I SA/Rz 555/23

I SA/Rz 555/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /sprawozdawca/
Jarosław Szaro
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1775
art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2024 r. spraw ze skarg I.W. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 23 sierpnia 2023 r. – nr 9009-2023-001847 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 rok, – nr 9009-2023-001848 w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2022 rok 1) uchyla zaskarżone decyzje, 2) zasądza od Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie na rzecz skarżącego I.W. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg I. W. są decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie:
- z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr 9009-2023-001847 utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w J. z dnia 31 maja 2023 r. nr 0170-2023-004612 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2022 r.,
- z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr 9009-2023-001848 utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w J. z dnia 31 maja 2023 r. nr 0170-2023-004614 w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na 2022 r.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych decyzji oraz akt sprawy organ I instancji w dnach od 22 lipca do 28 lipca 2022 r. przeprowadził kontrolę na miejscu działek zgłoszonych przez skarżącego do płatności. W ramach tej kontroli dla działek [...], [...], [...], [...], [...], [...] , przypisano kody nieprawidłowości DR 14 z uwagi na to, że stan faktyczny tych działek zastany podczas kontroli wskazywał, że nie przeprowadzono na nich stosownych zabiegów agrotechnicznych.
W zastrzeżeniach do raportu kontroli skarżący zakwestionował brak wykonywania zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Wskazał, że działki zostały wykoszone w dniu 29 września 2022 r. zgodnie z zaleceniami eksperta przyrodniczego. Tylko na części działek nie została zebrana biomasa z uwagi na podmokły teren. Na potwierdzenie tej okoliczności I. W. załączył oświadczenie L. K., który wykonywał usługę koszenia.
Zastrzeżenia rolnika nie zostały uwzględnione, konsekwencją czego było przyznanie płatności w pomniejszonych wysokościach, co znalazło odzwierciedlenie w wydanych przez organ I instancji decyzjach z dnia 31 maja 2022 r.
W wyniku rozpoznania odwołań od tych decyzji Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie decyzjami z dnia 23 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniu swoich decyzji organ wskazał między innymi, że jeżeli chodzi o płatności bezpośrednie to termin dokonania zabiegów na działkach upływał dnia 31 lipca 2022 r. Oznacza to, że wykoszenie działek w dniu 29 września 2022 r. nastąpiło już po terminie. Co więcej wykoszenie tych działek nie zostało potwierdzone podczas ponownej kontroli przeprowadzonej dnia 21 lutego 2023 r. Jeżeli zaś chodzi o płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne to organ wskazał, że faktu wykoszenia nie potwierdza ponowna kontrola przeprowadzona dnia 21 lutego 2023 r.
W skargach na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny uzasadnia różne decyzje w tych samych okolicznościach.
W uzasadnieniu skarg skarżący podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,,Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, działki objęte zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym podlegają obowiązkowi koszenia w terminie od 15 czerwca do 30 września. Ponadto zarzucił, że w jednej sprawie organ nie neguje faktu koszenia ale uznaje, że nie ma ona znaczenia bo i tak koszenie zostało dokonane po terminie. Zaś w drugiej sprawie wskazuje, że faktu koszenia nie potwierdza ponowna kontrola przeprowadzona w lutym 2023 r.
W ocenie skarżącego sam organ uznał że oświadczenie świadka jest dowodem w sprawie i potwierdza fakt dokonania koszenia w dniu 29 września 2022 r. jednocześnie błędnie przywołuje przepisy prawa w których określa termin koszenia na dzień 31 lipca. Jednocześnie uznając, że koszenie zostało dokonane po obowiązującym terminie.
Zarzucił także, że część zdjęć z kontroli przeprowadzonej w dniach od 22 do 28 lipca 2022 r. zawiera datę 18 lipca 2022 r.
Skarżący podaje także, że łąki o które chodzi w sprawie położone są na terenach o dużej wilgotności i przyrost masy zielonej na nich jest bardzo duży, co potwierdzają fotografie wykonane w miesiącu lipcu. W odpowiedzi na zastrzeżenia do raportu z kontroli stwierdzono już w miesiącu lipcu, ,,wysoką zasychającą trawę" - gdyby ta zasychająca trawa nie została skoszona z całą pewnością nie byłaby w pozycji leżącej i stałaby na łące również w miesiącu lutym kiedy dokonano ponownej kontroli. Po dokonanym koszeniu trawa w dużej mierze odrosła. W związku z podmokłym terenem oraz zróżnicowaną glebą w kwestii jej przepuszczalności, część działek koszona była kosiarką rotacyjną a na części koszenia dokonano kosiarką listwową, ponieważ jedynie takim sprzętem było to możliwe. Z uwagi na różny sposób koszenia, skoszone łąki nie wyglądają identycznie ale zabieg koszenia wykonany został na wszystkich działkach.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada prawidłowość zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżone decyzje według powyższych kryteriów sąd uznał, że podlegają ona uchyleniu ponieważ zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020, dalej: "ustawa PROW", w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl art. 27 ust. 2 ustawy PROW strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Podobne regulacje zawiera przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 tej ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (pkt 4). Natomiast w ust. 3 tego artykułu ustawodawca przewidział, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Z powołanych przepisów ustaw wynika, że w analizowanym postępowaniu co do zasady rola organu sprowadza się do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co oznacza, że organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Niemniej organ administracji publicznej nie jest zwolniony z obowiązku dokonywania ustaleń zgodnych z prawdą.
Wyrażona w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy PROW i art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich zasada praworządności oznacza obowiązek przestrzegania prawa przez organy administracji publicznej w sprawach przyznawania pomocy finansowej, w tym stosowania prawa regulującego procedurę podejmowania decyzji administracyjnej. Z art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy PROW i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika natomiast, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną powinna być zatem oparta na całokształcie materiału dowodowego. Naruszeniem tej zasady jest orzekanie na podstawie okoliczności faktycznych znanych organowi, ale nie znajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych. Stanowi to wadliwość postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia gdyż brak możliwości stwierdzenia na podstawie akt administracyjnych zaistnienia okoliczności, które zostały przez organ administracyjny ustalone jako istotne rozstrzygnięcia, uniemożliwia sądowoadministracyjną kontrolę legalności decyzji. W konsekwencji powyższego wynikający z art. 27 ust. 2 ustawy PROW i z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich obowiązek dowodzenia spoczywający na wnioskodawcy nie oznacza, że organ jest całkowicie zwolniony z wszelkich obowiązków w tym zakresie, powinien bowiem stać na straży praworządności. W ramach zasady praworządności mieści się prowadzenie postępowania w taki sposób, aby przyjęte przez organ ustalenia faktyczne miały oparcie w materiale dowodowym, który powinien dawać możliwość wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie znajdujący się w aktach materiał dowodowy nie pozwala na zweryfikowanie prawidłowości ustaleń faktycznych organów w zakresie dokonywania zabiegów na działkach [...], [...], [...], [...], [...].
Co do zasady podstawowym źródłem informacji, dotyczących zadeklarowanych działek rolnych, jest wniosek rolnika o przyznanie płatności. W celu weryfikacji zgodności deklarowanej przez rolników powierzchni działek rolnych z kryteriami warunkującymi przyznanie płatności, przewidziano dwa rodzaje sprawdzenia zgodności wniosków z kryteriami kwalifikowalności: kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Kontroli administracyjnej poddawane są wszystkie wnioski o przyznanie płatności, natomiast przeprowadzanie kontroli na miejscu nie jest regułą. W sytuacji wykrycia nieprawidłowości w trakcie kontroli administracyjnej oraz w sytuacji, gdy na podstawie systemu informacji geograficznej organ nie może ustalić rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania płatności, ma on możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu celem dokładniejszej weryfikacji podanych przez wnioskodawcę danych. Kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie działek rolnych i rodzaj upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie.
W aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, poza dokumentacją fotograficzną z kontroli na miejscu dokonanej w dniu 21 lutego 2023 r., brak jest jakiejkolwiek innej dokumentacji z jej przeprowadzenia.
W sytuacji wykorzystania jako dowód w sprawie takich środków dowodowych jak raportów z kontroli przeprowadzonych na miejscu, dowody te powinny zostać dołączone do akt sprawy w takiej formie, która pozwoli na ich weryfikację. W prowadzonych w formie papierowej aktach administracyjnych sprawy powinny znajdować się wydruki tych dowodów, W przypadku zdjęć, map lub szkiców należy dołączyć do akt sprawy ich wydruki lub zrzuty, wraz z ich opisem i informacją o tym, kto, kiedy i w jakim celu jej sporządził, co zapewni możliwość zapoznania się z ich zawartością przez stronę w postępowaniu administracyjnym i pozwoli na sprawdzenie ich prawidłowości przez sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołano się na wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 21 lutego 2023 r., jednak do akt administracyjnych nie dołączono dokumentacji z tych czynności, ani nie wskazano przez kogo zostały przeprowadzone. Nie jest więc możliwe zweryfikowanie stanowiska organów w kwestii prawidłowości przeprowadzenia tych dowodów oraz ich znaczenia dla sprawy. W oparciu o przedstawione sądowi akta administracyjne nie można sprawdzić, czy poprawnie dokonano ustalenia, że na działkach [...], [...], [...], [...], [...] nie przeprowadzono stosownych zabiegów agrotechnicznych. Nie bez znaczenia jest także to, że organ I instancji wydając swoje rozstrzygnięcia w ogóle nie powoływał się na ustalenia z kontroli przeprowadzonej w dniu 21 lutego 2023 r.
Wskazane nieprawidłowości powodują, że organ uchybił w toku postępowania art. 27 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW i art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie został wyczerpująco rozpatrzony, a zawarte w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego ustalenia faktyczne, nie mające oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, mają charakter dowolny, czym w sposób oczywisty uchybiają zasadzie praworządności.
Organy prowadzące postępowanie w przedmiocie płatności, opierając rozstrzygnięcie o ustalenia poczynione w wyniku kontroli, które są kwestionowane, są zobowiązane (jednoznacznie i to w sposób niebudzący wątpliwości) wyjaśnić rolnikowi powody, dla których istnieje rozbieżność stanowisk. Obowiązek ten wynika z treści art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2351/13). Nadto, ustalenia w powyższym zakresie, przedstawione w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały, powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie trudno mówić o tym, że zaskarżone decyzje spełniają te również te kryteria jeżeli weźmie się pod uwagę, że w sprawie dotyczącej płatności bezpośrednich organ wskazuje, że powoływanie się przez skarżącego na skoszenie działek w dniu 29 września 2022 r. jest nieistotne, ponieważ i tak zostało to dokonane po terminie czyli po 31 lipca 2022 r. W tej sprawie, faktu koszenia działek - jak się wydaje - organ nie neguje. Z kolei w sprawie dotyczącej płatności PROW organ nie daje wiary oświadczeniu złożonemu przez osobę która kosiła działki w dniu 29 września 2022 r. wskazując, że dokonania tych czynności nie potwierdza kontrola przeprowadzona w dniu 21 lutego 2023 r. Podkreślenia tutaj wymaga, że w obu przypadkach chodzi o te same działki.
Organy nie wskazały także jednoznacznie, który z terminów 31 lipca 2022 r. czy 30 września 2022 r. jest adekwatny dla oceny spełnienia przez beneficjenta obowiązków w zakresie należytego utrzymania gruntów. Ustalenie to ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem kontrola terenowa, która byłą podstawą pozbawienia części płatności, odbyła się w dniach od 22 do 28 lipca 2022 r. gdyby więc obowiązek koszenia beneficjent miał spełnić do 30 września 2022 r., to ustalenia tej kontroli nie mogłyby być podstawą pozbawienia go płatności. Co więcej również w przypadku uznania, że obowiązek koszenia beneficjent miał spełnić do 31 lipca 2022 r., to ustalenia tej kontroli nie mogłyby być podstawą pozbawienia jej płatności.
Z uwagi zatem na to, że pierwsza kontrola w sprawie dostała przeprowadzona niewątpliwie przed upływem terminu w którym należało przeprowadzić zabiegi agrotechniczne na działkach [...], [...], [...], [...], [...].zasadniczego znaczenia w sprawie nabierają ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 22 lutego 2023 r. Protokołu z tej kontroli brak w aktach sprawy. W aktach sprawy znajdują się jedynie luźnie kartki z fotografiami działek z odręczną adnotacją dokonaną ołówkiem "re-kontrola 22 luty 2023 r."
Ponadto w swoich rozważaniach organy nie odniosły się do kwestii dotyczącej stanu działek w dniu 22 lutego 2023 r. Skarżący wskazywał w trakcie postępowania, że stan tych działek jest inny niż pozostałych koszonych działek z uwagi na podmokły teren. W jego ocenie nie można porównywać tych dwóch rodzajów działek ponieważ trawa na tych działkach nie rośnie z taką samą intensywnością.
Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajdują oparcia w dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, gdyż brak protokołu z kontroli na miejscu. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny, odtworzony w oparciu o materiał zebrany po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego, może stanowić podstawę wydania merytorycznej decyzji. Zaniechanie przeprowadzenia postępowania w sposób wyczerpujący i przejrzysty oraz uniemożliwienie stronie zapoznania się z całym materiałem dowodowym stanowiącym podstawę ustaleń faktycznych, skutkujące negatywnie dla strony tego postępowania, jest sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, zmodyfikowanymi na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW.
W konsekwencji stwierdzonych wyżej uchybień doszło do naruszenia art. 27 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy PROW i art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 107 §3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, wobec braku prawidłowego ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną, uzupełni brakujący materiał dowodowy i dokona ustaleń faktycznych w oparciu o kompletny materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania składają się wpisy od skarg w wysokości 400 zł.