I SA/RZ 705/18

I SA/Rz 705/18 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2018-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 500/19 - Wyrok NSA z 2023-06-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 13 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędzia WSA Grzegorz Panek Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./ Protokolant ref. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi "A." spółka z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o., z siedzibą w M. – zwanej dalej skarżącą, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 5 433 zł, za III kwartał 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W stanie faktycznym sprawy skarżąca, składając deklarację VAT-7K za III kwartał 2015 r., zadeklarowała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy w wysokości 30 580 zł.
W deklaracji, o której wyżej mowa, skarżąca wykazała między innymi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na kwotę 134 150 zł, udokumentowaną fakturą VAT UE [...], z [...] lipca 2015 r., wystawioną na rzecz słowackiego podmiotu – "B" s.r.o. (dalej "B"). Dostawa na rzecz tego podmiotu miała dotyczyć samochodu marki [...].
Opisany wyżej samochód został uprzednio zakupiony przez "C" sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "D") od "E" sp. z o.o., z siedzibą w W., za kwotę 156 667,50 zł, co zostało udokumentowane fakturą z dnia 20 marca 2015 r.
W dniu 7 lipca 2015 r. "D" sprzedała samochód skarżącej, za kwotę 164 000 zł, co zostało udokumentowane fakturą VAT.
W dniu [...] lipca 2015 r. skarżąca wystawiła fakturę VAT UE [...], dokumentującą sprzedaż pojazdu słowackiej firmie "B", za kwotę 134 150 zł. Samochód ten, o przebiegu 10 km, miał zostać załadowany na lawetę w M., według dokumentu CMR z [...] lipca 2018 r. i tego samego dnia dostarczony nabywcy.
"B" zbyła następnie samochód norweskiej firmie "F", co zostało udokumentowane fakturą VAT z [...] lipca 2018 r. Według faktury pro forma z [...] lipca 2015 r., wartość transakcji nabycia pojazdu wyniosła 136 700 zł i miała zostać uregulowana do [...] lipca 2015 r. (przebieg pojazdu według tej faktury to 6 km).
Potwierdzenie dokonania przelewu przez norweską firmę wystawiono [...] lipca 2015 r., a pojazd został zgłoszony do wywozu w Urzędzie Celnym w N. [...] lipca 2015 r. Według dokumentu CMR załadunku pojazdu dokonano w D. [...] lipca 2015 r.
Według rozstrzygających sprawę organów, faktura VAT UE [...], dokumentująca wewnątrzwspólnotową dostawę pojazdu przez skarżącą słowackiej firmie "B" nie dokumentuje rzeczywiście wykonanej transakcji. Samochód, którego dotyczy przedmiotowe postepowanie nie przebył bowiem drogi z N. do M. i następnie z M. na Słowację, wobec czego transakcja jego dostawy firmie "B" winna być opodatkowana stawka 23 %.
Odnośnie samego sposobu realizacji transakcji pomiędzy skarżącą a spółką "B" organy zauważyły, że skarżąca najpierw otrzymała zapłatę od kontrahenta słowackiego ([...] lipca 2018 r.), po czym –[...] lipca 2015 r., dokonała zapłaty na rzecz "D" od której to firmy pojazd wcześniej nabyła. W tej sytuacji słowacka spółka, która kontaktowała się ze skarżącą jedynie drogą mailową, zapłaciła za samochód jeszcze zanim go otrzymała. Tak samo "D" wydała pojazd zanim otrzymała za niego zapłatę ([...] lipca i [...] września 2018 r.).
W czasie w którym skarżąca nabywała samochód od "D", jej prezesem był K. B., który jednocześnie był także osobą współpracującą z "D".
Do dnia [...] lipca 2018 r. właścicielem pojazdu, ujawnionym w Centralnej Ewidencji Pojazdów była firma "D", która dokonała jego rejestracji.
Przesłuchiwany w charakterze świadka prezes "D" zeznał, że spółka ta posiadała dwa samochody marki [...], z których jeden sprzedała skarżącej, a drugi bezpośrednio kontrahentowi słowackiemu, tj. firmie "B". W tym kontekście organ odwoławczy zaznaczył, że w istocie więc "D" nie potrzebowała pośrednictwa skarżącej w sprzedaży samochodu, gdyż sama mogła go zbyć, podobnie jak drugi z pojazdów.
Organy uznały za niewiarygodne zeznania K. B., według których miał on osobiście przetransportować pojazd z N. do M., gdyż nie był on w stanie wskazać trasy przejazdu, fakt przejazdu nie zostało odnotowany w nawigacji samochodu, a ponadto możliwość taką wyklucza informacja odnośnie przebiegu samochodu, ujawniona w fakturze wystawionej przez skarżącą.
Faktu przetransportowania samochodu na Słowację nie sposób również potwierdzić na podstawie innych dowodów, gdyż mający wykonać tę usługę D. T., przesłuchany w sprawie, nie był w stanie wskazać okoliczności jej realizacji. W tym zakresie organy zwróciły również uwagę, że zgłoszenie wywozu pojazdu do Norwegii zostało dokonane w N., zaledwie kilka godzin po tym jak samochód miał być przetransportowany na Słowację, przy czym sam fakt przejazdu lawety nie został odnotowany w systemie poboru opłat drogowych.
W tym stanie sprawy organy uznały, że samochód nie został wywieziony na Słowację, a prezes skarżącej K. B. świadomie uczestniczył w pozorowanej procedurze wewnątrzwspólnotowej dostawy. Skarżąca bowiem nie ponosiła jakiegokolwiek ryzyka związanego z dokonywaną transakcją, a fakt przewozu pojazdu nie został udokumentowany. Wobec tego sprzedaż pojazdu słowackiej firmie "B" winna była być opodatkowana jako dostawa krajowa, według stawka 23 %. Wobec zaś zastosowania stawki wynoszącej 0 %, właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy, stwierdzić należy, iż skarżąca podjęła działania mające na celu uzyskanie korzyści majątkowej (uzyskanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym), w związku z bezpodstawnym zakwalifikowaniem transakcji ze swoim słowackim kontrahentem, jako wewnątrzwspólnotowej dostawy.
Rozstrzygające niniejszą sprawę organy uznały również, że skarżąca nie miała podstawy do pomniejszenia podatku naliczonego o kwotę podatku, jaka została wykazana w fakturze dokumentującej zakup usługi transportowej, gdyż usługa ta nie została zrealizowana.
Skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2018 r. wniosła skarżąca, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
1) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 oraz art. 188 ustawy
z dnia 19 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: O.p.) poprzez bezpodstawną odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżąca, wobec wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, gdy dowody te mają dla sprawy istotne znaczenie,
2) naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz dokonanie sprzecznych ustaleń, w związku z przyjęciem, że skarżąca nie dokonała dostawy pojazdu na rzecz firmy "B",
3) naruszenie przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.). oraz art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o podatku od towarów i usług), poprzez niewłaściwe zastosowanie przedmiotowej regulacji, gdyż dostawa towaru została faktycznie wykonana.
W uzasadnieniu skargi podkreślono fakt nieprzeprowadzenia przez rozstrzygające sprawę organy wnioskowanych przez skarżącą dowodów, które to miały wskazywać na to, że samochód, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, został przetransportowany na Słowację.
Zdaniem skarżącej organy bezpodstawnie stwierdziły także niewiarygodność zeznań między innymi K. B. czy D. T., tylko na tej podstawie, że nie pamiętali oni konkretnych okoliczności, dotyczących realizowanych pomiędzy nimi transakcji.
Skarżąca podkreśliła również, że organy, nieposiadające wiedzy odnośnie uwarunkowań biznesowych kreują w istocie nową rzeczywistość, w oparciu o okoliczności dotyczące chociażby formy i terminów dokonywanych płatności. Tymczasem sprzedawany przez nią samochód był pojazdem elektrycznym, a więc znacznie droższym od spalinowej wersji, w związku z tym musiał być sprzedany za granicę. Skarżąca nie posiadając rozeznania w tych rynkach, zmuszona była do sprzedania pojazdu kontrahentowi słowackiemu, który posiadał zarówno wiedzę jak i możliwości, niezbędne do eksportu pojazdu do Norwegii.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W okolicznościach przedmiotowej sprawy spór pomiędzy skarżącą, a Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej, sprowadza się w istocie do jednej rzeczy, a mianowicie sposobu zakwalifikowania transakcji dokonanej przez skarżącą z jej słowackim kontrahentem, na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Według organu, w ramach wykonania umowy sprzedaży, zawartej przez skarżącą ze słowacką firmą "B", nie doszło do wywozu pojazdu poza granice kraju, a wobec tego transakcja ta winna być zakwalifikowana na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jako dostawa krajowa i w konsekwencji opodatkowana nie według stawki 0 % - właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy, ale 23 % - znajdującej zastosowanie w przypadku dostawy krajowej. W następstwie powyższego przedefiniowania transakcji, związanego bezpośrednio z niedokonaniem wywozu pojazdu poza granice kraju, skarżącej nie przysługiwało również prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktury dokumentującej zakup usługi transportu, która to usługa nie została zrealizowana.
Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Tak więc warunkiem uznania określonej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towaru jest oprócz przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, wywiezienie objętego nią towaru poza granice kraju.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy zgodzić się należy z rozstrzygającymi ją organami, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do wywozu pojazdu za granicę, w związku z transakcją dokonaną przez skarżącą z jej słowackim kontrahentem. Wynika to przede wszystkim z niemożności stwierdzenia okoliczności, a zwłaszcza sposobu wywozu pojazdu z kraju oraz szeregu innych faktów związanych nie tylko z wykonaniem umowy zawartej przez skarżącą z "B", ale również tych, odnoszących się bezpośrednio do wzajemnych relacji innych podmiotów, biorących udział w obrocie towarem, który stanowił pojazd [...]
Jeżeli chodzi o sprzedaż/dostawę pojazdu przez skarżącą firmie "B", to wszelkie wątpliwości w tym zakresie wynikają przede wszystkim z niemożności ustalenia miejsca, z którego wywóz pojazdu na Słowację miałby się dokonać, jak również ewentualnej trasy przewozu towaru czy też osób biorących w tym udział. Według pełniącego wówczas obowiązki prezesa skarżącej K. B., wywóz pojazdu miał się odbyć na trasie M. – D., jednakże nie sposób jest tego stwierdzić, podobnie jak wcześniejszego przetransportowania samochodu z N. do M.. Według zeznań K. B. miał on osobiście dokonać przejazdu zakupionym przez skarżącą pojazdem na wskazanej wyżej trasie z N. do M., tymczasem nie potwierdza tego ani podawany w kolejnych fakturach przebieg samochodu, wynoszący kilka, względnie kilkanaście kilometrów, ani rejestr przebiegu przejazdu w nawigacji samochodu. Pojazd ten, wyposażony był w fabryczną nawigację, która nie zarejestrowała przejazdu na tej trasie. Dodatkowo K. B. nie był również w stanie wskazać trasy przejazdu przedmiotowym pojazdem do siedziby spółki.
Dodatkowe wątpliwości w tym zakresie potęguje to, że T. K., obecny prezes skarżącej, a wówczas jej pracownik, przesłuchiwany w sprawie zeznał, że wysyłka samochodu na Słowację nastąpiła nie z M., ale N.. Tak więc przedstawienie przez niego odmiennej wersji zdarzeń od tej prezentowanej przez ówczesnego prezesa skarżącej, w dodatku w świetle innych okoliczności faktycznych, towarzyszących transakcji, zasadnie poddaje w wątpliwość wersję o transporcie z M., którą konsekwentnie podtrzymuje D. T., mający dokonać wywozu pojazdu.
Niezależnie jednak od powyższego dodać również należy, że brak jest też innych dowodów potwierdzających przewiezienie pojazdu z M. czy też jakiegokolwiek innego miejsca w kraju na Słowację. Okoliczności związanej z wykonaniem tego rodzaju usługi nie był w stanie wskazać przewoźnik, który miał ją zrealizować, a środek transportu na którym usługa ta miała zostać wykonana nie został odnotowany na trasie przejazdu (rejestr viaTOLL). D. T., przesłuchiwany w sprawie, zasłaniał się niepamięcią istotnych z tego punktu widzenia okoliczności, a nie sposób ich było potwierdzić zeznaniami innych świadków (T. K.), które w znacznej mierze były z nimi sprzeczne.
Dodatkowo, w sprawie stwierdzono szereg okoliczności świadczących o tym, że w całym łańcuchu transakcji, dotyczących obrotem samochodem [...], pojazd ten znajdował się w N., gdzie też, w oddziale celnym, został zgłoszony do wywozu do Norwegii. W znacznej mierze wynika to z tego, że dokonanie transportu na trasie [...] - [...], ze względów logistycznych, nie mogło się odbyć w tak krótkim czasie, uwzględniając nie tylko czas przejazdu, ale również czas niezbędny na dokonanie rozładunku i załadunku pojazdu, jako że transportem z D. miał się już zająć inny podmiot.
Wobec wskazanych wyżej okoliczności nie sposób jest zasadnie utrzymywać, że do wywozu pojazdu na Słowację doszło.
W opisanym wyżej zakresie, niejako wzmacniając argumentację przytoczoną na poparcie swojego stanowiska, organy wskazują na szereg okoliczności potwierdzających pozorność deklarowanej przez skarżącą wewnątrzwspólnotowej dostawy pojazdu, takich jak: powiązanie skarżącej, poprzez osobę jej ówczesnego prezesa z "D", brak ponoszenia ekonomicznego ryzyka w związku z transakcjami, jako że skarżąca dokonała zapłaty za zakupiony samochód dopiero po sprzedaniu go słowackiemu kontrahentowi, sprzedaż podobnego pojazdu bezpośrednio przez "D" słowackiej firmie "B".
Przedmiotowe okoliczności, choć nie są bezpośrednio związane z faktem dokonywania transportu pojazdu na Słowację, ukazują jednak tło nie tylko transakcji, która jest przedmiotem niniejszej sprawy, ale całego ich łańcucha, z uwzględnieniem wszystkich uczestniczących w nim podmiotów. Nie potwierdzają one faktu wywozu pojazdu, wskazując raczej na to, że wywóz taki nie był zasadny, z ekonomicznego punktu widzenia.
Skarżąca próbując podważyć prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych wskazała niezebranie kompletnego materiału dowodowego, a także niewłaściwa ocenę zebranych dowodów. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić, gdyż z zebranych dowodów wynika w sposób jednoczony, że brak jest wśród nich takich, które wskazywałyby na wywóz pojazdu z Polski na Słowację. W tej sytuacji, zwłaszcza z uwagi na fakt, że wywozu nie są w stanie potwierdzić osoby mające brać bezpośredni udział w realizacji związanych z tym czynności, ani też czynności bezpośrednio je poprzedzających, okoliczności tej nie sposób wywodzić z innych źródeł dotyczących zdarzeń mogących mieć bardzo odległy i luźny związek z dokonanymi czynnościami. Wskazać tu należy chociażby na okoliczności związane z miejscem logowania się telefonów określonych osób, które tylko w zestawieniu z innymi, jednoznacznymi i przede wszystkim istotnymi faktami mogłyby wnosić coś do sprawy.
Rozstrzygające sprawę organy podjęły starania o przesłuchanie osoby, która miała dokonać przewozu samochodu ze Słowacji do Polski, jednakże przeprowadzenie tego dowodu okazało się niemożliwe. Dowód ten jednak nie był konieczny do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, gdyż nie odnosił się on wprost do tych zdarzeń, które na jej gruncie miały decydujące znaczenia, tj. przewozu samochodu z Polski na Słowację, ale zdarzeń już późniejszych, które mogły jedynie pośrednio wskazywać na pewne okoliczności związane z rozpatrywaną transakcją, służąc ich weryfikacji.
Podobnie zaprezentowana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów w sprawie nie może zostać zasadnie podważona. Jest ona logiczna i klarowana, znajduje przy tym oparcie w zasadach doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Nie można więc uznać jej za dowolną, czyli wykraczającą poza zakres swobodnej oceny dowodów. Skoro bowiem osoby mając brać bezpośredni udział w transporcie samochodu nie były w stanie wskazać jakichkolwiek, znajdujących potwierdzenie w innych faktach okoliczności, dotyczących realizowanego przez siebie przedsięwzięcia, to trudno zasadnie zarzucić rozstrzygającym sprawę organom niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego.
Podobnie brak jest podstaw do uznania, że organy prowadziły postępowanie dowodowe wyłącznie w kierunku wykazania postawionych na wstępie tez, gdyż sformułowane przez nie wnioski znajdują logiczne uzasadnienie, a skarżąca nie była w stanie ich podważyć, ograniczając się do gołosłownych twierdzeń. W dodatku to w wersji jej przedstawicieli, tj. byłego i obecnego prezesa, dostrzec można sprzeczności świadczące o tym, że skarżąca nie jest w stanie przedstawić spójnej relacji, dotyczącej przebiegu jej kontaktów handlowych.
Mając na uwadze sformułowane przez skarżącą zarzuty i ich uzasadnienie stwierdzić również należy, iż według niej zakres postępowania dowodowego w niniejszej sprawy był zbyt wąski. Z takim stwierdzeniem nie można się jednak zgodzić, gdyż organy objęły nim, jak to już wyżej zauważono, nie tylko zdarzenia dotyczące bezpośrednio okoliczności związanych z wysyłką samochodu na Słowację, ale całokształt uwarunkowań faktycznych, stanowiących tło nie tylko tej transakcji, ale także wzajemnych relacji wszystkich uczestników biorących udział w obrocie pojazdem w 2015 r. oraz płynących z tych relacji zależności. Ustalenia w tym zakresie poszły dużo dalej niż było to konieczne z punktu widzenia oceny zaistnienia przesłanek do przyjęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy, a mianowicie zostały rozszerzone o rozważania adekwatne do przyjęcia nadużycia prawa w podatku od towarów i usług czy też oszustwa podatkowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się wyraźne stwierdzenie w tym przedmiocie, poparte argumentacją wynikającą z wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tj. wydanego w sprawie Halifax C-255/02 czy WebMindLicences i innych. Organ odwoławczy wyraźnie zaznaczył też brak ekonomicznego uzasadnienia do korzystania przez "D" z pośrednictwa skarżącej, w zakresie sprzedaży słowackiej firmie "B" samochodu, o którym mowa w niniejszej sprawie, skoro drugi tego rodzaju pojazd spółka ta sprzedała "B" samodzielnie. Ponadto, po stronie skarżącej, brak było jakiegokolwiek ryzyka związanego z samą transakcję, gdyż zapłaciła ona za pojazd dopiero po otrzymania zapłaty od "B". Tak więc wobec poczynienia tak szerokich ustaleń faktycznych, istotne zawężenie przedmiotu prawnej oceny jedynie do tego fragmentu łańcucha transakcji pojazdem, który obejmował transakcję skarżącej z "B", było korzystne dla skarżącej. Organy bowiem, dysponujące tak szerokim obrazem stanu faktycznego, ograniczyły się bowiem jedynie do przedefiniowania transakcji skarżącej ze słowackim partnerem, kwalifikując ją jako dostawę krajową, pomijając aspekty związane z ewentualnym sztucznym obrotem towarem, czego Sąd nie jest władny podważyć, będąc związanym wynikającym z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego.
Tak samo organy zwróciły uwagę na te elementy stanu faktycznego, które mogłyby być właściwe dla konstrukcji pozorności czynności prawnej, w rozumieniu prawa cywilnego. Ostatecznie jednak nie wywiodły z nich skutków prawnych, przyjmując dokonanie przez skarżącą sprzedaży pojazdu z tą jednak modyfikacją, że czynność ta miała charakter krajowy, tj. z jej wykonaniem nie wiązał się wywóz pojazdu za granicę. W tym miejscu należy jedynie zasygnalizować, że o ile bowiem na gruncie prawa cywilnego istotne znaczenia ma określenie przedmiotu czynności prawnej, jako sprzedaży, darowizny, zamiany itd., to rozróżnienie czy sprzedaż ta, czy też jakakolwiek inna czynność ma charakter krajowy czy międzynarodowy nie ma większego znaczenia, co zaś jest niezwykle istotne na gruncie przepisów podatkowych. Tak więc kwestionowanie transgranicznego charakteru transakcji nie może być realizowane z zastosowaniem tej instytucji prawnej. Niemniej jednak wzięcie pod uwagę tych okoliczności przeczy twierdzeniom skarżącej o niedopełnieniu obowiązku w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy.
Podstawą do zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego, związanego z zakupem usługi transportu był przepis art. art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Skoro bowiem usługa transportu pojazdu w rzeczywistości nie została zrealizowana, co wykazano w sposób właściwy, dokumentująca ją faktura nie mogła stanowić podstawy pomniejszenia podatku należnego skarżącej o wynikający z tejże faktury podatek naliczony. Tak więc również w tej kwestii stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę, jako niezasadną.