I SA/Rz 44/26

I SA/Rz 44/26 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2026-03-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku
odrzucono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 280 § 1, art. 279
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2026 r., w Rzeszowie, Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. I SA/Rz 200/25, oddalającym skargę K. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) lutego 2025 r., nr (...), w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek - postanawia – odrzucić skargę o wznowienie postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 12 sierpnia 2025 r., sygn. sygn. I SA/Rz 200/25, oddalił skargę K. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) z dnia (...) lutego 2025 r., nr (...), w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącemu należności z tytułu składek. Wyrok ten stał się wyrokiem prawomocnym z dniem 14 października 2025 r.
K. M. w dniu 26 stycznia 2026 r. złożył skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 sierpnia 2025 r. podnosząc, że przedmiotowe orzeczenia zapadło z naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, któremu podlega ZUS, jak również art. 45 K.p.a., art. 45b K.p.a., które według niego stanowią, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne.
W pkt 3 swojej skargi wskazał ponadto, że w sprawie nastąpiło również naruszenie Rozporządzenia Komisji nr 2023/2831, obowiązującego od 1 stycznia 2024 r.
W pkt 5 skargi o wznowienie postępowania sądowego skarżący zaznaczył zachowanie przez siebie terminu do jej złożenia, wynoszącego jeden miesiąc od dnia pozyskania informacji o przysługującym mu prawie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu złożonej skargi podkreślono nieuprawnioną "zmianę przez ZUS ustawy o pomocy de minimis", a także stosowanie przez ten organ innych niedozwolonych praktyk skutkujących jego dyskryminacją.
Oprócz tego skarżący zaznaczył, że wskazana wyżej "zmiana ustaw" nosi znamiona przestępstwa.
Na tej podstawie skarżący wniósł o uwzględnienie jego "wniosku", zobowiązanie ZUS do ponownego rozpatrzenia wniosku o pomocy de minimis i wydanie prawidłowej decyzji.
W uzupełniającym piśmie procesowym, zatytułowanym "sprostowanie informacji z dnia 5.02.2026" skarżący ponownie nakreślił okoliczności związane ze wskazywaną przez siebie zmianą przez ZUS ustawy o pomocy de minimis.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 270 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej zwanej P.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ustawowe przesłanki wznowienia zostały wymienione w art. 271-273 P.p.s.a. Wśród przesłanek restytucyjnych mieści się między innymi ta z art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a., obejmująca uzyskanie orzeczenia na skutek przestępstwa. W tym jednak przypadku ustawodawca w art. 274 P.p.s.a. precyzuje, że z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów.
Elementy składowe skargi o wznowienie określa art. 279 P.p.s.a., w myśl którego skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
W myśl zaś art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Skarżący, występując w okolicznościach przedmiotowej sprawy o wznowienie postępowania sądowego, jako przesłankę tego wskazał dopuszczenie się przez organ naruszenia prawa, które w jego ocenie stanowi przestępstwo. Tego rodzaju okoliczność nie mieści się jednak w ramach żadnej z kategorii przesłanek wznowienia postępowania sądowego. To może zostać bowiem skuteczne wznowione, z uwagi na skutki popełnionego przestępstwa, jedynie w sytuacji, w której orzeczenie sądu zostałoby uzyskane za pomocą przestępstwa. Z tego rodzaju sytuacją na gruncie niniejszej sprawy nie mamy jednak do czynienia. Sam skarżący nie powołuje się bowiem na to, że wyrok Sądu z dnia 12 sierpnia 2025 r. został uzyskany za pomocą przestępstwa. Wskazuje jedynie na związek rozstrzygnięcia (decyzji) wydanego w ramach postępowania administracyjnego, prowadzonego przez ZUS, z czynem noszącym według niego znamiona przestępstwa, którego popełnienie nie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem.
Skarżący, mając na względzie wskazywane przez niego podstawy prawne jego skargi i argumenty na poparcie jego wniosków, niewątpliwie myli instytucję wznowienia postępowania administracyjnego ze wznowieniem postępowania sądowego, o czym świadczą wyżej przytoczone twierdzenia jego skargi, jak i przywoływane (w dodatku wadliwie, gdyż skarżący podaje tu art. 45, art. 45a i art. 45b K.p.a. zamiast art. 145, art. 145a i art. 145b K.p.a.) ich podstawy prawne z K.p.a. Obie instytucje stanowią jednak dwie zupełnie odrębne kategorie środków prawnych, które w żaden sposób nie mogą być ze sobą utożsamiane.
W tej sytuacji stwierdzić więc należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego, z jaką mamy w niniejszym przypadku mamy do czynienia, nie została oparta na żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia, w tym także tej obejmującej uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa.
Niezależnie od powyższego zauważyć również należy, że występując o wznowienie postępowania sądowego skarżący nie wskazał w jakikolwiek sposób okoliczności stwierdzających zachowanie przez siebie terminu do wniesienia skargi, co jest obligatoryjnym elementem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Za spełniające tego rodzaju wymaganie nie można bowiem uznać zdawkowego oraz gołosłownego stwierdzenia w pkt 3 petitum skargi o wznowienie, odnośnie dochowania tego warunku.
Dodać również należy, że w sprawie brak było podstaw do występowania do skarżącego o uprawdopodobnienie zachowania przez niego terminu do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania, na podstawie art. 280 ust. 2 P.p.s.a., gdyż w sprawie nie można w ogóle mówić o wskazaniu przez skarżącego jakichkolwiek informacji (okoliczności) dotyczących dochowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Nie sposób więc w tej sytuacji w ogóle mówić o potrzebie uprawdopodobnienia jego zachowania.
Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 279 P.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego.