I SA/RZ 882/21

I SA/Rz 882/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /przewodniczący/
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Sygn. powiązane
III FSK 1144/22 - Wyrok NSA z 2023-09-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1256
art. 1, art. 3 ust. 1
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku rolnego na 2021 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokat A.S. w kwocie 110,70 (sto dziesięć i 70/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 20,70 (dwadzieścia i 70/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 sierpnia 2021 r. nr SKO 4140.130.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, SKO), po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej: skarżący, podatnik), od decyzji Wójta Gminy B. (dalej organ I instancji) z dnia 8 lipca 2021 r., nr FN.3121.1163.2021, w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2021 r., w wysokości 36 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ I instancji ustalił skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2021 r., przyjmując za podstawę opodatkowania działki: nr [.] i nr [.], położone w obrębie [...], o łącznej powierzchni fizycznej 0,7673 ha i przeliczeniowej 0,4096 ha.
Decyzja w przedmiocie ustalenia opisanego wyżej zobowiązania podatkowego została doręczona także: I. F., E. G., A. K., T. K., Z. K., B. K., A. M., J. M. i H. R. oraz Gminie B. Kolejne egzemplarze decyzji były adresowane bezpośrednio do tych osób, jako podatników podatku rolnego.
W uzasadnieniu decyzji organ I Instancji przytoczył między innymi treść art. 1 oraz 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 1256 ze zm., dalej ustawą o podatku rolnym) i wskazał, że z danych otrzymanych z ewidencji gruntów wynika, że podatnik posiada gospodarstwo rolne, którego grunty, z uwzględnieniem rodzajów użytków, klas bonitacji i właściwego okręgu podatkowego podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym.
Organ zwrócił uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia 1 kwietnia 2020 r., skierowane do organu I instancji, w którym Starosta Przemyski informuje, że spadek po J. K., w skład którego weszły udziały w działkach oznaczonych nr [...] i nr [...], podłożonych w obrębie [...], nabyli po 1/7 części: skarżący, Z. K., A. K., T. K., H. R., I. F. i K. H. Z zawiadomienia z 30 kwietnia 2021 r. wynika zaś, że K. H. zbyła swój udział na rzecz Gminy B.
Zmarła J. K. była współwłaścicielką działek, o których mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w 840/2880 części.
Organ II instancji uznał za nieuzasadnione wniesione przez skarżącego odwołanie stwierdzając, że w sprawie nie doszło do nieprawidłowości w zakresie ustalenia jej stanu faktycznego. Podkreślił, że organy podatkowe, w zakresie wymiaru podatku są związane zapisami zamieszczonymi w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym).
Według SKO skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości – działek rolnych nr [...] i nr [...], położonych w obrębie [...], tak wiec jest on tym samym solidarnie zobligowany do zapłaty podatku.
Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji powołał się na wyrok Sądu z 12 stycznia 2021 r., sygn. I SA/Rz 538/20, którym to oddalono skargę na decyzję z przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, od tożsamych przedmiotów opodatkowania, za 2020 r.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenia faktyczne będące podstawą ustalenia zobowiązania podatkowego wynikają z faktu otrzymania przez organ I instancji zawiadomienia ze Starostwa Powiatowego w Przemyślu nr 166/2020 z dnia 1 kwietnia 2020 r., z którego wynika, że spadek po J. K., w skład którego weszły działki nr [...] i nr [...] położone w B. nabyli po 1/7 części: : Z. K., A. K., T. K., H. R., I. F. i K. H. Z zawiadomienia wynikało również, że J.K. była współwłaścicielką ww. działek w części 840/2880.
Końcowo organ II instancji zaznaczył, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy, dotyczącej opodatkowania podatkiem rolnym za rok 2021 r., uległ zmianie w stosunku do roku 2020 jedynie w tym zakresie, w którym współwłaścicielem działek w miejsce K. H., stała się Gmina B.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł podatnik.
W obszernym uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę, że postępowanie w sprawie podatkowej prowadzone jest bezpodstawnie, z naruszeniem norm i przepisów prawa materialnego i procesowego. Skarżący zarzucił, że organy ignorują przedkładane im dokumenty urzędowe. Podkreślił również, że postępowanie spadkowe po zmarłej J. K. jest w toku i dlatego decyzja podatkowa została wydana przedwcześnie.
Skarżący zarzucił także organom łamanie procedur i zasad praworządności. Zakwestionował ponadto wydanie decyzji również w stosunku do innych współwłaścicieli twierdząc, że jedynie on jest spadkobiercą po swojej matce.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Na podstawie art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:
1) właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2;
2) posiadaczami samoistnymi gruntów;
3) użytkownikami wieczystymi gruntów;
4) posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:
a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, a także jeżeli dotyczy nieruchomości znajdujących się w Zasobie, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. z 2018 r, poz. 2363 oraz z 2019 r. poz. 1309), albo
b) jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych; w tym przypadku podatnikami są odpowiednio jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i Lasów Państwowych.
W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym.
Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i 7.
Jak wynika z powyższych uregulowań, w przypadku współwłasności nie ma możliwości odrębnego opodatkowania podatkiem rolnym każdego ze współwłaścicieli, jedynie co do przypadającego mu udziału w nieruchomości. Organ podatkowy obowiązany jest wydać jedną decyzję adresowaną do wszystkich współwłaścicieli, a obowiązek podatkowy ciąży na nich solidarnie.
Skarżący w niniejszej sprawie, co do zasady, nie kwestionuje zaprezentowanej przez organy wykładni przepisów o podatku rolnym, w szczególności tych dotyczących statusu podatnika tego podatku, a zarzuca im jedynie niedokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych. W jego ocenie organy przede wszystkim ustaliły mu zobowiązanie podatkowe pomimo tego, że postępowanie spadkowe po jego matce nie zostało jeszcze zakończone, a przy tym bezpodstawnie skierowały decyzje do uczestników postępowania sądowego, podczas gdy tylko on jest spadkobiercą po swojej matce.
Odnosząc się do tych zarzutów, na wstępie należy zaznaczyć, że są one gołosłowne. Skarżący w istocie bowiem podnosi dokonanie przez organy dowolnych ustaleń w sprawie, nie wskazując na żadne dowody, które by to potwierdzały czy też chociażby uprawdopodabniały. Oprócz tego opiera swoje twierdzenia na sprzecznej argumentacji. Z jednej strony zarzuca bowiem brak podstaw do stwierdzenia nabycia przez kogokolwiek praw do spadku, gdyż według niego postępowanie spadkowe nie zostało zakończone, z drugiej zaś utrzymuje, że to tylko on jest spadkobiercą, wobec czego niezasadnie do innych osób skierowano decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe, za które wszyscy jej adresaci ponoszą solidarną odpowiedzialność. W tej więc sytuacji, na podstawie jego twierdzeń, nie można podważyć poczynionych przez ograny ustaleń, opartych na dowodach w postaci dokumentów urzędowych.
Organ prowadzący postępowanie podatkowe, w zakresie określenia bądź ustalenia zobowiązania podatkowego, z tytułu podatku od nieruchomości czy też podatku rolnego, zobligowany jest do kierowania się między innymi treścią art. 21 Prawa geodezyjnego, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Z brzmienia zacytowanego przepisu w sposób jednoznaczny wynika, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, ustalających, bądź określających wysokość zobowiązania konkretnemu podatnikowi. Nie mogą one więc ich całkowicie zignorować, czyniąc własne i całkowicie niezależne ustalenia w tym zakresie. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, chociaż dopuszcza się w tym zakresie pewne wyjątki. W myśl ich założeń dopuszczalne jest prowadzenie ustaleń, odnośnie przedmiotu opodatkowania, między innymi podatkiem od nieruchomości czy podatkiem rolnym, w szczególności gdy dane z ewidencji gruntów stoją w sprzeczności z danymi wynikającymi z innego rejestru, zwłaszcza rejestru o charakterze publicznym.
W niniejszej sprawie z tego rodzaju sytuacją nie mamy do czynienia. Z urzędowych danych, tj. ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmioty opodatkowania stanowią współwłasność skarżącego, uczestników postępowania sądowego, a także Gminy B., która nabyła udział w działkach od jednej z uczestniczek. W tej więc sytuacji organy podatkowe określiły skarżącemu i uczestnikom postępowania sądowego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, stosownie do ich powierzchni odnotowanej w ewidencji gruntów.
Jak to już wyżej zaznaczono skarżący, co prawda podważa wiarygodność tych danych i ich prawdziwość, jako nieuwzględniających tego, że postępowanie spadkowe ciągle się toczy, jednakże nie wskazuje żadnych okoliczności potwierdzających tego rodzaju twierdzenia.
Podobnie w urzędowych rejestrach o charakterze publicznym czy też innych urzędowych dokumentach, nie sposób stwierdzić zapisów, w oparciu o które można by było zakwestionować prawidłowość danych w ewidencji gruntów i budynków.
Nieuzasadnione są również twierdzenia skarżącego, odnośnie naruszenia przez organ przepisów postępowania, łamania praworządności oraz prowadzenia postępowania w sposób nierzetelny i przewlekły. Odnosząc się do tych zarzutów przede wszystkim zaznaczyć należy, że skarżący ich nie sprecyzował, ograniczając się do ogólnikowych i niczym niepopartych twierdzeń. W tej więc sytuacji nie sposób jest więc uznać zasadności tego rodzaju argumentów, jako że okoliczności faktyczne sprawy nie dają podstaw do stawiania tego rodzaju tez. Oprócz tego zaznaczyć należy, że naruszenia przepisów prawa nie można domniemywać, gdyż każdorazowo jego stwierdzenie musi być oparte na wiarygodnych i weryfikowalnych podstawach.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.
Na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, § 8 pkt 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 a Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18), przyznał adwokatowi A. S.kwotę 110,70 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, która nie została opłacona, obejmującą kwotę wynagrodzenia netto, w wysokości 90 zł, powiększoną o należny od tego wynagrodzenia podatek od towarów i usług, w kwocie 20,70 zł.