I SA/Rz 566/24

I SA/Rz 566/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2009 nr 324 poz 23 art. 2 ust. 1 lit. a i c, art. 3, art. 6 lit. c, art. 107 ust. 2 lit. a
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (wersja ujednolicona).
Dz.U. 2022 poz 931
art. 47 ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 13 września 2024 r. nr 1801-IGC.4380.4.2023 w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J.B. (dalej: "skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: "Dyrektor IAS") z dnia 13 września 2024 r. nr 1801-IGC.4380.4.2023 o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno- Skarbowego w Przemyślu (dalej: "Naczelnik UCS") z dnia 4 września 2023 r. nr 408000-402010-OC.4400.145.2023 w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.
Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.
W dniu 10 marca 2023 r. F., Agencja Celna w [...], działając w charakterze przedstawicielstwa bezpośredniego z upoważnienia skarżącego, złożyła w Oddziale Celnym w [...] zgłoszenie celne nr [...] o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w polu nr 31 jako:
- poz. 1 - mienie osobiste należące do osób fizycznych przenoszących swoje miejsce zamieszkania, używane: telewizor, akcesoria do malowania, kaski, kurtka, narzędzia ogrodowe, garażowe, kosiarka, pompa do wody, rębak, piła, generator, odzież, akcesoria łazienkowe, kuchenne, mikser;
- poz. 2 - mienie przesiedlenia - motocykl Harley Davidson, nr VIN: [...], rok produkcji 2017 r., poj. 1300 cm3, używany;
- poz. 3 - mienie przesiedlenia - przyczepka samochodowa, używana, [...], rok 2022;
- poz. 4 - mienie przesiedlenia - samochód dostawczy, używany;
wnioskując o zwolnienie od należności celnych przywozowych.
W odniesieniu do ww. towarów zgłaszający zadeklarował kod CN 9905 00 00 (kod Taric 9905 00 00 00), tj. kod taryfowy właściwy dla mienia osobistego należącego do osób fizycznych przenoszących swoje miejsce zamieszkania. Dostawa towaru odbyła się na warunkach dostawy EXW Stamford.
Decyzją z dnia 4 września 2023 r. nr 408000-402010-OC.4400.145.2023 Naczelnik UCS określił w prawidłowej wysokości kwotę długu celnego (tj. [...] zł), w związku z brakiem podstaw do zastosowania zwolnienia z należności celnych przywozowych od używanego samochodu dostawczego marki Ford Transit, nr VIN: [...], poj. 3600 cm3, rok prod. 2015, sprowadzonego w ramach mienia przesiedlenia oraz określił w prawidłowej wysokości kwotę podatku od towarów i usług ([...] zł) z tytułu importu ww. pojazdu samochodowego.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor IAS decyzją z dnia 13 września 2024 r. nr 1801-IGC.4380.4.2023 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika UCS.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IAS w pierwszej kolejności streścił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie.
Następnie Dyrektor IAS przypomniał, że w niniejszej sprawie przedmiotem przywozu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej był samochód dostawczy marki Ford Transit, model T-250, poj. 3600 cm3, rok 2015. W złożonym w dniu 10 marca 2023 r. zgłoszeniu celnym nr [...] ww. pojazd skarżący zadeklarował jako pojazd dostawczy, wnioskując o objęcie go procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zwolnienia od należności celnych w ramach tzw. mienia przesiedlenia. W wyniku przeprowadzonej rewizji celnej ww. pojazdu, stwierdzono, że pojazd nie posiada: szyb w tylnej części, tapicerki, fabrycznych mocowań foteli, mocowań pasów bezpieczeństwa. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie rewizji wynikało z kolei, że pojazd posiada 2 miejsca siedzące (dla kierowcy i pasażera) oraz stałą przegrodę oddzielającą część przednią pasażerską od części tylnej pojazdu. Przejrzyste przeszklenia znajdują się jedynie w części przedniej - pasażerskiej. Brak tylnych okien wzdłuż lewej ściany bocznej. Na prawej ścianie bocznej przesuwne drzwi z zaciemnioną szybą. Drzwi tylne z zaciemnionymi szybami. Ponadto w wyniku rozkodowania nr VIN przedmiotowego pojazdu uzyskano informację o modelu pojazdu, tj. Transit Cargo VAN (furgonetka towarowa) oraz klasie pojazdu: Cargo Vans (samochód dostawczy). Również w przedłożonych dokumentach, tj. w: certyfikacie własności, dowodzie rejestracyjnym, fakturze zakupu, dokumencie ubezpieczenia pojazd ten został określony jako VAN.
Dyrektor IAS stwierdził, że zwolnieniem z konieczności zapłaty należności celnych przywozowych mogą zostać objęte wyłącznie takie przedmioty, które stanowią "mienie osobiste" osoby przesiedlającej się z państwa trzeciego, a więc przeznaczone na własny użytek osoby przesiedlającej się lub do zaspokojenia potrzeb gospodarstwa domowego takiej osoby (np. prywatne pojazdy mechaniczne - art. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U.UE.L.2009.324.2009 - dalej: "rozporządzenie (WE) nr 1186/2009")), w stosunku do których spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki pozytywne: 1) w odniesieniu do towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji - znajdowały się w posiadaniu osoby przenoszącej swoje miejsce zamieszkania; 2) były używane przez tę osobę w jej poprzednim miejscu zamieszkania w państwie trzecim, co najmniej sześć miesięcy; 3) są przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania (art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009); a jednocześnie nie zachodzi przesłanka negatywna dotycząca przedmiotów wchodzących w skład mienia osobistego, wykorzystywanych do wykonywania rzemiosła lub zawodu, bądź w przypadku pojazdów samochodowych nie są to handlowe środki transportu (art. 6 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1186/2009).
Dyrektor IAS wskazał, że nomenklatura użyta w rozporządzeniu (WE) nr 1186/2009 nie jest spójna z nomenklaturą użytą we Wspólnej Taryfie Celnej, przy czym przepisy te w sposób analogiczny rozróżniają pojazdy pod kątem ich przeznaczenia w oparciu o obiektywne cechy konstrukcyjne pojazdów. Definicje i zakres stosowania zwolnień celnych reguluje art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009. W świetle art. 2 ust. 1 lit. c tiret ii) powołanego rozporządzania, mienie osobiste nie może mieć takiego charakteru bądź ilości, która wskazywałaby, że jest przywożone w celach handlowych. Powołany przepis nie wyjaśnia jednak znaczenia pojęć takich jak "prywatny pojazd mechaniczny" oraz "handlowy pojazd mechaniczny". Precyzując natomiast zakres "mienia osobistego" wyłącza towary, których charakter bądź ilość wskazuje, że są przewożone w celach handlowych. W ocenie Dyrektora IAS, w sytuacji gdy redakcja przepisów regulujących zwolnienia celne w ramach mienia osobistego nie pozwala na ich jednoznaczną interpretację, należy posiłkować się wykładnią systemową, która polega na ustaleniu rzeczywistego znaczenia przepisów ze względu na kontekst systemowy, czyli inne normy prawne tworzące system, do którego należy interpretowana norma prawna. W świetle powyższego, uzasadnienie znajduje odwołanie się do definicji "prywatnego pojazdu mechanicznego" i "handlowego pojazdu mechanicznego" zawartych w przepisach regulujących zwolnienie od należności celnych paliw przewożonych w standardowych zbiornikach prywatnych pojazdów mechanicznych i handlowych pojazdów mechanicznych. I tak zgodnie z treścią art. 107 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, "prywatny pojazd mechaniczny" oznacza każdy pojazd mechaniczny nieobjęty definicją wymienioną w lit. a. Litera a) art. 107 ust. 2 stanowi natomiast, że handlowy pojazd mechaniczny oznacza każdy mechaniczny pojazd drogowy (w tym ciągniki bez lub z przyczepą), który pod względem konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony i nadaje się do transportu odpłatnego lub nieodpłatnego więcej niż dziewięciu osób (włączając kierowcę), towarów oraz każdy pojazd drogowy do specjalnych celów innych niż transport jako taki. Dyrektor IAS podkreślił przy tym, że zwolnienie z należności celnych towaru przywożonego z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej stanowi wyjątek od generalnej zasady powszechności cła, a skoro tak, to wszelkie przepisy statuujące to zwolnienie zawarte w rozporządzeniu ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych należy interpretować ściśle, stosując wykładnię zawężającą, a nie rozszerzającą.
W związku z powyższym Dyrektor IAS podzielił stanowisko Naczelnika UCS co do braku podstaw do zastosowania zwolnienia z cła na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 (a tym samym podatku VAT). Przepisy art. 2 lit. c), art. 6 lit. c) w zw. z art. 107 ust. 2 lit. a ) i lit. b) powołanego rozporządzenia wyłączają bowiem z systemu zwolnień celnych pojazdy konstrukcyjnie przystosowane do przewozu towarów. Wyłączenie to wyklucza możliwość zaklasyfikowania tego pojazdu do pozycji CN 9905, co wynika z uwagi 3 do działu 99; poddziału I Wspólnej Taryfy Celnej.
Dyrektor IAS uznał również, że brak jest podstaw do zastosowania art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm. - dalej: "ustawa VAT") i zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, albowiem art. 81 ustawy VAT stanowi, że zwolnienia, o których mowa w art. 47 - 80, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła, z wyjątkiem art. 56 oraz art. 74 ust. 1 pkt 19.
Dyrektor IAS wskazał, że ze względu na ustalony stan faktyczny oraz podział towarowy dokonany we Wspólnej Taryfie Celnej, przedmiotowy pojazd spełnia wymagania kodu CN 8704 31 39 (kod Taric 8704 31 39 00), do którego klasyfikowane są pojazdy silnikowe do transportu towarów, jedynie z silnikiem tłokowym wewnętrznego spalania z zapłonem iskrowym, o masie całkowitej pojazdu nieprzekraczającej 5 ton, z silnikami o pojemności skokowej przekraczającej 2 800 cm3, używane. Pojazdy klasyfikowane do ww. kodu taryfowego obciążone są stawką celną "erga omnes" w wysokości 22 % (art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2022/1998 z dnia 20 września 2022 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej) oraz stawką podatku VAT w wysokości 23% (art. 146aa pkt 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy VAT). Wyjaśnił przy tym, że co do zasady pozycja taryfowa 8704 właściwa jest dla pojazdów silnikowych do transportu towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów silnikowych w niniejszej pozycji jest wyznaczona przez określone cechy, które wskazują, że pojazdy przeznaczone są głównie raczej do transportu towarów, niż do przewozu osób (pozycja 8703). Następujące właściwości wskazują na cechy konstrukcyjne stosowane na ogół w pojazdach objętych tą pozycją: a) obecność siedzeń typu ławki bez wyposażenia bezpieczeństwa (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) lub udogodnień dla pasażerów w przestrzeni tylnej za przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów. Siedzenia takie są zwykle składane lub składające się, aby pozwolić na pełne wykorzystanie tylnej podłogi (pojazdy typu van) lub oddzielnej platformy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów; b) obecność oddzielnej kabiny dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielnej, otwartej platformy z bocznymi burtami i opuszczaną tylną klapą (pojazdy typu pickup); c) brak tylnych okien wzdłuż dwóch ścian bocznych; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej), bez okien na bocznych ścianach lub z tyłu, do załadunku i rozładunku towarów (pojazdy typu van); d) obecność stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich pasażerów a przestrzenią tylną; e) brak elementów komfortowych oraz wykończenia wnętrza i wyposażenia w przestrzeni ładunkowej pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie wnętrza, popielniczki).
W ocenie Dyrektora IAS w rozpatrywanej sprawie ogół cech przedmiotowego pojazdu, niewątpliwie przesądza o jego klasyfikacji taryfowej do kategorii pojazdów silnikowych do transportu towarów. Pojazd nie posiada w tylnej części tapicerki, fabrycznych mocowań foteli, mocowań pasów bezpieczeństwa. Posiada 2 miejsca siedzące (dla kierowcy i pasażera) oraz stałą przegrodę oddzielającą część przednią pasażerską od części tylnej pojazdu. Przejrzyste przeszklenia znajdują się jedynie w części przedniej - pasażerskiej. Brak tylnych okien wzdłuż lewej ściany bocznej. Na prawej ścianie bocznej przesuwne drzwi z przyciemnioną szybą. Drzwi tylne z przyciemnionymi szybami. Nie stwierdzono elementów komfortowych oraz wykończenia wnętrza i wyposażenia w przestrzeni ładunkowej pojazdu, które kojarzone są z przestrzenią pasażerską pojazdu (np. tapicerki, dywaników, wentylacji, popielniczki). Powyższe cechy świadczą o tym, że tylna część pojazdu przystosowana jest do przewozu rzeczy/towarów, a nie osób. Ponadto w wyniku rozkodowania nr VIN przedmiotowego pojazdu uzyskano informację o modelu pojazdu, tj. Transit Cargo VAN (furgonetka towarowa) oraz klasie pojazdu: Cargo Vans (samochód dostawczy). Również w przedłożonych dokumentach, tj. w: certyfikacie własności, dowodzie rejestracyjnym, fakturze zakupu, dokumencie ubezpieczenia pojazd ten został określony jako VAN. Powyższe koresponduje również z ustaleniami organu, który uzyskał od Ford Polska spółka z o.o. (oficjalnego, autoryzowanego przedstawiciela marki Ford w Polsce) informację o typie nadwozia, tj. furgon do paczek.
Dyrektor IAS podkreślił również, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, że pojazd był w USA wykorzystywany do celów prywatnych (co wynika z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz dokumentu ubezpieczenia pojazdu) i takie jest też jego deklarowane wykorzystanie w kraju, w sytuacji gdy mamy do czynienia z handlowym środkiem transportu, pozostaje bez wpływu na dokonaną przez organy ocenę w zakresie braku podstaw prawnych do uznania pojazdu za mienie osobiste, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1186/2009.
W ocenie Dyrektora IAS, Naczelnik UCS podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy a zaskarżoną decyzję wydał w oparciu o przepisy prawa materialnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki.
W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) naruszenie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 w zakresie zwolnienia z należności celnych przywozowych i art. 6 lit. c) rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię definicji "handlowego środka transportu" skutkującą zakwalifikowaniem pojazdu do tej kategorii oraz odmową zwolnienia pojazdu będącego majątkiem osobistym skarżącego;
2) naruszenie art. 107 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, poprzez zastosowanie ww. przepisu, poprzez przyjęcie wymienionej w nim rozumienia definicji "handlowego pojazdu mechanicznego", pomimo że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do kwalifikacji celnej paliw w zbiorniach, o których mowa w ust. 1 ww. przepisu i definicja w nim zastosowana nie ma zastosowania do mienia przesiedleńczego, tj. w zakresie wykraczającym poza ust. 1 ww. przepisu;
3) naruszenie art. 47 ust. 1 ustawy VAT, poprzez brak jego zastosowania, w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione wymienione w przedmiotowym przepisie warunki, a zgodnie z jego treścią, zwolnieniu z podatku od towarów i usług podlega import rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju.
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj.:
1) naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 124, art. 180 § 1, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego w sprawie materiału dowodowego, nieprawidłową ocenę materiału dowodowego w postaci protokołu z rewizji celnej, oświadczeń składanych przez skarżącego, dokumentów w postaci m.in. dowodu zakupu pojazdu, certyfikatu własności oraz dowodu ubezpieczenia pojazdu, z których to dokumentów wynika w sposób jednoznacznych, że: (i) pojazd stanowi mienie osobiste skarżącego przeznaczone na własny użytek lub do zaspakajania potrzeb jego gospodarstwa domowego oraz (ii) że pojazd, z uwagi jego konstrukcję i elementy wyposażenia, nie może być zakwalifikowany jako handlowy środek transportu w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, co doprowadziło do odmowy zastosowania zwolnienia pojazdu od cła i podatku od towarów i usług jako mienia przesiedleńczego;
2) naruszenie art. 191 w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej polegającego na ocenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z logiką i doświadczeniem życiowym poprzez uznanie, że pojazd nie jest prywatnym pojazdem mechanicznym, podczas gdy nie przedstawiono żadnych dowodów podważających tę okoliczność.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - , dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora IAS w przedmiocie długu celnego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że decyzja Dyrektora IAS odpowiada prawu.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwalifikacji przedmiotowego pojazdu na gruncie rozporządzenia (WE) nr 1186/2009. Zdaniem organów podatkowych pojazd należy sklasyfikować jako handlowy środek transportu w rozumieniu art. 6 pkt c) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, natomiast skarżący stoi na stanowisku, że pojazd stanowi mienie osobiste przeznaczone na własny użytek lub do zaspokajania potrzeb jego gospodarstwa domowego (art. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1186/2009).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, do celów niniejszego rozporządzenia "należności celne przywozowe" oznaczają cła i opłaty o skutku równoważnym, jak również rolne opłaty wyrównawcze i inne opłaty przywozowe ustanowione w ramach wspólnej polityki rolnej lub w odrębnych przepisach, mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych.
Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, do celów niniejszego rozporządzenia "mienie osobiste" oznacza każde mienie przeznaczone na własny użytek osób zainteresowanych lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych. "Mienie osobiste" tworzą w szczególności:
(i) majątek ruchomy gospodarstwa domowego;
(ii) rowery i motocykle, prywatne pojazdy mechaniczne i przyczepy do nich, przyczepy campingowe, łodzie wycieczkowe i prywatne samoloty.
Dobytek gospodarstwa domowego właściwy dla zwykłych potrzeb rodziny, zwierzęta domowe i zwierzęta wierzchowe, jak również przenośne instrumenty i sprzęt potrzebny do wykonywania przez osobę zainteresowaną rzemiosła lub zawodu, również stanowią "mienie osobiste". Mienie osobiste nie może mieć takiego charakteru bądź ilości, która wskazywałaby, że jest przywożone w celach handlowych.
Przepis art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009 stanowi, że z zastrzeżeniem art. 4-11 zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.
Zwolnienie ograniczone jest do mienia osobistego, które:
a) z wyjątkiem szczególnie uzasadnionych okoliczności, pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów nieprzeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której osoba zainteresowana przestała zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła;
b) jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania.
Ponadto państwa członkowskie mogą uzależnić zwolnienie takiego mienia od poniesienia w kraju pochodzenia bądź w kraju opuszczanym opłat celnych lub skarbowych, którym takie mienie zwykle podlega (art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1186/2009).
Zgodnie natomiast z art. 6 pkt c) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009, zwolnienia nie stosuje się do handlowych środków transportu.
Rozporządzenie (WE) nr 1186/2009 nie zawiera definicji legalnej pojęcia "handlowego środka transportu". Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym należy posiłkować się w tym zakresie definicją handlowego pojazdu mechanicznego zawartą w art. 107 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1186/2009. Podobne stanowisko wyrażone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I SA/Op 564/13).
Zgodnie z powyższym przepisem "handlowy pojazd mechaniczny" oznacza każdy mechaniczny pojazd drogowy (w tym ciągniki bez lub z przyczepą), który pod względem konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony i nadaje się do transportu odpłatnego lub nieodpłatnego:
- więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę,
- towarów,
oraz każdy pojazd drogowy do specjalnych celów innych niż transport jako taki.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zgodzić się z organami podatkowymi, że konstrukcja i wyposażenie przedmiotowego pojazdu świadczą o tym, że zasadniczym jego przeznaczeniem jest przewóz towarów. Po pierwsze, pojazd posiada jedynie dwa miejsca siedzące (dla kierowcy i pasażera) oraz stałą przegrodę oddzielającą przednią część pasażerską od części tylnej pojazdu. W tylnej części brak jest tapicerki, fabrycznych mocowań foteli, mocowań pasów bezpieczeństwa. Przejrzyste przeszklenia znajdują się wyłącznie w części przedniej. Wzdłuż lewej ściany bocznej tylnej części pojazdu nie ma okien, natomiast na prawej ścianie bocznej znajdują się przesuwne drzwi. Po drugie, w wyniku rozkodowania nr VIN uzyskano informację o modelu pojazdu - Transit Cargo VAN (furgonetka towarowa), oraz klasie pojazdu - Cargo Van (samochód dostawczy). Z kolei autoryzowany przedstawiciel marki Ford w Polsce przedstawił specyfikację pojazdu, w której jako styl kabiny nadwozia wpisano "furgon do paczek". Niewątpliwie o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje jego producent, ponieważ to właśnie on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa i przepisami o ruchu drogowym, która ma odpowiadać określonemu przeznaczeniu pojazdu.
Również mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego nie sposób przyjąć, że głównym przeznaczeniem przedmiotowego pojazdu jest funkcja osobowa, a nie towarowa (ciężarowa). Przestrzeń tylna pojazdu nie posiada żadnych elementów wykończenia i wyposażenia charakterystycznych dla przewozu osób. Możliwość przewożenia osób w przedmiotowym pojeździe stanowi więc funkcję dodatkową, a zasadniczo samochód służy do przewozu towarów, na co obiektywnie wskazuje jego wyposażenie. Należy podkreślić, że wyposażenie jak i wykończenie wnętrza jest jednym z istotnych elementów, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny zasadniczego przeznaczenia pojazdu samochodowego, inne bowiem może być wykończenie wnętrza w samochodzie przeznaczonym do przewozu osób, a inne w samochodzie zasadniczo towarowym (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1361/06).
Słusznie zatem przyjęły organy podatkowe, że pojazd jest konstrukcyjnie przystosowany i nadaje się do przewozu towarów, a zatem mieści się w definicji handlowego pojazdu mechanicznego, o której mowa w art. 107 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1186/2009.
Przedmiotowy pojazd podlega zatem wyłączeniu ze zwolnienia od należności celnych na podstawie art. 6 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1186/2009.
Zaznaczenia przy tym wymaga, że zwolnienie z należności celnych towaru przywożonego z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej stanowi wyjątek od generalnej zasady powszechności cła, a skoro tak, to wszelkie przepisy statuujące to zwolnienie zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 1186/2009 należy interpretować ściśle, stosując wykładnię zwężającą a nie rozszerzającą.
W konsekwencji nie został również naruszony przepis art. 47 ust. 1 ustawy VAT.
Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
1) rzeczy służyły do osobistego użytku tej osobie w miejscu zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, z tym że towary nieprzeznaczone do konsumpcji musiały służyć do takiego użytku przez okres co najmniej 6 miesięcy przed dniem, w którym osoba ta przestała mieć miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego;
2) rzeczy będą używane na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były używane na terytorium państwa trzeciego;
3) osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania;
4) rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego.
Natomiast art. 81 ustawy VAT stanowi, że zwolnienia, o których mowa w art. 47-80, stosuje się w przypadku zastosowania zwolnień od cła, z wyjątkiem art. 56 i art. 74 ust. 1 pkt 19.
Powyższe oznacza, że uzyskanie uprzedniego zwolnienia w zakresie cła jest jednym z warunków koniecznych dla uzyskania zwolnienia importu mienia osobistego w zakresie podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, a zatem brak było podstaw do zwolnienia od podatku VAT importu pojazdu.
W ocenie Sądu, stanowisko organów o zakwalifikowaniu pojazdu jako handlowego środka transportu nie narusza wymagań stawianych postępowaniu wyjaśniającemu, w szczególności wynikających z przepisów art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy dokonały prawidłowej i wszechstronnej oceny zebranych w toku postępowania dowodów. Podjęto wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ocena dokonanych ustaleń odpowiada prawu i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie decyzji spełnia także wymagania określone w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.