I SA/Rz 608/24

I SA/Rz 608/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jarosław Szaro /przewodniczący/
Małgorzata Niedobylska
Piotr Popek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 751/25 - Wyrok NSA z 2025-12-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Dz.U. 2024 poz 1176
art. 1, art. 3 ust. 5, art. 4 ust.1, art.6 ust.1
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 3 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust.4, art. 4 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 8 listopada 2024 r. nr SKO.4140.257.1461.2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 8 listopada 2024 r. znak SKO.4140.257.1461.2024, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 31 stycznia 2024 r. nr PO.3127.03.1403.434.2024, w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2024 rok.
Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt sprawy organ I instancji decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r., orzekł o ustaleniu H. N. (dalej: skarżąca, podatniczka) i W. N. łącznego zobowiązania pieniężnego, należnego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2024 r., w kwocie [...] zł. Podatek rolny ustalono od gruntów stanowiących użytki rolne o pow. 0,1107 ha w kwocie [...] zł, a podatek od nieruchomości naliczono od gruntów pozostałych o pow. 1392 m2 w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zobowiązanie podatkowe ustalone zostało na podstawie danych otrzymanych z ewidencji gruntów, informacji podatkowych, zgodnie z obowiązującymi stawkami.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła podatniczka, kwestionując ustalaną jej wysokość zobowiązania podatkowego. Z odwołania i z kolejnych pism wynika, że podatniczka domaga się uchylenia decyzji, gdyż w jej ocenie naliczony przez organ podatek jest zbyt wysoki, zauważając, że pomimo zbycia gruntu rolnego przy ul. [...] o pow. 0,3611 ha podatek nie uległ obniżeniu, ale zaczął wzrastać. Po skonsultowaniu się z sąsiadami okazało się też, że płacą oni niższe podatki pomimo posiadania większej powierzchni gruntów, korzystniej nadto usytuowanych.
Po rozpatrzeniu odwołania, SKO zaskarżoną decyzją z 8 listopada 2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podkreślając, że łączne zobowiązanie podatkowe obliczone przez organ I instancji w wysokości [...] złotych zostało ustalone poprawnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zalegającymi
w aktach sprawy informacjami z operatu ewidencji gruntów, podatnicy w 2024 r. są współwłaścicielami po ½ części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w [...]. W skład tej działki wchodzą grunty sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne o pow. 0,1107 ha (w tym pastwiska trwałe - PsIV o pow. 0,0544 ha
i pastwiska trwałe - PsV o pow. 0,0563 ha) oraz jako tereny mieszkaniowe - B o pow. 1392 m2.
Organ odwoławczy podkreślił, że w złożonej w dniu 25 listopada 2021 r., stosownie do art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U z 2024 r., poz. 1176, dalej: u.p.r.) informacji o gruntach IR-1, podatnicy wykazali do opodatkowania podatkiem rolnym grunt niestanowiący gospodarstwa rolnego o pow. 0,0544 ha. Wskazali też w załączniku do tej informacji, że grunt klasy V o pow. 0,0563 ha, zwolniony jest z tego podatku na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.r. Z kolei w złożonej również w dniu 25 listopada 2021 r., stosownie do art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U z 2023 r., poz. 70, dalej: u.p.o.l.) informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, wykazali do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty pozostałe o pow. 1392 m2. Według dokładnie takich samych danych Prezydent Miasta ustalił podatnikom zobowiązanie podatkowe w 2023 roku na kwotę [...] zł. Ponieważ powierzchnia gruntów rolnych stanowiących współwłasność podatników nie przekracza ani 1 ha fizycznego ani 1 ha przeliczeniowego podlegają one opodatkowaniu według zasad określonych w art. 4 ust.1 pkt 2 i art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r. - tj. od ich powierzchni fizycznej ujawnionej w ewidencji gruntów i według stawki odpowiadającej cenie 5 q żyta. Podatek rolny stanowi zatem iloczyn powierzchni 0,0544 ha (pozostałe grunty rolne działki nr [...] o pow. 0,0563 ha są sklasyfikowane jako użytki rolne Ps klasy V i tym samym podlegają zwolnieniu z podatku na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r.) oraz kwoty [...] zł/ha (obliczonej zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2023 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2024 - M. P. z 2023 r. poz. 1129, w myśl którego średnia cena skupu żyta wyniosła 89,63 zł za 1 dt). Tak obliczony podatek wynosi zatem [...] zł co po zaokrągleniu, stosownie do art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: O.p.), daje [...] zł.
Natomiast ustalony przez organ podatek od nieruchomości, w kwocie [...] zł stanowi iloczyn powierzchni 1392 m2 gruntów działki nr [...] sklasyfikowanych jako tereny mieszkaniowe - oraz stawki 0,42 zł/m2, przewidzianej dla gruntów pozostałych w § 1 pkt 1 lit. c Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2023 r. w sprawie podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Podkarpackiego z 2023 r. poz. [...]). Po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 O.p., należna za 2024 r. kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł.
Kolegium podkreśliło, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy bez znaczenia pozostają zarzuty skarżącej jakoby sąsiedzi mieli ustalone niższe kwoty zobowiązań podatkowych pomimo większej powierzchni gruntów ponieważ grunty mogą być gruntami rolnymi, które opodatkowane są podatkiem rolnym, który co do zasady jest niższy niż podatek od nieruchomości. Dla rozstrzygnięcia, jaka winna być należna na dany rok wysokość zobowiązania podatkowego, istotne są bowiem jedynie powierzchnia i rodzaj (klasyfikacja ewidencyjna) gruntów podlegających opodatkowaniu oraz obowiązujące w danym roku stawki podatkowe a te zastosowane przez organ I instancji, zdaniem SKO są prawidłowe.
Skarżąca, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem organu II instancji złożyła skargę do WSA w Rzeszowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów skarżącej oraz sporządzeniu uzasadnienia decyzji, ograniczającego się do przytoczenia argumentacji organu I instancji; bez konkretnego rozstrzygnięcia zarzutów skarżącej oraz ustosunkowania się do wniosków przez nią zgłoszonych;
2. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia przez organ decyzji organu I Instancji, a w konsekwencji utrzymanie
w mocy decyzji, która została wydana z naruszeniem zasad należytego
i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych gdyż skarżącej nie udzielono niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, które zabezpieczyłyby ją przed poniesieniem szkody w wyniku nieznajomości prawa co doprowadziło do naruszenia zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej;
3. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. zart.10 § 1 K.p.a. przez zaniechanie uchylenia przez organ decyzji organu I Instancji, a w konsekwencji utrzymania w mocy decyzji organu i instancji, która została wydana z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu gdyż skarżąca nie była informowana o podejmowanych przez organ czynnościach, nie zapewniono jej możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu;
4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. i art. 81 a ust. 1 K.p.a. przez nierozstrzygnięcie wątpliwości skarżącej w zakresie rozbieżności w zakresie prawidłowego zakwalifikowania należącej do skarżącej działki jako użytku gruntowego B-tereny mieszkalne, podczas gdy nieruchomość nie jest zabudowana żadnym budynkiem czy też obiektem budowlanym i poprzestaniu na deklaracji skarżącej złożonej w tym zakresie 25 listopada 2024 roku.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga została oddalona w całości, bowiem nie okazała się zasadna.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie
z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 17 grudnia 2024 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2024 r.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia faktyczne dotyczące przedmiotu opodatkowania organ pierwszej instancji oparł na danych z ewidencji gruntów
i budynków, które udokumentował w aktach sprawy informacjami z rejestru gruntów. Powołane na wstępie uzasadnienia dane liczbowe o gruntach zostały przyjęte
w takiej treści, jaki wynika z tych dokumentów. Sąd nie stwierdził rozbieżności między danymi przyjętymi do wymiaru podatku, w tym powierzchni gruntów i ich klasyfikacji, jak i stawki podatków. Natomiast skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby podważyć dane z ewidencji odnoszące się do klasyfikacji gruntów. Oświadczyła, że po dokonaniu konsultacji z właścicielami działek sąsiednich upewniła się w przekonaniu, że opłata naliczona za jej grunty jest zbyt wysoka. Podniosła również, że zgłaszała organowi podatkowemu rozbiórkę budynku znajdującego się na przedmiotowej działce przez co uważa, że klasyfikacja części działki jako tereny mieszkaniowe - B jest nieprawidłowa. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał to za niewystarczające do podważenia zgodności
z prawem decyzji podatkowej ustalającej wymiar zobowiązania podatkowego.
W decyzjach powołano właściwe przepisy prawa materialnego, które znajdowały zastosowanie w sprawie wymiaru zarówno podatku rolnego jak i podatku od nieruchomości.
Ustawa o podatku rolnym reguluje opodatkowanie gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 pkt 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r.
w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2024 r., poz. 219) do użytków rolnych zalicza się:
- grunty orne (oznaczone symbolem R),
- łąki trwałe (oznaczone symbolem Ł),
- pastwiska trwałe (oznaczone symbolem Ps),
- sady (oznaczone symbolem S),
- grunty rolne zabudowane (oznaczone symbolem Br),
- grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (oznaczone symbolem Lzr),
- grunty pod stawami (oznaczone symbolem Wsr),
- grunty pod rowami (oznaczone symbolem W),
- nieużytki (oznaczone symbolem N).
Podatnikami tego podatku są, między innymi, osoby fizyczne będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 u.p.r.). Przy czym jeżeli grunty sklasyfikowane użytki rolne, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i 7 (art. 3 ust. 5 u.p.r.).
Według art. 4 ust.1 u.p.r., podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi:1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego;
2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, a od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta (art. 6 ust.1 u.p.r.). Z kolei podatek od nieruchomości ustalany jest na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.- dalej: u.p.o.l.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem grunty stanowiące użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Według art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (tzn. z wyjątkiem gruntów będących w posiadaniu samoistnym, w przypadku których obowiązek podatkowy ciąży na takim posiadaczu). W myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli dany grunt stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy w takim przypadku ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6 (nie mających w rozpatrywanej sprawie zastosowania).Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia.
Grunty będące własnością m.in. podatniczki oznaczone zostały w ewidencji gruntów symbolami PsIV, PsV i B, a więc zaliczane są zarówno do gruntów rolnych jak i terenów mieszkaniowych objętych podatkiem od nieruchomości. Ich powierzchnia została określona na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków.
W zaskarżonej decyzji SKO w Krośnie trafnie odwołało się do regulacji ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151
z późn. zm.). Jak bowiem wynika z treści art. 21 ust. 1 tej ustawy, dane z ewidencji gruntów i budynków stanowią, między innymi, podstawę wymiaru podatków. Regulacja ta, pomimo że nie została umieszczona w ustawie podatkowej, to ma jednak istotne znaczenie dla konstrukcji podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Dokumenty wydawane na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków mają moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., a więc stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Jak podnosi się dość powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, organy podatkowe co do zasady są związane danymi z ewidencji gruntów i budynków. Weryfikacja takich danych jest możliwa tylko w wyjątkowych sytuacjach, ale zasadniczo konieczne jest wtedy przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, o którym mowa w art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r. sygn. II FPS 2/13, a także wyroki z 5 czerwca 2014 r. sygn. II FSK 1647/12, z 26 września 2014 r. sygn. II FSK 3099/12, z 4 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 897/17, wyrok z 1 grudnia 2022 r. sygn. III FSK 1238/21). Organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por.m.in. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, Lex nr 489351). Oznacza to, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, leśnego i rolnego decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę NSA, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 (Lex nr 1388356) wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych (wyjątkowych) przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Z taką sytuacją w niniejszej sprawie jednak nie mamy do czynienia. Skarżąca podniosła w swojej skardze zarzut nieprawidłowego zakwalifikowania części działki nr [...] jako użytku gruntowego B – tereny mieszkalne ze względu na rozbiórkę znajdującego się tam budynku. Należy stwierdzić, że istnienie budynku w przeszłości implikowało zakwalifikowanie gruntu jako grunt o charakterze mieszkaniowym. Organ podatkowy z chwilą otrzymania od skarżącej pisma z dnia 20 marca 2023 r. informującego o zaistniałej rozbiórce przekazał tę informację do Wydziału Geodezji, Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami UM K. W aktach sprawy zalega odpowiedź Naczelnika Wydziału z dnia 12 kwietnia 2023 r., w którym skarżąca została jasno i klarownie pouczona, że zgodnie z art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021r. poz. 1990 ze zm.) w przypadku jakichkolwiek zmian w danych objętych ewidencja gruntów i budynków (egib), np. dotyczących rozbiórki budynku i spowodowanej tym, zmiany użytkowania, - to osobą dokonująca tych zmian (w tym wypadku właściciel nieruchomości ma obowiązek zgłoszenia zmian Prezydentowi Miasta K. i dostarczenia dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji bazy omawianej ewidencji.
Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 P.g.k.). O znaczeniu niejako normatywnym tych danych świadczy także to, że w art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. wskazano, że przez użyte w ustawie określenia użytki rolne rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast art. 1 u.p.r. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Wobec powyższego zmiana klasyfikacji użytku gruntowego może nastąpić po przekazaniu do Prezydenta dokumentacji geodezyjnej zawierającej wykaz zmian danych ewidencyjnych - sporządzonej na zlecenie skarżącej. Tak więc sama rozbiórka budynku bez wymaganego prawem zgłoszenia do odpowiedniego organu, którym w tym wypadku jest Prezydent Miasta K., wraz z dokumentacją geodezyjną sporządzoną na zlecenie skarżącej, nie zmienia automatycznie kwalifikacji gruntu i we konsekwencji nie wpływa na wymiar podatku od nieruchomości. Organ podatkowy bazując, zgodnie z prawem, na dokumentacji dostępnej w ewidencji gruntów i nie mając podstaw do kwestionowania tych zapisów nadal postrzega sporny teren jako tereny mieszkaniowe i na tej podstawie ustala wysokość zobowiązania podatkowego. W postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości organ podatkowy nie może zaś prowadzić postępowania wyjaśniającego, w ramach którego dokonałby oględzin gruntu oraz jego pomiarów. To nie kto inny jak właściciel nieruchomości powinien podjąć starania co do aktualizacji danych w ewidencji gruntów w odrębnym, przeznaczonym do tego postępowaniu, przed właściwym organem administracji publicznej (np. w trybie wynikającym z art. 22 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Celu takiego nie może natomiast osiągnąć w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości, ponieważ organy podatkowe nie są właściwe, aby rozstrzygać spory dotyczące powierzchni gruntów, ich klasyfikacji albo prawa własności. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01).
Sąd wskazuje, że nie podziela zarzutów skarżącej, jakoby organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego i to nie tylko z tego powodu, że skarżąca błędnie odnosi się do przepisów prawa, które nie miały zastosowania w sprawie. Wyjaśnić trzeba, iż organy podatkowe nie stosowały wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, lecz prawidłowo orzekały w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Przechodząc do porządku nad tą dygresją Sąd stwierdza, że organ podatkowy prawidłowo ustalił stan faktyczny
w niniejszej sprawie oraz prawidłowo zinterpretował przesłanki opodatkowania poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Skarżąca miała możliwość czynnego udziału w sprawie o czym świadczy dość obszerna korespondencja między stronami postępowania, która zalega w aktach sprawy, w związku z czym należy stwierdzić, że organy przeprowadziły postępowanie, które respektuje zasady procesowe wymienione w art. 122, 187 § 1 i art. 197 § 1 O.p., a którego wynik oraz ocena znajdują wyraz we właściwie sporządzonym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. Sąd ma na względzie podeszły wiek zarówno skarżącej jak i współwłaściciela nieruchomości, jednakże jak wspomniano wyżej, organy wielokrotnie i w sposób przejrzysty informowały podatników w jaki sposób należy dokonać aktualizacji danych znajdujących się w ewidencji gruntów wskazując, zarówno właściwy organ jak i tryb w jakim należy tego dokonać. Wyjaśniał też organ podatkowy, że dopiero bo zakończeniu postępowania przed organem ewidencyjnym i po zaktualizowaniu danych, będzie miał możliwość dokonać zmiany decyzji wymiarowej przeliczając wysokość podatku w oparciu o nowe zapisy w rejestrach. Organy publiczne nie mogą wprowadzać odstępstw od przepisów zawartych w ustawach, nawet w przypadku wystąpienia różnych niedogodności, takich jak podeszły wiek petentów. Tego rodzaju działanie naruszałoby konstytucyjną zasadę praworządności, zawartą w art. 7 Konstytucji RP, oraz zasadę równości wobec prawa, określoną w art. 32 tej samej ustawy zasadniczej. Konstytucja stanowi fundament sprawiedliwości społecznej, która powinna być zapewniona wszystkim obywatelom bez względu na ich status społeczny, wiek czy inne cechy indywidualne. Zatem nawet w sytuacjach, które mogą wydawać się trudne lub wymagające elastyczności, organy państwowe są zobowiązane do przestrzegania prawa w sposób jednakowy dla wszystkich, zapewniając każdemu obywatelowi dostęp do sprawiedliwości na równych zasadach.
Nie stwierdzając zatem w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.