I SA/Rz 450/06

I SA/Rz 450/06 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Surmacz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 219, art. 220 § 3, art. 221
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
§ 2 ust. 5
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2002 nr 9 poz 86
art. 3 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego -postanawia- I. odrzucić skargę II. zwrócić skarżącemu J.K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi
Uzasadnienie
Skarżący J.K., działając przez pełnomocnika radcę prawnego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Skarga została wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia, który upływał z dniem 4 maja 2006 r. Wpis należy od skargi został uiszczony w dniu 20 czerwca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 230 i art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. - od skargi wniesionej do sądu administracyjnego powinien być uiszczony wpis, który w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, jest wpisem stosunkowym, natomiast w pozostałych sprawach, jest wpisem stałym. Jeśli od skargi należny jest wpis stosunkowy i nie zostanie on uiszczony bez wezwania sądu, to sąd ma obowiązek wezwać skarżącego do jego uiszczenia, bez względu na to, czy skargę wnosi strona samodzielnie, czy też działający w jej imieniu pełnomocnik, będący radcą prawnym lub adwokatem (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Jeżeli jednak skarga, od której należny jest wpis stały, wnoszona jest przez adwokata lub radcę prawnego, a wpis taki nie zostanie uiszczony zgodnie z treścią art. 219 § 1 p.p.s.a. przy wniesieniu tejże skargi do sądu, to sąd na podstawie art. 221 p.p.s.a. zobowiązany jest do jej odrzucenia, bez uprzedniego wezwania do uiszczenia wpisu. Wprawdzie według unormowania zawartego w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednakże Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) orzekł, iż powołany przepis jest niezgodny z art. 221 p.p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku tym Trybunał orzekł także, iż art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Dodać należy, iż Trybunał nie określił terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu rozporządzenia (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), dlatego, zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, wyrok ten wszedł w życie z dniem ogłoszenia, czyli z dniem 17 marca 2006 r. (art. 79 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, Dz. U. z 2005 r., Nr 190, poz. 1606 ze zm.).
Bezspornym w sprawie jest, iż J.K., udzielając pełnomocnictwa, którego poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia, zalega w aktach sprawy, upoważnił wskazane w nim osoby, do reprezentowania przed organami skarbowymi, organami kontroli skarbowej, organami sądowymi, organami ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego oraz do dokonywania w jego imieniu wszelkich czynności przed w/w organami, w tym czynności związanych z postępowaniem podatkowym i karnym skarbowym. Jak wynika z pełnomocnictwa, wskazani w jego treści pełnomocnicy - D.D, doradca podatkowy J.B. oraz radca prawny M.E. są zatrudnieni w spółce doradztwa podatkowego "A".
Nie budzi wątpliwości także to, iż w imieniu skarżącego, skargę, która jest obecnie przedmiotem oceny Sądu, wniósł - już po dacie ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego - pełnomocnik radca prawny M.E.
Nadto zaznaczyć należy, iż przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymująca w mocy decyzję własną odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, w którym organ ten udzielił informacji co do zakresu i sposobu zastosowania praw podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatnika. Zatem zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu (...), od skargi tej należny jest wpis stały w wysokości 200 zł.
Z powyższego wynika, iż skoro skarga, która podlegała wpisowi stałemu, została wniesiona przez pełnomocnika radcę prawnego, lecz nie została przez niego równocześnie opłacona, Sąd, bez uprzedniego wezwania do uzupełniania tego braku, w oparciu przepis art. 221 p.p.s.a. zobligowany jest do jej odrzucenia.
Podkreślić przy tym należy, iż decydującym dla zastosowania wskazanego w przepisie rygoru w postaci odrzucenia skargi jest wykonywanie przez pełnomocników zawodu adwokata lub radcy prawnego. Z literalnej wykładni powołanego przepisu wynika bowiem w sposób oczywisty, iż rygor ten nie dotyczy innych pełnomocników, w tym doradców podatkowych, traktowanych w postępowaniu, z nielicznymi wyjątkami (por. art. 259 § 1 zdanie 2 p.p.s.a.), jako nieprofesjonalni pełnomocnicy.
Skoro decydującym dla zastosowania wskazanej normy prawnej jest wykonywany przez pełnomocnika zawód, to bez znaczenia pozostaje fakt, iż radca prawny na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o doradztwie podatkowym posiada uprawnienia do zawodowego wykonywania czynności doradztwa podatkowego. Stanowiska tego nie zmienia fakt, iż radca prawny M.E. wykonuje zawód radcy prawnego w spółce doradztwa podatkowego "A", gdyż jest to jedynie nazwa indywidualizująca podmiot świadczący usługi prawnicze na rynku, zwłaszcza gdy zważy się, iż niemożliwym jest udzielenie pełnomocnictwa osobie prawnej.
W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności, skargę, w oparciu o art. 221 w związku z art. 220 § 3 i art. 219 p.p.s.a., należało odrzucić.