I SA/RZ 77/23

I SA/Rz 77/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Małgorzata Niedobylska /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Popek
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi B.D. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 października 2022 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.426.2022.3.WS w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Rz 77/23
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS), postanowieniem z 21 października 2022r. nr 0112-KDIL2-2.4011.426.2022.3.WS, po rozpatrzeniu zażalenia B. D. (dalej: Wnioskodawca/Skarżący) na postanowienie Dyrektora KIS z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.426.2022.2.WS o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w którym przedstawił opis następującego zdarzenia przyszłego:
" W 2021 r. chciałem podjąć pracę w Danii. Znalazłem polska firmę która zaoferowała mi pracę w Danii jednak warunkiem jej podjęcia jest (do celów rozliczeń) założenie przeze mnie działalności gospodarczej. Działalność taką zarejestrowałem w CEDiG i wybrałem formę opodatkowania – ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w stawce 8,5%. Z polską firmą zawarłem umowę na wykonywanie moich usług na terenie Danii pod wskazanym w umowie adresem. Umowa zawierała także postanowienia, zgodnie z którymi po zakończonym miesiącu pracy będę wystawiał fakturę dla polskiej firmy, natomiast polski pośrednik wypłaci mi za wykonaną na terenie Danii usługę, wynagrodzenie. W dniu 02.11.2021 r. na terenie Danii podjąłem wykonywanie swojej usługi polegającej na obsłudze maszyn CNC. Wszelkich informacji na temat sposobu wykonywania pracy udzielał mi pracownik zakładu duńskiego, w którym wykonywałem swoją usługę. Pracownik ten wydawał mi polecenia i udzielał wszelkich informacji dotyczących wykonywanych przeze mnie pracy. Zaznaczam, że nikt z polskiej firmy z którą zawarłem umowę nie przebywał terenie Danii, z nikim z polskiej firmy na terenie Danii się nie kontaktowałem. Po zakończeniu listopada i grudnia 2021 r. wystawiłem dla polskiej firmy faktury VAT za wykonaną na terenie Danii usługę, po czym otrzymałem przelew na mój rachunek bankowy w polskim banku. Nie posiadam swojego zakładu w Danii, siedziba i działalność gospodarcza mieści się w Polsce. Od osiągniętego w listopadzie i grudniu 2021 r. przychodu zapłaciłem zaliczkę zgodnie z przepisami podatkowymi. Po zakończeniu roku podatkowego złożyłem w swoim urzędzie skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego przychodu z tyt. działalności gospodarczej za 2021r. na druku PIT-28. W 2021 r. w Polsce osiągnąłem także dochód ze stosunku pracy. W Danii przebywałem w listopadzie i grudniu 2021 r. W dniu 15 marca 2022 r. otrzymałem od duńskiej administracji celno- podatkowej (SKATTE) zestawienie (statement of Danish taxes 2021) osiągniętego na terenie Danii dochodu do opodatkowania oraz pobranym podatku. Na dokumencie wskazany został dochód do opodatkowania, pobrany podatek -8 % AM-bidrag, 30% Hiring-out of Labour tax oraz suma pobranego podatku. Przedmiotowy dokument zawiera informację, że podatek został pobrany przez duńskie przedsiębiorstwo. W dokumencie zawarte jest także stwierdzenie, że Dania ma prawo do opodatkowania pracy wynajętej za granicą od pierwszego dnia pracy w Danii. W otrzymanej informacji znajduje się odniesienie do umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską i Danią. Przepis ten jest interpretowany zgodnie z komentarzem nr 8 do konwencji modelowej OECD art. 15. Uważam, że w opisanej sytuacji powstał problem polegający na dwukrotnym opodatkowaniu tej samej usługi (czy też pracy) wykonywanej na terenie Danii. Raz zapłaciłem podatek w Polsce w ramach działalności gospodarczej, drugi raz od tej samej czynności pobrany został w Danii podatek z tyt. wykonywania pracy najemnej."
W związku z tak przedstawionym zdarzeniem Wnioskodawca zadał pytania dotyczące opodatkowania jego czynności (obróbka skrawaniem za pośrednictwem maszyn CNC) wykonywanych na terenie Danii: 1. Czy będzie to opodatkowanie w ramach jego działalności gospodarczej, czy też będzie to opodatkowanie w ramach pracy najemnej na terenie Danii? 2.Skoro tą samą czynność można opodatkować jeden raz, to który z zapłaconych podatków podlega zwrotowi, czy podatek zapłacony w Polsce, czy podatek zapłacony w Danii?
Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawca wskazał, że z informacji, którą uzyskał z duńskiego urzędu celno- skarbowego wynika, że jego praca na terenie Danii potraktowana została jako wynajem siły roboczej, w związku z czym od dochodów uzyskanych w Danii pobrany został podatek dochodowy. Przepis art. 3 ust. 1 i 1a updof określa, że osoby mające status rezydenta podlegają w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia ich źródeł. Art. 4a wymienionej ustawy określa, że przepisy art. 3 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Zatem w niniejszej sytuacji zastosowanie będzie miała umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta między Rzeczpospolitą Polską, a Królestwem Danii. Zgodnie z art. 14 ust. 1 umowy, w przypadku pracy najemnej wynagrodzenie pracowników
mających miejsce zamieszkania w Polsce podlega opodatkowaniu tylko w Polsce chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Danii. W przypadku zaistnienia drugiej sytuacji dochód opodatkowany jest zarówno w Polsce, jak i w Danii. W art. 14 ust. 2 określone są przypadki, spełnienie których powoduje, że opodatkowanie dochodu nastąpi w państwie rezydencji, w tym przypadku w Polsce. W ocenie Wnioskodawcy nie może być spełniony pkt b ust. 2 art. 14, ponieważ faktycznym pracodawcą jest przedsiębiorstwo duńskie, ryzyko za wynik jego pracy ponosiło przedsiębiorstwo duńskie, otrzymywał narzędzia i instrukcje z przedsiębiorstwa duńskiego, a praca wykonywana była pod nadzorem przedsiębiorstwa duńskiego. Zatem zgodnie z przedstawioną sytuacją dochód osiągnięty w Danii na podstawie art. 14 ust. 1 opodatkowany będzie w Danii i Polsce. W tym przypadku w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1, zgodnie z którym jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub zyski, który zgodnie z postanowieniami konwencji może być opodatkowany w Danii, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania. Wnioskodawca uważa, że w celu rozliczenia dochodu uzyskanego na terenie Danii zastosowanie będzie miał przepis art. 27 ust. 9 updof, a zatem opodatkowanie czynności wykonywanych na terenie Danii w listopadzie i grudniu 2021 r. nastąpi z tyt. pracy najemnej. W związku z tym zwrotowi podlegał będzie zryczałtowany podatek dochodowy zapłacony w Polsce, bowiem z okoliczności faktycznych wynika, że była to praca najemna wykonywana na rzecz przedsiębiorstwa duńskiego za pośrednictwem polskiego pośrednika. Do momentu otrzymania informacji z duńskiego urzędu celno-skarbowego o osiągniętym przychodzie i pobranym podatku Wnioskodawca nie wiedział, że podatek pobiera także duński przedsiębiorca z tyt. pracy najemnej.
W dniu 15 lipca 2022 r. Dyrektor KIS wezwał Wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku, przez doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i jednoznaczne wskazanie:
jakie jest źródło uzyskanych przez Pana przychodów będących przedmiotem wniosku, w szczególności, prosimy wskazać, czy są to przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, czy też pracy najemnej;
czy polska firma wypłaciła Panu całą należność za wykonane przez Pana usługi
w Danii, zgodnie z umową i na podstawie wystawionej przez Pana faktury, czy też należność ta została pomniejszona o zapłacony podatek w Danii;
co było przedmiotem zawartej przez Pana umowy z polską firmą, w szczególności czy przedmiotem tej umowy było wykonanie usług w zakładzie w Danii, czy wynagrodzenie za pośrednictwo w znalezieniu pracy w Danii,
czy zakład z Danii był stroną umowy zawartej przez Pana z polską firmą;
z czyich środków wypłacona została Panu należność za wykonane usługi w Danii - ze środków polskiej firmy, czy też zakładu w Danii;
czy zakład w Danii w jakikolwiek sposób uczestniczył w finansowaniu wypłacanej Panu przez polską firmę należności za wykonane usługi w Danii;
czy otrzymał Pan również należność/wynagrodzenie od zakładu duńskiego, jeśli tak - prosimy wskazać podstawę jej/jego wypłaty (np. zawarta odrębnie umowa o pracę);
czy zawierał Pan jakąkolwiek umowę z zakładem w Danii; jeśli tak - co to była za umowa, co było jej przedmiotem i jakie były jej postanowienia;
jakiego rodzaju przychód/dochód został wykazany w dokumencie otrzymanym od duńskiej administracji celno-podatkowej; w szczególności, czy było to wynagrodzenie otrzymane od polskiej firmy; jeśli tak, to czy zostało wykazane w tej samej kwocie, którą Pan otrzymał;
czy w dokumencie otrzymanym od duńskiej administracji celno-podatkowej wymieniony został podmiot wypłacający Panu należność/wynagrodzenie; jeśli tak - prosimy wskazać ten podmiot;
jeśli zakład w Danii nie wypłacił Panu odrębnego wynagrodzenia, to od jakich należności/jakiego wynagrodzenia został pobrany podatek w Danii;
jakie są powiązania między polską firmą, a zakładem w Danii; w szczególności, czy są to dwa odrębne i niezależne od siebie podmioty, czy jeden z nich jest oddziałem drugiego, czy polska firma była jedynie pośrednikiem między Panem a zakładem
w Danii;
czy usługi świadczone przez Pana w Danii były wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez zlecającego te czynności (polską firmę/zakład w Danii);
czy wykonując te usługi, ponosił Pan ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną działalnością;
czy odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat czynności podejmowanych przez Pana oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności
za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosił Pan, czy zlecający wykonanie tych czynności (polska firma/zakład w Danii).
W dniu 21 lipca 2022r. Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Postanowieniem z 18 sierpnia 2022r. Dyrektor KIS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Organ wskazał, że pomimo odpowiedzi na zadane pytania, Wnioskodawca nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny wszystkich kwestii, których te pytania dotyczyły. W szczególności chodzi tu o kwestie zmierzające do ustalenia, na jakiej podstawie Wnioskodawca wykonywał pracę w zakładzie duńskim - czy na podstawie umowy o pracę, czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Po uzupełnieniu wniosku, w przedstawionej sytuacji występują sprzeczne informacje, bowiem Wnioskodawca z jednej strony używa pojęć "zatrudniony", "pracodawca", a z drugiej wskazuje, że zawarł umowę z polską firmą w ramach działalności gospodarczej. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że za wykonanie usługi na terenie Danii wynagrodzenie wypłacała mu wyłącznie polska firma, na podstawie wystawianych przez niego faktur, przelewając wynagrodzenie na konto i nie otrzymywał on wynagrodzenia od duńskiego zakładu, na terenie którego wykonywał usługi. Jednocześnie z informacji duńskiej administracji wynika, że Wnioskodawca został zatrudniony przez swojego pracodawcę do pracy w duńskim przedsiębiorstwie, podatek został zgłoszony przez duńskie przedsiębiorstwo. W konsekwencji sposób uzupełnienia wniosku spowodował, że nie wiadomo, jaka była podstawa wykonywania pracy w zakładzie duńskim.
Po rozpatrzeniu zażalenia na to rozstrzygnięcie, Dyrektor KIS utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia 21 października 2022r.
W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:
- art. 14b § 3, art. 14c § 1 w związku z art. 14h i art. 169 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nie wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny wszystkich kwestii dotyczących wezwania, co według organu doprowadziło do tego, że udzielone informacje są ze sobą sprzeczne, podczas gdy udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania żądane przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący i zgodny ze stanem faktycznym.
- art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i nie wydanie indywidualnej interpretacji,
- art. 120 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych objawiające się żądaniem udzielenia odpowiedzi, która wykracza poza zakres jego wiedzy, a także wiedzy każdego kto nie jest stroną umowy pomiędzy dwoma podmiotami, polegającą na żądaniu informacji jakie są powiązania między polską firmą, a zakładem w Danii; w szczególności, czy są to dwa odrębne i niezależne od siebie podmioty, czy jeden z nich jest oddziałem drugiego.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że stan faktyczny został przedstawiony we wniosku oraz jego uzupełnieniu w sposób precyzyjny, lecz organ nie przyjmuje go do wiadomości. Organ zarzucił, że w opisie sprawy nie ma wszystkich potrzebnych informacji, żeby ocenić skutki podatkowe sprawy, lecz nie wskazał na czym polegały braki. Skarżący udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w wezwaniu, lecz Dyrektor KIS ich nie uwzględnił. Zdaniem Skarżącego nie ma żadnej sprzeczności w przedstawionym stanie faktycznym. Umowę na wykonywanie usług na terenie Danii zawarł z polskim przedsiębiorcą i od niego otrzymywał wynagrodzenie, natomiast pojęcia "zatrudniony" "pracodawca" przytoczone zostały za dokumentem otrzymanym od duńskiej administracji celno-podatkowej, na którego treść i użyte sformułowania nie miał wpływu. W jego ocenie dołożył wszelkich starań, aby precyzyjnie przedstawić stan faktyczny, natomiast Dyrektor KIS zażądał informacji, które nie dotyczą jego wniosku, a przy tym odpowiedź na nie mogłaby narazić go na odpowiedzialność karną. Dotyczy to informacji na temat powiązań, jakie łączą polską firmę, na rzecz której wykonywał usługi z zakładem w Danii.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora KIS utrzymujące w mocy postanowienie własne o pozostawieniu wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia.
Spór dotyczy oceny zasadności uznania przez Dyrektora KIS, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 O.p.
Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, na wstępie poczynionych w tym zakresie rozważań należy wskazać, że bezspornym jest, że w ramach postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w kształcie jaki został mu nadany przepisami art. 14a-14s O.p. organ powołany do
dokonania tego rodzaju urzędowej wykładni jest związany treścią opisu przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzania przyszłego, w który nie może ingerować. Organ interpretacyjny nie ma zatem prawa do czynienia własnych ustaleń faktycznych.
W zakresie wymogów, jakie Ordynacja podatkowa precyzuje w odniesieniu do wniosków o interpretacje indywidualne należy wskazać, że stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obwiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Ustawodawca nie zdefiniował stopnia szczegółowości powyższego opisu, ze względu jednak na cel jaki przyświeca samej interpretacji i zasadom postępowania, w którym ma ona zostać wydana, należy stwierdzić, że opis zdarzenia przyszłego lub stanu faktycznego winien zawierać wszystkie te elementy, które z uwagi na treść pytania i odnoszącą się do poruszanej w nim problematyki regulację prawną, są bezwzględnie konieczne do udzielenia na nie odpowiedzi. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego ma szczególny charakter, a w jego trakcie organ nie czyni żadnych własnych ustaleń co do stanu faktycznego, opiera się bowiem wyłącznie na opisie tego stanu faktycznego przedstawionym przez składającego wniosek o wydanie interpretacji. To opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku stanowi podstawę do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, a organ nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Organ nie bada i nie szuka potwierdzenia podanych we wniosku okoliczności. Nie sprawdza też ich wiarygodności i nie gromadzi materiału dowodowego. Przepis art. 14b § 3 O.p. nakłada na składającego wniosek obowiązek przedstawienia stanu faktycznego sprawy. Jedynym możliwym działaniem organu jest, w sytuacji uznania podanych danych za niewystarczające do zajęcia stanowiska, wezwanie do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 169 O.p., zgodnie z regulacją art. 14h tej ustawy. Organ nie może zmieniać stanu faktycznego podanego we wniosku, dlatego też jego rzetelne przedstawienie przez wnioskującego leży w jego interesie. W sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej organ jedynie ocenia (pozytywnie lub negatywnie) czy stanowisko zajęte we wniosku jest prawidłowe. Podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej
interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Zatem ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Wobec tego wszelkie rozważania dotyczące zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego należy odnosić wyłącznie do opisu stanu faktycznego, na tle którego sformułowano pytania wymagające oceny ze strony organu (zob. np. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2019r., sygn. II FSK 358/17 oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo - dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie Dyrektor KIS uznał, że pierwotnie przedstawiony przez Skarżącego opis stanu faktycznego uniemożliwiał udzielenie odpowiedzi na pytanie o sposób i miejsce opodatkowania dochodów uzyskanych przez Skarżącego z tytułu usług świadczonych w Danii. Według Dyrektora KIS Skarżący nie uzupełnił skutecznie wniosku, gdyż nie wskazał w sposób jednoznaczny, jaka była podstawa wykonywania pracy w zakładzie w Danii. W konsekwencji w dalszym ciągu nie było możliwe udzielenie odpowiedzi na zadane pytania. Na tej podstawie organ pozostawił wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.
W przekonaniu Sądu stanowisko organu jest prawidłowe.
Istotnie na podstawie pierwotnie przedstawionego przez Skarżącego opisu stanu faktycznego oraz informacji udzielonych w odpowiedzi na pytania organu, Dyrektor KIS nie dysponował wystarczającą wiedzą, aby rozstrzygnąć, czy dochody Skarżącego powinny być opodatkowanie w ramach jego działalności gospodarczej, czy w ramach pracy najemnej na terenie Danii, a w konsekwencji czy powinien nastąpić zwrot jednego z zapłaconych podatków.
Jak wyżej wskazano, przepis art. 14b § 3 O.p. zobowiązywał Skarżącego do przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, w sposób wyczerpujący, co odczytywać należy, jako dokonanie opisu tego zdarzenia w sposób jasny i konkretny, umożliwiający organowi na jego tle dokonanie interpretacji przepisów podatkowych. W niniejszej sprawie Skarżący nie wskazał jednoznacznie, jaka była podstawa świadczenia przez niego pracy w Danii. We wniosku podał on, że wykonywał usługi na rzecz polskiego przedsiębiorcy, w ramach własnej działalności gospodarczej, w oparciu o umowę i na jej podstawie wystawił faktury, które ten przedsiębiorca uregulował. Z drugiej strony Skarżący twierdzi, że te prace wykonywał w zakładzie w
Danii, pod kierownictwem i nadzorem tamtejszego pracownika i zostały one potraktowane przez duńskie służby celno-podatkowe jako praca najemna. Zatem pomimo odpowiedzi na wezwanie Dyrektora KIS z dnia 15 lipca 2022r. wątpliwości organu nie zostały wyjaśnione, bowiem Skarżący wskazał wykluczające się informacje w zakresie podstawy świadczenia przez niego pracy – podał, że źródłem przychodów będących przedmiotem wniosku jest działalność gospodarcza opodatkowana ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, a jednocześnie, że z dokumentów wynika, że został zatrudniony przez swojego pracodawcę do pracy w duńskim przedsiębiorstwie.
Sąd podziela stanowisko organu, że udzielone odpowiedzi nie pozwalają w jednoznaczny sposób określić jakie było źródło uzyskanych przez Skarżącego dochodów. Ze stanowiska Skarżącego wynika, że on sam tego nie wie i w postępowaniu interpretacyjnym zmierza do ustalenia podstawy swojego "zatrudnienia" w zakładzie duńskim, czy na podstawie umowy o pracę, czy w ramach działalności gospodarczej.
Słusznie wskazał Dyrektor KIS, że organ interpretacyjny nie ma narzędzi, aby takich ustaleń dokonać, bo jak wyżej wskazano, nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego, ani weryfikować informacji podanych przez Wnioskodawcę, nie może też domniemywać, jaki stan faktyczny Wnioskodawca miał na myśli. Wątpliwości wynikające z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogłyby być rozstrzygnięte przez organ podatkowy jedynie w drodze postępowania dowodowego, w postępowaniu wymiarowym, które zresztą Skarżący może sam uruchomić, np. składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty.
W ocenie Sądu zasadnie uznał organ, że pomimo wezwania, Wnioskodawca nie uzupełnił w niezbędnym zakresie wniosku o udzielenie interpretacji, dlatego zaistniały przesłanki do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, stosownie do art.169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h O.p.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty są niezasadne, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.