I SA/Rz 547/22

I SA/Rz 547/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
602  ceny
Hasła tematyczne
Opłaty administracyjne
Sygn. powiązane
III FSK 654/23 - Wyrok NSA z 2025-01-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1297
art. 6h, art. 6m ust. 1, art. 6m ust. 2
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant Spec. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2022 r., nr SKO.4140/232/2022 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 17 maja 2022 r., nr SKO 4140.28.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania W.K. (dalej: skarżący), od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: prezydent miasta) z 7 kwietnia 2022 r., nr GK-0.3137.55.2014.09.PK, w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, że prezydent miasta decyzją z 7 kwietnia 2022 r., nr GK-0.3137.55.2014.09.PK, określił W.K. i A.K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi począwszy od 1 marca 2020 r. dla nieruchomości położonej w R. przy ul. [...]:
- w kwocie [...] zł miesięcznie za okres od 1 marca 2020 r. do 31 sierpnia 2021 r.,
- w kwocie [...] zł miesięcznie począwszy od 1 września 2021 r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że właścicielami nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w obrębie 209 są A.K. i W.K.. W toku postępowania podatkowego ustalono, że przedmiotowa nieruchomość jest zamieszkała przez 2 osoby i posiada kompostownik.
Organ podał, że od 1 marca 2020 r. obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. P. z 2020 r., poz. 530 – dalej: uchwała nr [...]). Od tej daty nastąpiła zmiana metody naliczania opłaty, która spowodowała zmianę danych będących podstawą ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a co za tym idzie konieczność złożenia nowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z art. 6m ust.2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1297 – dalej: u.c.p.g.). Również od 1 marca 2020 r. obowiązuje zwolnienie, które w zależności od tego czy zobowiązany kompostuje odpady "bio" w przydomowym kompostowniku, czy też nie kompostuje, wpływa na miesięczną wysokość opłaty.
Organ I instancji stwierdził, że w związku z niedopełnieniem przez stronę obowiązku złożenia nowej deklaracji, należało określić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości od miesiąca, w którym nastąpiła zmiana, tj. począwszy od marca 2020 r.
W wyniku rozpatrzenia złożonego przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji, SKO powołaną na wstępie decyzją z 17 maja 2022 r., nr SKO 4140.28.2022, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do mających zastosowanie w sprawie przepisów u.c.p.g. wskazując, że właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h cyt. ustawy). W konsekwencji właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.).
Organ wyjaśnił, że w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi łub określonych w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 u.c.p.g.). W przypadku nieruchomości zamieszkanych opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje dana osoba, zaś w przypadku nieruchomości niezamieszkanych, na których powstają odpady, opłata należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i ust. 1 u.c.p.g.). W razie zaś niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o u.c.p.g.).
Organ odwoławczy podkreślił, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną i ma charakter obowiązkowy, zaś obowiązek jej ponoszenia na rzecz gminy na terenie której położone są nieruchomości, obciąża każdego właściciela nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, za każdy miesiąc, w którym nieruchomość jest zamieszkała. Jest ona oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów. Ustawodawca, w art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. ustanowił bowiem domniemanie, że na zamieszkałych nieruchomościach powstają odpady, a podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania. Elementy te określa bowiem ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie.
Organ wskazał, że w niniejszej sprawie aktem takim jest uchwała nr [...], zgodnie z którą w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dokonywane jest w zależności od liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość (§1). Dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla zabudowy jednorodzinnej, przy selektywnym zbieraniu i odbieraniu odpadów komunalnych wynosi 32 zł miesięcznie od osoby zamieszkującej daną nieruchomość (§ 2 pkt 1 ww. uchwały). Ponadto zgodnie z § 1 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, zwalnia się w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym w wysokości 0,40 zł miesięcznie za każdą osobę zamieszkującą nieruchomość (w okresie od 1 marca 2020 r. do 16 września 2021 r.). Zgodnie zaś z § 1 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2021r. w sprawie zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, zwalnia się w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostującymi bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym w wysokości 1,40 zł miesięcznie za każdą osobę zamieszkującą nieruchomość (od 17 września 2021r.).
Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO stwierdziło, że stan faktyczny w sprawie został przez organ I instancji prawidłowo ustalony. Słusznie uznano, że W.K. i A.K. są właścicielami nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], w obrębie [...]. Przedmiotowa nieruchomość posiada przydomowy kompostownik i jest zamieszkała przez 2 osoby. Liczbę osób zamieszkałych na ww. nieruchomości oraz fakt posiadania przydomowego kompostownika organ I instancji ustalił na podstawie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi złożonej w dniu 3 marca 2015r. oraz pisemnych oświadczeń strony z 22 czerwca 2020r., 18 marca 2021r. i 31 marca 2021r.
Odnośnie dokonania zapłaty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z góry za rok 2020 i 2021, SKO wskazało, że przedmiotowa opłata ma charakter miesięczny, a nie roczny. Ponadto wysokość opłaty wynika z uchwały Rady Miasta [...], która wiąże od dnia jej wejścia w życie. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie ustalił przedmiotową opłatę w zmienionej wysokości od miesiąca, w którym nastąpiła zmiana, tj. począwszy od marca 2020 r.
Podsumowując SKO stwierdziło, że organ był uprawniony, a zarazem zobowiązany, do określenia w trybie art. 6o u.c.p.g. właścicielom nieruchomości wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosując stawki wynikające z uchwały Rady Miasta [...] oraz obligatoryjnie zwalniając w części z opłaty z tytułu posiadania kompostownika.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego W.K. złożył skargę do tut. Sądu.
Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie zgromadził do akt postępowania wnioskowanych przez niego materiałów dowodowych, w tym m.in. mającego znaczenie dla pełnego rozpoznania sprawy pisma Zastępcy Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2020 r. nr [...], dotyczącego sprawy odpadów komunalnych. Nie ujawnił konkretnych dowodów i danych (z dokumentów, wydruków komputerowych itd.) o które wnioskował. W aktach sprawy brak jest także pism skarżącego do Prezydenta Miasta [...] z 12 sierpnia 2019 r., z 27 września 2019 r., z 9 kwietnia 2020 r. i z 20 listopada 2020 r., dotyczących sprawy odpadów komunalnych.
Zdaniem skarżącego, w sytuacji gdy zapłacił przed zmianą przepisów prawa miejscowego za cały 2019, 2020 i 2021 r. wymagane przez Gminę Miasto [...] opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na przedmiotowej nieruchomości, to nie miał już obowiązku dopłaty za uchwalone później zmiany stawek obowiązujących od 1 czerwca 2019 r., od 1 marca 2020 r. i od 1 września 2021 r. w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi do mieszkalnego budynku jednorodzinnego w zabudowie atrialnej, szeregowej przy ul. [...] w R.
Według skarżącego, powyższe okoliczności nie zostały wyczerpująco i dokładnie wyjaśnione w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji.
Ponadto skarżący podniósł, że nie powinien korzystać z jakiejkolwiek ulgi, o której organy administracyjne orzekły w wydanych decyzjach, ponieważ się o nią nie ubiegał i nie chciał z niej korzystać. Według skarżącego, to że na nieruchomości znajduje się kompostownik, nie musi oznaczać, że są kompostowane bioodpady, odpady zielone. Podał, że przedmiotowy kompostownik nie był stale wypełniony bioodpadami, odpadami zielonymi.
W ocenie skarżącego, organy nie dokonały wykładni prawnej pod kątem przepisów intertemporalnych. Nie wzięto pod uwagę, że skarżący dokonał rocznych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnym wtedy gdy uchwala Rady Miasta [...] nr [...] nie weszła jeszcze w życie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona. Organy nie naruszyły prawa procesowego w zakresie gromadzenia i analizowania dowodów, jak także prawidłowo zastosowały w przedmiotowej sprawie przepisy prawa materialnego.
W myśl art. 6q ustawy z dnia z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz.U. .2022.2519 t.j. ) w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi mają zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej. Postępowanie dowodowe powinno zostać więc przeprowadzone z uwzględnieniem ram i powinności jakie ciążą na organach w myśl zawartych w niej prezesów . W szczególności zastosowanie będzie miał przepis art. 122 o.p stanowiący, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Jakkolwiek stanowi on o organach podatkowych to obowiązek zawarty w tym przepisie ciążyć będzie także na organach określających wysokość opłat w postępowaniu dotyczącym gospodarowania odpadami komunalnymi.
Tak więc zarówno organ gminy, jak i też w II instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze będą procedować w oparciu o te przepisy.
Przepis art., 1223 o.p. nakłada zaś na organ podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Z regulacji tej wynika, że nie są one zobowiązane do przeprowadzania wszelkich dowodów jakie są tylko możliwe do przeprowadzenia, ale musza przeprowadzić te, które do dokładnego ustalenia stanu faktycznego są konieczne. Jeżeli zatem strona zgłasza wnioski dowodowe, to organ rozważając ten wniosek jest w pierwszej kolejności zobowiązany do oceny czy zaproponowane czynności dowodowe są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli cechy tej nie posiadają, to ich przeprowadzanie w sprawie nie narusza prawa procesowego. Oczywiście kwestia takiej oceny musi być dokonana w realiach sprawy, tak aby nie doszło w wyniku złej oceny niezbędności zgłaszanych dowodów, a tym samym niezrealizowania celów postępowania dowodowego. Organ musi więc zważyć czy dowody takie maja po pierwsze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a po drugi czy istnieje potrzeba ich przeprowadzania z uwzględnieniem już zgromadzonego materiału dowodowego. W tym ostatnim przypadku musi jednak zawsze uwzględnić, że nie może być podstawą odmowy przeprowadzenia dowodu okoliczność, że już przeprowadzone dowody wykazały odmienne fakty niż dowód, którego aktualnie domaga się strona.
Odnosząc powyższe stwierdzenia do realiów niniejszej sprawy i dokonanych przez organy ustaleń w powiązaniu ze zgłaszanymi w skardze brakami postępowania dowodowego należy stwierdzić, że organy nie naruszyły tak zakreślonych ram postępowania dowodowego.
Strona domagała się bowiem wyjaśnienia okoliczności przedstawionych jej w piśmie Zastępcy Prezydenta Miasta [...] odnośnie niezgodności związanych z deklarowaną ilością osób zamieszkujących posesję, a tym samym wytwarzających odpady, w szczególności danych posiadanych przez organ., na które powołał się Zastępca w swoim piśmie. Okoliczności te nie mają jednak doniosłości w niniejszym postępowaniu, a ich wyjaśnienie nie jest niezbędne do ustalenia stanu faktycznego w sytuacji, gdy organ na takie okoliczności w swoich decyzjach się nie powołał. Nie jest przy tym kwestionowane w skardze, że na nieruchomości tej zamieszkują dwie osoby, czyli skarżący i jego matka. Prowadzenie zatem dowodów w kierunku postulowanym przez skarżącego nie generowało by dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie prowadziłoby do przewlekłości tegoż postępowania.
Nie było również konieczności prowadzenia rozprawy administracyjnej na gruncie. Organ dysponował bowiem oświadczeniami stron co do posiadania kompostownika i w tym zakresie poprzestał na dokonaniu ustalenia w tym zakresie polegającego na przyjęciu ,że kompostownik taki mieszkańcy posiadają, co jest dla nich ustaleniem korzystnym, a tym samym spełniają warunek do udzielenia im ulgi
Postępowanie dowodowe nie zostało zatem dotknięte brakami, które nakazywały by uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy w sposób prawidłowy wyjaśniły wszelkie okoliczności, których ustalenie było konieczne dla dokładnego ustalenia stanu faktycznego.
Nie są również trafne zarzuty dotyczące ustalenia wysokości ulgi z tytułu posiadania kompostownika. Pomijając w tym zakresie okoliczność, że skarżący podnosi argumenty na swoja niekorzyść mające prowadzić do ustalenia opłaty bez przyznania tej ulgi należy wskazać, że przyznanie ulgi wynika z przepisu prawa, a to odpowiednio § 1 Uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r w sprawie zwolnienia w części z opląty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym oraz § 1 Uchwały Rady Miasta [...] nr [...] sprawie zwolnienia w części z opląty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. Obydwa te przepisy wprowadzają obligatoryjne zwolnienie w przypadku kompostowania odpadów bio w kompostowniku przydomowym. Ten pierwszy akt prawny przewiduje co prawda jeszcze warunek złożenia stosownej deklaracji i obliczenia ulgi, jednak w ocenie sądu te wymogi mogą mieć zastosowanie tylko w sytuacji, gdy wysokość opłaty jest określona w deklaracji zobowiązanego. Jeżeli natomiast jest ona ustalana w drodze decyzji, to organ powinien wziąć tę okoliczność pod uwagę z urzędu bez względu na dalsze warunki, które wszak nie mogą być spełnione skoro deklaracyjny tryb określenia wysokości opłaty nie ma zastosowania. Podkreślić także trzeba że w drugiej uchwale te warunki nie zostały już powtórzone.
Dlatego też sąd uznał, że organ ustalając, iż zobowiązani posiadają kompostownik był zobowiązany uwzględnić ulgę określoną w powołanych przepisach prawa miejscowego. Określenie opłaty bez uwzględnienia tej ulgi świadczyłby o naruszeniu prawa.
Na marginesie jedynie można wskazać, ze zobowiązani zawsze mogą na przyszłość złożyć deklarację nie uwzględniająca posiadania kompostownika i płacić opłatę w wyższej wysokości.
W końcu odnieść się należy do podnoszonej okoliczności zapłaty opłat za gospodarowanie odpadami za cały rok " z góry" , co w ocenie skarżącego zwalniać go powinno od dopłaty w sytuacji, gdy wysokość takiej opłaty zostanie w trakcie roku podniesiona.
Również w tym zakresie organy nie naruszyły prawa. Słuszne jest stanowisko, że opłata ta ma charakter miesięczny i za taki okres czasu jest wnoszona. Jednocześnie brak jest przepisu, który by nakazywał ustalanie jej wysokości na cały rok kalendarzowy i nie zezwalał by na jej podniesienie w trakcie takiego roku. Oplata ta nie ma charakteru podatku, a jedynie jest opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której ustaleniu kluczowa rolę odgrywają ekonomiczne koszty wywozu i utylizacji odpadów. Może być zatem ona ustalana w trakcie roku kalendarzowego w sytuacji, gdy istnieje konieczność uwzględnienia wzrostu takich kosztów.
Jednocześnie uchwała o takiej wysokości opłaty wskazuje termin swojego wejścia w życie.
I tak Uchwała z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki za pojemnik o określonej pojemności ( Dz.Urz. Województwa P. z dnia [...] kwietnia 2019 r. ) w § 9 przewidywała, że wchodzi w życie z dniem 14 dni od ogłoszenia w dzienniku urzędowym, z mocą obowiązywania od 1 dnia miesiąca po dniu wejścia w życie. Uchwała nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki za pojemnik o określonej pojemności ( Dz. Urz. Woj. P. z dnia [...] stycznia 2020 r. ) w § 9 zawierała również taką samą regułę wejścia w życie.
Wobec takich stwierdzeń z dniem wejścia życie tych uchwal wysokość opłaty należało określić i zapłacić według aktualnych stawek. Podkreślić trzeba, że żaden z tych aktów prawa miejscowego nie zawierał reguły międzyczasowej, że jeżeli zobowiązany uiścił opłaty za okresy przyszłe ( np.: za cały rok ) to opłaty wyższej nie pobiera się .
W takiej sytuacji argumenty skarżącego co do braku podstaw uiszczenia dopłaty do wyższych stawek nie zasługują na uwzględnienie.
Sąd zatem podzielił stanowisko organów co do ilości osób stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty, co do wysokości tej opłaty z uwzględnieniem ulgi , jak także braku podstaw do petryfikacji wysokości opłaty w związku z jej wcześniejszym uiszczeniem.
Skarga podlegała zatem oddaleniu w myśl art. 151 ppsa.