I SA/SZ 10/24

I SA/Sz 10/24 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Elżbieta Dziel /sprawozdawca/
Marzena Kowalewska /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art.67 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1 a ust. 1 pkt 3,4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Laboratorium Diagnostyczne z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 31 października 2023 r. nr SKO/CZ/400/3368/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją
z dnia 31 października 2023 r., nr SKO/CZ/400/3368/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z dnia 17 lipca 2023 r., nr WPiOL-VI.3120.7.8.2023.MS, którą ustalono [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Weterynaryjne Laboratorium Diagnostyczne z siedzibą w S. (dalej: "spółka, "podatniczka", "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2023 r. w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...].
Decyzja Kolegium została wydana na podstawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 187, art. 188, art. 191, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2022.2651 ze zm.) – dalej: "O.p.", art. 1, art. 1a, art. 2, art. 3 ust. 4, art. 4-6 i art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U.2023.70 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l.", w następującym stanie sprawy.
Aktem notarialnym z [...] listopada 2022 r., Rep. A [...], spółka nabyła nieruchomość zabudowaną, położoną w S. przy ul. [...] (działka nr [...] obręb [...]). Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że nieruchomość stanowi grunt sklasyfikowany jako grunt [...] o pow. [...] m2 oraz [...] o powierzchni [...] m2 oraz jest zabudowana budynkiem o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej dla rolnictwa o powierzchni zabudowy [...] m2, natomiast z aktu notarialnego wynika, że powierzchnia użytkowa budynku wynosi [...] m2.
Postanowieniem z 14 kwietnia 2023 r., z uwagi na to, że w złożonych w dniu 28 lutego 2023 r. deklaracjach DN-1 na podatek od nieruchomości na lata 2022 i 2023 podatniczka zadeklarowała wyłącznie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, Prezydent wszczął wobec spółki postępowanie w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za ww. okresy.
W toku prowadzonego postępowania organ podatkowy zgromadził materiał dowodowy, obejmujący m.in.: akt notarialny z [...] listopada 2022 r., Rep. A [...]; dane z ewidencji gruntów i budynków oraz Księgi Wieczystej nieruchomości nr [...]; zawiadomienie o zakończeniu budowy z 12 grudnia 2005 r. wraz z powykonawczym opisem technicznym; decyzję Urzędu Miejskiego Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z 5 maja 1990 r., nr [...],
wraz z załącznikiem - projekt techniczny budynku socjalno-gospodarczego przy ul. [...] (obecnie [...]); dokumentację fotograficzną budynku przy ul. [...]; wyjaśnienia podatniczki, w tym zawierające informację, że spółka nie wykazywała i nie wykazuje żadnych wydatków czy kosztów związanych z nieruchomością, nieruchomość została nabyta w celu rozbudowy prosperującego Laboratorium Diagnostycznego, natomiast z uwagi na stan techniczny budynku nie ma możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.
Decyzją z 17 lipca 2023 r., nr WPIOL-VI.3120.7.8.2023.MS, Prezydent określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2023 r. w kwocie [...]zł za przedmiotową nieruchomość, przyjmując do podstawy opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 (odnośnie do pozostałej części działki nr [...] o powierzchni [...] m2 oznaczonej symbolem [...] uznano, że podlega ona opodatkowaniu podatkiem rolnym) oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2 i opodatkowując je według stawek najwyższych.
Wskazując na zebrany materiał dowodowy organ I instancji stwierdził, że podatniczka jest przedsiębiorcą, a przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez spółkę w celu prowadzenia na niej działalności gospodarczej – rozbudowa prosperującego laboratorium. Organ uznał, że o związku nieruchomości z działalnością gospodarczą spółki świadczy to, że nabycie nieruchomości nastąpiło z majątku spółki
i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz w celu prowadzenia na niej takiej działalności, oraz że nieruchomość wchodzi w skład prowadzonego przedsiębiorstwa w rozumieniu kodeksu cywilnego. Organ stanął także na stanowisku, że wskazane w materiale dowodowym przeszkody w postaci braku środków na przebudowę i remont budynku nie wskazują na brak związania budynku z działalnością gospodarczą. Zły stan techniczny obiektu może powodować niemożność wykorzystywania go do bieżącej działalności gospodarczej, ale zasadniczo jednak nie wyklucza korzystania z niego w przyszłości, co oczywiście zwykle wiąże się z poniesieniem przez podatnika określonych nakładów związanych z remontem czy ulepszeniem. Organ nadmienił także, że od dnia 1 stycznia 2016 r. brak jest w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. warunku "względów technicznych".
Pismem z 1 sierpnia 2023 r. spółka złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając tej decyzji naruszenie art. 1a, art. 2-6 u.p.o.l., w takim zakresie w jakim organ uznał, że nieruchomość podlega opodatkowaniu jak grunty, budynki, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – będące w posiadaniu przedsiębiorcy i określił zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za wskazany okres.
Opisaną na wstępie decyzją z 31 października 2023 r., Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów i argumentacji przedstawionej w odwołaniu podatniczki.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta zapadła w następstwie wadliwej, zdaniem organu I instancji, deklaracji podatkowej złożonej przez spółkę, w której spółka nie wykazała do opodatkowania budynku, stwierdzając, że nie nadaje się on z uwagi na zły stan techniczny do prowadzenia działalności gospodarczej, rozpatrzenia zgłoszonego przez podatniczkę wniosku w tej sprawie, w którym wskazano, że grunty działek będących w posiadaniu spółki z uwagi na ich zły stan techniczny nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.
Kolegium wskazało na istotne dla sprawy okoliczności, tj. że 7 listopada 2022 r. spółka nabyła na własność nieruchomość położoną przy ul. [...] - działkę nr [...]. Z ewidencji gruntów i budynków wynika, że nieruchomość stanowi grunt sklasyfikowany jako grunt [...] o powierzchni [...] m2 oraz [...] o powierzchni [...] m2 oraz jest zabudowana budynkiem o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej dla rolnictwa o powierzchni zabudowy [...] m2, natomiast z aktu notarialnego wynika, że powierzchni użytkowa budynku wynosi [...] m2. Podatniczka jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego i według tego rejestru prowadzi ona działalność gospodarczą w zakresie obejmującym usługi prowadzenia badań laboratoryjnych na potrzeby zakładów leczniczych dla zwierząt i właścicieli zwierząt, sprzedaż hurtową niewyspecjalizowaną, usługi sanitarne w pomieszczeniach gospodarskich, produkcję autoszczepionek, niespecjalistyczne sprzątanie budynków i obiektów przemysłowych, badania i analizy związane z jakością żywności. W aktach sprawy znajduje się złożone przez pełnomocnika spółki oświadczenie z 10 marca 2023 r., że nieruchomość zlokalizowana przy ul. [...] w S. będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto z treści pisma
z 8 maja 2023 r. wynika, że spółka podejmuje działania zmierzające do wyceny operatów pomiarowych, kompletuje dokumentację dotyczącą nieruchomości, która została nabyta w celu rozbudowy prosperującego Weterynaryjnego Laboratorium. Spółka wyjaśniła także, że jest w trakcie rozmów z firmami architektonicznymi, które ustalają konieczność przeprowadzenia zmian w projektach budynków, zagospodarowania terenu oraz przyłączeń do sieci i spełnienia warunków ppoż.
Organ odwoławczy przywołał treść art. 2 ust. 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 21/21, i 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1497/22, organ stwierdził, że w przypadku przedsiębiorców dla zastosowania prawidłowej stawki podatkowej konieczne jest ustalenie związku danej nieruchomości z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej.
Kolegium uznało, że ustalenia dokonane przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie pozwalają na przyjęcie, że nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania są związane z prowadzeniem przez spółkę działalności gospodarczej. Spółka jest bowiem przedsiębiorcą, który prowadzi działalność gospodarczą i – jak wynika z jej wyjaśnień – podejmuje określone działania, mające na celu przygotowanie nieruchomości do stanu umożliwiającego prowadzenie na nim działalności gospodarczej. Stąd okoliczność złego stanu technicznego budynku nie niweczy związku nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę. Nie jest zatem tak, że organ I instancji opodatkował nieruchomość spółki stawką najwyższą, poprzestając na uznaniu, że skoro spółka jest przedsiębiorcą, to wszystko, co znajduje się w jej posiadaniu, należy opodatkować stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przeciwnie, organ I instancji podjął wszelkie działania zmierzające do ustalenia związku nabytej nieruchomości z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, a następnie szczegółowo umotywował swoje rozstrzygnięcie.
Pismem z 3 grudnia 2023 r. spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła skargę na decyzję Kolegium, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym wpisu oraz kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.
Zaskarżonej decyzji podatniczka zarzuciła naruszenie:
1. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 191 O.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonania oceny materiału dowodowego przez organy obu instancji wbrew zasadom logiki, doświadczenia życiowego oraz zasadom panujących w relacjach gospodarczych, zaniechania wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału sprawy i rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika, co w szczególności przejawiało się w dowolnej ocenie organów obu instancji stanu faktycznego, w szczególności w zakresie potencjalnej możliwości wykorzystania nieruchomości położonej przy ul. [...] w S. do działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy w sprawie bezsporne jest, że stan techniczny budynku posadowionego na nieruchomości leżącej w S. przy ul. [...] nie pozwala na to, aby wykorzystywać go do działalności gospodarczej, zarówno w całości,
jak i w części.
2. Przepisów prawa materialnego, tj.: art. 2 ust 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i jako taka podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką najwyższą, zamiast tzw. stawką pozostałą.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, oraz wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 895-899/21, i z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt III FSK 3277/21, zakwestionowano stanowisko przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podniesiono, że organy podatkowe obu instancji, wydając decyzje w przedmiotowej sprawie, nie pochyliły się nad zasadnością zastosowania podwyższonej stawki, tj. nie dokonały oceny potencjalnej możliwości uzyskiwania przychodów z wykorzystania nieruchomości przez skarżącą. O ile zakup gruntu można uznać za nabycie nieruchomości w celu prowadzenia na nim działalności gospodarczej, o tyle nie można tego powiedzieć o nabyciu budynku. Stan techniczny, w jakim znajduje się budynek nie spełnia nie tylko przesłanek uznania za środek trwały (budynek nie jest ani kompletny, ani zdatny do użytku), ale też nie pozwala na prowadzenie w nim przez spółkę jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Nie ma także mowy o przygotowaniu, zachowaniu lub zabezpieczeniu nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej. Jest to bowiem budynek, który należy w znacznym stopniu wyburzyć, a dopiero później odbudować, nadając mu pożądane cechy funkcjonalne. Rozbudowa prosperującego laboratorium nie oznacza w tym przypadku powiększenia istniejącego budynku przez przyłączenie lokalu leżącego na sąsiedniej działce, ale na postawieniu zupełnie nowego budynku, na zupełnie innej działce, przy wykorzystaniu tych części budynku, które mogłyby zostać wykorzystane.
Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który by uzasadniał wyeliminowanie jej z obrotu.
Zasadniczym przedmiotem sporu w tej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budynku usytuowanego na działce [...] obręb [...] w S. przy ulicy [...]. Według oceny organów obiekt ten powinien być opodatkowany stawką podatku jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, zdaniem strony zastosowanie powinna znaleźć stawka jak dla budynków pozostałych.
Rację w tym sporze należy przyznać organom podatkowym.
W kontekście powyższego wskazać należy, że w myśl art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. b) oraz budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art.67 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo Budowlane (Dz.U z 2021 roku poz.2351 ze zmianami), lub ostateczna decyzja organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich część z użytkowania (art.1a ust.2a pkt.pkt 1-3 u.p.o.l).
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 roku, w sprawie SK 39/19 stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Jednocześnie zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, co prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznał za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.
Pogłębioną analizę stanu prawnego i orzecznictwa, po wydaniu powołanego wyżej wyroku oraz wcześniejszego wyroku z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 TK., przedstawił NSA w Warszawie w wyroku z 15 grudnia 2021 r. sygn. akt III FSK 4061/21. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku sformułował warunki, które winny być spełnione, aby można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się
w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) uznać za związane z działalnością gospodarczą:
1) nieruchomości wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa
w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych
i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione
w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane
w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane
z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
Sąd podziela ocenę organów podatkowych, co do związania spornego budynku
z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotem działalności skarżącej jest wyłącznie prowadzenie działalności gospodarczej, jak wynika z odpisu rejestru KRS skarżąca jest spółką prawa handlowego, tj. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której przeważającym przedmiotem działalności są usługi w zakresie prowadzenia badań laboratoryjnych na potrzeby zakładów leczniczych dla zwierząt oraz właścicieli zwierząt, ponadto przedmiotem jej działalności jest także: sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana, usługi sanitarne w pomieszczeniach gospodarskich, produkcja szczepionek, niespecjalistyczne sprzątanie budynków i obiektów przemysłowych oraz badania i analizy związane z jakością żywności.
Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżąca jako spółka prawa handlowego jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, z szeroko określonego przez nią przedmiotu działalności przedsiębiorcy wynika, że nie prowadzi ona działalności, która nie stanowiłaby działalności gospodarczej. Już same te dwie okoliczności nakazują w świetle przesłanek wynikających z przytoczonego powyżej wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021 r. uznać, że będąca przedmiotem postępowania nieruchomość wraz z ze znajdującym się na niej budynkiem pozostaje w związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.
Ponadto wskazać należy, że budynek znajdujący się na działce nr [...] obrębu [...], posiada funkcję produkcyjną, usługową i gospodarczą dla rolnictwa, funkcja ta nie pozostaje w sprzeczności z szeroko zakreślonym przedmiotem działalności skarżącej.
Następnie wskazać należy, że sama skarżąca zdeklarowała, że nabycia nieruchomości dokonała w celu wykorzystywania jej do prowadzenia działalności gospodarczej, ponadto sama skarżąca w toku postępowania przed organem pierwszej instancji złożyła wyjaśnienia, że jest w trakcie rozmów z firmami architektonicznymi, które ustalają konieczność przeprowadzenia zmian w projektach budynków oraz przyłączeń do sieci i spełnienia warunków ppoż. Zatem jak najbardziej zasadnie organy obu instancji uznały, że budynek posadowiony na nabytej przez skarżącą nieruchomości pozostaje w potencjalnym związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Sama w sobie okoliczność, że celem prowadzenia w przedmiotowym budynku konieczne jest przeprowadzenie określonych działań i czynności mających na celu przystosowanie tego budynku do zamierzeń skarżącej co do jego udziału w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie może przesądzać o braku związku budynku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wręcz przeciwnie, podjęcie przez przedsiębiorcę takich działań "przystosowawczych" świadczy właśnie o istnieniu takiego związku.
Wszystkie opisane powyżej okoliczności prowadzą zatem do wniosku o istnieniu co najmniej potencjalnego związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Właśnie w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą skarżąca bowiem podjęła decyzję o zakupie nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania, nie bez znaczenia pozostawało położenie tejże nieruchomości oraz fakt, że jest na niej posadowiony budynek gospodarczy, skarżąca bowiem nie podjęła działań mających na celu wyburzenie budynku, a działania mające przystosowanie go do profilu prowadzonej przez nią działalności. Fakt, że podczas tychże działań napotkała na trudności związane z wyposażeniem budynku w komplet niezbędnych dla niej mediów nie może być uznany za przesądzający o braku istnienia jakiegokolwiek związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.
Podkreślenia wymaga, że nieruchomość położona w S. przy ul. [...] została nabyta przez skarżącą z jej środków jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, w czasie prowadzenia działalności gospodarczej i w celu poszerzenia prowadzonej działalności. Okoliczności te jednoznacznie świadczą o istnieniu związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.
Wskazać w tym miejscu należy, że wbrew odmiennym zarzutom zawartym
w skardze ani organ pierwszej ani też organ drugiej instancji nie poprzestały jedynie na okoliczności posiadania przez skarżącą będącą przedsiębiorcą nieruchomości jako przesądzającej o konieczności zastosowania najwyższej stawki podatku od nieruchomości. Organy obu instancji bowiem w swych rozważaniach przestawiły logiczny wywód i argumentację w jakich przesłankach działania skarżącej upatrują potencjalnego związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą.
W ocenie sądu zatem nie jest uzasadniony zarzut skargi oparty o treść art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l, podobnie jak zarzuty procesowe akcentujące braki postępowania dowodowego oraz wadliwość niewłaściwej oceny dowodów w zaskarżonej decyzji (art.120, art.121 § 1 i 2, art.122, art.124 i art.191 O.p). Organy w tej sprawie zgromadziły materiał dowodowy w znacznej mierze samodzielnie i przy podjęciu nieznacznej współpracy przez skarżącą, który pozwalał na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych także w zakresie opodatkowania spornego budynku. Z kolei uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają wskazanie dowodów oraz ustalonych na ich podstawie faktów i przekonujące motywy dla których organy opodatkowały budynek znajdujący się na działce położonej w S. przy ul. [...] stawką podatku właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą.
Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.
Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).