I SA/Sz 133/24

I SA/Sz 133/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-06-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Bolesław Stachura
Jolanta Kwiecińska /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 340
art. 15gg ust. 1, ust. 2, ust. 3,  ust. 19, ust. 20, ust. 23a,
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1270
art. 60 i art. 67 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 21 § 1 pkt 1 i § 3,
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A.&H. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2023 r. nr SKO/WA/503/3672/2023 w przedmiocie zwrotu nierozliczonych środków na rzecz ochrony miejsc pracy wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 5 grudnia 2023 r.,
nr [...] utrzymało w mocy wydaną wobec [...] & [...]
z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S.
z 16 sierpnia 2023 r. nr [...] określającą kwotę
[...] zł przypadającej do zwrotu z uwagi na brak rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy oraz orzekającą obowiązek jej zwrotu wraz z odsetkami
w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
Decyzja organu I instancji zapadła na podstawie art. 15gg ust. 23, ust. 23a i ust. 28 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2012.305 ze. zm.; dalej: "ustawa covid") w zw. z art. 60 i art. 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
(t.j. Dz.U.2023.1270 ze zm.; dalej: "u.f.p.") w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy
z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2021.1540 ze zm.; dalej: "O.p.").
Decyzja organu I instancji została sprostowana postanowieniem z 7 września
2023 r., [...] w zakresie oczywistej omyłki obejmującej kwotę. Postanowienie stało się ostateczne z 30 września 2023 r.
Organ I instancji w uzasadnieniu wskazał, że 31 lipca 2020 r. na podstawie
art. 15gg ustawy covid, Spółka (Beneficjent) złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy (WUP) wniosek (z korektą z 10 sierpnia 2020 r.) o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony
miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 o numerze [...]
W wyniku pozytywnej weryfikacji kompletności wniosku oraz na podstawie złożonych we wniosku oświadczeń w przedmiocie spełnienia wszelkich warunków
oraz kryteriów uprawniających do otrzymania wsparcia, pomoc została przyznana na rzecz ochrony miejsc pracy w postaci dofinansowania do wynagrodzenia dla sześciu pracowników za miesiąc lipiec 2020 r., sierpień 2020 r. i wrzesień 2020 r. Przyznana kwota została Spółce przekazana w trzech transzach, w kwocie [...]zł w dniu
19 sierpnia 2020 r., w kwocie [...]zł w dniu 31 sierpnia 2020 r., w kwocie
[...] zł w dniu 30 września 2020 r.
Organ wskazał na art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy covid. Zwrócił, też uwagę na zapisy wniosku, tj. pkt 7 ust. 6, pkt 7 ust. 5.
W dalszej kolejności dostrzegł, że 3 marca 2021 r. do WUP wpłynęły
w formie elektronicznej dokumenty rozliczeniowe złożone przez Spółkę. Analiza tego materiału (formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15 gg
ustawy covid, kalkulatory i tabele excel dot. rozdysponowania środków ze wskazaniem nazwisk pracowników) potwierdziła wystąpienie nieprawidłowości w rozliczeniu
oraz że Spółka otrzymała podwójne finansowanie w zakresie przyznanego zwolnienia
ze składek ZUS.
Organ I instancji stwierdził, że Spółka 30 maja 2020 r. otrzymała pomoc na podstawie art. 31zo ustawy covid w zakresie zwolnienia z opłaty składek
na ubezpieczenie społeczne za trzy miesiące dla swoich pracowników.
Tym samym we wniosku (korekcie wniosku) powinna złożyć oświadczenia odmiennej treści (pkt 7 ust. 6). W opinii organu I instancji wsparcie ze środków FGŚP może zostać udzielone wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów na rzecz ochrony miejsc pracy.
Organ w związku z zaistniałą w sprawie sytuacją pismem z 1 lutego 2023 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia rozliczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma poprzez:
- złożenie oświadczenia czy otrzymana pomoc na podstawie art. 31zo ustawy covid
w postaci zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za trzy miesiące dotyczyła pracowników, którzy objęci byli dofinansowaniem na podstawie wniosku
nr [...], a jeśli nie to o przedłożenie przelewów potwierdzających zapłatę składek na ubezpieczenie społeczne za każdy miesiąc otrzymanego wsparcia;
- jeśli otrzymana pomoc na podstawie art. 31zo ustawy covid w postaci zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za trzy miesiące dotyczyła pracowników, którzy objęci byli dofinansowaniem na podstawie wniosku
nr [...], o skorygowanie kalkulatora rozliczeniowego, i zwrotu składek na ubezpieczenie społeczne I zdrowotne;
- skorygowanie formularza rozliczeniowego;
- przedłożenie umowy o pracę dla dwóch pracowników tj. [...] i [...],
- przedłożenia dokumentów potwierdzających wypłatę wynagrodzenia za miesiąc sierpień 2020 r. dla p. [...];
- przedłożenia przelewu potwierdzającego zapłatę zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc lipiec 2020 r. oraz na kwotę nie mniejszą niż [...] zł za miesiąc sierpień 2020 r. lub zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu
z zapłatą podatku dochodowego od osób fizycznych;
- zwrot niewykorzystanych środków finansowych.
W treści powyższego wezwania Organ pouczył Stronę o treści art. 15gg pkt 23a ustawy covid.
W związku z brakiem reakcji Strony na ww. wezwanie, organ I instancji zawiadomił Stronę (pismem z 15 czerwca 2023 r.) o wszczęciu postępowania administracyjnego
w przedmiocie zwrotu całości dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu
na rachunek bankowy WUP. Strona została, także pouczona o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz złożenia pisemnych
lub ustnych wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Strona nie skorzystała z powyższego uprawnienia.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony od ww. decyzji Organu I instancji
ww. decyzją z 5 grudnia 2023 r. organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji.
W uzasadnieniu organ przywołał przepisy prawa znajdujące zastosowanie
w sprawie. Ponadto wskazał, że w aktach sprawy znalazły się złożone przez Spółkę: formularz rozliczeniowy z 3 marca 2021 r. ze wskazaniem środków faktycznie wykorzystanych w miesiącach lipiec, sierpień i wrzesień 2020 r. wraz z dołączonymi: tabelą kalkulatora rozliczeniowego, listami płac za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r., kartami wynagrodzeń z kartami wypłat za 2020 r. dla pracowników: G. F., R. K., R. R., T. G., T. K., [...], przelewy bankowe wynagrodzeń T. G. za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r., potwierdzenie wypłaty KW z 11.09.2020 r. dotyczące wypłaty wynagrodzenia i odprawy emerytalnej dla R. R., postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z 11.12.2020 r. o zaliczeniu zwrotu w podatku VAT w wysokości [...] zł na poczet m.in. podatek [...] za okres [...] i [...], rozliczenie zbiorczych wpłat na poczet składek m.in. na ubezpieczenia społeczne (FUS) dokonanych w datach: 7 kwietnia 2020 r., 30 czerwca 2020 r., 6 lipca 2020 r., 7 sierpnia 2020 r., 31 sierpnia
2020 r., 30 września 2020 r.
Przeprowadzona w sprawie weryfikacja materiału, zdaniem organu II instancji potwierdziła, że Spółka nie spełniła wymogu rozliczenia przewidzianego przepisami
art. 15gg ust. 19 i ust. 20 ustawy covid dotyczącego terminu rozliczenia to jest
30 dni od daty zakończenia pobierania świadczeń. Jak ustalił Organ odwoławczy, ostatnią ratę środków pomocowych Spółka uzyskała 30 września 2020 r., a formularz rozliczeniowy opatrzony datą 3 marca 2021 r. Ponadto przedłożona dokumentacja zawiera nieścisłości oraz braki.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią Formularza (pkt 3 Zestawienie) Spółka wykorzystała łącznie [...] zł (otrzymanych środków finansowych), z czego [...] zł na wynagrodzenia dla pracowników i [...] zł na ubezpieczenia społeczne pracowników należne od pracodawcy. W tabeli kalkulatora rozliczeniowego wykazano natomiast łączną wartość dofinansowania w kwocie [...]zł, z czego [...] zł
na wynagrodzenia i 3.519,05 na ubezpieczenia społeczne. Zwrócił uwagę, że dołączone listy płac dotyczą miesięcy dofinansowania to jest okresu lipiec-wrzesień 2020 r.
oraz obejmują w zależności od miesiąca: w lipcu 4 pracowników, w sierpniu
6 pracowników, we wrześniu 4 pracowników, ujętych jednocześnie we wniosku
o przyznanie świadczeń, a następnie objętych obliczeniami kalkulatora rozliczeniowego. Spółka zatem nie przyjęła do rozliczenia dofinansowania świadczenia dla 6 pracowników, w każdym z trzech miesięcy, pomimo że o takie dofinansowanie wnosiła i takie otrzymała. W tych okolicznościach organ wskazał na różnice w kwocie świadczeń przyznanych [...] zł), a środków faktycznie wydatkowanych (22.855,59 zł zgodnie z Formularzem rozliczeniowym i [...] zgodnie z tabelą kalkulatora rozliczeniowego). Natomiast różnicy, zgodnie z dokumentacją sprawy Spółka nie zwróciła.
Analiza dokonana przez organ II instancji potwierdziła, że Spółka nie wykazała,
iż pracownik \/asyl Oliynyk otrzymał pełne wynagrodzenie za sierpień 2020 r.,
tj. w wysokości [...] zł. Nadto nie wykazano zapłaty tytułem składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należne za poszczególne miesiące (lipiec-wrzesień 2020 r.) otrzymania wsparcia (przedłożono wyciąg z tabeli rozliczenia z ZUS, nadto nie obejmujący września 2020 r.).
Organ II instancji dostrzegł, że Strona była w toku postępowania wzywana
do uzupełnienia dokumentacji (tak pismem z 1 lutego 2023 r.), i na wezwanie
nie zareagowała. Podkreślił, że w treści wezwania wskazano, że Spółce w dniach
od 30 maja 2020 r. do 20 czerwca 2020 r. została udzielona inna pomoc przez ZUS,
która dotyczyła zwolnienia z opłacania składek, tj. pomoc na podstawie art. 31zo i art. 31zy ustawy covid.
Zdaniem organu II instancji dokumenty przedłożone przez Spółkę 3 marca 2021 r. wraz z Formularzem rozliczeniowym oraz te przedłożone wraz z odwołaniem od decyzji nie pozwalały na uznanie, że Spółka rozliczyła się z potrzymanej pomocy. Jednakże organ II instancji pokreślił, że w zakresie niewykazania zapłaty zaliczek pracowników na podatek dochodowy za lipiec 2020 r. i wykazanie ich w kwocie zbyt niskiej za sierpień 2020 r., wbrew twierdzeniom organu I instancji, rację należało przyznać Spółce. Przedłożone dokumenty wraz z Formularzem rozliczeniowym potwierdzają opłacenie zaliczek
w wymaganej kwocie. Organ II instancji wyjaśnił, że jeżeli zgodnie z postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z 11 grudnia 2020 r. zwrot VAT nie został zaliczony w całości na zaległości podatkowe, a jedynie w części (tj. z tytułu zaliczek na podatek dochodowy pracowników PIT-4 za okres sierpień i wrzesień 2020 r. oraz na inne zaległości Spółki) to, znaczy że Spółka jako podatnik innych zaległości podatkowych nie posiadała (w tym za lipiec 2020 r.), a dotychczasowe zostały w całości pokryte z nadpłaty w VAT.
Organ II instancji stwierdził, że zabrakło w materiale potwierdzenia otrzymania pełnego wynagrodzenia w miesiącu 08/2020 r. dla pracownika [...]. Uznał
w tym zakresie wyjaśnienia Spółki co do wypłat dokonanych 18 lipca i 30 lipca 2020 r. jako wypłaty zaliczkowe w łącznej wysokości [...] zł z tytułu wynagrodzenia za sierpień
2020 r. Jednakże nie podzielił argumentów, co do braków w rozliczeniu kwoty [...]zł,
z tytułu wynagrodzenia za sierpień 2020 r. W tej kwestii organ II instancji uznał, że koszt zakupu biletu lotniczego w całkowitej kwocie [...]zł, z czego [...] zł miało stanowić wynagrodzenie pracownika, a [...] zł wkład pracodawcy, nie może zostać uznany
za prawidłowo poniesiony, ponieważ stałoby to w sprzeczności z art. 86 § 2 k.p. Spółka nie przedłożyła, również żadnego oświadczenia pracownika o chęci otrzymania wynagrodzenia w formie niepieniężnej.
Organ II instancji zauważył, że Spółka nie wykazała przelewów z tytułu składek
na ubezpieczenia społeczne za poszczególne miesiące otrzymywania wsparcia, tj. od lipca do września 2020 r.). Przedłożono jedynie wyciąg z tabeli rozliczenia z ZUS, to jest jej ostatnią część, co nie potwierdziło, jakiego faktycznie podmiotu dotyczy i czego dokładnie, nadto bez podpisu ewentualnie wskazania, iż jest to dokument elektroniczny. Ponadto wyciąg nie obejmuje danych za wrzesień 2020 r. Spółka przestawiła natomiast tabelkę "Rozliczenie składek ZUS", w której wskazano na kwoty z deklaracji oraz kwoty zapłacone, przy czym tabela ta nie obejmuje okresu 7/2020.
Organ II instancji stwierdził na tej podstawie, że opisane dokumenty w żaden sposób nie dowodzą, że Spółka opłaciła w należnej wysokości składki na ubezpieczenia społeczne pracowników objętych otrzymanym wsparciem w okresie lipiec - wrzesień
2020 r.
W opinii organu II instancji słusznie wezwał organ I instancji do przedłożenia umowy o pracę zawartej pomiędzy Spółką a T. K., ponieważ pozostawał
on większościowym udziałowcem Spółki i z tego powodu zachodziła uzasadniona wątpliwość odnośnie pozostawania przez niego w stosunku pracy.
Organ II instancji nie podzielił jednak stanowiska organu I instancji w zakresie twierdzeń, że Spółka otrzymała podwójne finansowanie, albowiem otrzymała 30 maja
2020 r. pomoc na podstawie art. 31zo ustawy covid (obejmującą m.in. zwolnienia
ze składek na ubezpieczenia społeczne). Podnosząc interpretację przepisów art. 15gg
ust. 7 ustawy covid stwierdził organ II instancji, że jeżeli nawet Spółka otrzymała pomoc na podstawie art. 31zo ust. 1 ustawy covid na tych samych pracowników to pomoc
ta dotyczyła innych okresów, zatem innych tytułów wypłat, o których mowa w art. 15gg
ust. 7 ustawy covid. Tym samym fakt otrzymania pomocy na podstawie art. 31zo ustawy covid oraz przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covid, nie stanowią podstawy do ustalenia przez organ I instancji obowiązku zwrotu całości otrzymanych środków.
Zdaniem organu II instancji, zarzut Spółki co do naruszenia przepisów art. 15gg
ust. 7 ustawy covid jest uzasadniony. Natomiast zarzut naruszenia art. 15gg ust. 7a ustawy covid jest nieuzasadniony, ponieważ nie miał zastosowania w sprawie. Regulacja
ta została wprowadzony ustawą z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem
i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2021.1192; dalej: "ustawa zmieniająca") i obowiązuje od 1 lipca 2021 r. Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej
ma on zastosowanie wyłącznie do wniosków złożonych i nierozpatrzonych przed dniem
jej ogłoszenia, a więc przed 1 lipca 2021 r. tymczasem wniosek Spółki został złożony
10 sierpnia 2020 r. i jeszcze w tym samym roku został zrealizowany (zostało wypłacone dofinansowanie).
W opinii organu II instancji błędna interpretacja przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy covid dokonana przez organ I instancji nie wpłynęła na rozstrzygnięcie i w związku
z tym możliwe było utrzymanie decyzji organu I instancji. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 15gg ust. 23a ustawy covid.
Organ II instancji podkreślił, że Spółka nie rozliczyła się z otrzymanych środków, lecz nie dlatego, że otrzymała wcześniej pomoc na podstawie art. 31zo ustawy covid
i nie złożyła oświadczeń wymaganych przez organ I instancji, ale dlatego, że dokumenty przedłożone przez Spółkę dnia 3 marca 2021 r. wraz z Formularzem rozliczeniowym
(oraz uzupełnione z odwołaniem od decyzji), nie pozwoliły na potwierdzenie takiego rozliczenia.
Organ II instancji podsumowując stwierdził, że zarzuty Spółki dotyczące naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 15gg ust. 23a
w zw. z art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy covid okazały się nieuzasadnione.
Organ II instancji zauważył, że w wyniku ustalenia braków w dokumentacji,
organ I instancji wezwał Spółkę do jej uzupełnienia lecz wezwanie pozostało
bez odpowiedzi. Spółka nie skorzystała także z prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów po doręczeniu 26 czerwca 2023 r. zawiadomienia
z 15 czerwca 2023 r. w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego. Ponadto dokumenty przedłożone do odwołania także nie pozwalają na przyjęcie, że Spółka rozliczyła się z otrzymanego dofinansowania.
W tych okolicznościach organ II instancji stwierdził, że niedokonanie prawidłowego rozliczenia dofinasowania wiąże się z obowiązkiem zwrotu otrzymanych świadczeń,
co wynika wprost z art. 15gg ust. 23a ustawy covid, a zatem organ I instancji wobec niewywiązania się Strony z obowiązków ustawowych miał podstawy do orzeczenia
o zwrocie przyznanej pomocy w całości. Wysokość kwoty przypadającej do zwrotu została ustalona prawidłowo, z uwzględnieniem art. 15gg ust. 23a ustawy covid.
Tym samym, również zarzut naruszenia art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy covid okazał się nieuzasadniony.
W skardze do sądu administracyjnego Strona wniosła o uchylenie decyzji organu
II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (sprostowanej postanowieniem z 7 września 2023 r.), w całości; ewentualnie uchylenie decyzji organu II instancji
oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (sprostowanej postanowieniem
z 7 września 2023 r.), w części. Skarżąca wniosła, także o zasądzenie od organu
II instancji na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:
I. Prawa materialnego poprzez dopuszczenie się błędu wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy covid poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zwrot środków musi dotyczyć całości pomocy otrzymanej na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy brak jest podstaw do żądania zwrotu udzielonej dotacji;
2) art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U.2023.221 ze. zm.; dalej: "u.p.p."), poprzez niezastosowanie reguły rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony/przedsiębiorcy, pomimo wystąpienia
w sprawie wątpliwości organów co do interpretacji normy prawnej ograniczającej uprawnienia strony;
3) art. 15gg ust. 23a ustawy covid w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 2 u.p.p. poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, ponieważ zarówno organ
II instancji, jak i organ I instancji, uznały że sankcją za niewykazanie dwóch pracowników, którzy w danym miesiącu nie otrzymali wynagrodzenia, bowiem uległ rozwiązaniu ich stosunek pracy, jest obowiązek zwrotu całości dofinansowania, podczas gdy art. 15g ustawy covid czy nawet art. 15gg ust. 23 ustawy covid, który ma zastosowanie do przedsiębiorców znajdujących się w analogicznej sytuacji, przewiduje jedynie obowiązek zwrotu części udzielonego dofinansowania,
a nie całości;
4) art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15gg ust. 23 w zw. z art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy covid poprzez utrzymanie w mocy decyzji o zwrocie całości pomocy;
II. Przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całokształt zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, rzez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywatela;
2) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ II instancji do starannego
i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenia zasady dotyczącej zaufania obywatela do organów państwa.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, argumentując
jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Skarga jest nieuzasadniona.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j.; dalej: "P.p.s.a."). Powyższe oznacza,
że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas,
gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu.
Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednakże nie ma zastosowania
w rozpoznawanej sprawie.
W Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy Skarżąca uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi skutecznego rozliczenia otrzymanych świadczeń
i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, co skutkowało uzasadnionym określeniem przez WUP kwoty przypadającej do zwrotu z uwagi na brak rozliczenia oraz orzeczenia obowiązku
jej zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
Skarżąca kwestionowała zarówno przebieg postępowania administracyjnego,
w tym szczególnie dowodowego, jak i naruszenie przepisów prawa materialnego.
Wobec sformułowania zarzutów dotyczących postępowania administracyjnego,
Sąd rozpoznający sprawę, w pierwszej kolejności postanowił odnieść się do tych właśnie zarzutów skargi. Podkreślić należy, że mają one bezpośredni wpływ na prawidłowość ustalenia stanu faktycznego w sprawie, która to prawidłowość determinuje z kolei ocenę procesu subsumpcji.
W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. Zatem oceniając stan faktyczny
ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został
ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił
art. 15gg ustawy covid.
Zgodnie art. 15gg ust. 1 ustawy covid podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9,
w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy
z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5;
Stosownie do art. 15gg ust. 2 ustawy covid podmiotom, o których mowa
w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
Na podstawie art. 15gg ust. 3 podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3.
Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy covid, podmiot, o którym mowa
w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Jak z kolei stanowi art. 15gg ust. 20 ustawy covid podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności: 1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem; 2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku.
Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy covid postanowiono, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego
w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy
wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi
od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku
w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że Skarżąca złożyła wniosek
o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych, w następstwie wystąpienia COVID-19.
W wyniku pozytywnej weryfikacji kompletności wniosku oraz na podstawie złożonych oświadczeń w przedmiocie spełnienia wszelkich warunków oraz kryteriów uprawniających do otrzymania wsparcia, organ I instancji przyznał Spółce pomoc
w postaci dofinansowania do wynagrodzenia dla sześciu pracowników za miesiąc lipiec 2020 r., sierpień 2020 r. i wrzesień 2020 r. w łącznej kwocie [...]zł.
W związku z tym na rachunek bankowy Spółki została przekazana kwota [...]zł
w dniu 19 sierpnia 2020 r., [...] zł w dniu 31 sierpnia 2020 r. i [...] zł
w dniu 30 września 2020 r.
W związku z powyższym, Skarżąca w ramach swego wniosku winna rozliczyć otrzymane świadczenia i środki w terminie 30 dni od daty zakończenia pobierania świadczeń (ostatnia rata środków pomocowych została uzyskana przez Spółkę
30 września 2020 r.), podczas gdy formularz rozliczeniowy złożony przez Spółkę
opatrzony został datą 3 marca 2021 r.
Po analizie złożonej dokumentacji organ I instancji stwierdził, że Spółka
nie przyjęła do rozliczenia dofinansowania świadczenia dla 6 pracowników w każdym
z trzech miesięcy, pomimo że o takie dofinansowanie wnosiła i takie otrzymała.
Stąd wynika różnica w kwocie świadczeń przyznanych ([...] zł), a środkami faktycznie wydatkowanymi ([...] zł – zgodnie z Formularzem rozliczeniowym
i [...] zł – zgodnie z tabelą kalkulatora rozliczeniowego). Spółka jednak różnicy
nie zwróciła. Organ I instancji stwierdził, że Spółka nie wykazała, iż pracownik
V. Oliynyk otrzymał pełne wynagrodzenie za sierpień 2020 r. to jest w wysokości [...] zł. Nie wykazała, także zapłaty tytułem składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należne za poszczególne miesiące od lipca do września 2020 r. (przedłożono wyciąg
z tabeli rozliczenia z ZUS, który nie obejmował miesiąca września 2020 r.).
Wobec braku całościowego rozliczenia organ I instancji wypełniając dyspozycję
art. 15gg ust. 23a zd. pierwsze ustawy covid, wezwał Spółkę do uzupełnienia
dokumentacji (wezwanie z 1 lutego 2023 r.) i wyznaczył Spółce dodatkowy termin
30 dni od dnia otrzymania przez nią wezwania. Spółka nie zareagowała na ww. wezwanie.
Sąd zauważa, że ww. wezwanie zostało skierowane na podstawie art. 15gg ust. 23a ustawy covid w związku z niewywiązaniem się przez Spółkę z obowiązku, o którym mowa w art. 15gg ust. 19 i 20 ustawy covid. W związku z tym przyjęty został przez organ I instancji rygor nałożenia obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami
w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Zgodnie ze zdaniem ostatnim tej regulacji, jeżeli podmiot nie wywiąże
się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, organ wydaje decyzję o zwrocie.
Spółka swój brak reakcji na ww. wezwanie wyjaśniała w treści odwołania, gdzie tłumaczyła (nawiązując do ostatniego zdania w tym wezwaniu), że w przypadku złożenia kompletnego i prawidłowego rozliczenia w okresie od 31 dnia od zakończenia okresu pobierania świadczenia do dnia otrzymania przedmiotowego wezwania, Spółka miała potraktować wezwanie jako bezprzedmiotowe. Spółka dalej rozwijała, że w jej opinii przekazane w dniu 3 marca 2021 r. dokumenty, stanowiły poprawne i kompletne rozliczenie.
Sąd podkreśla, że znaczenie w sprawie ma zastosowanie przez organy przepisu art. 15gg ust. 23a ustawy covid. Organ I instancji prawidłowo pouczył Skarżącą o skutkach jakie pociąga za sobą brak złożenia prawidłowego rozliczenia i w konsekwencji brak reakcji
na wezwanie ze strony Spółki.
Nie można Spółce odmówić prawa do twierdzenia, że złożone przez nią dokumenty (które maiły stanowić rozliczenie ww. pomocy) są prawidłowe. Nie można jednak pomijać,
że obowiązkiem organu przyznającego tę pomoc jest ocena, czy beneficjent pomocy wykonał nałożony na niego obowiązek rozliczenia się z otrzymanej pomocy. Skoro organ miał uzasadnione podstawy do kwestionowania prawidłowości i kompletności rozliczenia pomocy przez Spółkę, to jego obowiązkiem było skierowanie wezwania o wykonania obowiązków opisanych w art. 15gg ust. 19 i ust. 20 ustawy covid.
Sąd podkreśla, że warunek ten został przez organ spełniony. Nie chodzi bowiem o złożenie jakiegokolwiek rozliczenia, lecz o rozliczenie otrzymanych świadczeń
i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Złożenie rozliczenia nie polega jedynie na formalnym wypełnieniu obowiązku, ale na rzeczywistym wyliczeniu się z wydatków poniesionych zgodnie z zasadami na jakich pomocy udzielano i zgodnie z jej celem.
Dostrzec należy, że organ I instancji nie tylko zobowiązał Spółkę do złożenia rozliczenia, ale również określił zakres dokumentów koniecznych dla uzasadnienia wyniku rozliczenia. Skarżąca jednak nie zareagowała, a więc nie tylko nie nadesłała żądanych przez organ dokumentów, ale nie ustosunkowała się w jakikolwiek inny sposób
do wątpliwości organu w zakresie rozliczenia otrzymanej pomocy.
Skarżąca, również nie zareagowała na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, mimo pouczenia o prawie do wypowiedzenia się, co gwarantowało ochronę praw Strony.
Po przeprowadzeniu postępowania, w związku z brakiem powyższego rozliczenia jak i brakiem zwrotu przez Skarżąca ww. pomocy, organ I instancji wydał decyzję.
W tym miejscu podkreślić należy, że w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z 2 grudnia 2021 r. (Sejm IX kadencji, nr druku 1675) wskazano, że projekt przewiduje dodanie do art. 15gg ust. 23a, który umożliwi dyrektorom wojewódzkich urzędów pracy wezwanie do rozliczenia otrzymanych środków pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 i 20 ustawy COVID, podmiot, który otrzymał wsparcie jest zobowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń w terminie
30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz do złożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków. W tym samym terminie podmiot powinien zwrócić środki niewykorzystane na wynagrodzenia pracowników. W przypadku niedopełnienia tych obowiązków, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy powinien wystąpić do beneficjenta o zwrot całości otrzymanej pomocy. Stąd propozycja przepisu, który pozwoli dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy wezwać podmiot do wykonania powyższego obowiązku w dodatkowym 30-dniowym terminie. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wyda decyzję administracyjną o zwrocie całego dofinansowania wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.
W sprawie niesporne jest, że Skarżąca była zobowiązana do rozliczenia ww. dofinansowania w terminie do 30 dni po zakończeniu okresu pobierania świadczeń,
tj. do dnia 30 października 2020 r. Z uwagi na brak złożenia przez Skarżącą prawidłowego rozliczenia organ wyznaczył dodatkowy 30 dniowy termin liczony od dnia odbioru wezwania pod rygorem zwrotu całości otrzymanej pomocy.
W ocenie Sądu organ dołożył starań, aby umożliwić Stronie skuteczne rozliczenie przyznanych środków. Podejmował próby kontaktu ze Skarżącą, a jak wynika z akt sprawy to Strona nie zareagowała w jakikolwiek sposób na wezwanie i zawiadomienie. Podkreślenia wymaga, że w odpowiedzi na wezwanie z 1 lutego 2023 r. oraz po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z prawem
do wypowiedzenia się Strona nie tylko nie przedłożyła brakujących dokumentów
ale w żaden inny sposób nie odniosła się do wątpliwości Organu w zakresie rozliczenia
z otrzymanej pomocy. Podkreślić należy, że ustawodawca wyraźnie wskazał konsekwencje nierozliczenia się przez Stronę ze zobowiązania w określonym terminie
- sankcja polega na zwrocie całości otrzymanej pomocy. Z tego względu organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy covid przypisując zaniechaniom Strony określone konsekwencje. Strona została pouczona o konieczności zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi
od dnia przekazania środków.
W treści decyzji organu II instancji prawidłowo określono nie tylko kwotę przypadającą do zwrotu, ale i datę, od której naliczone będą odsetki. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym,
a poczyniona analiza przepisów ustawy covid jest prawidłowa, wszechstronna
i wystarczająca do wydania decyzji w sprawie. Wobec niewywiązania się przez Stronę
z obowiązków ustawowych organy nie miały innej możliwości aniżeli orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.
Zdaniem Sądu nie można zapominać, że Skarżąca nie dokonała zwrotu różnicy pomiędzy kwotą otrzymaną, a faktycznie wydatkowaną.
Dodatkowo Sąd rozpoznający sprawę podziela stanowisko organu II instancji
w zakresie ponownej oceny dokumentów przedłożonych przez Skarżącą, w tym na etapie odwołania.
Podkreślenia wymaga, że organ II instancji w części uwzględnił argumentację Skarżącej. Tu należy wskazać na błędne przyjęcie przez organ I instancji, że doszło
do podwójnego finansowania (tj. na podstawie art. 31zoust. 1 i na podstawie art. 15gg
ust. 1-2 ustawy covid), nie doszło bowiem do podwójnego finansowania ze względu
na różne okresy objęte tymi finansowaniami. Ponadto przedłożone dokumenty
wraz z Formularzem rozliczeniowym, wykazały jednak zapłatę zaliczek w wymaganej kwocie, częściowo uznano, że wynagrodzenie należne Vasylowi Oliynykowi za sierpień 2020 r. było wypłacane zaliczkowo w lipcu 2020 r. (z tym zastrzeżeniem, że kwota 300 zł wpłacona za bilet lotniczy nie stanowiła części tego wynagrodzenia).
Sąd wskazuje, że mimo to ww. okoliczności nie wpływają na prawidłowość rozstrzygnięcia, ponieważ o zwrocie całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami
w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, przesądził brak rzeczywistego rozliczenia całej kwoty otrzymanej pomocy.
Zasadnie, także organ II instancji ocenił, że Skarżąca nie wykazała przelewów
z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za poszczególne miesiące od lipca
do września 2020 r., kiedy otrzymywała wsparcie (nie potwierdził bowiem tej okoliczności wyciąg z tabeli rozliczenia z ZUS) oraz uzasadnione okazały się wątpliwości dotyczące pozostawania T. K. w stosunku pracy ze Spółką.
Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń przepisów prawa materialnego, jak również naruszenia przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa informowały Stronę o obowiązkach związanych z rozliczeniem otrzymanej pomocy wobec czego, także w tym zakresie nie stwierdzono naruszenia prawa.
Mając na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi
na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.