I SA/Sz 108/04

I SA/Sz 108/04 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2005-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Jacek Niedzielski /sprawozdawca/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka
Zofia Przegalińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 51/06 - Wyrok NSA z 2007-01-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 21 par. 3,  art. 53 par. 1 i 3,  art. 207
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4,  art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz  ust. 5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska del. Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi E.W. S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 21 § 3, art. 53 § 1 i 3 , art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 1,2 i 4, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach iopłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) określił Spółce "E.W." S.A. w P. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości położonej w B. za 2002r. w wysokości [...] zł, w tym od budowli w wysokości [...] zł i od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy stwierdził, że Spółka złożyła w dniu 29 kwietnia 2002r. deklarację w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2002, w której wykazała podatek w wysokości [...] zł w tym od gruntów związanych z działalnością gospodarczą w kwocie [...] zł i od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] zł Spółka określiła wartość budowli na kwotę [...] zł.
W dniu 20 września 2002r. Spółka z łożyła korektę deklaracji za rok 2002, w której wykazała podatek w wysokości [...] zł.
Podatek od gruntu uległ zmianie, obniżenie nastąpiło w wysokości podatku od budowli do kwoty [...] zł.
Wartość budowli stanowiącą podstawę opodatkowania Spółka określiła na kwotę [...] zł. Jako budowle Spółka przyjęła tylko linie kablowe.
Spółka wyjaśniła, że nie wykazała wartości zespołów wiatrowo-elektrycznych w kwocie [...] zł, ponieważ zgodnie z klasyfikacją środków trwałych nie są one budowlami ale mieszczą się w grupie kotłów i maszyn energetycznych.
Organ podatkowy I instancji wskazał, że stosownie do przepisów art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna.
Przepis ten nie definiował pojęcia "budowli". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, iż przez budowle, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy , należy rozumieć z wyłączeniem budynków, efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały (wyrok NSA z 25 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Sz Lu 1436/94). W ocenie organu podatkowego, nie budzi wątpliwości fakt, że przedmiotem opodatkowania jako budowle są siłownie wiatrowe stanowiące własność Spółki. Również ich wartość nie budzi zastrzeżeń, uwzględniając wszystkie ich elementy jako całość, wartość ta wynosi zgodnie z deklaracją z dnia 29 kwietnia 2002r. [...] zł, zaś wartość linii kablowych [...] zł, co łącznie stanowi kwotę [...] zł.
Bezsporne jest również, że siłownie wiatrowe są budowlami związanymi z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna.
Przyjmując podaną definicję, organ podatkowy stwierdził, że siłownia wiatrowa jako całość a nie jej wybrane elementy, jest budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Siłownia wiatrowa stanowi bowiem całość użytkową i jako taka spełnia funkcję, dla której została wzniesiona. Całości użytkowej nie stanowią poszczególne jej elementy takie jak np. wieże, turbiny itp. Każdy z tych elementów oddzielnie nie funkcjonuje samodzielnie, niektóre z nich łącznie nie stanowią również całości użytkowej.
Niemożliwe jest zatem wyodrębnienie niektórych tylko elementów i nadanie im statusu budowli, tym samym błędne jest twierdzenie podatnika, że siłownie wiatrowe nie są w ogóle budowlami.
Organ podatkowy podkreśla również, że powoływanie się przez podatnika na klasyfikację rodzajową środków trwałych nie ma znaczenia, bowiem klasyfikacja ta dokonana jest dla potrzeb księgowych i nie może być podstawą do klasyfikowania określonych obiektów jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Stanowisko organu podatkowego potwierdza również fakt ubiegania się przez Spółkę i otrzymania pozwolenia na budowę siłowni wiatrowej, co nie byłoby konieczne, gdyby uznano je za maszyny energetyczne.
Pozwolenie na budowę wymaga bowiem rozpoczęcia robót budowlanych, przez które należy rozumieć w szczególności budowę, przebudowę, remont lub rozbiórkę obiektu budowlanego. W takim wypadku siłownie wiatrowe byłyby zakwalifikowane wyłącznie jako budowle, bowiem nie są one ani budynkami, ani też obiektami małej architektury.
Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wnosząc o jej uchylenie.
W ocenie Spółki podstawę opodatkowania winna stanowić skorygowana deklaracja.
Przy obliczaniu podatku nie powinny być brane pod uwagę zespoły wiatrowo-elektryczne o wartości [...] zł, które nie są budowlami a mieszczą się w grupie tzw. kotłów i maszyn energetycznych.
W ocenie Spółki w sprawie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego odnośnie zakwalifikowania całości czy też tylko części elementów do budowli.
Ponieważ organ podatkowy takiej opinii nie przeprowadził, tym samym nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja Wójta Gminy D., w której przyjęto za podstawę opodatkowania wartość całej siłowni wiatrowej, a nie jej poszczególnych, czy niektórych elementów, jest prawidłowa.
Siłownia wiatrowa jest w świetle prawa energetycznego elektrownią, czyli budowlą wykorzystywaną bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej. Wytwarzanie energii elektrycznej jest podstawowym przeznaczeniem siłowni wiatrowej jako całości i nie da się przyjąć, że funkcję taką spełniają jakieś jej wybrane elementy.
Organ odwoławczy stwierdził również, że w sprawie nie istniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, ponieważ przy jej rozstrzyganiu nie było potrzeby korzystania z wiedzy fachowej w zakresie budownictwa.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i wyliczenie podatku w oparciu o deklarację złożoną przez skarżącą w dniu 20 września 2002r.
Skarżąca podniosła w skardze takie same argumenty jak w odwołaniu, wskazując na znajdujące się w aktach opinie biegłych oraz podkreślając, że organ podatkowy nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Spór między stronami dotyczy oceny czy siłownie wiatrowe stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 o podatkach i opłatach lokalnych.
W ocenie Sądu stanowisko organów obu instancji należy uznać za trafne i uzasadnione.
Organ podatkowy I instancji trafnie wskazał, iż przez budowle o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy należy rozumieć efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały (wyrok NSA sygn. akt SA/Lu 1436/94 z dnia 25 kwietnia 1995r.) .
Zatem siłownie wiatrowe jako całość a nie tylko niektóre wybrane jej elementy stanowią budowlę, ponieważ tylko w takiej sytuacji stanowi ona całość użytkową i tylko jako taka spełnia funkcję, dla której została wzniesiona.
Nie spełniają takiej funkcji poszczególne elementy siłowni wiatrowej, ponieważ nie mogą one funkcjonować w oderwaniu od całości.
Na ważny aspekt zagadnienia wskazało również Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Siłownia wiatrowa, a nie je poszczególne elementy, jest elektrownią w rozumieniu prawa energetycznego, czyli budowlą wykorzystywaną bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej.
Wytwarzanie energii elektrycznej jest podstawowym przeznaczeniem siłowni wiatrowej jako całości i nie da się przyjąć, że funkcję taką spełniają jakieś jej wybrane elementy.
Jest to zatem budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Wyłączenie z całości techniczno-użytkowej niektórych elementów konstrukcji, czy instalacji, pozbawiłoby ją cech budowli.
W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie, jak również wykładnia przepisów dokonana przez organy podatkowe pozwalały na dokonanie oceny bez potrzeby sięgania do opinii biegłego.
Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całościowo zebrany materiał dowodowy, a dokonane oceny prawne nie naruszają prawa.
Dlatego, mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.
/-/ J. Niedzielski /-/ Z. Przegalińska /-/ N. Karczmarczyk