I SA/Sz 141/26 - Wyrok WSA w Szczecinie Data orzeczenia 2026-06-24 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2026-03-26 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie Sędziowie Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /przewodniczący/ Bolesław Stachura Wiesława Achrymowicz /sprawozdawca zdanie odrebne/ Symbol z opisem 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych Hasła tematyczne Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych Skarżony organ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2025 poz 132 art. 155, art. 33 par. 2 pkt 3 Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.) Dz.U. 2025 poz 111 art. 33 par. 1, art. 33d par. 1 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.) Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu zabezpieczającym oddala skargę. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z 20 stycznia 2026 r. o nr 3201-IEW.7192.10.2025.7 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (NUS) z 6 listopada 2025 r. o nr [...] oddalające złożone przez J. B. (dalej jako: "Strona", "Skarżący") zarzuty do prowadzonego postępowania zabezpieczającego (nieistnienia obowiązku, wygaśnięcia obowiązku w całości). Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia DIAS wskazał na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") oraz art. 18, art. 34 § 3 i art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Z ustaleń DIAS wynikało, że NUS, na podstawie zarządzenia zabezpieczenia stosowanego przy zabezpieczaniu należności pieniężnych z 9 czerwca 2025 r. o nr 3217- [...], wszczął wobec Strony postępowanie zabezpieczające. Przedmiotowe zarządzenie zabezpieczenia dotyczy należności wynikającej z decyzji Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. (ZNUCS) z 22 maja 2025 r., nr [...]- [...], [...], określającej Stronie przybliżoną kwotę zobowiązania z tytułu podatku od spadków i darowizn za 2021 r. w wysokości [...] zł i orzekającej o zabezpieczeniu na majątku Strony wyżej wskazanej przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. Pismem z 16 czerwca 2025 r., Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła zarzuty do prowadzonego postępowania zabezpieczającego. W złożonych zarzutach pełnomocnik Strony podniósł naruszenie: 1. art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a., w zw. z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm., dalej: "u.p.s.d."), poprzez prowadzenie wobec Strony postępowania zabezpieczającego, pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, którego ustalenie uległo przedawnieniu.; 2. art. 33 § 2 pkt 5 w zw. z art. 166b u.p.e.a. - poprzez prowadzenie wobec Strony postępowania zabezpieczającego, pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w związku z wygaśnięciem zobowiązania w zakresie podatku od spadków i darowizn za 2021 r. Nieistnienie obowiązku zabezpieczenia zobowiązania wynika z okoliczności upływu terminu, do którego organ podatkowy jest uprawniony, aby ustalić jego wysokość – w zw. z art. 68 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. Wygaśnięcie prawa orzekania o wysokości zobowiązania - prawa wydania decyzji ustalającej zobowiązanie - uchyla obowiązek zabezpieczenia, którego wysokość nie może już zostać ustalona decyzją konstytutywną. Wobec powyższego, pełnomocnik Strony wniósł o uznanie za zasadne zarzutów w sprawie dokonanego zabezpieczenia oraz uchylenie zarządzenia zabezpieczenia i umorzenie postępowania zabezpieczającego. W uzasadnieniu złożonych zarzutów Strona podniosła, że NZUCS prowadzi wobec niej kontrolę celno-skarbową dotyczącą umowy darowizny, w ramach której 31 maja 2021 r. Strona nabyła udziały O. sp. z o.o. (dalej: Spółka), co do których nie dokonała zgłoszenia czynności do opodatkowania. Nie złożyła informacji o otrzymaniu darowizny od osoby bliskiej (z tzw. grupy zerowej), czyli darowizny zwolnionej od podatku. Do darowizny udziałów w Spółce na rzecz Strony doszło 31 maja 2021 r. Czynność ta została stwierdzona pismem z poświadczeniem podpisów przez notariusza. Sąd Rejonowy [...] w S. XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego 5 sierpnia 2021 r. wydał postanowienie, w którym wpisał Stronę (obdarowanego) jako udziałowca Spółki i wykreślił darczyńcę - siostrę Strony. Strona wskazała, że w jej ocenie, zdarzeniem wywołującym obowiązek podatkowy jest nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych - m.in. z tytułu darowizny (art. 6 ust. 4 u.p.s.d.). W przedmiotowej sprawie fakt darowizny został stwierdzony i potwierdzony ww. prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w S. XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 5 sierpnia 2021 r. Do wniosku o wpis zmiany danych w Krajowym Rejestrze Sądowym, dotyczących Spółki dołączono umowę darowizny udziałów z 31 maja 2021 r. z podpisami notarialnie poświadczonymi, tym samym doszło do ujawnienia faktu nabycia przez Stronę udziałów Spółki prawomocnym orzeczeniem sądu i stwierdzenia go pismem. W ocenie Strony, z dniem uprawomocnienia postanowienia o wpisie zmian w rejestrze przedsiębiorców doszło do potwierdzenia darowizny pismem, a 3-letni termin na wydanie i doręczenie decyzji w przedmiocie podatku od darowizny liczyć należy od tego dnia. NUS postanowieniem z 17 lipca 2025 r., znak: [...], NUS, na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 lit. a u.p.e.a., oddalił zarzut nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Strona złożyła zażalenie na to postanowienie, a DIAS postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r., nr 3201- [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. DIAS wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem NUS będzie odniesienie się do obydwu podnoszonych przez Stronę zarzutów i wydanie postanowienia w oparciu o pełną i prawidłową podstawę prawną. NUS, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z 6 listopada 2025 r., nr [...], oddalił zarzuty prowadzenia postępowania zabezpieczającego przy nieistniejącym obowiązku podatkowym oraz wygasłym zobowiązaniu. NUS stwierdził, że postępowanie zabezpieczające prowadzone na podstawie zarządzenia zabezpieczenia o nr [...] z 9 czerwca 2025 r. prowadzone jest zasadnie a wniesione na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 166b u.p.e.a. oraz art. 33 § 2 pkt 5 w zw. z art. 166b u.p.e.a, a zarzuty nieistnienia i wygaśnięcia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego są bezpodstawne. NUS wyjaśnił, że podstawą zajęcia zabezpieczającego jest decyzja NZUCS z 22 maja 2025 r., nr [...], określająca przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od spadków i darowizn i jednocześnie zabezpieczająca na majątku Strony przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Wskazał, że z ustalonego przez NZUCS stanu faktycznego wynika, że 8 kwietnia 2024 r., w toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2021-2022, Strona powołała się na uzyskaną od siostry 31 maja 2021 r. darowiznę udziałów Spółki, Strona nie zgłosiła nabycia udziałów spółki w formie darowizny do właściwego urzędu skarbowego ani nie zapłaciła należnego podatku. NUS stwierdził, że obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn powstał, zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.s.d., z chwilą powołania się przed organem podatkowym na fakt otrzymania darowizny. Organ wyjaśnił dalej, że w świetle art. 68 § 1 O.p. przedawnienie zobowiązania podatkowego nastąpiłoby 31 grudnia 2024 r., jednak 8 kwietnia 2024 r. Strona powołała się na fakt otrzymania darowizny w trakcie kontroli prowadzonej przez NZUCS. Tym samym odnowiło się prawo organu do doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie. Organ podatkowy przed 8 kwietnia 2024 r. nie miał wiedzy o powstaniu u Strony obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania darowizny. Na podstawie art. 84 § 1 O.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie informacji przekazywanych przez sądy i komorników sądowych właściwym organom podatkowym z 28 marca 2025 r. (Dz.U. poz. 538), prawomocne postanowienie sądu o wpisie do KRS nie jest zdarzeniem prawnym, o którym sądy są zobowiązane informować właściwe organy podatkowe. Ponieważ prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe wygaśnie 31 grudnia 2027 r., za nieuzasadnione uznano twierdzenie Strony, że organ naruszył przepis art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a i że prowadzi postępowanie zabezpieczające bezpodstawnie. Zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a poprzez prowadzenie postępowania zabezpieczającego, pomimo że obowiązek podatkowy wygasł, organ również uznał za chybiony. Wskazał dalej NUS, że NZUCS wydał decyzję o zabezpieczeniu 22 maja 2025 r. (nr [...]) i określił w niej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, którą następnie NUS objął postępowaniem zabezpieczającym. Decyzja, która była podstawą zarządzenia zabezpieczenia jest w obrocie prawnym, a zatem obowiązek nie wygasł. W zażaleniu na to postanowienie Strona wniosła o jego uchylenie w całości, uznanie zarzutów za zasadne, uchylenie zarządzenia zabezpieczenia i umorzenie postępowania zabezpieczającego. W przedmiotowym zażaleniu Strona zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem powołanych poniżej przepisów prawa: 1) art. 6 ust. 4 u.p.s.d. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez oddalenie zarzutu wskutek wadliwego uznania, że przedłożenie organowi kontroli umowy darowizny w wykonaniu przez Stronę obowiązku nałożonego wezwaniem organu stanowi powołanie przez podatnika przed organem podatkowym faktu nabycia udziałów w drodze darowizny; 2) art. 6 ust. 4 u.p.s.d. w zw. z art. 68 § 1 O.p. oraz art. 16 ustawy o KRS w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez oddalenie zarzutu wskutek błędnego uznania, że w sprawie doszło do odnowienia uprawnienia organu do wydania i doręczenia Stronie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 i w zw. z art. 155 i art. 166b u.p.e.a. w zw. z art. 68 § 1 O.p. w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez oddalenie zarzutu Strony na prowadzenie postępowania zabezpieczającego pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, które uległo przedawnieniu; 4) art. 33 § 2 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 i w zw. z art. 155 i art. 166b w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez oddalenie zarzutu prowadzenia wobec Strony postępowania zabezpieczającego w sytuacji nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w związku z wygaśnięciem zobowiązania Strony w podatku od spadków i darowizn; 5) art. 84 § 1 i 2 O.p. w zw. z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 marca 2025 r. w sprawie informacji przekazywanych przez sądy i komorników sądowych właściwym organom podatkowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 538) w zw. z art. 16 ustawy o KRS w zw. z art. 34 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez oddalenie zarzutu co do prowadzonego postępowania zabezpieczającego pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia w sytuacji, w której darowizna stwierdzona była pismem, a o fakcie nabycia udziałów organ winien mieć wiedzę z urzędu. Zaskarżonym postanowieniem z 20 stycznia 2026 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS z 6 listopada 2025 r. W uzasadnieniu przywołał treść art. 166b u.p.e.a., 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., DIAS podkreślił, że nieistnienie obowiązku w rozumieniu tego przepisu zachodzi w każdej sytuacji braku obowiązku, który to stan nie jest konsekwencją wygaśnięcia obowiązku. Podstawa zarzutu w świetle przywołanego przepisu dotyczy wyłącznie takich sytuacji, gdy obowiązek nie istnieje i w ogóle nigdy nie powstał. DIAS wyjaśnił, że zakres rozpoznania zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu zabezpieczającym ograniczony jest do zbadania skuteczności wejścia do obrotu prawnego decyzji stanowiącej podstawę wystawienia zarządzenia zabezpieczenia, a zatem do zbadania prawidłowości doręczenia tej decyzji. Należy także ustalić, czy nie doszło do stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji będącej podstawą wystawienia zarządzenia zabezpieczenia. W ramach zarzutu nieistnienia obowiązku nie może być badana prawidłowość samego postępowania podatkowego, w którym decyzja zabezpieczająca została wydana. Badanie, czy obowiązek istnieje nie może być zatem równoważne z merytoryczną kontrolą decyzji, z której ten obowiązek ma wynikać. DIAS wyjaśnił, że NZUCS decyzją z 22 maja 2025 r., nr [...]: 1. określił Stronie z tytułu podatku od spadków i darowizn za 2021 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł; 2. orzekł o zabezpieczeniu na majątku Strony, przed wydaniem decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn za 2021 r., przybliżoną kwotę tego zobowiązania w wysokości [...] zł. Decyzje tę doręczono 27 maja 2025 r. osobiście przez pracowników urzędu do "rąk własnych" Strony, w oparciu o przepis art. 148 § 3 O.p. Doręczenie nastąpiło w miejscu pobytu/przebywania Strony, tj. w siedzibie Spółki przy ul. [...] w S.. Po doręczeniu decyzji do "rąk własnych", Strona dokonała jej zwrotu twierdząc, że odmawia jej przyjęcia. Odmowa przyjęcia doręczonej decyzji została odnotowana zapisem na druku "Potwierdzenie odbioru" z 27 maja 2025 r. Od wyżej wskazanej decyzji z 22 maja 2025 r., Strona nie złożyła odwołania, wobec czego decyzja ta jest ostateczna. Wobec powyższego, DIAS stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku zabezpieczenia jawi się jako nieuzasadniony. Dopóki istnieje bowiem decyzja określająca przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych i zabezpieczająca wykonanie tych zobowiązań na majątku Strony, nie sposób uznać, że obowiązek zabezpieczenia nie istnieje. Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych z 22 maja 2025 r., ukształtowała stosunek zobowiązaniowy, na gruncie obowiązków podatkowych ciążących na Skarżącym, jako stronie postępowania i określiła "przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego", stwarzając jednocześnie warunki prawne do wszczęcia postępowania zabezpieczającego, na podstawie przepisów u.p.e.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu wygaśnięcia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a, DIAS podkreślił, że przesłanka wskazana w tym przepisie obejmuje wszystkie przypadki, gdy obowiązek wprawdzie aktualnie nie istnieje, nie ma bytu prawnego, ale wcześniej powstał i istniał. DIAS zwrócił uwagę, że podniesione przez Stronę zarzuty: nieistnienia oraz wygaśnięcia obowiązku, są oparte na kwestii momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn oraz zagadnieniu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku. W ocenie DIAS, okoliczności te nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania w ramach zarzutu wniesionego w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. DIAS stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy, organ nie jest uprawniony do badania, czy obowiązek został nałożony na Stronę na podstawie właściwych okoliczności faktycznych. Wskazana problematyka może być badana i kwestionowana w toku postępowania wymiarowego. Na obecnym etapie sprawy byłaby to zaś nieuprawniona ingerencja w kompetencje organu, który wyda w przyszłości decyzję ustalającą Stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Tym bardziej, że spór w tym zakresie ma swe podłoże na gruncie przepisów u.p.s.d. DIAS uznał za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, aczkolwiek przyjmując inną argumentację niż NUS. Stwierdził, że w tym zakresie, to stan faktyczny i prawny sprawy kreuje formułę rozstrzygnięcia. W skierowanej do Sądu skardze na opisane wyżej postanowienie, Skarżący zarzucił naruszenie powołanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 6 ust. 4 u.p.s.d. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 i art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i w konsekwencji oddalenie zarzutu strony pomimo, że organ winien był ustalić, że przedłożenie organowi kontroli umowy darowizny, w wykonaniu przez stronę obowiązku nałożonego wezwaniem organu, nie stanowi powołania się przez podatnika przed organem podatkowym na fakt nabycia udziałów w drodze darowizny. Powyższe powoduje, że organy dokonały zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, które wygasło wobec upływu okresu przedawnienia, a jego wysokość nie może już zostać przez organ podatkowy lub kontroli celno-skarbowej ustalona. Powyższe natomiast implikowało niedopuszczalność wydania w sprawie decyzji zabezpieczającej stanowiącej podstawę zaskarżonej przez stronę czynności; 2) art. 6 ust. 4 u.p.s.d. w zw. z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 16 ustawy o KRS w zw. art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutu strony wskutek wadliwego pominięcia przez Organ, że w sprawie doszło do odnowienia uprawnienia organu do wydania i doręczenia stronie decyzji ustalającego wysokość zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie - także decyzji zabezpieczającej. Tymczasem okoliczności stanu faktycznego świadczą jednoznacznie o tym, że prawo organu do doręczenia przedmiotowej decyzji wygasło z dniem 31.12.2024 r. wobec uprzedniego potwierdzenia faktu darowizny orzeczeniem sądu rejestrowego korzystającego z aspektu jawności formalnej i materialnej wpisu; 3) art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 i w zw. z art. 155 i 166b u.p.e.a. w zw. z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025r. poz. 111) w zw. z art. 6 ust. 4 u.p.s.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutu strony na prowadzenie postępowania zabezpieczającego, pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, które uległo przedawnieniu; 4) art. 33 § 2 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 i w zw. z art. 155 i art. 166b w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez oddalenie zarzutu prowadzenia wobec Strony postępowania zabezpieczającego pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w związku z wygaśnięciem zobowiązania Strony w podatku od spadków i darowizn 5) art. 84 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie informacji przekazywanych przez sądy i komorników sądowych właściwym organom podatkowym z dnia28 marca2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 538) w zw. z art. 16 ustawy o KRS w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie tych przepisów i oddalenie zarzutu co do prowadzonego postępowania zabezpieczającego pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia w sytuacji, w której darowizna stwierdzona była pismem, a o fakcie nabycia udziałów organ winien mieć wiedzę z urzędu. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go postanowienia NUS w całości jako naruszających prawo; względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia DIAS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 18 czerwca 2026 r. Skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie podstawowych zasad praworządności wyrażonych w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 O.p., naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.), naruszenie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 O.p.), podnosząc m.in. argumenty związane z wygaśnięciem zobowiązania z mocy prawa i stosowaniem przez organ środków zabezpieczających po upływie terminów przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Nadto, wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na mocy przytoczonych przepisów niniejszą sprawę sąd rozpoznał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Istota sporu pomiędzy organem oraz Skarżącym, reprezentowanym przez radcę prawnego, ogniskuje się wokół tego, czy zarzuty złożone w piśmie z dnia 16 czerwca 2025 r. (data nadania pisma) w sprawie prowadzonego postępowania zabezpieczającego były zasadne. Skarżący w skardze do tutejszego Sądu podnosił, że organ w sposób niezasadny dokonał zabezpieczenia przyszłego zobowiązania podatkowego na jego majątku bowiem nie istniał obowiązek zabezpieczenia zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a.), a postępowanie zabezpieczające jest prowadzone pomimo nieistnienia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w związku z wygaśnięciem zobowiązania Skarżącego w zakresie podatku od spadku i darowizn za 2021 rok (art. 33 § 2 pkt 5 w zw. z art. 166 b u.p.e.a.). DIAS nie podzielił przedmiotowego stanowiska, stwierdzając bezzasadność zgłoszonych zarzutów. W rozpoznawanej sprawie należy przyznać rację organowi. Mimo, że Skarżący zasadniczo zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a i art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a, to argumenty podnoszone w sprawie i użyte w skardze na ich uzasadnienie wskazują na kwestionowanie w istocie ostatecznej decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od spadków i darowizn (Skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania od tej decyzji). Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 155 u.p.e.a. zabezpieczenie może być dokonane również przed ustaleniem albo określeniem kwoty należności pieniężnej lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy odrębne zezwalają na takie zabezpieczenie. Takim przepisem szczególnym, który pozwala na zabezpieczenie zobowiązań podatkowych przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego jest art. 33 § 2 pkt 2 O.p. Decyzja o zabezpieczeniu wydawana jest w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, a samo zabezpieczenie dokonywane jest już w trybie, który określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl art. 155a § 1 pkt 1) u.p.e.a., organ egzekucyjny zabezpieczenia dokonuje na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego zarządzenia zabezpieczenia. Organ egzekucyjny, przystępując do czynności zabezpieczających, doręcza zobowiązanemu odpis zarządzenia zabezpieczenia, zawierający pouczenie o prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, wskazując, że zarzuty wniesione w terminie 7 dni powodują zawieszenie postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 w związku z art. 166 b u.p.e.a.). Na podstawie art. 155b § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności zabezpieczających, doręczają zobowiązanemu odpowiednio: odpis zarządzenia zabezpieczenia i dokument zabezpieczenia. W tym miejscu wskazać należy, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, że tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z 25 marca 2026 r. o sygn. akt I SA/Sz 864/25 oddalił skargę Skarżącego na postanowienie DIAS z 1 października 2025 r. o nr [...] w przedmiocie skargi Skarżącego na czynności zabezpieczające w postaci zabezpieczenia wierzytelności z rachunków bankowych w: 1. [...] dokonanego zawiadomieniami z 10 czerwca 2025 r., na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z 9 czerwca 2025 r. o nr [...] W ww., prawomocnym, wyroku Sąd ocenił m.in., że podjęte czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; prawidłowo i skutecznie doręczono Stronie 13 czerwca 2025 r. odpis ww. zarządzenia zabezpieczenia z 9 czerwca 2025 r. Okoliczność ta nie jest sporna w niniejszej sprawie. Sąd wyjaśnia, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego. Co do zasady toczy się ono przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego. Z pomocniczego charakteru postępowania zabezpieczającego wynika, że uznanie za dopuszczalne zabezpieczenia wykonania konkretnego obowiązku w trybie administracyjnym prowadzi do uznania dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej takiego obowiązku. Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym, bądź niezgodnym z prawem zabezpieczeniem i prowadzeniem postępowania zabezpieczającego są zarzuty. Zgodnie z dyspozycją art. 33 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W postępowaniu zabezpieczającym zarzuty można składać tylko z przyczyn taksatywnie wymienionych w treści art. 33 § 2 u.p.e.a. Przy czym, podkreślić należy, że zarzuty nie mogą być stosowane wprost, gdyż art. 166 b u.p.e.a. stanowi o odpowiednim stosowaniu tego przepisu. Na gruncie postępowania zabezpieczającego zwrot legislacyjny "stosuje się odpowiednio" oznacza, że wskazane w art. 166 b u.p.e.a. przepisy mają zastosowanie, lecz z niezbędnymi modyfikacjami, podyktowanymi specyfiką postępowania zabezpieczającego (por. wyrok NSA z 20 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 731/16). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2022 r. (sygn. akt III FSK 572/21) wypowiedział się, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych (zob.: K. Lasiński-Sulecki, W. Morawski, Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych [w:] System Prawa Finansowego, t. 3, red. L. Etel, s. 538). Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Zabezpieczenie zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 33 O.p., różni się od zabezpieczenia egzekucyjnego uregulowanego przepisami art. 154 –166c u.p.e.a. Inne są cele obu tych zabezpieczeń, przesłanki i tryb ich stosowania. Posłużenie się zabezpieczeniem egzekucyjnym uzasadnia obawa, że jego brak mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję (art. 154 § 1 u.p.e.a.). Z kolei, zabezpieczenie dokonywane w trybie art. 33 O.p. uzasadnia obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Dotyczy ono zobowiązań, dla których nie upłynął jeszcze termin płatności lub których wielkość nie została jeszcze określona lub ustalona. Stąd w literaturze zabezpieczenie to określane jest także jako zabezpieczenie przedwymiarowe lub zabezpieczenie jurysdykcyjne (zob.: Ordynacja podatkowa, red. H. Dzwonkowski, Warszawa 2011, s. 396). W literaturze i orzecznictwie (np. Arkadiusz Cudak, Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, Komentarz praktyczny z orzecznictwem, Wzory pism procesowych, C.H. Beck, Warszawa 2022 str. 397) zgodnie podnosi się, że w ramach zabezpieczenia nie jest dopuszczalny zarzut oparty o treść art. 33 § 2 pkt.1 u.p.e.a. w związku z art.166 b tej ustawy – nieistnienia obowiązku. Przedmiotem zabezpieczenia są bowiem obowiązki, które nie są jeszcze wymagalne. W razie wymagalności obowiązku, wierzyciel ma przecież obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zatem sam fakt zainicjowania postępowania zabezpieczającego potwierdza brak owej wymagalności. W judykaturze przyjmuje się również, że w postępowaniu zabezpieczającym nie jest dopuszczalne zgłoszenie zarzutu nieistnienia obowiązku (por. wyrok WSA w Gdańsku z 9 października 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 784/18, wyrok WSA w Łodzi z 4 października 2024 r. sygn. Akt I SA/Łd 94/24 oraz aprobujący go wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., sygn. akt III FSK 871/24). Skoro zatem zabezpieczenie może dotyczyć obowiązków niewymagalnych, a decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega wykonaniu (art. 239a O.p), a w postępowaniu zabezpieczającym nie jest dopuszczalny zarzut nieistnienia obowiązku, to twierdzenie, że podstawą zabezpieczenia może być nieostateczna decyzja, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, jest trafne i znajduje uzasadnienie w przepisach prawa. Stanowisko analogiczne zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2047/12, stwierdzając, że w ramach kontroli przeprowadzanej przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie zarządzenia zabezpieczającego nie można kwestionować prawidłowości wydanej decyzji o zabezpieczeniu. Podnoszenie kwestii spornych, podlegających ocenie w innym trybie, nie może skutkować merytorycznym odnoszeniem się do nich w postępowaniu, którego nie są przedmiotem, gdyż naruszyłoby to w sposób oczywisty zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym nie są środkiem, który może konkurować z odwołaniem od decyzji zabezpieczających lub je zastąpić. Organ wykonawczy nie ma bowiem kompetencji, by kwestionować zasadność wydanych przez wierzyciela decyzji zabezpieczających. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 29 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 4749/21, zgodnie z którym, w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym jest możliwe badanie prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego lub zarządzenia zabezpieczenia. Badając, czy decyzja weszła do obrotu prawnego w żadnym zakresie nie bada się zasadności, czy wymagalności obowiązku objętego decyzją, a jedynie ocenia, czy obowiązek wskazany w tytule egzekucyjnym istnieje w sensie prawnym. Zatem, ustalenie, czy decyzja została prawidłowo doręczona, nie prowadzi - do podważenia określonego nią obowiązku, a jedynie ma na celu sprawdzenie, czy obowiązek ten istnieje. Badanie zasadności postawionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzutu nieistnienia zabezpieczanego obowiązku może obejmować także badanie skuteczności wejścia do obrotu prawnego decyzji stanowiącej podstawę wystawienia zarządzenia zabezpieczenia, a więc również badanie prawidłowości doręczenia tej decyzji (por.: wyrok NSA z 2 marca 2022 r., sygn.. akt III FSK 556/21, z 23 sierpnia 2022 r., sygn.. akt III FSK 1718/21). Zatem DIAS prawidłowo stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że ramach zarzutu nieistnienia obowiązku nie może być badana prawidłowość samego postępowania podatkowego, w którym decyzja zabezpieczająca została wydana. Badanie, czy obowiązek istnieje nie może być zatem równoważne z merytoryczną kontrolą decyzji, z której ten obowiązek ma wynikać. Mając na uwadze powyższe stwierdzenia, DIAS przeprowadził w sprawie ocenę skuteczności doręczenia decyzji NZUCS z 22 maja 2025 r. o nr [...] określającej Skarżącemu z tytułu podatku od spadków i darowizn za 2021 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł i orzekającą o zabezpieczeniu na majątku Skarżącego, przed wydaniem decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn za 2021 r., przybliżoną kwotę tego zobowiązania w wysokości [...] zł. DIAS ustalił, że doręczenia przedmiotowej decyzji dokonano 27 maja 2025 r. osobiście przez pracowników urzędu do "rąk własnych" Skarżącego, w oparciu o przepis art. 148 § 3 O.p. Doręczenie nastąpiło w miejscu pobytu/przebywania Podatnika, tj. w siedzibie O. sp. z o.o. przy ul. [...] w S.. Po doręczeniu decyzji do "rąk własnych", Skarżący dokonał jej zwrotu twierdząc, że odmawia jej przyjęcia. Odmowa przyjęcia doręczonej decyzji została odnotowana zapisem na druku "Potwierdzenie odbioru" z 27 maja 2025 r. Od wyżej wskazanej decyzji z 22 maja 2025 r., Skarżący nie złożył odwołania, wobec czego decyzja ta jest ostateczna. Prawidłowo zatem DIAS stwierdził, że podniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku zabezpieczenia jest nieuzasadniony. Należy w całości zgodzić się z twierdzeniem DIAS, że dopóki istnieje decyzja określająca przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych i zabezpieczająca wykonanie tych zobowiązań na majątku Podatnika, nie sposób uznać, że obowiązek zabezpieczenia nie istnieje. Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych z 22 maja 2025 r. ukształtowała stosunek zobowiązaniowy na gruncie obowiązków podatkowych ciążących na Skarżącym, jako stronie postępowania, i określiła "przybliżoną kwotę zobowiązania" stwarzając prawne warunki do wszczęcia postepowania zabezpieczającego na podstawie u.p.e.a. Podkreślenia jeszcze wymaga, że w zarządzeniu zabezpieczenia z 9 czerwca 2025 r. wskazano na przesłanki wynikające z art. 155 u.p.e.a., zgodnie z którymi zabezpieczenie może być dokonane również przed ustaleniem lub określeniem kwoty należności pieniężnej lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy odrębne zezwalają na takie zabezpieczenie. W niniejszej sprawie wierzyciel, wystawiając zarządzenie zabezpieczenia, wskazał okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji, tj.: niebezpieczeństwo niewykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z uwagi na działania polegające na nieodpłatnym wyzbywaniu się (przepisywaniu) na rzecz rodziny posiadanego majątku oraz unikanie kontaktu z organem celno – skarbowym. Decyzja ta znajduje umocowanie w treści przepisu art. 33 § 1 O.p. który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Stosownie do przepisu art. 33d § 1 O.p. zabezpieczenie wykonania decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w formie określonej w § 2. Z powyższego wynika, że odrębnymi przepisami zezwalającymi na dokonanie zabezpieczenia w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o którym mowa w art. 155 u.p.e.a., są powołane przepisy Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, prawidłowo ocenił DIAS, że podniesiony w sprawie zarzut prowadzenia postępowania zabezpieczającego pomimo nieistnienia obowiązku nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzuty skargi w tym zakresie okazały się nieuzasadnione. Z kolei, odnosząc się do podnoszonego przez Skarżącego zarzutu wygaśnięcia obowiązku zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w związku z wygaśnięciem zobowiązania Skarżącego w podatku od towarów i usług (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.), wyjaśnić należy, że wygaśnięcie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. oznacza sytuację, gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, czy przedawnienia. Zarzut wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania może dotyczyć sytuacji, gdy dojdzie do jego wykonania w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a wniesieniem zarzutów, tj. w toku postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 12 lutego 2025 r., sygn. akt I GSK 1107/21). Podstawa tego zarzutu wystąpi także, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy, gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia, np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis, z którego bezpośrednio wynikał obowiązek (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 460/24; wyrok NSA 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 5/23). W ocenie Sądu, podniesiony przez Skarżącego zarzut wygaśnięcia obowiązku, oparty o kwestie związane z momentem powstawania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn oraz zagadnieniem przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w tym podatku, nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania w ramach zarzutu wniesionego w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. Sąd w całości podzielił stanowisko DIAS zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym, organ w toku postępowania zabezpieczającego, nie jest uprawniony do badania, czy obowiązek został nałożony na Skarżącego na podstawie właściwych okoliczności faktycznych. Wskazana problematyka może być badana i kwestionowana w toku postępowania wymiarowego. Ustalenie tych kwestii na obecnym etapie sprawy byłoby nieuprawnioną ingerencją w kompetencje organu prowadzącego postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia Skarżącemu zobowiązania w podatku od spadków i darowizn w oparciu o stosowne przepisu u.p.s.d. Brak jest zatem podstaw do merytorycznego rozpoznania zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku czy wykonania obowiązku w sytuacji, gdy od decyzji zabezpieczającej przysługuje odrębny środek zaskarżenia, z którego Skarżący nie skorzystał. Z powyższych względów za nieuzasadnione należało uznać podniesione w skardze zarzuty. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady praworządności czy budzenia zaufania do organów podatkowych. Podjęte działania w sprawie w związku z koniecznością zabezpieczenia wykonania przez Skarżącego przewidywanego zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł bez żadnych wątpliwości nie naruszają zasady proporcjonalności. Wobec prowadzonych prawidłowo czynności zabezpieczających ewentualne wykonanie przyszłego, jeszcze nie ustalonego zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn (ocena prawna Sądu zawarta w wyroku z 25 marca 2026 r., sygn. I SA/Sz 864/25) oraz zaprezentowanego wyżej stanowiska i oceny Sądu orzekającego w sprawie, za dalece nieuzasadnione należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia w sprawie przepisów art. 6 ust. 4 u.p.s.d., art. 68 § 1 O.p., art. 16 ustawy o KRS, art. 84 § 1 i 2 O.p., rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie informacji przekazywanych przez sądy i komorników sądowych właściwym organom podatkowym z 28 marca 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 538) jako nieznajdujących zastosowania w sprawie. Kwestie związane z momentem powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn, czy przedawnieniem prawa do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego mogą stanowić przedmiot rozpoznania w postępowaniu w sprawie o ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Z tych wszystkich względów skargę, jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wyroki sądów administracyjnych przywołane w sprawie dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenienia.nsa.gov.pl.
Pełny tekst orzeczenia
I SA/Sz 141/26
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.