I SA/Sz 1032/18

I SA/Sz 1032/18 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2019-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Anna Sokołowska /przewodniczący/
Elżbieta Woźniak /sprawozdawca/
Ewa Wojtysiak
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III FSK 1209/21 - Wyrok NSA z 2022-11-24
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy
Dz.U. 1990 nr 34 poz 201
art 14b§3
Ustawa z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 8 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego T. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną w sprawie interpretacją indywidualną z dnia 8 października
2018 r. nr [...] Wójt Gminy uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione przez T. B. (dalej: "skarżący") we wniosku z dnia 27 lipca 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości za 2017 r.
Z przesłanych przez organ akt, wynika następujący stan faktyczny sprawy.
W dniu 27 lipca 2018 r. skarżący zwrócił się do organu o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości
za 2017 r.
We wniosku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą Zakład Gastronomiczny T. B.. Wraz z bratem R. B., skarżący jest współwłaścicielem w udziale [...] części nieruchomości, stanowiącej działkę gruntu
nr [...] o obszarze [...] ha, położoną w M. przy ul. [...] B, którą nabył jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa pod nazwą "[...]" wraz
z częściami składowymi, środkami trwałymi i infrastrukturą. Skarżący ww. nieruchomość nabył do majątku prywatnego, nie wykazywał budynków w księgach i nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych. Na działalność gospodarczą planował przeznaczyć tylko część nieruchomości. Opisana w akcie notarialnym "zorganizowana część przedsiębiorstwa" według skarżącego w rzeczywistości stanowiła grunt i opuszczone budynki, ponieważ poprzedni właściciel nie wykonywał tam działalności gospodarczej przez okres co najmniej 2 lat przed momentem zbycia.
Skarżący wskazał, że w 2000 r. zostało wydane pozwolenie na rozbudowę
i modernizację budynku byłej masarni na zakład przygotowywania półfabrykatów
dla potrzeb punktu małej gastronomii. Po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, przeznaczono wyłącznie część nieruchomości na działalność gospodarczą.
Dnia 5 lipca 2011 r. skarżący darował udział [...] części w ww. nieruchomości bratu
na jego majątek prywatny, który prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...]. Obdarowana część nieruchomości, nigdy nie została ujęta w księgach obdarowanego ani nie była amortyzowana.
Na przedmiotową nieruchomość składa się 8 budynków wykorzystywanych
na cele prywatne, tj. budynki nr [...] i 272 zakwalifikowane jako budynki inne niemieszkalne oraz budynki nr [...] (wiata), [...], oraz 3 budynki wykorzystywane na cele związane z działalnością gospodarczą tj. budynki nr [...] (budynek przemysłowy), nr [...] (budynek inny niemieszkalny - pomieszczenia biurowe) oraz budynek nr [...], a nadto budynek nr [...] wykorzystywany w części
na cele związane z działalnością, w części na cele prywatne.
Skarżący pomimo, że ww. budynki nabył jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa, tylko część budynków wykorzystuje na potrzeby działalności gospodarczej, a pozostałą część na cele prywatne (przechowywanie sprzętu, składowanie drewna). Budynki, które zostały nabyte w celach osobistych, a które nie zostały przebudowane ani zmodernizowane, do dnia dzisiejszego są w stanie z chwili nabycia.
W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, skarżący zadał następujące pytania:
1) czy grunt, którego jest współwłaścicielem powinien być w całości opodatkowany według stawek najwyższych - jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,
2) czy budynki i ich części, których jest współwłaścicielem, które nie są faktycznie wykorzystywane w działalności gospodarczej i służą celom prywatnym, powinny być opodatkowane według najwyżej stawki - jak dla budynków związanych
z działalnością gospodarczą.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie skarżący stwierdził, że grunt którego współwłaścicielem nie powinien być w całości opodatkowany według stawek najwyższych tj. jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem nie jest on w całości faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto, budynki i ich części, których współwłaścicielem jest skarżący, które nie są faktycznie wykorzystywane w działalności gospodarczej i służą celom prywatnym skarżącego nie powinny być opodatkowane według najwyższej stawki
- jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W treści wniosku skarżący zawarł oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty
w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.
W interpretacji indywidualnej z dnia 8 października 2018 r. Wójt Gminy uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą.
W związku z powyższym fakt, że pomimo, iż wskazane przez niego budynki nie są wykorzystywane na cele przedsiębiorstwa, lecz zajęte na cele prywatne,
nie przesądza o tym, że nie może być w nich prowadzona działalność gospodarcza. Sam fakt wydzielenia gruntu pod budynki i oznaczenia go symbolem [...] w ewidencji gruntów, świadczy bowiem o tym, iż wszystkie budynki stanowią zorganizowaną część przedsiębiorstwa i nie mogą być opodatkowane jak dla celów prywatnych, tylko dlatego, że skarżący w ten sposób je użytkuje. W tym wypadku wiążące są zapisy w ewidencji gruntów i budynków.
Mając na uwadze powyższe, organ interpretacyjny uznał stanowisko
za nieprawidłowe. Zarówno bowiem grunt w części oznaczony jako [...], a także budynki, należy uznać jako zajęte na działalność gospodarczą i opodatkować według najwyższych stawek.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący - złożył skargę
do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnoszą o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżonej interpretacji zarzucił:
1. dopuszczenie się błędu wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia
1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania
art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a w miejsce art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c u.p.o.l. oraz art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b w miejsce art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. e u.p.o.l. poprzez wywiedzenie z nich normy prawnej, w myśl której najwyższa stawka podatku od nieruchomości
ma zastosowanie do opisanych we wniosku budynków i ich części, a także gruntu;
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2 w związku z art. 14j
w związku z art. 187 § 1 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) - dalej: "o.p." poprzez nieuprawnione prowadzenie postępowania dowodowego w postępowaniu interpretacyjnym. Organ w treści zaskarżonej interpretacji uzasadnił swoje stanowisko okolicznościami faktycznymi, które nie zostały przez skarżącego wskazane w treści wniosku. Te informacje organ pozyskał w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego - przeprowadził dowód
z dokumentu urzędowego, jakim jest Ewidencja gruntów i budynków.
3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 14j
i art. 121 § 1 o.p., poprzez wydanie interpretacji, która w żaden sposób
nie wyjaśnia wnioskodawcy, dlaczego organ uznał jego stanowisko
za nieprawidłowe. Zaskarżona interpretacja nie zawiera oceny poszczególnych stanowisk (we wniosku zadano dwa pytania).
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Do odpowiedzi na skargę organ dołączył akta z których wynika,
m.in. że wobec skarżącego i jego brata w dniu 20 kwietnia 2018 r. została przeprowadzona przez Wójta Gminy kontrola podatkowa w zakresie określenia sposobu wykorzystywania i pomiaru budynków położonych na działce
nr [...] – ul. [...] M. za 2018 r. Nadto postanowieniami z dnia
29 października 2018 r. Wójt Gminy wznowił wobec skarżącego i jego brata postępowania podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za ww. nieruchomość za lata 2013-2018. Powyższe postępowania zostały zawieszone na wniosek skarżącego postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. We wniosku wskazano, że skarżący złożył przedmiotowy wniosek o interpretacje, który co prawda dotyczy wyłącznie 2017 r. niemniej będzie miał on znaczenie dla toczącego
się w sprawie postępowania w każdym roku, sprawa jest bowiem tożsama. Organ uwzględniając wniosek powołał się na art. 201 § 1 pkt 2 o.p., tj. konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.
Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych
w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga sprawę nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi
oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).
Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną
w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny
co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a p.p.s.a.).
W sprawie na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2
w związku z art. 14j w związku z art. 187 § 1 oraz art. 121 § 1 o.p.
Stosownie do treści art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska
w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Z kolei organ interpretacyjny dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego
z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się wyłącznie na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku. Zgodnie bowiem
z art. 14c § 1 i § 2 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego
oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (...).
W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Oznacza to, że organ wydając interpretację indywidualną dokonuje oceny prawnej stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę, przytaczającego odpowiednie regulacje prawne. Podstawą tej oceny jest przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Podany we wniosku o interpretację stan faktyczny stanowi przy tym wyłączną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Organ podatkowy, dokonując interpretacji, stosownie do nadanych mu kompetencji, jedynie przedstawia swój pogląd w zakresie rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego już istniejącego bądź zdarzenia przyszłego (wyrok NSA z 18 maja 2018 r., II FSK 1128/16).
W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, stwierdzić zatem należy, że organ wydający interpretację rozstrzyga tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach interpretacyjnych postępowania dowodowego, a jedynie ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które powinno być ustosunkowaniem się do stanowiska zaprezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy wyrażonego we wniosku, organ interpretacyjny zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym – stosownie do art. 14c § 1 i 2 o.p. (zob. wyroki: NSA z 7 kwietnia 2017 r., I FSK 659/15, WSA w Szczecinie z 17 maja 2018 r., I SA/Sz 232/18). Innymi słowy specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji polega na tym, że jest ona podejmowana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska).
Wyjście przez organ interpretacyjny poza ramy postępowania wyznaczone normami art. 14b § 3 i art. 14c § 1 o.p. powoduje, że wydana zostaje interpretacja
o innej treści niż należałoby oczekiwać, gdyby do tego naruszenia przepisów postępowania nie doszło. Organ nie może bowiem dokonywać oceny stanowiska, którego sam wnioskujący o udzielenie interpretacji nie wyraził, ani co do okoliczności nienależących do stanu faktycznego. Ten brak uniemożliwia realizację celu wydania interpretacji, czyli uzyskania przez podatnika rzetelnej i pełnej informacji o jego sytuacji prawnopodatkowej w konkretnym stanie faktycznym.
Mając powyższe rozważania na uwadze, wskazać należy, że skarżący zasadnie podniósł zarzut, iż organ interpretacyjny przeprowadził w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej nieuprawnione postępowanie dowodowe.
W treści wydanej interpretacji organ dokonał bowiem, na podstawie pozyskanych
w toku kontroli podatkowej danych z ewidencji gruntów i budynków, samodzielniej klasyfikacji wskazanych we wniosku budynków i gruntu. Z treści wniosku skarżącego wynika natomiast, że takie informacje nie zostały podane przez skarżącego. Skarżący wskazał bowiem jedynie na sposób wykorzystywania spornych w sprawie budynków
i gruntu.
Jak już wyżej zaznaczono, podany we wniosku stan faktyczny jest dla organu podatkowego oraz sądu administracyjnego wiążący. Nie podlega on ustaleniom dokonywanym samodzielnie przez organ. Dlatego bez względu na okoliczność,
czy podany we wniosku stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością, to stanowi
on podstawę do udzielenia interpretacji. Organ nie może zatem wydawać indywidualnej interpretacji w oparciu wykreowany przez siebie, czy uzupełniony stan faktyczny, nawet wówczas, gdy mogą powstać wątpliwości co do zgodności podanego we wniosku o udzielenie interpretacji stanu faktycznego z rzeczywistym stanem rzeczy. Taka ewentualna weryfikacja może dopiero być dokonana na etapie konkretnego prowadzonego już postępowania podatkowego.
Organ interpretacyjny nie mógł zatem samodzielnie uzupełnić stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. W postępowaniu w sprawie udzielenia interpretacji nie może toczyć się bowiem spór co do faktów. Organ interpretacyjny ma obowiązek przyjąć za wnioskodawcą do oceny prawnej stan faktyczny przez niego przedstawiony. Stanu tego nie może kwestionować, weryfikować pod względem faktycznym, czy zmieniać. Jednakże, w przypadku braku wskazania w tym stanie faktycznym istotnych dla oceny prawnej elementów, organ ma obowiązek wezwać
w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. o ich uzupełnienie. Gdyby natomiast
w dalszej kolejności okazało się, że dany stan faktyczny nie zaistniał, wówczas taka interpretacja, jako odnosząca się do innego stanu faktycznego, nie spełniałaby funkcji gwarancyjnej o jakiem mowa w art. 14k o.p.
W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z zawartym w odpowiedzi na skargę stanowiskiem organu, że odwołanie się przez organ do klasyfikacji budynków i gruntów skarżącego w ewidencji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślić bowiem jeszcze raz należy, że w ramach postępowania, którego przedmiotem jest udzielenie interpretacji organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Bez znaczenia jest również to, czy opisane zdarzenia rzeczywiście wystąpiły, a ich przebieg był rzeczywiście taki jak przedstawiony przez wnioskodawcę. Podane przez stronę fakty nie podlegają weryfikacji,
ani konfrontacji z dokumentami źródłowymi, ponieważ w oparciu o wydaną
w indywidualnej sprawie interpretację wnioskodawca zyskuje jedynie informację
o poglądzie organu w sprawie przedstawionej we wniosku.
W odniesieniu do wykorzystania przez organ materiałów z kontroli podatkowej
w postępowaniu interpretacyjnym należy również wskazać, że stosownie do treści
art. 14b § 5 o.p. nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty
w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.
Wyżej wskazanym przepisem ustawodawca wyeliminował ewentualną konkurencyjność postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz postępowania interpretacyjnego. W konsekwencji nie może być tak,
że organ będzie rozpoznawał wniosek o interpretację podczas gdy w toku będzie postępowanie podatkowe. Natomiast podatnik może zwrócić się o wydanie interpretacji przed wszczęciem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej czy celno-skarbowej.
Należy przy tym zauważyć, że nie ma przeszkód do rozpoznania wniosku
o interpretację w sytuacji gdy po jego złożeniu organ wszczął postępowanie podatkowe czy kontrolne. Jedynie odwrotna sytuacja tj. wystąpienie z wnioskiem o interpretację
w sytuacji gdy toczy się już postępowanie podatkowe stanowi przeszkodę do uzyskania odpowiedzi organu w formie interpretacji.
W orzecznictwie wskazuje się także, że nie stanowi przeszkody do wydania interpretacji fakt przeprowadzenia kontroli podatkowej przed złożeniem wniosku
o interpretację, która to kontrola zakończyła się jedynie protokołem, do którego zastrzeżeń podatnik się zastosował (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r.
I FSK 1046/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2013 r. I SA/Kr 461/13). Nadto, również, wynik kontroli kończący kontrolę podatkową nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W szczególności, że nie przybiera on, co z formalnego punktu widzenia jest niedopuszczalne, formy decyzji bądź postanowienia. Jedynym bowiem rozstrzygnięciem, które rozstrzyga o istocie sprawy jest decyzja – art. 207 § 2 o.p.,
a w drodze wyjątku postanowienie - art. 216 § 2 o.p.
W świetle powyższych rozważań należy wskazać, że z załączonych przez organ dokumentów pochodzących z akt postępowania, wynika, iż wobec skarżącego w dniu 22 kwietnia 2018 r. została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie podatku od nieruchomości 2018 r. dotycząca "określenia sposobu wykorzystywania i pomiaru budynków położonych na działce nr [...] ul. [...]". Natomiast złożony w sprawie wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego dotyczył podatku od nieruchomości za 2017 r. za ww. nieruchomość objętą kontrolą. Nadto, jak wynika z uwzględnionego przez organu wniosku skarżącego o zawieszenie wszczętych w dniu 29 października 2018 r. postępowań w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013-2018 za ww. nieruchomość - przedmiotowy wniosek o interpretację, co prawda dotyczy wyłącznie 2017 r. niemniej jednak będzie miał on znaczenie dla toczącego się w sprawie postępowania w każdym roku, sprawa jest bowiem tożsama.
W konsekwencji wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie niedopuszczalne było uwzględnienie w postępowaniu interpretacyjnym materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie kontroli podatkowej. Jednocześnie jednak organ interpretacyjny mając wiedzę o dokonanej kontroli podatkowej przystępując do oceny stanowiska wnioskodawcy w wydanej interpretacji, w pierwszej kolejności powinien rozważyć, i wykazać, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 14b § 5 o.p. wyłączające możliwość rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji tj. wykazać, że elementy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo czy w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.
Zaznaczyć przy tym należy, że sądowi nie jest wiadome czy dołączone
do odpowiedzi na skargę dokumenty, pochodzące z akt administracyjnych sprawy podatkowej są kompletne i oddają w pełni całokształt postępowań toczących się wobec skarżącego w zakresie przedmiotowej nieruchomości.
Nadto należy podkreślić, że ani sąd ani organy nie są związane oświadczeniem wnioskodawcy o którym mowa w art. 14b § 4 o.p. złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej.
Ponadto, dla porządku wypada zauważyć, że z racji odrębności postępowań organ interpretacyjny nie powinien łączyć akt postępowania kontroli podatkowej
i postępowania podatkowego z aktami postępowania interpretacyjnego nawet jeśli dotyczą tego samego podatnika i tego samego przedmiotu opodatkowania. Należy bowiem podkreślić, że celem uzyskania interpretacji indywidualnej jest uzyskanie ochrony o której mowa w art. 14k i art. 14m o.p., przy czym to adresat interpretacji decyduje o tym, czy zastosuje się do otrzymanej interpretacji, czy też nie i to w poszczególnych okresach rozliczeniowych. Na etapie interpretacji przepisów prawa podatkowego dochodzi jedynie do niewiążącej wymiany poglądów w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle stanu faktycznego lub stanu hipotetycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Dopiero późniejsze zastosowanie się do interpretacji indywidualnej, tj. dokonanie przez adresata interpretacji rozliczenia podatkowego z uwzględnieniem przyjętej w interpretacji wykładni prawa może rodzić określone konsekwencje, w postaci ochrony adresata interpretacji w zakresie wskazanym w przepisach ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze, sąd - na podstawie art. 146 w związku
z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidulaną.
Jednocześnie, wskazać należy, że wobec dostrzeżonego naruszenia przepisów postępowania, w sprawie przedwczesna byłaby ocena zastosowania przez organ wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania sądu, czyli w pierwszej kolejności wyjaśnić i wykazać, że przedmiotowa interpretacja indywidualna nie została wydana w warunkach o jakich mowa w art. 14b § 5 o.p., a następnie dokonać oceny stanowiska prawnego wyrażonego przez skarżącego wyłącznie na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W przypadku jednak stwierdzenia, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie jest wyczerpujący, organ wezwie skarżącego w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p. o jego uzupełnienie.
O należnych skarżącemu kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie
art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego w łącznej wysokości [...] zł, sąd zaliczył wpis od skargi w kwocie [...]zł ustalony zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłatę
od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie [...]zł, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).