I SA/Op 290/20

I SA/Op 290/20 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2020-12-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Aleksandra Sędkowska
Grzegorz Gocki
Marzena Łozowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 3839/21 - Wyrok NSA z 2021-07-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 26 par. 5 pkt 1 i pkt 2, art. 59 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 70 par. 4 i par. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do tut. Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 sierpnia 2020 r., którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.- dalej kpa) i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.- zwaną dalej "upea", "ustawa egzekucyjna"), utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 18 grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec R. A. (dalej jako: skarżący, zobowiązany, Strona) na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] , Nr [...] i Nr [...] .
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podniósł, że pełnomocnik R. A. w piśmie z dnia 14 listopada 2019 r. wniósł o umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, tj. z uwagi na przedawnienie egzekwowanego obowiązku, postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] , Nr [...] i Nr [...]. W związku z powyższym organ odwoławczy mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny i obowiązujące w tym zakresie uregulowania prawne dokonał oceny kwestii przedawnienia dochodzonych egzekucyjnie zaległości.
W zakresie zaległości objętej tytułem wykonawczym Nr [...] organ stwierdził, że termin płatności podatku dochodowego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015r. przypadał na dzień 2 maja 2016 r. W związku z powyższym uznał, że bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2017 r. Uwzględniając 5 letni okres przedawnienia pierwotny termin przedawnienia tego zobowiązania - zdaniem organu odwoławczego - przypadałby na dzień 31 grudnia 2021 r. Biorąc jednak pod uwagę poszczególne czynności egzekucyjne dokonane w zakresie zaległości objętej tytułem wykonawczym Nr [...] (opisane w zaskarżonym postanowieniu), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zajął stanowisko, że zaległość objęta ww. tytułem wykonawczym jest nadal wymagalna i ulegnie przedawnieniu z dniem 8 października 2024 r., chyba że zaistnieją kolejne okoliczności, które spowodują przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia dochodzonego egzekucyjne zobowiązania, co szczegółowo uzasadnił w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Podobnie Dyrektor Izby Administracji ocenił, w zakresie zaległości objętej tytułem wykonawczym Nr [...], że termin płatności podatku dochodowego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2014 r. przypadał na dzień 30 kwietnia 2015 r. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2016 r. Uwzględniając 5 letni okres przedawnienia pierwotny termin przedawnienia tego zobowiązania przypadałby - zdaniem organu odwoławczego - na dzień 31 grudnia 2020 r. Ponieważ poszczególne czynności egzekucyjne, szczegółowo wskazane w treści postanowienia, skutkowały przerwaniem biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowej, Dyrektor Izby uznał, że zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym Nr [...] jest nadal wymagalne i ulegnie przedawnieniu z dniem 8 października 2024 r., chyba że zaistnieją kolejne okoliczności, które spowodują kolejne przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia dochodzonego egzekucyjne zobowiązania.
W zakresie zaległości objętej tytułem wykonawczym Nr [...] organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie - co nie jest sporne - zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. w myśl art. 70 § 1 o.p., z uwagi na termin płatności przypadający na dzień 2 maja 2011 r., co do zasady przedawniłoby się z końcem 2016 r., to jednakże w wyniku zastosowania w dniu 2 marca 2016 r. (doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia z 25 lutego 2016 r. Nr [...] ) przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] skutecznego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A , o czym zobowiązany został prawidłowo zawiadomiony w dniu 15 marca 2016r., bieg terminu przedawnienia przedmiotowej należności został na mocy art. 70 § 4 o.p. przerwany (w dniu 2 marca 2016 r.) i rozpoczął biec na nowo począwszy od dnia 3 marca 2016 r.
Następnie w wyniku wniesienia przez Stronę w dniu 3 marca 2016 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 26 stycznia 2016 r. Nr [...] (stanowiącą podstawę prawną dochodzenia przedmiotowego obowiązku w trybie egzekucji administracyjnej) w sprawie zaistniała przesłanka z art. 70 § 6 pkt 2 o.p. skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia dla ww. należności do dnia następującego po dniu doręczenia Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Opolu odpisu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 3366/16 oddalającego skargę kasacyjną, co miało miejsce w dniu 28 grudnia 2018 r. (art. 70 § 7 pkt 2 o.p.).
Tym samym, według organu odwoławczego, w stanie faktycznym sprawy bieg terminu przedawnienia spornych należności podatkowych pozostawał zawieszony od dnia 3 marca 2016 r. do dnia 28 grudnia 2018 r. Zasadnie zatem organ egzekucyjny stwierdził, że skoro po skutecznej przerwie terminu biegu przedawnienia okres jego zawieszenia trwał 1031 dni, to przedmiotowa należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. nie uległa przedawnieniu i może być dochodzona na zasadach ogólnych, co najmniej do dnia 29 grudnia 2023 r.
Taką też datę wskazał w zaskarżonym postanowieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] . Organ odwoławczy uznał jednak, że w przypadku zaległości objętej tytułem wykonawczym Nr [...] organ egzekucyjny nie uwzględnił w swym rozstrzygnięciu czynności egzekucyjnej dokonanej zawiadomieniem z dnia 25 września 2019 r., Nr [...] (zajęcie wynagrodzenia za pracę w B Sp. z o.o. z/s we [...]), o której skuteczności organ egzekucyjny powziął wiadomość dopiero na etapie postępowania zażaleniowego. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że czynność ta spowodowała przerwanie w dniu 7 października 2019 r. biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowej. Stwierdzono, że w myśl art. 70 § 4 O.p. 5 - letni termin przedawnienia rozpoczął swój bieg na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek, tj. od dnia 8 października 2019 r. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu zajął stanowisko, że zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. objęte tytułem wykonawczym Nr [...] jest wymagalne i ulegnie przedawnieniu z dniem 8 października 2024 r., chyba że zaistnieją inne okoliczności, które spowodują przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia.
Organ odwoławczy nie podzielił jednocześnie zarzutu zażalenia co do braku możliwości skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia w okresie jego zawieszenia zwracając uwagę, że nie znajduje on uzasadnienia w rozpoznawanym stanie faktycznym. Stwierdził, że daty: 16 marca 2016 r., 13 kwietnia 2016 r. i 27 października 2016 r., na które wskazuje pełnomocnik jako momenty zastosowania środków egzekucyjnych, które w jego ocenie nie mogły mieć wpływu na bieg terminu przedawnienia z uwagi na jego zawieszenie nie znalazły odzwierciedlenia w aktach sprawy. Zastosowanie środka egzekucyjnego następuje w dniu doręczenia zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności. Natomiast w datach wskazanych przez pełnomocnika nie doręczono żadnemu z dłużników zajętych wierzytelności jakichkolwiek zawiadomień o zajęciu. Wskazano, że w zbliżonych datach nastąpiło doręczenie R. A.: zawiadomień o zajęciu z dnia 25 lutego 2016 r. Nr [...] i Nr [...] odpowiednio w C S.A. i A S.A. Miało to miejsce w dniu 15 marca 2016 r. w trybie art. 44 kpa, zawiadomienia z dnia 24 marca 2016 r. Nr [...] w B Sp. C. S. B., A. R. z/s w [...]. Miało to miejsce w dniu 12 kwietnia 2016 r. w trybie art. 44 kpa, zawiadomienia z dnia 13 października 2016 r. Nr [...] w B Sp. z o.o. w [...] . Miało to miejsce w dniu 2 listopada 2016 r. w trybie art. 44 kpa.
Organ odwoławczy wskazał, że doręczenie zawiadomienia Nr [...] C S.A. (który uznał zajęcie) nastąpiło w dniu 4 marca 2016 r., czyli już w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Dlatego też podkreślono, że ten środek egzekucyjny nie został uwzględniony w analizie przedawnienia zaległości ani przez organ egzekucyjny, ani przez organ odwoławczy. Dalej wskazano, że zajęcie dokonane zawiadomieniem Nr [...] (zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w B Sp. C. S. B., A. R. z/s w[...]) okazało się nieskuteczne i jako takie nie zostało uwzględnione przy ocenie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Podobnie uznano, w zakresie zajęcia dokonanego zawiadomieniem Nr [...] (zajęcie wynagrodzenia za pracę w B Sp. z o.o. w [...]), które również okazało się nieskuteczne i nie zostało wzięte pod uwagę przy analizie przedawnienia przez żaden z organów.
Odnosząc się do zawartej w zażaleniu kwestii wpływu postępowania karnego skarbowego na bieg terminu przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym Nr [...] organ odwoławczy podniósł, że dokonując analizy przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2010 r. - nie uwzględniono tej okoliczności w kontekście wpływ na bieg terminu przedawnienia, bowiem zawiadomienie opatrzone datą 17 lipca 2014 r. o zawieszeniu z dniem 23 czerwca 2015 r., tj. z dniem wszczęcia postępowania karnego skarbowego biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. winno było zostać doręczone pełnomocnikowi strony, a nie zobowiązanemu.
Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby stwierdził, że skoro w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka przemawiająca za umorzeniem postępowania egzekucyjnego, wynikająca z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, tj. przedawnienie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., organ I instancji zasadnie odmówił umorzenia toczącego się aktualnie wobec zobowiązanej, na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] postępowania egzekucyjnego.
R. A. (reprezentowany przez pełnomocnika) wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 14 sierpnia 2020 ., zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie w części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o Nr [...], dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa tj.:
1) art. 145 § 2 o.p. oraz art. 40 § 2 kpa poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi Strony w toku postępowania egzekucyjnego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. oraz zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia 25 września 2019 r.;
2) art. 32 kpa oraz art. 40 § 2 kpa w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez doręczenie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. oraz zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia 25 września 2019 r. bezpośrednio Stronie z pominięciem pełnomocnika ustanowionego do reprezentowania jej w postępowaniu egzekucyjnym;
3) art. 9 kpa oraz art. 10 kpa w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez naruszenie zasady informowania stron i czynnego udziału strony (pełnomocnika) w postępowaniu egzekucyjnym;
4) art. 70 § 4 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej poprzez przyjęcie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. uległ przerwaniu z dniem 15 marca 2016 r. i 25 września 2019 r. podczas, gdy:
a) nie doręczono pełnomocnikowi zobowiązanego zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego i tym samym - w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2018 r. sygn. akt I FPS 3/18 - nie doszło do skutecznego zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego przez co nie spełniono drugiego warunków określonych w tym przepisie, tj. poinformowania o zastosowaniu środka egzekucyjnego;
b) "w dniu 3 marca 2016 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia (poprzez wniesienie skargi do WSA w Opolu), czyli w okresie pomiędzy doręczeniem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego a dniem 3.03.2016 r. tj. zawiadomieniem podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego".
Z uwagi na powyższe uchybienia pełnomocnik skarżącego wniósł uchylenie postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 18 grudnia 2019 r.
W uzasadnieniu pełnomocnik zobowiązanego stwierdził, że organy egzekucyjne obu instancji stanęły na stanowisku, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. uległ przerwaniu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 25 lutego 2016 r. oraz w dniu 7 października 2019 r. Podkreślono, że organ odwoławczy stwierdził, że dokonano skutecznych zajęć rachunków bankowych w C S.A. oraz A S. A., a ponadto w dniu 7 października 2019 r. dokonano czynności egzekucyjnej na podstawie zawiadomienia Nr [...] . Tym samym - zdaniem organów - zobowiązanie to może być w dalszym ciągu egzekwowane. Z powyższą tezą nie zgodził się pełnomocnik zobowiązanego, bowiem:
1) o czynności egzekucyjnej z dnia 7 października 2019 r. nie powiadomiono pełnomocnika skarżącego i tym samym nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia;
2) zajęcie rachunku bankowego w C S.A. nie przerwało biegu terminu przedawnienia, ponieważ zawiadomienie o zajęciu doręczono 4 marca 2016 r., a w dniu 3 marca 2016 r. złożono skargę do WSA w Opolu, w wyniku czego doszło do zawieszenia biegu terminy przedawnienia a nie jego przerwania,
3) zajęcie rachunku w A S.A. również nie doprowadziło do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na to, że nie zawiadomiono o tej
czynności pełnomocnika, a pomiędzy zastosowaniem środka egzekucyjnego a zawiadomieniem strony została wniesiona skarga do WSA w Opolu (3 marca 2016 r.). Zdaniem pełnomocnika powyższe zarzuty wynikają z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2019 r. sygn. akt. I FPS 3/18.
Następnie pełnomocnik Strony przywołał art. 70 § 4 o.p. i stwierdził, że warunkiem koniecznym uznania, że nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia jest zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym podatnika. Zdaniem pełnomocnika przerwanie biegu terminu przedawnienia w skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony, może mieć miejsce wielokrotnie, jednak okres łącznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie może przekroczyć 3 lat (art. 70a § 3 o.p.). Zarówno zastosowanie środka egzekucyjnego jak też zawiadomienie, winny nastąpić przed upływem okresu pięcioletniego. Przy czym nie jest istotna kolejność dokonania czynności, ale musi dojść do skutecznego zawiadomienia podatnika o zastosowaniu tego środka.
Następnie pełnomocnik zobowiązanego poddał w wątpliwość kwestię prawidłowości doręczenia zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy podatnik był reprezentowany przez pełnomocnika w postępowaniu kontrolnym i podatkowym. Pełnomocnik podkreślił, że w tym zakresie na mocy art. 18 ustawy egzekucyjnej odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 40 § 2 kpa zgodnie, z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika to pisma doręcza się pełnomocnikowi. Pełnomocnik wskazał, że wszczęcie egzekucji administracyjnej (jako jedno ze stadium postępowania egzekucyjnego) związane jest z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego, co wynika z art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Mając na uwadze regulację art. 32 upea zwrócono uwagę, że organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych od razu dokonuje zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego i na tym etapie postępowania czynności organu egzekucyjnego muszą być kierowane wyłącznie do zobowiązanego. Jednakże jak dalej podkreślono, skoro ustanowienie pełnomocnika jest prawem strony, a zatem w każdym postępowaniu winna ona wskazać, czy chce działać przez pełnomocnika, to ten wymóg został w niniejszej sprawie dochowany, gdyż zobowiązany 20 września 2013 r. upoważnił radcę prawnego Ł. Ł. do reprezentowania go przed organami celnymi i podatkowymi wszystkich instancji, organami kontroli skarbowej oraz sądami administracyjnymi w postępowaniach podatkowych, kontrolnych oraz sądowo-administracyjnych dotyczących zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Zakres powyższego pełnomocnictwa obejmuje również reprezentowanie go przed innymi organami administracyjnymi, w tym przed organami postępowania egzekucyjnego. Tym samym, skoro złożenie 20 września 2013 r. pełnomocnictwa do reprezentowania strony miało miejsce przed datą doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A., to w ocenie skarżącego nie ma wątpliwości, że czynność egzekucyjna w postaci zawiadomienia z dnia 25 lutego 2016r. nastąpiła w dniu 2 marca 2016 r., a zawiadomienie o zajęciu zostało mu doręczone w dniu 15 marca 2016 r. - z pominięciem pełnomocnika. W związku z powyższym - zdaniem skarżącego - art. 70 § 4 o.p. należy interpretować przez pryzmat uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2018 r. sygn. akt I FPS 3/18. Wprawdzie uchwała ta dotyczy art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w związku z art. 70c o.p. to jednakże z uwagi na analogiczne ich brzmienie, tezy w niej zawarte mogą być stosowane także w przypadku interpretacji art. 70 § 4 o.p. W sytuacji złożenia pełnomocnictwa przed innym organem niż ten, który prowadzi postępowanie, organy te powinny się wzajemnie informować o udzielonych pełnomocnictwach i z chwilą przekazania do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu winno nastąpić także przekazanie uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa z 20 września 2013 r., które uprawniało pełnomocnika do działania przed "innymi organami administracji". W ocenie skarżącego, to na organach ciąży obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, a w przypadku gdy jest ustanowiony pełnomocnik to on powinien być informowany o wszelkich działaniach podejmowanych przez organy podatkowe i egzekucyjne. Zdaniem Strony niedopełnienie ww. obowiązku jest naruszeniem zasady zaufania do organów, a uchybienie w tym zakresie nie może negatywnie wpływać na prawa i obowiązki obywatela, skoro w myśl art. 9 kpa i 10 kpa organ egzekucyjny był zobowiązany do zapewnienia czynnego udziału stronie działającej przez ustanowionego pełnomocnika, który powinien być informowany o wszelkich działaniach podejmowanych przez organ egzekucyjny, a mających wpływ na prawa i obowiązki strony.
Ponadto powołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 491/11; z 28 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 2931/12) pełnomocnik odniósł się do kwestii doręczenia tytułów wykonawczych, o których mowa w art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, zwracając uwagę na zapisy, "że w egzekucji administracyjnej doręczenie tytułów wykonawczych, o których mowa w art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, wszczyna egzekucję administracyjną i może być kierowane wyłącznie do zobowiązanego"; oraz że "po doręczeniu tytułów wykonawczych dalsze pisma mogą być kierowane do pełnomocnika zobowiązanego, zgodnie z art. 40 § 2 kpa, mającym zastosowanie w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej, o ile pełnomocnik zostanie ustanowiony w sprawie". Zatem rola pełnomocnika ustanowionego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym nie ogranicza się wyłącznie do wnoszenia w jego imieniu środków zaskarżenia albowiem pełnomocnik winien być również adresatem pism kierowanych do zobowiązanego - w tym odpisów zawiadomień o zastosowanych środkach egzekucyjnych.
Dlatego też skarżący uważa, że doręczenie mu zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, nie spełnia wymogu prawidłowego zawiadomienia o zastosowaniu tego środka, skutkującego przerwaniem biegu terminu przedawnienia w rozumieniu art. 70 § 4 o.p.
W dalszej części uzasadnienia skargi zważono, że z uwagi na wniesienie w dniu 3 marca 2016 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję określającą egzekwowaną należność, wystąpiła przesłanka skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, która miała miejsce przed doręczeniem zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. (które miało miejsce dopiero w dniu 15 marca 2016 r.). Tym samym - zdaniem skarżącego - nie można uznać, że doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia, skoro aby doszło do przerwania biegu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 4 o.p., muszą być spełnione równocześnie dwa warunki: dokonanie skutecznego zajęcia rachunku bankowego i zawiadomienie. Wprawdzie jak dalej zauważono, żaden z przepisów o.p. nie rozstrzyga tej kwestii obowiązku równoczesnego spełnienia tych obu warunków, ale w takiej sytuacji, w myśl art. 2a o.p. niedające się usunąć wątpliwości co do przepisów prawa podatkowego winny być rozstrzygane się na korzyść podatnika.
Końcowo zarzucono organom obu instancji brak dokonana analizy wzajemnego wpływu przepisów zawartych w art. 70 § 4 o.p. oraz w art. 70 § 6 pkt 2 o.p. Według pełnomocnika organy, kierując się maksymalizacją wpływów do budżetu państwa autorytarnie uznały, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. nie przedawniło się, co skutkowało odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Pełnomocnik uznał, że na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia został zawieszony z dniem 3 marca 2016 r. w skutek wniesienia skargi do WSA w Opolu. Od tej daty bieg terminu przedawnienia był zawieszony, więc jeżeli organ egzekucyjny dokonał po tej dacie czynności egzekucyjnych, to nie miały one wpływu na przerwanie biegu terminu, ponieważ ten i tak był zawieszony do czasu prawomocnego rozpoznania skargi. Tak więc bieg terminu przedawnienia nie mógł ulec przerwaniu w związku z zastosowaniem kolejnych środków egzekucyjnych, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia (str. 30 pkt od 3 do 7). Również wcześniej zastosowane środki egzekucyjne nie miały - zdaniem pełnomocnika - znaczenia dla przerwania lub wydłużenia biegu terminu przedawnienia, gdyż ten uległ zawieszeniu z chwilą wniesienia skargi do WSA w Opolu. Wskazano, że postępowanie sądowe zakończyło się oddaleniem skargi kasacyjnej, a wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został doręczony Dyrektorowi Izby Skarbowej w Opolu w dniu 28 grudnia 2018 r. Pełnomocnik podkreślił, że zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, czyli od dnia 29 grudnia 2018 r. kiedy to bieg terminu przedawnienia został podjęty. Pełnomocnik zajął stanowisko, że okresy pomiędzy 1 stycznia 2012 r., a 3 marca 2016 r. oraz pomiędzy 29 grudnia 2018 r. a 28 października 2019 r. podlegają sumowaniu i łącznie dają okres ponad 5 lat. W ocenie pełnomocnika z dniem 28 października 2019 r. nastąpiło więc przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.
Odnośnie czynności zajęcia wynagrodzenia za pracę na podstawie zawiadomienia z dnia 25 września 2019 r. pełnomocnik stwierdził, że czynność ta została dokonana również z pominięciem pełnomocnika skarżącego. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało przesłane na adres zobowiązanego, a nie na adres pełnomocnika. Wskazano, że pełnomocnictwo do chwili obecnej nie zostało wypowiedziane i (w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.) uprawnia pełnomocnika do działania w imieniu R. A. Zdaniem pełnomocnika bieg terminu przedawnienia - na skutek zawieszenia - nie ulega wydłużeniu o następne 5 lat, lecz okresy przed i po zawieszeniu ulegają zsumowaniu. Pełnomocnik stwierdził, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie jest bowiem równoznaczne z przerwaniem tego terminu.
Reasumując pełnomocnik skarżącego uznał, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. przedawniło się z dniem 28 października 2019 r., a zatem postępowanie egzekucyjne w tym zakresie winno zostać umorzone z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).
Zaznaczyć także należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie zostało poddane postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 14 sierpnia 2020 r., Nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 18 grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...], Nr [...] i Nr [...] . Zauważyć też należy, że powyższe postanowienie organu odwoławczego zostało zaskarżone w części dotyczącej odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o Nr [...], dotyczącego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.
Przypomnieć należy, że dochodzona należność została określona decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 14 marca 2014 r., Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 26 stycznia 2016 r., Nr [...]
Wywiedziona następnie przez skarżącego do tut Sądu skarga na w/w decyzję ostateczną została oddalona wyrokiem z 10 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Op 106/16, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 3366/16 oddalił wniesioną od tego wyroku skargę kasacyjną.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności stanowiska skarżącego, że uwzględniając - zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 o.p - okres zawieszenia bieg terminu przedawnienia przedmiotowej należności w związku z wniesieniem z dniem 3 marca 2016 r. skargi na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 26 stycznia 2016 r. do dnia następującego po dniu 28 grudnia 2018 r. tj. po doręczeniu organowi odwoławczemu odpisu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ostatecznie bieg terminu przedawnienia egzekwowanej należności podatkowej upłynął z dniem 28 października 2019 r.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, wbrew przekonaniu organów obu instancji, w sprawie nie doszło bowiem do przerwania biegu terminu wskutek wskazywanych przez nie czynności egzekucyjnych, a tym samym ponieważ termin przedawnienia nie uległ wydłużeniu o następne 5 lat na podstawie art. art. 70 § 4 o.p., przy jego obliczeniu należało uwzględnić wyłącznie okresy sprzed i po zawieszeniu jego biegu, a które to ulegają zsumowaniu.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie dała podstaw do uznania, że narusza ono prawo.
Jak wynika w poczynionych przez organ egzekucyjne ustaleń, znajdujących pełne odzwierciedlenie w materiale dowodowym zawartym w aktach administracyjnych, zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z 14 marca 2014 r., objęte zostało tytułem wykonawczym Nr [...] W toku postępowania organ egzekucyjny - zawiadomieniem z 25 lutego 2016 r. Nr [...] ) - dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w A S.A, a zawiadomienie o zajęciu doręczono do banku za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 2 marca 2016 r., zaś zobowiązanemu wraz z odpisem tytułu wykonawczego, w trybie art. 44 kpa, w dniu 15 marca 2016 r.
Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził przyjęcie zajęcia do realizacji, jednocześnie informując o przeszkodzie w postaci braku środków na rachunku.
Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez pełnomocnika skarżącej, jednakże uważa on, że po pierwsze: zawiadomienie o zajęciu doręczone zobowiązanemu osobiście w sytuacji, gdy miał on ustanowionego w sprawie pełnomocnika jest bezskuteczne, a po wtóre, że doszło do niego już w dacie, gdy bieg terminu przedawnienia uległ wcześniej zawieszeniu w związku ze złożeniem skargi.
W obu tych powyższych kwestiach Sąd nie podziela jednak stanowiska prezentowanego przez pełnomocnika skarżącej.
Kwestia doręczenia odpisów tytułów wykonawczych ma kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy dokonana przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjna była skuteczna. Jest to o tyle istotne, że ustawa egzekucyjna w art. 26 § 5 upea stanowi, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:
1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub
2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.
W świetle brzmienia regulacji art. 26 § 5 upea, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a także w doktrynie nie budzi wątpliwości, że doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca egzekucję administracyjną, musi nastąpić do rąk zobowiązanego. Powinność taka wynika przede wszystkim z istoty egzekucji administracyjnej, której celem jest sięgnięcie do majątku zobowiązanego i wykonanie ciążącego na nim obowiązku. Na ten aspekt, tj. konieczność zagwarantowania zobowiązanemu pełnej informacji o wszczętym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym, wielokrotnie zwracał już uwagę w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, w tym miedzy innymi w najnowszym wyroku z 14 lipca 2020 r. sygn. akt II OSK 688/20 (wszystkie przywołane orzeczenia publikowane w internetowej bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych – CBOSA)
W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił, podobnie jak i skład orzekający w niniejszych sprawie, wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd, że ustanowienie pełnomocnika przez zobowiązanego dopuszczalne jest po wszczęciu administracyjnego postępowania egzekucyjnego, a dokładniej jego stadium w postaci egzekucji administracyjnej (zob. A. Skoczylas /w:/ red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2018, s. 121-123 oraz powołane tam orzecznictwo). Zarówno z art. 15 § 1 upea w odniesieniu do upomnienia, jak i z art. 26 § 5 pkt 1 upea w stosunku do odpisu tytułu wykonawczego wynika, że dokumenty te powinny zostać doręczone zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi. To zobowiązany ma mieć pełną świadomość negatywnych konsekwencji, jakie łączą się z zainicjowanym w stosunku do niego postępowaniem egzekucyjnym. Ten podmiot powinien zostać poinformowany przez organ egzekucyjny o tym, jaki dokładnie obowiązek powinien wykonać. Odmiennie aniżeli wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego w tej sprawie do NSA wyroku sądu I instancji, przyjęcie tego poglądu nie prowadzi do ograniczenia praw zobowiązanego, tylko do jego wzmocnienia. Zobowiązany powinien czerpać wiedzę o wszczęciu postępowania egzekucyjnego wprost od organu, a nie pośrednio od pełnomocnika czy też innej wskazanej przez niego osoby. Nie ma przeszkód ku temu, aby podmiot ten ustanowił pełnomocnika po doręczeniu jemu odpisu tytułu wykonawczego, w oparciu o stosowane odpowiednio na gruncie egzekucyjnym przepisy kpa. Do tego momentu ustanowienie pełnomocnika pozostaje niedopuszczalne, także z tego względu, że w sprawie nie toczy się żadne postępowanie. Organ powinien zostać zawiadomiony o ustanowieniu pełnomocnika w konkretnej sprawie, przykładowo przez złożenie pełnomocnictwa do akt sprawy.
Pełnomocnictwo nie może stanowić jedynie przedmiotu domniemania czy też przypuszczenia, ale winno być złożone do akt konkretnego postępowania, w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego.
Dopiero złożenie pełnomocnictwa do akt konkretnego postępowania, stanowi bezpośredni wyraz woli mocodawcy, co do reprezentowania go w nim przez ustanowionego pełnomocnika. Usuwa też stan niepewności, która w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, z natury swojej cechującego się wysokim poziomem ingerencyjności w sytuację prawną jednostki, w ogóle nie powinna była zaistnieć. Doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu, który następnie zdecydowałby o potrzebie, czy też zasadności udzielenia pełnomocnictwa procesowego, pozwoliłoby uniknąć zaistniałych dwuznaczności.
Dodatkowo Sąd zauważa, że niejednokrotnie organem egzekucyjnym - a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - jest inny organ, niż ten, przed którym toczyło się postępowanie, zakończone decyzją, z której wynika egzekwowany obowiązek.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy doszło do skutecznego wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z jego rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A.
Wszczęcie tego postępowania, a w konsekwencji także przerwanie biegu terminu przedawnienia związane było z samym zastosowaniem środka egzekucyjnego. W sprawie bezspornym było, że zawiadomieniem z 25 lutego 2016 r., Nr [...] (doręczonym do banku za pośrednictwem operatora pocztowego 2 marca 2016 r.) organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego.
Zgodnie z art. 70 § 4 o.p. dla przerwania biegu terminu przedawnienia niezbędne jest zastosowanie środka egzekucyjnego, przy czym słowo "wskutek" implikuje, iż to właśnie datę zastosowania środka egzekucyjnego należy uznać za datę przerwania biegu terminu przedawnienia. Zawiadomienie zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego, aczkolwiek niezbędne dla wypełnienia wymogów art. 70 § 4 o.p., nie musi nastąpić przed tym zastosowaniem. Gdyby celem ustawodawcy było uzależnienie przerwania biegu terminu przedawnienia od uprzedniego zawiadomienia podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego, przedmiotowy przepis zostałby sformułowany odmiennie (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 20 października 2006 r. sygn. akt II FSK 952/06)
Ponieważ zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku zobowiązanego doręczono bankowi prowadzącemu jego rachunek 2 marca 2016 r., to w tym właśnie dniu doszło do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 (którego podstawowy bieg terminu przedawnienia upływał dopiero z dniem 31 grudnia 2016 r.) Nie jest przy tym istotne, kiedy doręczono zobowiązanemu zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, gdyż - na co zupełnie nie zwrócił uwagi pełnomocnik - z samego brzmienia art. 26 § 5 pkt 2 upea wprost wynika, że wszczęcie postępowania następuje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zatem już sama ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozwala na skuteczne zastosowanie środka przed zawiadomieniem zobowiązanego o tym, że środek ten ma być zastosowany, a nawet w przypadku egzekucji z zajętej wierzytelności - przed doręczeniem mu tytułu wykonawczego. Stąd tak mocno uwypuklana w skardze data doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o zajęciu rachunku i wkładu oszczędnościowego, nie ma znaczenia dla oceny, iż do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło jeszcze przed zainicjowaniem przez niego postępowania sądowego dotyczącego skargi wniesionej w dniu 3 marca 2016 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 26 stycznia 2016 r. Samo zaś wniesienie skargi miało wyłącznie wpływ na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, który już uprzednio został przerwany w związku ze spełnieniem wszystkich przesłanek z art. 70 § 4 o.p. i następnie zaczął biec na nowo od dnia 3 marca 2016 r., a zatem upływałby na zasadach ogólnych dopiero 3 marca 2021r.
Reasumując powyższe rozważania, Sąd w pełni akceptuje stanowisko organów obu instancji, iż w dacie wydania zaskarżonych postanowień nie doszło jeszcze do upływu terminu przedawnienia zobowiązań skarżącego, objętych tytułem wykonawczym Nr [...].
Dodatkowo jedynie można zauważyć, iż nie tylko nie upłynął jeszcze 5 letni okres przedawnienia tych należności, który to został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, ale też już w trakcie ponownego jego biegu od nowa uległ on dalszemu zawieszeniu z dniem 3 marca 2016 r. w związku ze skargą wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z 26 stycznia 2016 r., do dnia doręczenia organowi odwoławczemu odpisu prawomocnego wyroku (okres tego zawieszenia w niniejszej sprawie trwał 1.031 dni). Okres ten należy doliczyć do okresu przedawnienia trwającego pomiędzy 29 grudnia 2018 r., a 3 marca 2021 r.
Jak zatem słusznie zauważył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zobowiązanie podatkowe uległoby przedawnieniu z dniem 29 grudnia 2023r. Zatem już z tej przyczyny, w ocenie Sądu, brak było podstaw prawnych do umorzenia toczącego się postępowania egzekucyjnego.
Ponadto zauważyć należy, że Naczelnik Urzędu w [...] zawiadomieniem z dnia 25 września 2019 r. Nr [...] dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w B Sp. z o.o. z/s we [...] . Zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 7 października 2019 r. Natomiast zobowiązanemu - w dniu 18 października 2019 r. Zasadne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że czynność ta spowodowała przerwanie w dniu 7 października 2019 r. (tj. w dniu doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu) biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 72 § 2 ustawy egzekucyjnej zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Tak więc 5 - letni termin przedawnienia rozpoczął swój bieg na nowo od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek, tj. od dnia 8 października 2019 r. W świetle powyższego prawidłowo wywiódł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. objęte tytułem wykonawczym Nr [...] nie uległo przedawnieniu, jest wymagalne oraz że może być dochodzone do dnia 8 października 2024 r., chyba że zaistnieją inne okoliczności, które spowodują przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia.
Skoro przedmiotowa należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. nie uległa przedawnieniu i może być dochodzona na zasadach ogólnych, co najmniej do 8 października 2024 r., to tym samym brak było podstaw do umorzenia toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 upea, czego domagał się skarżący w swoim wniosku z 14 listopada 2019 r.
Zdaniem Sądu chybione jest stanowisko pełnomocnika zawarte w skardze dotyczące długości okresu na jaki może ulec zawieszeniu bieg terminu przedawnienia dochodzonej egzekucyjnie zaległości. Zdaniem pełnomocnika skarżącego okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekroczyć 3 lat, co wynika z art. 70a § 3 o.p. Uznając powyższą argumentację za nieuzasadnioną wskazać należy, iż nie ulega wątpliwości, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dotyczy on bowiem sytuacji zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa oraz przypadku wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli ta umowa nie przewiduje możliwości wprowadzenia w życie zawartego porozumienia bez względu na terminy przedawnienia. Niesporne jest, że należność dochodzona egzekucyjnie, tj. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010r. nie podlegała ustaleniu czy też określeniu w/w trybach.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi, że w zakresie zaległości za 2010 r. należało zsumować okresy przedawnienia pomiędzy 1 stycznia 2012r. a 3 marca 2016 r. oraz pomiędzy 29 grudnia 2018 r., a 28 października 2019 r. Zdaniem Sądu trafnie podniósł organ odwoławczy, że brak jest podstaw do zaliczenia do okresu przedawnienia czasu pomiędzy 1 stycznia 2012 r. a 3 marca 2016 r., bowiem jak już wykazano wcześniej w dniu 2 marca 2016 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia (które pierwotnie rozpoczęło swój bieg w dniu 1 stycznia 2012 r.). Przerwanie biegu terminu przedawnienia skutkowało rozpoczęciem biegu przedawnienia od nowa tj. od dnia 3 marca 2016 r. Tak więc okres od 1 stycznia 2012 r. do 3 marca 2016 r. nie może być ujmowany w 5 -letnim okresie przedawnienia. Natomiast odnośnie drugiego okresu wskazanego przez pełnomocnika zobowiązanego należy stwierdzić, iż słusznie wskazano na datę 29 grudnia 2018 r., gdyż od tego dnia termin przedawnienia biegł dalej po okresie zawieszenia. Natomiast data 28 października 2019 r., co trafnie zauważył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę, nie znajduje oparcia w aktach sprawy, a pełnomocnik nie wskazał w jaki sposób tę datę ustalił. Stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że 28 października 2019 r. jest dniem przedawnienia zaległości podatkowej objętej tytułem wykonawczym [...] .
Mając powyższe na uwadze, skoro wszystkie z podniesionych w skardze zarzutów okazały się niezasadne, a w sprawie nie zaistniały żadne wątpliwości, co do treści obowiązujących przepisów prawa, które wymagałyby rozstrzygnięcia na korzyść strony (art. 2a o.p.), Sąd, stwierdzając że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka przemawiająca za umorzeniem postępowania egzekucyjnego, wynikająca z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, tj. przedawnienie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.