I SA/Rz 558/21

I SA/Rz 558/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2021-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /sprawozdawca/
Jacek Boratyn
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1447/21 - Wyrok NSA z 2024-08-14
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 146 § 1 w związku z art. 145 §  1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 865
art. 17 ust. 1 pkt 34
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi "A." spółka z o.o. z siedzibą na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej "A."spółka z o.o. z siedzibą kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
"A" (dalej: spółka lub wnioskodawca) wystąpiła ze skargą na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia {...} czerwca 2021 r. nr{...}, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) uznał jej stanowisko odnośnie wykładni przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.) za nieprawidłowe.
Opisując zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe Spółka podała, że jest członkiem grupy "B" podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, prowadzącym działalność gospodarczą polegającą w przeważającej części na produkcji węży ogrodowych i specjalistycznych systemów rynnowych oraz akcesoriów ogrodniczych. Działalność prowadzi na terenie dwóch specjalnych stref ekonomicznych: 1) Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: "TSSE") oraz 2) Krakowskiego Parku Technologicznego (dalej: ,,KPT''), na podstawie wymienionych zezwoleń. W oparciu o te zezwolenia korzysta ze zwolnienia od opodatkowania dochodów na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Pomoc w ramach zwolnienia z podatku dochodowego jest otrzymywana na podstawie poniesionych kosztów kwalifikowanych realizowanej inwestycji. W latach 2013-2014 korzystała także ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, w związku z utworzeniem określonej liczby nowych miejsc pracy, która stanowiła pomoc de minimis. Otrzymana pomoc w postaci zwolnienia z podatku dochodowego oraz zwolnienia z podatku od nieruchomości zostały przyznane w oparciu o spełnienie odrębnych warunków (poniesienia kosztów kwalifikowanych w określonej wysokości, zatrudnienia wymaganej liczby osób).
W tych okolicznościach, w kontekście przepisów:
- art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.,
- § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 121)
- art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis,
zadano pytanie: czy pomoc de minimis uzyskana przez spółkę w odniesieniu do innych kosztów kwalifikowanych lub gdy nie da się jej do takich kosztów przypisać, podlega łączeniu (kumulacji) ze zwolnieniem z podatku dochodowego na podstawie posiadanych zezwoleń bez ograniczeń, a tym samym, czy wartość uzyskanej pomocy de minimis nie zmniejsza limitu zwolnienia z podatku dochodowego?
Zdaniem spółki, w przypadku gdy pomoc de minimis została udzielona w odniesieniu do innych kosztów kwalifikowanych lub nie da się jej do takich kosztów przypisać, to może być ona łączona z pomocą z ustawy o podatku dochodowym bez ograniczeń, a pomoc w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości nie będzie zmniejszać wysokości zwolnienia określonego w ustawie o podatku dochodowym.
Uzasadniając swoje stanowisko spółka odwołała się do przepisów art. 8 i art. 14 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Komisji Europejskiej z dnia 17 czerwca 2014 r. nr 651/2014 oraz art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 3 i art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. Wskazała, że pomoc de minimis powinna podlegać kumulacji z inną pomocą jedynie w sytuacji, kiedy dotyczy tych samych kosztów kwalifikowanych. W innym przypadku (m. in. w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym) takie ograniczenie nie będzie miało zastosowania ze względu na odrębność kosztów kwalifikowanych, których dotyczą przedmiotowe zwolnienia z podatku dochodowego i podatku od nieruchomości. Pomoc przyznana na podstawie tożsamych kosztów kwalifikowanych może być kumulowana w taki sposób, by jej suma nie przekroczyła wysokości maksymalnej intensywności pomocy. Pomoc, która nie jest przyznawana na podstawie kosztów kwalifikowanych, podlega co do zasady nieograniczonej kumulacji z pomocą obliczaną na podstawie kosztów kwalifikowanych. Zgodnie z odnośnymi uchwałami Rady Miasta nr {...}z dnia {...}października 2007 r., nr {...}z dnia {...} czerwca 2011 r.), zwolnienie z podatku od nieruchomości zostało przyznane jako zwolnienie nowo wybudowanych budynków, budowli lub ich części oraz gruntów z nimi związanych, na podstawie utworzenia nowych miejsc pracy w związku z realizowaną inwestycją. Natomiast wysokość zwolnienia z podatku dochodowego jest kalkulowana w oparciu o koszty kwalifikowane - koszty inwestycji w rzeczowe aktywa trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, a nie szacunkowe koszty pracy (wysokość wynagrodzeń pracowników nie miała wpływu na zwolnienie). Kumulacja pomocy de minimis z pomocą w postaci zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie posiadanych zezwoleń jest niedozwolona w przypadku, gdy obie te formy pomocy były kalkulowane w odniesieniu do zbieżnych kosztów kwalifikowanych, a kumulacja prowadziłaby do przekroczenia progu maksymalnej intensywności pomocy. Z podanych względów łączenie pomocy w formie zwolnienia z podatku od nieruchomości ze zwolnieniem z podatku dochodowego nie podlega takiemu ograniczeniu. Zwolnienie z podatku od nieruchomości nie zostało udzielone na koszty kwalifikowane. Dlatego obie formy pomocy mogą być kumulowane bez ograniczeń. Niezależnie jednak od tego spółka zastrzegła, że omawiane koszty pracy były kosztami odrębnymi od kosztów inwestycji w rzeczowe aktywa trwałe, rozpoznawane jako podstawa zwolnienia z podatku dochodowego. W przypadku gdy pomoc de minimis została udzielona w odniesieniu do innych kosztów kwalifikowanych lub nie da się jej do takich kosztów przypisać, to może być łączona z pomocą z ustawy o podatku dochodowym bez ograniczeń. Pomoc w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości nie będzie zmniejszała wysokości przysługującego zwolnienia z podatku dochodowego.
Stanowisko spółki Dyrektor KIS uznał za nieprawidłowe.
Organ interpretacyjny zauważył, że specjalne strefy ekonomiczne są wyodrębnioną administracyjnie częścią kraju, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, w tym korzystanie ze zwolnień z podatku dochodowego, stosownie do art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (dalej: "uSSE").
Zasady zwolnienia dochodów osób prawnych określa art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Pomocą publiczną udzielaną przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie strefy jest niezapłacony przez tego przedsiębiorcę podatek obliczony od dochodu osiąganego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy na podstawie właściwego zezwolenia. Zwolnieniu od podatku dochodowego podlega tylko dochód z działalności gospodarczej, prowadzonej na terenie strefy. Jeżeli dany rodzaj działalności nie został wymieniony w zezwoleniu, to uzyskany z tej działalności dochód nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, podobnie dochód z działalności realizowanej poza strefą.
Przepisy u.p.d.o.p. ani rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. nie stanowią przeszkody pozyskiwania przez przedsiębiorcę pomocy publicznej (regionalnej) z więcej niż jednego źródła na realizację jednej inwestycji opisanej przez poniesione koszty kwalifikowane. Ważne, aby uzyskana faktyczna pomoc z różnych źródeł nie przewyższała maksymalnej kwoty pomocy. Z art. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 oraz § 3 ust. 8 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. wynika bowiem obowiązek kumulacji otrzymanej w związku z danym projektem inwestycyjnym pomocy publicznej, a maksymalną intensywność pomocy określono w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Wynikająca z warunków zezwolenia kwota pomocy jest kwotą maksymalną pomocy ze wszystkich źródeł, jaką może on uzyskać na tę inwestycję, jak i maksymalną kwotą zwolnienia podatkowego (po przeliczeniu na dochód zwolniony). W przypadku zatem uzyskania pomocy de minimis w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości na tę samą inwestycję, która realizowana jest na podstawie zezwolenia w SSE, dopuszczalna pomoc w formie zwolnienia podatkowego ulega zmniejszeniu. Przyznana spółce pomoc w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości dotyczy obiektów, które są zlokalizowane na terenach stref i wiąże się z realizacją warunku zezwoleń także co do ilości utworzonych nowych miejsc pracy. Dlatego przyznana pomoc de minimis w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości łączy się ściśle z przedsięwzięciem realizowanym na podstawie udzielonych spółce zezwoleń. Otrzymanie pomocy de minimis w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości będzie skutkować pomniejszeniem kwoty zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., o ile suma tych kwot przekroczy wartość maksymalnej intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej o którym mowa w § 4 ww. rozporządzenia. Obliczając wielkość dopuszczalnego zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. spółka powinna uwzględnić kwoty otrzymanej pomocy de minimis w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości (pomniejszyć obliczony limit pomocy publicznej o kwotę otrzymanej pomocy).
W skardze spółka sformułowała zarzuty naruszenia przez organ:
1) przepisów prawa materialnego - art. 17 ust 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz art. 12 uSEE w zw. z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zarówno pomoc przyznana w ramach zwolnienia z podatku dochodowego, jak i zwolnienia z podatku od nieruchomości została przyznana na podstawie tych samych kosztów kwalifikowanych, a w konsekwencji podlega kumulacji do wysokości maksymalnej intensywności pomocy publicznej, i tym samym pomoc de minimis uzyskana przez spółkę zmniejsza limit przysługującego spółce zwolnienia z podatku dochodowego,
2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz 14c § 2 Ordynacji podatkowej polegające na braku przedstawienia wyczerpującego i prawidłowego uzasadnienia prawnego stanowiska organu i braku oceny całości stanowiska wnioskodawcy poprzez sformułowanie przez organ uzasadnienia nieodnoszącego się w pełni do wniosku i przytoczonej argumentacji wnioskodawcy, braku podania przepisów wykluczających stanowisko spółki oraz przywołanie przepisów, które w ocenie spółki nie mają znaczenia dla sprawy, a także całkowite pominięcie interpretacji art. 5 ust. 2 rozporządzenia 1407/2013.
Skarżąca spółka podtrzymała stanowisko, że pomoc w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości nie będzie zmniejszała wysokości przysługującego zwolnienia z podatku dochodowego. W przypadku zwolnienia z podatku od nieruchomości wysokość pomocy nie jest powiązana z wysokością poniesionych konkretnych kosztów kwalifikowanych. Uzyskanie tego zwolnienia nie było uwarunkowane poniesieniem kosztów odpowiedniej wysokości, a utworzeniem odpowiedniej liczby nowych miejsc pracy. Spółka kalkuluje wysokość pomocy w ramach zezwoleń strefowych na podstawie kosztów inwestycji, a nie na podstawie utworzenia nowych miejsc pracy lub kosztów z tym związanych. Możliwość korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości nie była w latach 2013-2014 uzależniona od poniesienia jakichkolwiek kosztów kwalifikowanych. Należy w jej ocenie odróżnić regionalną pomoc inwestycyjną udzielaną przedsiębiorcom na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy od pomocy de minimis udzielanej z tytułu samego faktu przyrostu netto nowych miejsc pracy, niezależnie od ponoszonych w związku z tym wydatków. Możliwość kumulacji pomocy państwa wyłączonej na mocy rozporządzenia 651/2014 z inną pomocą państwa jest uzależniona od specyfiki oraz rozmiarów obu pomocy. Wysokość pomocy de minimis podlega ograniczeniu do maksymalnej intensywności pomocy jedynie w przypadku łączenia jej z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowalnych. Dlatego jeżeli pomocy de minimis nie przyznano w odniesieniu do konkretnych kosztów kwalifikowalnych lub nie można jej przypisać do takich kosztów, można łączyć ją z inną pomocą państwa, tj. nie pomniejszając limitu zwolnienia z podatku dochodowego o wysokość pomocy zwolnienia z podatku od nieruchomości. Dla weryfikacji słuszności stanowiska spółki kluczowe znaczenie ma zatem ocena, czy pomoc w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości została przyznana z tytułu kosztów kwalifikowanych. Koszty związane z zatrudnieniem pracowników nie są jednak tożsame z kosztem inwestycji w rzeczowe aktywa trwałe. Dlatego pomoc uzyskiwana przez nią w ramach zwolnienia z podatku dochodowego oraz zwolnienia z podatku od nieruchomości powinna podlegać nieograniczonej kumulacji. Oba rodzaje pomocy są kalkulowane na innych zasadach, inny jest też ich charakter. Nie powinny być one łączone do limitu maksymalnej intensywności pomocy. Kumulacji powinny podlegać te same koszty kwalifikowane, tj. wyłącznie dokładnie te same wydatki, na których pokrycie przedsiębiorca miałby otrzymać pomoc z kilku źródeł.
Niezależnie od powyższego spółka zarzuciła, że interpretacja narusza także przepisy procesowe. Nie zawiera wyczerpującego i spójnego uzasadnienia prawnego. Organ podatkowy dokonał selektywnego wyboru przepisów. Także wadliwie zakwalifikowano zwolnienia od obu rodzajów podatków jako jednego kosztu kwalifikowanego wyłącznie na podstawie tego, że dotyczyły one jednej inwestycji.
Na tej podstawie spółka domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji i orzeczenia o kosztach postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdził, że zaskarżona interpretacja spełnia wymagania określone w Ordynacji podatkowej. W interpretacji szczegółowo wyjaśniono wszystkie przesłanki będące podstawą jej wydania. Wyjaśniono powody świadczące o nieprawidłowości stanowiska podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Według art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, sąd uchyla zaskarżony akt w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub procesowego w sposób - odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę m. in. na interpretację indywidualną uchyla ją, przy czym przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Nadto, w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji według wskazanych reguł Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna, gdyż doszło w sprawie do zarzucanego naruszenia prawa materialnego - art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz art. 12 uSEE w zw. z art. 8 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zarówno pomoc przyznana w ramach zwolnienia z podatku dochodowego, jak i zwolnienia z podatku od nieruchomości została przyznana na podstawie tych samych kosztów kwalifikowanych, a w konsekwencji podlega kumulacji do wysokości maksymalnej intensywności pomocy publicznej, i tym samym pomoc de minimis uzyskana przez spółkę zmniejsza limit przysługującego spółce zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.
Przede wszystkim - na co słusznie zwraca uwagę skarżąca - w wydanej interpretacji organ marginalizuje znaczenie sposobu kalkulacji przyznanej pomocy a decydujące znaczenie przypisuje okoliczności czy otrzymana pomoc dotyczy tego samego przedsięwzięcia.
Rację ma skarżąca spółka, że tożsamości kosztów kwalifikowanych nie można wywodzić z samego faktu realizowania jednego projektu inwestycyjnego.
W stanie faktycznym przedstawionym przez spółkę warunkiem skorzystania z pomocy w przypadku każdego z zezwoleń spółki na prowadzenie działalności na terenie SSE jest poniesienie kosztów kwalifikowanych w rozumieniu § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych, w katalogu którego brak jest kosztów związanych z zatrudnieniem pracowników. Spółka kalkuluje wysokość pomocy w ramach zezwoleń SSE na podstawie kosztów inwestycji, a nie na podstawie liczby nowoutworzonych miejsc pracy lub kosztów z tym związanych.
Z kolei korzystając w latach 2013-2014 ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l.") w związku uchwałą nr {...}Rady Miasta z dnia{...} października 2007 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości na terenie Miasta K. w ramach pomocy de minimis na tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją, zmienionej uchwałą nr {...}z dnia {...} grudnia 2009 r. i uchwałą nr {...}z dnia {...} czerwca 2011 r. Okres zwolnienia z podatku od nieruchomości (wyrażony w latach) ustalany był wyłącznie w oparciu o liczbę utworzonych miejsc pracy - możliwość korzystania przez spółkę ze zwolnienia z tego podatku nie była uzależniona od poniesienia jakichkolwiek kosztów kwalifikowanych, a w szczególności nie była uzależniona od poniesienia kosztów związanych z zatrudnieniem - co więcej, skarżąca uzyskałaby pomoc w postaci zwolnienia z tego podatku w takiej samej wysokości niezależnie od wysokości wynagrodzeń nowo zatrudnionych pracowników.
Słuszna jest stanowisko spółki, że należy wyraźnie odróżnić regionalną pomoc inwestycyjną udzielaną przedsiębiorcom na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy, której wysokość obliczana jest jako "iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników, obejmujących koszty płacy brutto tych pracowników, powiększone o składki obowiązkowe, takie jak składki na ubezpieczenie społeczne, ponoszone przez przedsiębiorcę od dnia zatrudnienia tych pracowników" (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych) od pomocy de minimis udzielanej z tytułu samego faktu przyrostu netto (utrzymanego przez odpowiedni okres) nowych miejsc pracy, niezależnie od ponoszonych w związku z tym wydatków - § 2 ust. 1 i 2 powołanej wyżej uchwały.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca otrzymała pomoc w ramach zwolnienia z podatku dochodowego która jest otrzymywana na podstawie poniesionych kosztów kwalifikowanych realizowanej inwestycji. W latach 2013-2014 korzystała także ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, w związku z utworzeniem określonej liczby nowych miejsc pracy, która stanowiła pomoc de minimis.
Pomoc w podatku dochodowym od osób prawnych można łączyć z inną pomocą (np. pomocą de minimis).
Powyższe konkluzje wynikają z przepisów zarówno prawa polskiego, jak również unijnego.
Zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE, z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
Zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. a) TFUE, za zgodną z rynkiem wewnętrznym może zostać uznana pomoc przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, jak również regionów, o których mowa w art. 349, z uwzględnieniem ich sytuacji strukturalnej, gospodarczej i społecznej.
Zgodnie z art. 109 TFUE, Rada, na wniosek Komisji po konsultacji z Parlamentem Europejskim, może wydać wszelkie właściwe rozporządzenia w celu zastosowania art. 107 i 108, a w szczególności może określić warunki stosowania art. 108 ust. 3 i kategorie pomocy zwolnione z tej procedury.
Na podstawie art. 109 TFUE uchwalone zostało rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. ustalające zasady dopuszczalności pomocy de minimis.
W myśl art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia, całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez Państwo Członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200.000 euro w okresie trzech lat podatkowych.
Zgodnie natomiast z treścią art. 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, pomocy de minimis nie można łączyć z pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych lub z pomocą państwa dla tego samego środka finansowania ryzyka, w przypadku gdyby taka kumulacja miała przekroczyć odpowiedni maksymalny poziom intensywności pomocy lub kwotę pomocy ustaloną pod kątem specyficznych uwarunkowań każdego przypadku w rozporządzeniu w sprawie włączeń grupowych lub w decyzji Komisji.
Zatem, a contrario z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. wynika, że można łączyć pomoc de minimis z inną pomocą państwa w odniesieniu do tych samych kosztów, tyle tylko, że po kumulacji, pomoc nie może przekroczyć ustalonego maksymalnego poziomu intensywności.
Analogiczne postanowienia zawiera rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., dotyczące pomocy regionalnej, a mające zastosowanie w odniesieniu do pomocy, którą otrzymała skarżąca w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu realizacji inwestycji w SSE.
Zgodnie z art. 7 pkt 3 tego rozporządzenia "Pomocy wyłączonej na mocy niniejszego rozporządzenia nie można kumulować z żadną inną pomocą wyłączoną na mocy niniejszego rozporządzenia ani z pomocą de minimis spełniającą warunki, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006, ani z inną pomocą finansowaną przez Wspólnotę w odniesieniu do tych samych - częściowo lub w całości - kosztów kwalifikowalnych, jeżeli wynikiem tej kumulacji byłoby przekroczenie najwyższego progu intensywności pomocy lub kwoty pomocy mającej zastosowanie do tej pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia".
Należy więc stwierdzić, że z powołanych przepisów rozporządzeń unijnych wynika możliwość łączenia pomocy de minimis z innymi rodzajami pomocy państwa, w tym pomocą regionalną, w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, pod warunkiem, że łączna suma pomocy de minimis i innej pomocy państwa nie przekroczy maksymalnego poziomu intensywności pomocy.
Rzecz jednak w tym, że w rozpoznawanej spawie oba rodzaje otrzymanej pomocy nie dotyczą tych samych kosztów kwalifikowanych. Należy zgodzić się tutaj z prezentowanym przez skarżącą stanowiskiem, zgodnie z którym przez te same koszty kwalifikowane należy rozumieć wyłącznie dokładnie te same wydatki, na których pokrycie przedsiębiorca miałby otrzymać pomoc z kilku źródeł.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty składał się wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika spółki - radcy prawnego - w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.