania mogą wnieść zarzuty w terminie 14 dni od ukończenia opisu i oszacowania".
Skarżący wyjaśnił dalej, że pismem nadanym na poczcie 16 lipca 2024 r. złożył zarzuty do opisu i oszacowania nieruchomości. Wniósł o uchylenie czynności opisu i oszacowania dokonanej 25 czerwca 2024 r. oraz przeprowadzenie ponownego oszacowania. Podniósł, że biegły dokonał oględzin lokalu bez udziału skarżącego i bez możliwości wniesienia uwag. Biegły za podstawę wyceny lokalu mieszkalnego nie przyjął cen rynkowych obowiązujących w centrum Miasta S., co powoduje zaniżenie ceny nieruchomości, oraz że składowe wyceny nie są kompletne.
Skarżący przywołał przedstawioną już wyżej argumentację podniesioną we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów. Skarżący nadal wskazuje, że w skierowanych do niego pismach organu było zawarte pouczenie o tym, że zarzuty można wnieść w terminie 14 dni, to jest do dnia 16 lipca 2024 r., co też uczynił. W piśmie tym nie było w jego ocenie informacji, że zarzuty trzeba wnieść w terminie krótszym, tj. do dnia 9 lipca 2024 r., oraz że termin ten należy liczyć od dnia zakończenia opisu.
Dalej skarżący przywołał treść art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.
i stwierdził, że nie z jego winy w zawiadomieniu z 26 czerwca 2024 r. (skarżący omyłkowo wskazał datę 25 maja 2024 r.) o zakończeniu czynności, nie było operatu opisu i oszacowania, nie mógł się odwołać od czegoś, czego nie otrzymał.
Operat opisu i oszacowania otrzymał dopiero 2.07.2024 r. i od tej daty liczył 14 dni na odwołanie.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia
w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stało się postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia przez zobowiązanego zarzutów .
Przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności, sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej wykazała, że jest ono zgodne z prawem. Brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Podstawę prawną wydanego w sprawie postanowienia stanowił przepis art. 58 k.p.a., w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). W przywołanym przepisie zamieszczono przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, żeby wniosek mógł zostać uwzględniony. Osoba zainteresowana przywróceniem terminu powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 331).
Sąd na wstępie wskazuje, że prawomocnie stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości. Opisane wyżej postanowienie DIAS z dnia 11 września 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 8 sierpnia 2024 r. zostało zaskarżone do sądu, a WSA
w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2025r. sygn. akt I SA/Sz 680/24 oddalił skargę.
Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że Skarżący jako okoliczność mającą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości wskazał na brak prawidłowego pouczenia o tym, od kiedy należy liczyć termin na wniesienie zarzutów, brak pouczenia, że zarzuty należy wnieść w terminie do 9 lipca 2024 r.
Przypomnieć w tym miejscu wypada, że stosownie do art. 110u § 1 zd. 1 u.p.e.a. zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości mogą być wnoszone przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący został dwukrotnie prawidłowo pouczony przez organ egzekucyjny o terminie do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania oraz o zdarzeniu, od którego ten termin będzie liczony. Pierwszy raz w zawiadomieniu z 21.05.2024 r. - doręczonym zobowiązanemu 6.06.2024 r. (k. 12 – 13 administracyjnych akt sprawy), po raz drugi w protokole z 25.06.2024 r., doręczonym zobowiązanemu 1.07.2024 r. (k. 14 – k. 17 administracyjnych akt sprawy). Wraz z protokołem z 25 czerwca 2024 r. doręczono skarżącemu w dniu 1 lipca 2024 r. informację w piśmie z dnia 26 czerwca 2024 r. o tym, że 25 czerwca 2024 r. ukończono opis i oszacowanie wartości nieruchomości (k.17 akt administracyjnych).
Przechodząc zatem do oceny spełnienia przesłanek z art. 58 k.p.a., którymi są: wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniesienie tego wniosku w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednoczesne z wniesieniem wniosku dopełnienie czynności, dla której określony był termin oraz uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, sąd również stwierdził, że skarżący nie spełnił warunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.
Należy przypomnieć, że instytucja przywrócenia terminu jest stosowana w wyjątkowych sytuacjach. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar czy nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1096/11; z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1459/09; z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt II OZ 849/10, z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1397/05).
Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15). W skardze jednak nie wykazano, aby tego rodzaju okoliczności wystąpiły.
Jednocześnie odnotowania wymaga, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, także m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GZ 599/17, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 10/14).
Tymczasem skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o prawie, trybie
i terminie złożenia zarzutów, przyjął, że termin do wniesienia zarzutów upływa 16 lipca 2024 r. twierdząc nadto, wbrew temu co wynika wprost z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że organ pouczył skarżącego o tym, że zarzuty można wnieść
w terminie do 16 lipca 2024 r.
W ocenie Sądu, powołanie się skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu na nieprawidłowe, błędne w jego ocenie pouczenie organu o terminie na dokonanie przedmiotowej czynności, jest nieuzasadnione i nie może osiągnąć zamierzonego przez skarżącego skutku.
Wskazać należy, że z akt sprawy wynika w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że pouczenie organu było prawidłowe i czytelne.
W tym miejscu przypomnieć wypada, że w dniu 26 czerwca 2024 r. organ
I instancji doręczył zobowiązanemu zawiadomienie z dnia 21 maja 2024 r. o terminie opisu i oszacowania nieruchomości, podając, że czynności te zaplanowane są na dzień 25 czerwca 2024 r., godz. 10.00. Organ pouczył zobowiązanego o tym, że "Stawiennictwo nie jest obowiązkowe. W terminie 14 dni od 25 czerwca 2024 r. każdy uczestnik postępowania może złożyć zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.". Nadto organ przywołał w podstawie prawnej zawiadomienia z dnia 21 maja 2024 r. treść art. 110u § 1 u.p.e.a.
Dodatkowo, wraz z doręczeniem skarżącemu w dniu 1 lipca 2024 r. protokołu opisu i oszacowania nieruchomości oraz operatu szacunkowego określającego wartość rynkową lokalu, organ egzekucyjny poinformował zobowiązanego, że "25 czerwca 2024 r. ukończyliśmy opis i oszacowanie wartości nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny numer [...] położony w S. przy ul. [...], numer [...], będącej Państwa własnością".
Wszystko powyższe pozwalało na dokonanie przez skarżącego w dniu 1 lipca 2024 r. (po otrzymaniu informacji o zakończeniu opisu i oszacowania nieruchomości), nie wymagającego skomplikowanych obliczeń ustalenia, że od dnia 25 czerwca 2024 r. rozpoczyna bieg 14 dniowy termin do wniesienia zarzutów, który upłynie 9 lipca 2024 r.
W zaskarżonym rozstrzygnięciu DIAS, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo odniósł się do argumentacji skarżącego, przedstawionej we wniosku o przywrócenie terminu, a następnie powtórzonej w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.
W ocenie Sądu prawidłowo ocenił DIAS, że zobowiązany wykazał brak należytej staranności w zakresie dochowania terminu procesowego. Trafnie stwierdził, że mylne odczytanie pouczenia, które zawierało prawidłową treść i dotarło do zobowiązanego dwukrotnie - za każdym razem przed upływem terminu na zaskarżenie - nie może uzasadniać braku winy.
Skarżący nie przywołał przy tym żadnej innej argumentacji mogącej podlegać ocenie pod kątem przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a.
Reasumując Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy odmówił przywrócenia terminu. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 58 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na treść art. 119 pkt 3 p.p.s.a., stosownie do którego sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).