I SA/RZ 547/23

I SA/Rz 547/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jarosław Szaro /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Tomasz Smoleń
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 221
art. 3
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [.] Zakładu [.] w M. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Majdan Królewski z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr POL.310.1.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Wójta Gminy Majdan Królewski na rzecz skarżącego [.] Zakładu [.] w M. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Gminnego Zakładu Wodociągów Kanalizacji i Oczyszczania w M. (dalej: Wnioskodawca/Zakład/ /Skarżący) jest interpretacja indywidualna Wójta M. z 30 sierpnia 2023 r., nr POL.310.1.2023, dotycząca podatku od nieruchomości.
Jak wynika z akt sprawy, 2 sierpnia 2023. do Wójta Gminy M. wpłynął wniosek Zakładu o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie podlegania opodatkowaniu budowli wykorzystywanych w działalności wodno-kanalizacyjnej.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca jest wyodrębnionym pod względem organizacyjnym i finansowym zakładem budżetowym Gminy, powołanym do prowadzenia działalności statutowej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Zadania z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy Zakład realizuje za pomocą infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej należącej do Gminy M., którą to infrastrukturą Zakład administruje. W skład budowli administrowanych przez Zakład tworzących infrastrukturę wodociągowo-kanalizacyjną wchodzą: sieć wodociągowa, stacja uzdatniania wody, pompownia wody, ujęcie wody i zbiorniki na wodę, studnie głębinowe, sieć kanalizacyjna, przepompownie ścieków i dwie oczyszczalnie ścieków.
Za świadczone za pośrednictwem zakładu budżetowego usługi wodociągowo-kanalizacyjne pobierane są opłaty. Odbiorcami tego rodzaju usług są zarówno odbiorcy zewnętrzni - mieszkańcy Gminy, przedsiębiorstwa działające na terenie Gminy i jednostki organizacyjne Gminy oraz, na podstawie porozumień międzygminnych – mieszkańcy obrzeży gmin ościennych, zamieszkujących posesje położone w bezpośredniej bliskości infrastruktury wodno-kanalizacyjnej i Gmina B.. Wysokość opłat za świadczone usługi została określona w taryfie zatwierdzonej decyzją organu regulacyjnego.
Decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w R. 9 września 2022 r. na terenie Gminy, części Gminy N. i części Gminy C została zatwierdzona nowa taryfa dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Zatwierdzone w taryfie ceny za świadczone usługi wodociągowo-kanaIizacyjne dla poszczególnych grup taryfowych obowiązują przez kolejne 3 lata.
Kalkulacja cen świadczonych przez Zakład usług wodociągowo-kanalizacyjnych nie zakłada osiągnięcia zysku - przewidywana marża zysku jest ustalona na poziomie zerowym. Zgodnie z załączoną do wniosku taryfowego tabelą C "Ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego" przedstawiającą poziom niezbędnych przychodów, przewidywana marżę zysku ustalono na poziomie zerowym. Również wykazane w tabelach D ,,Alokacja niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf (załączonych do wniosku taryfowego) kalkulacje niezbędnych przychodów zawarte we wniosku taryfowym przewidują marżę zysku na poziomie zerowym, dla każdego z 3 okresów objętych taryfą zarówno dla działalności wodociągowej, jak i dla działalności kanalizacyjnej. Z danych zawartych w tabelach D jednoznacznie wynika, iż zerowa marża zysku dotyczy wszystkich grup taryfowych. Oznacza to, że prognozowane przychody mają pokryć jedynie koszty prowadzonej działalności wodociągowo-kanalizacyjnej.
Zaznaczono, że nadrzędnym celem Zakładu jest wyłącznie zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności poprzez realizację zadań własnych Gminy w zakresie użyteczności publicznej, a nie osiąganie zysków. W związku z tym Zakład nie osiąga ani nie planuje osiągać zysków z działalności wodociągowo-kanalizacyjnej. Zakład nie wyklucza jednak możliwości pojawienia się ewentualnego zysku w przyszłych okresach, jednak potencjalne pojawienie się zysku będzie miało charakter incydentalny i niezamierzony. Ponadto Rada Gminy M. w związku z wysoką ceną usług w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków zadecydowała o dopłatach do 1 m3 dla wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłaty te Gmina przekazuje Zakładowi w postaci dotacji przedmiotowej.
Na gruncie przedstawionego opisu stanu faktycznego, Zakład sformułował pytanie: czy budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Gminy, administrowane przez Zakład, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ?
W ocenie wnioskodawcy budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do regulacji ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przyznał, że wykonuje on zorganizowaną działalność, polegająca na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. W tej więc sytuacji, dla ustalenia czy ta działalność jest działalnością gospodarczą, decydujące znaczenie będzie miało kryterium jej zarobkowego charakteru.
Działalność w zakresie gospodarki wodno-kanalizacyjnej wykonywana przez Zakład nie wypełnia jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, dalej: u.p.p.) – nie jest działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku. Zapisy zawarte we wniosku taryfowym, zawierającym sposób kalkulacji cen taryfowych za świadczone usługi w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków jednoznacznie wskazują, że zamiarem Zakładu, nie jest wypracowanie zysku, gdyż taryfa zakłada zerową marżę zysku w okresie jej obowiązywania. Sama działalność wodno-kanalizacyjna Zakładu ma przy tym deficytowy charakter. Nawet gdyby w trakcie prowadzenia tego rodzaju działalności jakieś zyski się pojawiły, to nie wpłynie to na ocenę w zakresie tego, że sama działalność nie jest realizowana w zarobkowym celu. Nie można jej będzie uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.p. i u.p.o.l.
Na poparcie swego stanowiska Wnioskodawca przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne.
Wójt Gminy M., interpretacją indywidualną z 30 sierpnia 2023 r., uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącego, odnośnie postawionego przez niego pytania.
W uzasadnieniu swojego stanowiska stwierdził, że wszystkie przedmioty opodatkowania, w tym budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, związane są z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Według organu, nie ulega wątpliwości to, że Zakład może prowadzić działalność gospodarczą. Aby jakaś jego aktywność mogłaby być uznana za działalność gospodarczą musi ona mieć charakter zarobkowy, ciągły, zorganizowany, a przy tym musi być wykonywana przez nią we własnym imieniu. Działalność Skarżącego spełnia wszystkie te przesłanki.
Zarobkowy charakter przedmiotowej działalności wynika z tego, że Zakład realizuje ją w sposób odpłatny, przez co osiąga dochody. To zaś może spowodować powstanie potencjalnych zysków. Sposób kalkulacji opłat nie przesądza zaś o możliwości wystąpienia zysku. Fakt że taryfa nie zakłada zysków, nie wyklucza potencjalnej możliwości jej osiągnięcia. W efekcie sposób kalkulacji zysków, który nie zakłada zysków, nie ma w tym wypadku decydującego znaczenia.
W ocenie organu, to potencjalna możliwość przesądza o zarobkowym charakterze prowadzonej przez gminę działalności.
Końcowo Wójt podkreślił, że ustawodawca w przepisach u.p.p. nie wskazał, że działalność musi być dochodowa, aby była traktowana jako działalność gospodarcza. Pod pojęciem działalności zarobkowej należy rozumieć już sam fakt pobierania wynagrodzenia od klientów w zamian za wykonane dostawy wody oraz odbiór ścieków.
W konsekwencji, według organu, budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej uznać należy za związane z działalnością gospodarczą i jako takie winny być one opodatkowane podatkiem od nieruchomości na podstawie z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Na powyższą interpretację indywidualną Zakład złożył skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności tj.: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 3 u.p.p. poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisów polegającej na uznaniu, że budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będącej własnością Gminy M. służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i zbiorowego odprowadzania ścieków związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi Skarżący zakwestionował stanowisko organu interpretacyjnego, że potencjalna możliwość osiągnięcia przez niego dochodów przesądza o tym, że prowadzona przez Zakład działalność ma charakter zarobkowy. Jego zdaniem, analiza przepisu art. 3 u.p.p. prowadzi do wniosku, że warunkiem uznania konkretnej aktywności za działalność gospodarczą konieczne jest to, aby podmiot ją prowadzący wykonywał ją z jednoznacznym zamiarem wypracowania zysku tj. wymiernych korzyści majątkowych.
Zapisy zawarte we wniosku taryfowym, zawierającym sposób kalkulacji cen taryfowych za świadczone usługi w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków jednoznacznie wskazują, że zamiarem Zakładu, nie jest wypracowanie zysku, gdyż taryfa zakłada zerową marżę zysku w okresie jej obowiązywania. Ustalenie marży zysku na poziomie zerowym, świadczy o deficytowym charakterze prowadzonej działalności. Celem realizacji zadań z zakresu gospodarki wodno-kanalizacyjnej jest zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty oraz zabezpieczenie interesów mieszkańców, a nie wypracowywanie zysku finansowego dla Zakładu budżetowego. Uzyskane przychody za świadczone usługi wodnokanalizacyjne mają na celu wyłącznie pokrycie kosztów związanych ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzaniem ścieków na terenie Gminy K., tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację infrastruktury wodno-kanalizacyjnej. Nawet gdyby w trakcie działalności pojawiły się jakieś niezamierzone zyski to z uwagi na fakt, że nie jest ona prowadzona w celu osiągnięcia tego zysku, nie można jej będzie uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.p. i u.p.o.l. Na poparcie swego stanowiska Skarżący przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy M., wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym przypadku była indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, wydana przez Wójta Gminy M., którym to aktem organ ten uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącego odnośnie braku podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości elementów infrastruktury wodno-kanalizacyjnej z uwagi na fakt, że nie są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Mając na względzie przedmiot wniesionej przez Zaklad skargi należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 57 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zacytowany wyżej przepis zakreśla granice rozpoznania skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, ograniczając kompetencje sądu w tym zakresie do oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów, definiowanych ich podstawą prawną. Oznacza to więc, że w przypadku skarg na tego rodzaju akty sąd nie może dokonywać całościowej oceny legalności konkretnej interpretacji, jak to ma miejsce chociażby w przypadku skarg na decyzje.
Zakład uzasadniając swoje stanowisko, w zakresie sformułowanego w jego wniosku pytania stwierdził, że pozostających w jego władaniu elementów infrastruktury wodno-kanalizacyjnej nie sposób uznać za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jako że tego rodzaju elementy infrastruktury nie służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej. Tę bowiem definiuje art. 3 u.p.p., zgodnie z którym aby daną aktywność uznać za działalność gospodarczą to musi ona mieć charakter zarobkowy, ciągły, zorganizowany, a przy tym musi być wykonywana przez konkretny podmiot we własnym imieniu. W jego przypadku brak jest zaś podstaw do przyjęcia, że jego działalność ma charakter zarobkowy, wobec czego dochodzi niejako do dekompozycji elementów przytoczonej wyżej definicji. W związku z tym nie można przyjąć, że wskazane we wniosku elementy infrastruktury są związane z prowadzoną przez Zakład działalnością gospodarczą.
O braku zarobkowego charakteru działalności, której mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zdaniem skarżącego, świadczy to, że będąc gminną jednostką budżetową i tym samym realizując obowiązki gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, stosuje opłaty wynikające z zatwierdzonej przez właściwy organ taryfy (odpowiednio skalkulowanej, na podstawie wskaźników wynikających z przepisów prawa), nie naliczając marży, stanowiącej jej zysk, a dodatkowo jeszcze Gmina stosuje w tym zakresie system odpowiednich dopłat, skutkujących zmniejszeniem obciążeń osób i podmiotów tego rodzaju opłaty ponoszących. Nawet więc jeżeli wystąpi pewien zysk, to będzie to efekt niezamierzony, nieświadczący o działaniu skarżącego nakierowanym na jego uzyskanie.
Uznając za niezasadne stanowisko Skarżącego Wójt Gminy M. ograniczył się do jednej cechy prowadzenia działalności, jaką jest zarobkowy jej charakter. W tym aspekcie podkreślił, że samo pobieranie opłat świadczy o zarobkowych charakterze działalności, wobec czego brak jest podstaw do uznania za zasadne stanowiska skarżącego, odnośnie postawionego przez niego pytania.
Odnosząc się do przeciwstawnych stanowisk stron, w kontekście podniesionego przez skarżącego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1 a ust. 1 pkt 3, art. 1 a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 u.p.p., uznać należy, że przedmiotowy zarzut zasługuje na uwzględnienie. W omawianym kontekście nie sposób bowiem nie zauważyć tego, że samo pobieranie opłat nie może jednoznacznie świadczyć o zarobkowym charakterze, związanej z nią działalności. Opłaty te mogą mieć bowiem różny charakter, tj. stanowić chociażby element rekompensaty kosztów ponoszonych przez podmiot świadczący daną usługę. W takiej zaś sytuacji nie można przyjąć istnienia po stronie świadczeniodawcy zamiaru podjęcia działań nakierowanych na uzyskanie zysku, rozumianego jako nadwyżka wpływów z pobieranych opłat nad ponoszonymi kosztami.
Sąd podziela stanowisko Skarżącego, że aby można było mówić o zarobkowym charakterze jego działalności niezbędnym byłoby stwierdzenie okoliczności wskazujących na obiektywną możliwość osiągnięcia zysku, jako efektu zamierzonych i nakierowanych na to działań.
Pojęcie zarobkowości opiera się bowiem na dwóch elementach, tj. obiektywnym i subiektywnym, tj. obiektywnej możliwości uzyskania zysku w ramach pewnej aktywności danego podmiotu, rozumianego jako nadwyżka przychodów nad kosztami i zamiarze osiągnięcia tego zysku.
W okolicznościach przedstawionych w zawartym we wniosku o wydanie interpretacji opisie stanu faktycznego, nie sposób stwierdzić, że sposób aktywność skarżącego jest nakierowana na osiągnięcie zysku.
W tym aspekcie zauważyć należy, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków należy do zadań własnych gminy – jednostki samorządu terytorialnego, która może to zadanie realizować zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem jednostek budżetowych. Ponadto sposób ustalenia stawek opłat za tego rodzaju usługi jest ściśle uregulowany odpowiednimi przepisami, wykluczającymi możliwość zastosowania, w sposób swobodny, należnej dostawcy marży.
W rozpatrywanym przypadku Skarżący nie ustalił wysokości opłat za dostarczanie wody i odbieranie ścieków, zapewniających mu zysk. Poza tym, w tym miejscu należy podkreślić, że w zakresie ustalenia opłat nie dysponował on swobodą w tym względzie. Stosowane przez niego stawki opłat wynikają z taryf, ustalonych na podstawie wskaźników wynikających z odpowiednich regulacji prawnych (odwołujących się do faktycznej wysokości kosztów ponoszonych w związku ze świadczeniem usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków), zatwierdzanych także w prawem przewidzianym trybie, przez zewnętrzny i niezależny od skarżącego podmiot.
Skoro więc stosowana przez Skarżącego taryfa, zatwierdzona przez właściwy podmiot, nie zakłada zysku po jego stronie, w związku z realizowanymi czynnościami, za które usługobiorcy wnoszą opłaty, to w tej sytuacji nie sposób mówić o zamiarze osiągnięcia przez skarżącego zysku, w związku z prowadzoną działalnością.
Oceny tej nie może zmienić to, że w pewnych uwarunkowaniach (na skutek zaistnienia niezależnych od skarżącego zdarzeń, takich jak chociażby spadek cen zakupywanych towarów i usług), Zakład może rzeczywiście odnotować faktycznie pewien zysk, jako że nie będzie to wynikiem jego zamierzonych działań, ale czynników zewnętrznych na które nie ma on wpływu.
W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 20 ust. 2 i ust. 4 u.z.z.w., w zakresie określania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę ustawodawca posługuje się pojęciem niezbędnych przychodów, przez które, na gruncie tej ustawy, rozumie się (art. 2 pkt 2 u.z.z.w.) wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości i ilości i zbiorowego odprowadzania ścieków, które przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, oraz osiągnięcie zysku. Regulacja ta umożliwia skalkulowanie opłat w sposób zapewniający pewien zysk (przy zapewnieniu ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen – art. 23 ust. 2 pkt e u.z.z.w.), jednakże ten element nie jest obligatoryjny. Konkretny dostawca może doliczyć go do taryfy, albo nie skorzystać z tej możliwości.
W rozpatrywanym przypadku, w opisie stanu faktycznego skarżący zaznaczył, że taryfa stosowanych przez niego opłat zysku nie uwzględnia. Tak więc jedynie prawna możliwość jego naliczenia, na etapie kalkulowania taryfy, z której to sposobności Zakład nie skorzystał, nie może przemawiać za przyjęciem zarobkowego charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności.
Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, właściwy w tej sprawie organ nie czyni własnych ustaleń, ale opiera się wyłącznie na przedstawionym przez wnioskodawcę opisie zdarzenia przyszłego/stanu faktycznego, w który to opis nie może ingerować, tj. zmieniać podanych w nim okoliczności. W związku z tym, na gruncie przedmiotowej sprawy nie sposób było pominąć podawanych przez Skarżącego okoliczności o prowadzeniu przez niego deficytowej działalności, nienakierowanej w jakikolwiek sposób na osiągnięcie zysku. Tego bowiem zysku nie uwzględnia taryfa stosowanych przez niego opłat.
W opisie zawartego we wniosku stanu faktycznego nie znalazły się także jakiekolwiek inne elementy, świadczące o prowadzeniu przez Zakład działalności gospodarczej w analizowanym zakresie, zwłaszcza w odniesieniu do tej jej cechy, jaką stanowi zarobowy jej charakter. Tego rodzaju stwierdzenia nie znalazły się także w własnym stanowisku skarżącego.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację Wójta Gminy M.
Zwrot kosztów postępowania (wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł) zasądzono w oparciu o przepisy art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 poz. 1935).
Powyższa kwota została omyłkowo zawyżona o 480 zł, gdyż w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego.