I SA/Rz 763/17

I SA/Rz 763/17 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2017-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w J., na odmowę zarejestrowania skarżącej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, jako podatnika podatku od towarów i usług - postanawia – odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Skarżąca, wnioskiem z dnia 28 lipca 2017 r., złożonym na formularzu VAT-R, zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zarejestrowanie jej jako podatnika podatku od towarów i usług.
Po przeprowadzeniu czynności sprawdzających Naczelnik Urzędu Skarbowego nie stwierdził podstaw do zarejestrowania skarżącej, z uwagi na faktyczny brak siedziby, co zostało stwierdzone w notatce służbowej z dnia 1 września 2017 r.
Skarżąca, nie godząc się z takim załatwieniem jej wniosku, 27 października 2017 r., wniosła skargę na odmowę zarejestrowania jej jako podatnika podatku od towarów i usług, domagając się dokonania rejestracji.
W następstwie złożenia przez skarżącą spółkę dodatkowych dokumentów, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał rejestracji jej jako podatnika podatku od towarów i usług, o czym poinformował ją pismem z 13 listopada 2017 r.
Wobec powyższego skarżąca, w dniu 17 listopada 2017 r., wycofała złożoną przez siebie skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na odmowę jej zarejestrowania jako podatnika podatku od towarów i usług, w czym upatruje ona czynności z zakresu administracji publicznej. Wprawdzie wskazując podstawę prawną wniesienia skargi podała art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., dotyczący skarg na postanowienia, jednakże nie określiła ani daty ani sygnatury jakiegokolwiek postanowienia. Z tego więc względu przyjąć należy, że w istocie zaskarżyła ona czynność w postaci odmowy rejestracji.
Odnosząc się do przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie zauważyć należy, że zgłoszenie rejestracyjne jest dokumentem o charakterze sformalizowanym i w istocie jest ono wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie zarejestrowania podatnika (vide: A.Bartosiewicz, R. Kubacki, komentarz, LEX 2011). Postępowanie to może zakończyć się czynnością materialno-techniczną, jaką jest zarejestrowanie i potwierdzenie zarejestrowania danego podatnika, jako podatnika podatku od towarów i usług. Potwierdzenie to ma charakter prawny zaświadczenia w rozumieniu art. 306a i następne Ordynacji podatkowej wydanego z urzędu w następstwie wniosku podmiotu, który na druku VAT-R dokonał zgłoszenia rejestracyjnego (wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 498/10, dost. w CBOiS www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli w ocenie organu złożone zgłoszenie rejestracyjne jest nieprawidłowe, to postępowanie wszczęte wnioskiem VAT-R kończy się wydaniem decyzji podatkowej. Wprawdzie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowią o tym wprost, jednakże w ślad za orzecznictwem i doktryną należy stwierdzić, że naczelnik urzędu skarbowego może odmówić dokonania rejestracji podatnika w oparciu o złożony przez niego VAT-R, a rozstrzygnięcie takie przybiera formę decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1757/09, dost. w CBOiS). Analogiczne zasady dotyczą rejestrowania podatników VAT UE, z tym że w tym przypadku naczelnik urzędu skarbowego potwierdza zarejestrowanie danego podmiotu jako podatnika VAT UE na druku VAT-5UE.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do realizacji czy wykonania przez organ aktu/czynności z zakresu administracji publicznej (rejestracji), o którym mowa w a art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie doszło też do wydania decyzji, w przedmiocie odmowy rejestracji. Wobec tego skarga wniesiona przez skarżącą jest bezprzedmiotowa. Nie istnieje bowiem przedmiot zaskarżenia – decyzja lub akt, nie została też dokonana żadna czynność z zakresu administracji, która podlegałaby kognicji sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5. Sytuacja taka obejmuje przypadki takie, jak ten objęty niniejszą sprawą, w której skarga została wniesiona na czynność z zakresu administracji publicznej, która nie została dokonana. Skarga taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., została więc odrzucona, jako bezprzedmiotowa.
Na marginesie niniejszej sprawy nadmienić jedynie należy, że skoro organ nie ustosunkował się w prawem przewidziany sposób do wniosku skarżącej, tj. nie dokonał czynności o którą wnioskowała lub nie odmówił jej decyzją rejestracji, mogła ona wnieść skargę na jego bezczynność w tym zakresie.
Z uwagi na bezprzedmiotowość skargi i jej odrzucenie, oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi nie może skutkować umorzeniem postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.