I SA/RZ 447/06

I SA/Rz 447/06 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Kazimierz Włoch /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.219, art.221, art.222, art.232 § 1 pkt 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
§ 2 ust. 6 , § 5 ust.2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2002 nr 9 poz 86
art. 3 ust.1 pkt 2
Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 5 września 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego - postanawia - I . odrzucić skargę II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.
Uzasadnienie
E.B., działając przez pełnomocnika radcę prawnego M.E., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2006r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [..] lipca 2005 nr [...] w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. Skarga została wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia.
Pismem z dnia 6 czerwca 2006r. pełnomocnik został wezwany o wskazanie osoby skarżącego oraz numeru zaskarżonej decyzji. Braki powyższe zostały uzupełnione, a ponadto w dniu 20 czerwca 2006r., bez wezwania, dokonał wpłaty wpisu od skargi w kwocie 200 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 230 i art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-zwanej dalej p.s.a. - od skargi wniesionej do sądu administracyjnego I instancji powinien być uiszczony wpis. W przypadku gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, wpis ten jest wpisem stosunkowym, natomiast w pozostałych sprawach jest wpisem stałym. Jeżeli skarga podlega wpisowi stałemu, to o jego uiszczenie sąd wzywa stronę lub działającego w jej imieniu pełnomocnika nie będącego radcą prawnym lub adwokatem (art. 220 §1 p.ś.a). Jeżeli jednak skarga od której należny jest wpis stały wnoszona jest przez adwokata lub radcę prawnego a wpis taki nie zostanie uiszczony zgodnie z treścią art. 219 § 1 p.s.a., tj. przy jej wniesieniu do sądu, to sąd na podstawie art. 221 p.s.a. zobowiązany jest do jej odrzucenia bez uprzedniego wzywania do jego uiszczenia.
Wprawdzie według unormowania zawartego w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193) wpis taki tj. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego miał być uiszczany na wezwanie po przekazaniu skargi sądowi, jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006r. sygn. akt SK11/05 (Dz.U. Nr 45, poz. 322) stwierdził, że powołany wyżej przepis jest niezgodny z art. 221 p.s.a. oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej. Trybunał stwierdził, że art. 219 § 2 i art. 221 p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1, zaś art. 180 p.s.a. jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ w wyroku tym Trybunał nie określił terminu utraty mocy obowiązującej wskazanego wyżej niekonstytucyjnego przepisu Rozporządzenia (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym - Dz.U. Nr 102 poz. 643 z późn. zm.), w związku z tym zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, wyrok ten wchodzi w życie z dniem ogłoszenia czyli z dniem 17 marca 2006r. (art. 79 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - Dz.U. Nr z 2005r. nr 190, poz. 1606 ze zm.). Skutkiem zatem powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest usunięcie z obowiązującego stanu prawnego powołanego wyżej przepisu § 5 ust. 2 Rozporządzenia, i w takiej sytuacji wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczany bez wezwania w sposób i w czasie określonym w art. 219 p.s.a. w związku z art. 54 § 1 p.s.a., tj w chwili nadania skargi, a przynajmniej przed upływem terminu do jej wniesienia, ze skutkiem określonym w art. 221 p.s.a. w przypadku niedochowania terminu.
Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję własną odmawiającą zmiany postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, w którym organ ten udzielił informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatnika, a zatem nie budzi wątpliwości okoliczność, że od skargi tej należny jest, na podstawie § 2 ust. 6 w/w. Rozporządzenia, wpis stały w kwocie 200 zł i że wpis ten został uiszczony co prawda bez wezwania ale po dacie wniesienia skargi, i po upływie terminu do jej wniesienia.
Z przepisu art. 221 p.s.a. wynika, że skarga, która podlega wpisowi stałemu i jest wnoszona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym winna zostać opłacona bez wzywania o uzupełnienie tego braku, jeżeli podlega wpisowi stałemu; w przeciwnym razie sąd zobligowany jest do jej odrzucenia.
Z brzmienia tego przepisu w sposób oczywisty wynika, że rygor ten nie dotyczy innych pełnomocników, w tym doradców podatkowych, traktowanych w postępowaniu z nielicznymi wyjątkami jako nieprofesjonalnych pełnomocników.
Poza sporem bowiem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż skarga będąca przedmiotem oceny została wniesiona, w imieniu skarżącej E.B., przez radcę prawnego M.E. zatrudnionego w "A" sp. z o.o. Spółka Doradztwa Podatkowego. Do wykonywania doradztwa podatkowego uprawnione są spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spełniające określone warunki, które doradztwo to wykonują przez doradców podatkowych, radców prawnych itd. zatrudnionych w tych spółkach (art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 2, art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym - Dz.U. z 2002r. Nr 9 poz. 86 z późn. zm.).
W ocenie Sądu decydującym w sprawie jest wykonywany przez pełnomocnika zawód radcy prawnego i bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, iż wykonuje go w spółce doradztwa podatkowego, a także, iż radca prawny na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o doradztwie podatkowym posiada uprawnienia do zawodowego wykonywania czynności doradztwa podatkowego.
Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd w oparciu o art. 221 p.s.a. odrzucił skargę. Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1a p.s.a. w związku z art. 222 p.s.a.