I SA/Rz 92/25

I SA/Rz 92/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska /przewodniczący/
Piotr Popek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 169 § 1 i 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28 listopada 2024 r. nr 1801-IOV-2.4103.65.2024 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej podatek od towarów i usług za okresy od stycznia do kwietnia i od lipca do grudnia 2019 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi "T" spółka z o.o. w {...}(dalej spółka, strona, skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...}z dnia 28 listopada 2024 r., nr 1801-lOV-2.4103.65.2024, utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia 21 października 2024 r., nr 1801-lOV-2.4103.49.2024 w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w {...}z 19 lipca 2024 r., nr 40800-408000-CKK2.3.5001.7.2023 w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r.
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w {...} decyzją z 19 lipca 2024 r. zweryfikował rozliczenie "T" spółka z o. o. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. oraz ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe za marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2019 r. Pismem z 16 sierpnia 2024 r. (data nadania 21 sierpnia 2024 r.) spółka wniosła odwołanie od tej decyzji. Odwołanie nie zostało własnoręcznie podpisane przez wnoszącego - w miejscu podpisu znajdował się jedynie komputerowy wpis "Ł.G. Prezes Zarządu".
W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w{...}, działając na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 168 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa), wezwaniem z dnia 12 września 2024 r. wezwał spółkę do usunięcia - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania - braków formalnych odwołania z dnia 16 sierpnia 2024 r. poprzez jego podpisanie lub przesłanie podpisanego odwołania. W treści wezwania zawarto pouczenie o konsekwencjach nieusunięcia w terminie braków podania, tj. o pozostawieniu w takiej sytuacji pisma bez rozpatrzenia.
Wezwanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...}z 12 września 2024 r. zostało doręczone 17 września 2024 r. osobie upoważnionej do odbioru przesyłki. Zatem siedmiodniowy termin wyznaczony do usunięcia braków podania - liczony od dnia 17 września 2024 r. - upłynął 24 września 2014 r. Braki nie zostały uzupełnione przez spółkę - w zakreślonym terminie.
W tej sytuacji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w{...}, działając na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z 21 października 2024 r., pozostawił odwołanie z 16 sierpnia 2024 r. bez rozpatrzenia z uwagi na nieusunięcie braków pisma w zakreślonym przez organ terminie.
W zażaleniu na to postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 28 listopada 2024 r., Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...}utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ podtrzymał swoje stanowisko, co do zasadności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.
W skardze na to postanowienie spółka wnosząc o jego uchylenie bądź zmianę zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie:
- art. 33 § 1,2,3,4 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i zabezpieczenie zobowiązania podatkowego przed terminem płatności, w sytuacji, gdy nie było ku temu przesłanek
- art. 112c ustawy VAT, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z przedmiotowych faktur wynosi 100 %,
- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a oraz art. 112c ustawy VAT, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie iż istnieją przesłanki do wydania decyzji o zabezpieczeniu,
- art. 284a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przeprowadzenie kontroli z naruszeniem przepisów o procedurze kontrolnej,
- art. 33d § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i brak uzgodnienia sposobu zabezpieczenia ze stroną postępowania,
- art. 180 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i brak wyznaczenia rozprawy administracyjnej, celem przesłuchania strony niniejszego postępowania, ze względu na rzekomy brak istotnego znaczenia dla sprawy w/w dowodu,
- art. 239c Ordynacji podatkowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, w której brak ku temu przesłanek,
- art. 253a Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji zagrażającej ważnym interesom podatnika, w sytuacji, gdy istniały ku temu przesłanki,
- art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez zastosowanie rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika,
- art. 222, art. 228 § 1, art. 239 Ordynacji podatkowej,
- art. 83 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w {...}nie rozpatrzył wszystkich dowodów złożonych przez stronę oraz doszedł do błędnych wniosków, ponieważ nie było przesłanek do takiego przekształcenia.
Spółka zarzuciła także błąd w ustaleniach faktycznych:
- poprzez przyjęcie, że strona świadomie i z premedytacją składała niedoszacowane deklaracje podatkowe,
- poprzez przyjęcie, że strona posiada majątek i zdolności zarobkowe, pozwalające przyjąć, że nie zachodzi w niniejszym postępowaniu przesłanka ważnego interesu podatnika,
- polegający na przyjęciu, że odebranie pod przysięgą zeznań od strony oraz wszelkich innych podmiotów zaangażowanych w niniejszą sprawę, nie miałoby waloru istotności dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że spółka wysłała do organu odwoławczego podpisane odwołanie i to przed rzekomymi wezwaniami do uzupełnienia rzekomych braków. Spółka zakwestionowała, że przesyłkę pocztową zawierającą wezwanie do usunięcia braków doręczono do spółki dnia 17 września 2024 r. Spółka prowadzi książkę korespondencji przychodzącej i w tej książce nie ma zapisu o doręczeniu tego pisma dnia 17 września 2024 r. G.B. nie odebrała takiej przesyłki, poza tym nie jest to osoba uprawniona do odbioru przesyłek. Spółka zatem nie otrzymała wezwania do nadesłania podpisanego odwołania.
Wskazano także, że spółka uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z jej winy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w {...} z dnia 28 listopada 2024 r., oraz poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia 21 października 2024 r. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe i nie naruszają prawa.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy Ordynacji podatkowej, a w szczególności jej art. 169. Zgodnie z § 1 tego przepisu jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W myśl art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie.
Wydanie orzeczenia w trybie art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej zamyka podatnikowi możliwość rozpatrzenia przez organ jego podania. W niniejszej sprawie pozostawienie odwołania skarżącej bez rozpatrzenia pozbawiło ją możliwości skontrolowania przez organ II instancji prawidłowości decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w {...}z 19 lipca 2024 r. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. w trybie kontroli instancyjnej.
Stąd, stwierdzenie przez organ podatkowy, że odwołanie należy pozostawić bez rozpatrzenia, wymaga pewności tego organu (popartej materiałem dowodowym) nie tylko co do tego, że nie spełnia ono wymogów określonych przepisami prawa, ale także, że doręczenie stronie wezwania do usunięcia braków tego podania było prawidłowe.
Zatem jeżeli chodzi o braki odwołania od wskazanej powyżej decyzji, to niewątpliwie nie było ono opatrzone stosownym podpisem. Z kolei jeżeli chodzi o doręczenie stronie wezwania do usunięcia braków tego podania, to było ono prawidłowe.
Jak bowiem wynika z informacji uzyskanych od Poczty Polskiej S.A., w tym duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania, przesyłka zawierająca to wezwanie z dnia 12 września 2024 r. została wydana osobie upoważnionej do odbioru pism w imieniu spółki - G.B. . Skarżąca nie przedstawiła dowodów podważających prawidłowość tego doręczenia. W szczególności dowodu takiego nie może stanowić przedłożona kserokopia jednej karty książki otrzymanej korespondencji, bowiem nie wynika z niej wg jakiego klucza zamieszczano w niej zapisy i czy jest ona kompletna.
Sama zaś spółka odnośnie spornej kwestii zajmuje wykluczające się stanowiska.
W złożonym zażaleniu na zaskarżone postanowienie kwestionowała prawidłowość doręczenia wezwania z 12 września 2024 r. do uzupełnienia braków formalnych podania wskazując, że w tym okresie prezes spółki był chory i nie wykonywał w tym czasie obowiązków służbowych, w tym nie odbierał korespondencji kierowanej do spółki. W skardze skarżąca twierdzi, że wysłała do organu podpisane odwołanie i to przed rzekomymi wezwaniami do uzupełnienia rzekomych braków. Takie twierdzenie spółki jest oczywiście bezzasadne, co wynika w sposób jednoznaczny z treści odwołania.
Przeczy temu także zachowanie samej skarżącej, która równolegle z zażaleniem na postanowienie w sprawie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, w którym m. in wskazała, że nie otrzymała wezwania z 12 września 2024 r. oraz wskazała przyczyny uprawdopodabniające - w jej ocenie - wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania.
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, co do braków odwołania od decyzji, prawidłowe również było wezwanie przez organ do uzupełnienia braków formalnych odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w {...} z dnia 19 lipca 2024 r. Należy tutaj podkreślić, że z treści tego wezwania wynikało w sposób niebudzący wątpliwości kto i w jaki sposób ma usunąć braki formalne odwołania. Nie budzi także wątpliwości sposób doręczenia tego wezwania.
Reasumując stwierdzić należy, że skoro braki odwołania nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, za zasadne należało uznać jego pozostawienie bez rozpatrzenia.
Z podanych względów skarga jako niezasadna została oddalona, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.