I SA/SZ 1/06

I SA/Sz 1/06 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2006-04-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Alicja Polańska
Krystyna Zaremba /przewodniczący/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
art 3 ust 1; art 10 ust 1; art 20 ust 1 i 3
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Sędziowie Asesor WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi I.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok o d d a l a skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego przez I. A. odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. w kwocie [...] zł od dochodu, nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nie ujawnionych, Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że wymienioną powyżej decyzją Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Sz. ustalił stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] r. w kwocie [...] zł od dochodu, nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Podstawę do wydania przedmiotowej decyzji stanowiły ustalenia poczynione przez organ podatkowy pierwszej instancji w oparciu o materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonego postępowania, z którego wynikało, że podatnik w [...] r.:
- zakupił samochód ciężarowy marki [...] typ [...] za kwotę [...] zł,
- dysponował środkami w kwocie [...] zł, które stanowiły różnicę pomiędzy dochodami, jakie uzyskiwał w latach [...] – [...]z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy, umów zlecenia oraz prowadzonej działalności gospodarczej, a kosztami bieżącego utrzymania.
Mając na uwadze powyższe, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że składane przez I. A. oświadczenia, dotyczące faktu niezakupienia przez niego spornego samochodu ciężarowego, a jedynie zawarcia na tę okoliczność fikcyjnej umowy kupna sprzedaży z obywatelem Turcji – [...] są niewiarygodne i zostały złożone jedynie dla potrzeb prowadzonego postępowania podatkowego.
Powyższe stanowisko stało się podstawą do wydania decyzji z dnia [...] r. o nr [...] , którą ustalono podatnikowi podatek dochodowy od osób fizycznych za [...] r. w kwocie [...] zł od dochodu w kwocie [...] zł, nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.
W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że podatnik, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Sz., wniósł odwołanie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i ponownego rozpatrzenia sprawy. Do odwołania dołączono pismo z Komisariatu Policji Sz – D z dnia [...] r., z którego wynikało, iż ww. komisariat przesłuchiwał podatnika na okoliczność zakupu samochodu marki [...]. Zdaniem podatnika, niezałączenie ww. protokołu do akt prowadzonego postępowania, stanowiło naruszenie przez organ zasady wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym, w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej, zostało przeprowadzone postępowanie uzupełniające, w trakcie którego:
- ustalono, iż I. A. był przesłuchiwany w dniu [...] r. w sprawie wprowadzenia na polski obszar celny samochodu osobowego marki [...] typ [...] na zlecenie Z. K. ze Sz.,
- powyższy protokół z przesłuchania podatnika w charakterze świadka załączono do akt sprawy,
- przesłuchano Z. K. na okoliczność wwozu przedmiotowego samochodu przez I. A. na polski obszar celny,
- po raz kolejny wezwano A. G. do złożenia wyjaśnień na okoliczność zakupu od niego przez I. A. samochodu marki [...] typ [...] i przedłożenia umowy kupna – sprzedaży tego auta, której to czynności jednak nie przeprowadzono z uwagi na ustalenie, że A.G. zmarł w dniu [...] r.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w Sz., ze względu na liczne sprzeczności znajdujące się w materiale dowodowym, decyzją z dnia [...] r. o nr [...] , uchylił decyzję organu pierwszej instancji z [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na konieczność ustalenia, w jakich okolicznościach I. A. stał się właścicielem przedmiotowego samochodu.
W dalszym ciągu uzasadniania omawianej decyzji ostatecznej wskazano, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ podatkowy pierwszej instancji, między innymi, ponownie przesłuchał I. A., który wyjaśnił, że nie był obecny przy spisywaniu umowy kupna - sprzedaży przedmiotowego samochodu, gdyż umowę tę, już częściowo wypełnioną, dostarczył mu [...] jedynie do podpisu. Ponadto, podatnik wyjaśnił zaistniałe sprzeczności pomiędzy protokołem przesłuchania nadesłanym przez Prokuraturę Rejonową w P., a zeznaniami, które składał w Trzecim Urzędzie Skarbowym w Sz., wskazując, że będąc przesłuchiwanym przez funkcjonariuszy policji miał na myśli samochód osobowy marki [...] i zapewne na skutek omyłki w protokole zapisano, że zeznania dotyczą samochodu ciężarowego [...] typ[...].
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik podatnika załączył do akt sprawy umowę kupna - sprzedaży przedmiotowego samochodu marki [...] typ [...] o nr rej. [...] z dnia [...] r. zawartą pomiędzy I. A., jako sprzedającym, a[...], jako kupującym.
W dalszym ciągu uzasadniania swojej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wskazał, że w przekonaniu organu podatkowego pierwszej instancji, całość zebranego materiału dowodowego i wynikające z niego fakty świadczą bezspornie o tym, iż miała miejsce czynność cywilnoprawna, polegająca na zakupie przez I. A. w dniu [...] r. samochodu ciężarowego marki [...] typ [...] o nr rej.[...], a podatnik w żaden sposób nie udowodnił, ani też nie uprawdopodobnił fikcyjności umowy kupna – sprzedaży tego samochodu. Także fakt, że przedmiotowy pojazd został w dniu [...]r. odkupiony od I. A. przez [...], przemawia, w przekonaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego, za tym, że wyjaśnienia składane przez podatnika nie zasługują na wiarę, a złożone zostały jedynie dla potrzeb prowadzonego postępowania podatkowego.
Mając powyższe na uwadze, organ podatkowy pierwszej instancji, wskazaną na wstępie decyzją, ustalił stronie podatek dochodowy za [...] r. w kwocie [...] zł.
Podatnik nie zgodził się z rozstrzygnięciem podjętym przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Sz., wnosząc odwołanie i żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania w sprawie. W odwołaniu strona zarzuciła organowi podatkowemu błędną ocenę stanu faktycznego, pominięcie dowodu ze świadków oraz nieprzeprowadzenie dowodu ze świadka – [...], co stanowi naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej.
W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. ustalił, że [...] zmarł w dniu [...] r.
Z uwagi na fakt, że pełnomocnik strony pismem z dnia [...] r., wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka obywatela tureckiego – [...], w celu potwierdzenia fikcyjności zawartej umowy kupna - sprzedaży samochodu marki [...], wymienionego świadka przesłuchano w dniu [...] r. Ww. zeznał, że wiadomo mu jest, że [...] prosił I. A. o zawarcie fikcyjnej umowy kupna - sprzedaży samochodu marki [...]. Jednocześnie świadek ten podał, że nie był obecny przy sporządzaniu umowy kupna przez I. A. samochodu marki [...] typ [...] o nr rej. [...] od A. G.
Mając na uwadze całokształt zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Sz., uwzględniając stan faktyczny i prawny sprawy stanął na stanowisku, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem organ podatkowy pierwszej instancji działał zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w przepisie art. 120 Ordynacji podatkowej, a merytorycznego rozstrzygnięcia dokonał na podstawie przepisów prawa, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy.
Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest to, że podatnik nie posiadał wystarczających środków finansowych, pochodzących z przychodów opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania, aby zakupić w [...] r. od A. G. samochód ciężarowy marki [...] typ [...] za kwotę [...] zł. Z analizy dochodów uzyskiwanych przez podatnika w latach [...] – [...] wynika bowiem, iż środki finansowe, jakimi podatnik mógł dysponować w [...] r., wynosiły jedynie [...] zł. Jeżeli chodzi natomiast o, podnoszoną przez podatnika, kwestię fikcyjności zawartej umowy kupna - sprzedaży ww. pojazdu, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, a w szczególności zeznań podatnika na okoliczność zakupu samochodu marki [...] typ [...] wskazuje na to, że są one sprzeczne ze sobą, wzajemnie się wykluczają, a także są sprzeczne z zeznaniami świadków, a tym samym nie mogą stanowić wiarygodnych dowodów w sprawie. Tym bardziej, że dowodom tym należy przeciwstawić zgromadzone dokumenty w postaci min. umów kupna – sprzedaży spornego auta.
Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka w osobie [...], stwierdzając że organ podatkowy pierwszej instancji, podjął wszelkie niezbędne działania do tego, aby przesłuchać tego świadka, której to czynności nie udało się jednak przeprowadzić, a obecnie nie jest to już możliwe z uwagi na to, iż [...] zmarł w dniu [...] r.
W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. uznając, iż organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że wydatki podatnika w [...] r. przekraczały dochody tego roku oraz oszczędności zgromadzone w latach ubiegłych ustalił, zgodnie z art. 20 ust. 3, art. 30 ust. l pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód w wysokości [...] zł, jako nieznajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, i podatek dochodowy od tego dochodu w kwocie [...] zł.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Sz., zarzucając naruszenie następujących przepisów:
- art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadka i strony,
- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania [...],
- art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej, gdyż w ocenie strony, zeznania świadków i podatnika są wystarczającym dowodem na potwierdzenie fikcyjności zawartej umowy kupna - sprzedaży samochodu marki [...] typ [...] i zeznania te nie muszą być poparte dodatkowymi "pisemnymi dowodami".
Ponadto, I. A. zarzucił organowi odwoławczemu błędną ocenę stanu faktycznego sprowadzającą się jedynie do "negowania dowodów w sprawie".
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Sz. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Skarga okazała się nieuzasadniona, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.
Regulując opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych, ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze. zm.) stanowi przede wszystkim w art. 3 ust. 1, że osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywające czasowo na tym terytorium w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy), zaś określając w art. 10 ust. 1 katalog źródeł przychodów - zalicza do nich też, obok źródeł wcześniej wymienionych - także "inne źródła", za przychody z tych źródeł uważając m.in. przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych (art. 20 ust. 1 w jego brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r.). Wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się według art. 20 ust. 3 tej ustawy, na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tak ustalonego przychodu nie łączy się z przychodami (dochodami) z innych źródeł i pobiera od niego podatek w formie ryczałtu w wysokości 75% dochodu (art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy).
Z przedstawionej regulacji wynika, że ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu, nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego przezeń w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, bowiem tylko takie mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. Jest oczywiste, że stanowiące przedmiot postępowania podatkowego ustalenia, dotyczące wysokości przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, należą do zadań prowadzącego to postępowanie organu podatkowego, na którym też spoczywa ciężar dowodzenia faktów wskazujących na wysokość poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia. O ile więc, na podatniku nie spoczywa ciężar dowodzenia tego, jakie w roku podatkowym poniósł wydatki lub mienie jakiej wartości zostało przezeń w tymże roku w ogóle zgromadzone, o tyle z natury rzeczy i charakteru prawno-podatkowej instytucji opodatkowania przychodów, nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych wynika, że ciężar dowodzenia tego, iż wydatki te i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym, w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, przerzucony został na podatnika, on tylko bowiem jest dysponentem pełnej wiedzy na temat przychodów uzyskanych w badanym roku i latach poprzednich.
Ustalenie wysokości tych przychodów następuje w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu. W interesie podatnika leży zatem przeprowadzenie rzetelnych dowodów. Podkreślenia wymaga również to, iż w postępowaniu organ podatkowy ma prawo do swobodnej oceny dowodów, co wynika z uregulowania zawartego w art. 191 Ordynacji podatkowej. Swobodna ocena polega zaś na tym, że organ podatkowy na podstawie całości zebranego materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona bądź uprawdopodobniona, czy okoliczności powołane przez stronę są wiarygodne, zgodne z doświadczeniem życiowym i z logiką.
Na gruncie stanu faktycznego, jaki ujawniony został w postępowaniu podatkowym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji ostatecznej, stwierdzić należy, iż skarżący podatnik nie wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że poniesiony przezeń w [...] r. wydatek w wysokości [...] zł na zakup samochodu ciężarowego marki [...] typ [...] nie miał miejsca, a umowa kupna - sprzedaży wymienionego auta była czynnością pozorną.
Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, a w szczególności zeznań podatnika wskazuje na to, iż wyjaśnienia składane przez stronę na okoliczność zakupu tego samochodu nie zasługują na wiarę albowiem wzajemnie się wykluczają, a także są sprzeczne z zeznaniami świadków, co pozwała przypuszczać, że złożone zostały na potrzeby prowadzonego postępowania, celem uniknięcia opodatkowania nieujawnionych przychodów.
Jeżeli chodzi o sprzeczności i niekonsekwencje w zeznaniach I. A. wskazać należy, że w czasie przesłuchania w dniu [...] r. stwierdził on, że nie był obecny przy spisywaniu umowy kupna - sprzedaży przedmiotowego pojazdu, a umowa ta została mu jedynie dostarczona do podpisu przez obywatela Turcji – [...]. Powyższe oświadczenie sprzeczne jest jednak z zeznaniami świadka – A. G. z dnia [...]r., od którego podatnik nabył sporne auto. Nadto, podkreślić należy, że podatnik będąc przesłuchiwanym przed organem pierwszej instancji na okoliczność zakupu samochodu marki [...] typ [...] stwierdził, że zgodził się na zawarcie fikcyjnej umowy i na zarejestrowanie samochodu na własne nazwisko na prośbę obywatela Turcji – [...], a przesłuchiwany przez funkcjonariuszy policji, po uprzednim pouczeniu o obowiązku mówienia prawdy i odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, oświadczył, że sprowadził przedmiotowy samochód z Niemiec dla znajomego Z. K., który z kolei temu zaprzeczył. Jednocześnie, wyjaśniając rozbieżności pomiędzy protokołem przesłuchania strony sporządzonym w Trzecim Urzędzie Skarbowym w Sz., a protokołem przesłuchania sporządzonym przez funkcjonariuszy policji, podatnik wskazał, że doszło do pomyłki, ponieważ policja przesłuchiwała go na okoliczność posiadania samochodu osobowego marki [...], podczas gdy protokole tym wyraźnie wskazano, że chodzi o samochód dostawczy marki [...] typ [...]. Ponadto, podatnik do ww. protokołu zeznał, iż nie interesował się przedmiotowym pojazdem do czasu otrzymania pisma z Urzędu Celnego w C., w którym zwrócono się do podatnika z prośbą o podanie danych osobowych oraz adresu zamieszkania kierowcy, który w dniu [...] r. przywiózł do kraju towar samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], a następnie załączył do akt sprawy umowę z dnia [...] r., na mocy której sprzedał sporny pojazd [...]. Mając powyższe na uwadze, należy więc stwierdzić, iż wyjaśnienia składane przez podatnika, które, w jego ocenie, miały wyjaśnić rozbieżności pomiędzy poszczególnymi protokołami przesłuchań nie zasługują na wiarę.
Pozorności zawartej umowy kupna – sprzedaży samochodu ciężarowego marki [...] typ [...] nie potwierdziły również, wbrew twierdzeniom podatnika, zeznania złożone do protokołu przesłuchania z dnia [...] r. przez świadka – [...]. Samo bowiem stwierdzenie ww. świadka, iż [...] poprosił skarżącego o zawarcie fikcyjnej umowy kupna - sprzedaży przedmiotowego samochodu w zamian za obietnicą pracy, ze względu na to, iż sam nie chciał rejestrować kolejnego samochodu na siebie, w sytuacji gdy świadek ten nie był obecny przy podpisywaniu umowy kupna-sprzedaży spornego samochodu przez I. A. i A. G., nie wiedział, kiedy i gdzie miało miejsce podpisanie ww. umowy oraz kto był obecny przy dokonywaniu tej czynności, a jedynie był świadkiem przy odbieraniu przez [...] dowodu rejestracyjnego samochodu marki [...] od I. A. w czerwcu [...] r., - przy czym, podkreślić należy, że w czerwcu podatnik sprzedał przedmiotowy samochód [...] - jak trafnie wskazał organ odwoławczy, w powiązaniu z innymi zgromadzonymi dowodami, jest niewystarczające do uznania, że skarżący nie kupił, jak twierdzi, przedmiotowego samochodu.
Tak więc, mając na uwadze powyższe oraz inne dowody zebrane w sprawie, tj. umowę kupna - sprzedaży samochodu marki [...] typ [...] podpisaną przez podatnika, zeznanie sprzedającego – A. G., deklarację PCC-1 i wreszcie umowę sprzedaży spornego auta [...] z dnia [...] r. stwierdzić należy, że zasadne jest twierdzenie organów podatkowych, że okoliczności wskazane przez skarżącego faktycznie nie miały miejsca i zostały podniesione jedynie dla potrzeb postępowania podatkowego, tj. celem uniknięcia skutków finansowych wynikających z zaskarżonej decyzji.
Z tego też względu za nieuzasadnione należy uznać zarzuty podniesione w skardze, dotyczące naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 121, art. 122, art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej.
Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak również podstaw do stwierdzenia, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).