I SA/Rz 436/16

I SA/Rz 436/16 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2016-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Surmacz /przewodniczący/
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 1667/16 - Wyrok NSA z 2019-01-31
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 146 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 613
art. 14b par. 1, par. 3, art. 14c par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro / spr. / Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Niwiska na postanowienie Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2016 r. nr IBPP1/4512-2-4/16/AS w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Ministra Finansów z dnia 22 stycznia 2016 r. nr IBPP2/4512-33/16/IK, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej Gminy Niwiska kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/Rz 436/16
UZASADNIENIE
W zaskarżonym postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2016r. nr IBPP1/4512-2-4/16/AS, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 22 stycznia 2016r. nr IBPP2/4512-33/16/IK w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Gminy Niwiska o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Jak wynika z akt sprawy, Gmina złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył ustalenia stawki podatku VAT dla czynności wykonywanych przez Gminę na rzecz mieszkańców w związku z budową przyłączy kanalizacyjnych.
W opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług, dalej PKWiU, wykonanie przyłączy mieści się w grupowaniu 37.00.11.0 PKWiU. Gmina stanęła na stanowisku, że poz. 142 załącznika nr 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej ustawa o VAT wskazuje, że stawkę 8% należy stosować do opodatkowania usług związanych z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, sklasyfikowanych w PKWiU pod pozycją 37 (Symbol PKWiU 2008 - ex 37). Celem ustalenia, czy dla świadczonych przez Gminę usług znajduje zastosowanie stawka 8%, należy więc rozstrzygnąć, czy usługi te mieszczą się w stosownym grupowaniu działu 37 PKWiU.
Organ podatkowy uznał, że wątpliwości Wnioskodawcy dotyczyły kwestii oceny prawidłowości dokonanego przez Gminę zaklasyfikowania świadczonych przez nią usług do właściwego grupowania PKWiU.
W dniu 22 stycznia 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów wydał postanowienie nr IBPP2/4512-33/16/IK, w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej w części dotyczącej potwierdzenia prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy co do zaklasyfikowania do właściwego grupowania PKWiU usługi wykonania przyłącza.
W zażaleniu na to postanowienie Gmina podniosła, że w związku z treścią poz. 142 załącznika nr 3 ustawy o VAT, na mocy której stawkę 8% należy stosować do opodatkowania usług związanych z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, sklasyfikowanych w PKWiU pod pozycją 37, celem ustalenia, czy dla świadczonych przez Gminę usług znajduje zastosowanie stawka 8%, należało rozstrzygnąć, czy usługi te mieszczą się w stosownym grupowaniu działu 37 PKWiU.
Gmina zarzuciła, że przedstawiła stan faktyczny w zakresie powstawania przyłączy na tyle precyzyjnie, że organ nie miał zastrzeżeń co do spełnienia przez Stronę wymogu z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej o.p. Świadczy o tym fakt, że organ nie wypełnił dyspozycji art. 169 § 1 zw. z art. 14h o.p., który znajdowałby zastosowanie, gdyby Gmina przedstawiła stan faktyczny w sposób niewyczerpujący. Skoro więc stan faktyczny został opisany w sposób umożliwiający organowi wydanie interpretacji, brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia.
Gmina zakwestionowała słuszność zastosowanej przez organ zawężającej wykładni przepisów Ordynacji podatkowej, na mocy której organ uznał, że przedmiotem interpretacji mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 o.p. Prawo podatkowe mimo swojej odrębności funkcjonuje bowiem w rzeczywistości uregulowanej również innymi aktami prawnymi, do których się odwołuje. W rezultacie zdarza się, że nie jest możliwe dokonanie wiążącej i wiarygodnej interpretacji prawa podatkowego bez odniesienia się do znaczenia pojęć zawartych w przepisach poza to prawo wykraczających. W niniejszej sprawie kwestią sporną była interpretacja poz. 142 załącznika nr 3 ustawy o VAT, tj. kwestia właściwego zaklasyfikowania czynności wykonywanych przez Gminę w związku z powstaniem przyłączy kanalizacyjnych.
Gmina uznała za bezzasadne stanowisko organu zgodnie z którym, Wnioskodawca powinien zwrócić się do Głównego Urzędu Statystycznego. GUS nie jest władny ocenić, jak należy interpretować poz. 142 załącznika nr 3 ustawy o VAT. Pojęcie "ex" w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług nie występuje i jedynie organ podatkowy był kompetentny do interpretacji jego znaczenia w świetle przedstawionego stanu faktycznego.
Dyrektor Izby Skarbowej, w opisanym na wstępie postanowieniu utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu wskazał, że w poz. 142 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, jako opodatkowane stawką podatku w wysokości 8% zostały wymienione: "Usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków" zaliczone do grupowania PKWiU ex 37. W związku z tym, dla określenia właściwych stawek podatku VAT dla czynności przyłączenia odbiorców do sieci kanalizacyjnej konieczne było, na podstawie art. 5a ustawy o VAT, podanie przez Wnioskodawcę symbolu PKWiU dla tych usług. Od wskazania przez Wnioskodawcę właściwego grupowania statycznego zależało zastosowanie właściwej stawki podatku VAT dla świadczonej przez Wnioskodawcę usługi.
Minister Finansów wskazał, że Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskazał, jaki w jego ocenie jest symbol PKWiU na wykonanie przyłączy (37.00.11.0). Jednocześnie we własnym stanowisku dokonał oceny prawidłowości dokonanego przez siebie zaklasyfikowania świadczonych usług. Zdaniem organu to do obowiązków Wnioskodawcy należy prawidłowe zaklasyfikowanie świadczonych usług do właściwego grupowania PKWiU.
Zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11) zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje towary i usługi według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania PKWiU zainteresowany podmiot może zwrócić się o udzielenie informacji w tym zakresie do Urzędu Statystycznego w Łodzi. Wnioskodawca wystąpił do GUS z wnioskiem o wydanie opinii klasyfikacyjnej celem potwierdzenia, że wskazane przez Gminę grupowanie jest właściwe. Tak więc to Wnioskodawcę obciąża obowiązek i ryzyko prawidłowego sklasyfikowania wyrobu. W związku z powyższym to Wnioskodawca obowiązany jest wskazać właściwe grupowanie PKWiU dla świadczonych usług, natomiast organ stanął na stanowisku, że nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU ani też do weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez Wnioskodawcę.
Organ podatkowy zaznaczył, że wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy odmówiono wszczęcia postępowania jedynie w zakresie potwierdzenia prawidłowości zaklasyfikowania świadczonych przez Wnioskodawcę usług do wskazanego grupowania PKWiU 37.00.11.0.Organ podatkowy dokonał natomiast oceny, czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi korzystają z opodatkowania preferencyjną stawką podatku VAT na podstawie poz. 142 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, gdyż w tym zakresie została wydana dla Wnioskodawcy interpretacja indywidualna z dnia 22 stycznia 2016 r. nr IBPP2/4512-908/15/IK.
Gmina reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14b § 1, art. 14h, art. 165a § 1, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej o.p., przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy obowiązkiem organu było jej uchylenie na mocy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p.
W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że jakikolwiek dokument wydany na wniosek Gminy przez Urząd Statystyczny w Łodzi lub inny organ statystyczny nie miałby mocy wiążącej, a więc nie mógłby on przesądzać o obowiązkach podatkowych Skarżącej. Strona w swej argumentacji powołała się na pismo wiceprezesa GUS z dnia 11 czerwca 2013r., w którym stwierdzono, że w obecnym stanie prawnym podmioty, które otrzymały interpretację klasyfikacji w formie informacji, mają możliwość zwrócenia się do Głównego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o dodatkowe wyjaśnienia, uzupełnienie lub zmianę tej informacji. Przy czym informacja ta nie jest wiążąca ani dla podmiotu, ani dla organu skarbowego. Może jedynie stanowić dowód w sprawie. Interpretacje dokonywane przez Prezesa GUS lub upoważnione jednostki nie są prawem powszechnie obowiązującym. Mają one na celu pomoc indywidualnym podmiotom dokonać właściwego zaklasyfikowania działalności, wyrobów lub usług. Podmioty mogą wystąpić do organów skarbowych o wydanie wiążącej informacji podatkowej, która stanowi rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie, wiążące dla obu stron. W chwili obecnej interpretacje służb statystyki publicznej nie stanowią decyzji administracyjnej. Nadanie wydawanym przez służby statystyki publicznej interpretacjom rangi decyzji administracyjnej, postanowień ani innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie znajduje podstaw z uwagi na to, że interpretacje te nie są czynnościami wiążącymi dla ich adresatów.
Mając na względzie powyższe Skarżąca podniosła, że klasyfikacja statystyczna dokonana przez organy statystyki publicznej nie może wpływać na interpretację przepisów prawa podatkowego, a w szczególności nie może kształtować praw i obowiązków podatnika. Sytuację, w której Urząd Statystyczny, nie może wydać wiążącej opinii klasyfikacyjnej, natomiast Minister Finansów odmawia dokonania interpretacji przepisów w zakresie dotyczącym klasyfikacji statystycznej, Skarżąca oceniła jako niedopuszczalną. W takiej bowiem sytuacji znaczna liczba podmiotów uzyskujących interpretacje indywidualne byłaby pozbawiona ochrony prawnej ze względu na brak pewności co do poprawności dokonanej klasyfikacji statystycznej.
Zdaniem Skarżącej z przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że przedmiotem interpretacji mogą być przepisy prawa podatkowego oraz inne normy, których zinterpretowanie jest niezbędne do poprawnego określenia prawa i obowiązków wynikających z prawa podatkowego, niezależnie od kompetencji innych organów.
Skarżąca wskazała również, że za poprawnością jej argumentacji przemawiają również orzeczenia WSA w Rzeszowie o sygn. I SA/Rz 243/15 oraz WSA w Krakowie o sygn. I SA/Kr 1973/15.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:
Skarga jest uzasadniona i musiała skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego.
Wydając zaskarżone postanowienie Minister Finansów naruszył bowiem prawo procesowe, a w szczególności art.14 b § 1 , § 3 i 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
Na wstępie należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie obowiązuje ograniczenie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016r. poz. 718), dalej P.p.s.a., odnoszące się jedynie do skarg na wydane interpretacje podatkowe. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie i przepis ten, jako stanowiący wyjątek od zasady badania skarg przez sądy administracyjne wykładany być musi ściśle. Oznacza to, że nie może być on stosowany przy rozpoznawaniu skarg na postanowienia wydane w postępowaniu o wydanie interpretacji podatkowej.
Przepis art. 14 b § 1 o.p. określa elementy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i nakazuje zainteresowanemu przedstawić elementy stanu faktycznego oraz swoją ocenę prawną tego stanu faktycznego. Są to dwa odrębne elementy wniosku. Ich rozróżnienie stanowi kluczowy problem przy rozstrzyganiu sprawy niniejszej.
W przedmiotowej sprawie istota problemu sprowadza się bowiem do oceny, czy zakwalifikowanie (grupowanie) określonych czynności faktycznych wykonywanych przez gminę należy do elementów stanu faktycznego, czy też do zagadnienia oceny prawnej stanu faktycznego. W tym pierwszym przypadku rzeczywiście organ interpretujący mógłby się skutecznie powoływać na swoje związanie przedstawionym stanem faktycznym (nie jest kwestionowane oczywiste rozwiązanie występujące w sprawach interpretacyjnych, że organ jest związany przedstawionym stanem faktycznym lub zdarzeniem prawnym, jego ramami i elementami składowymi), czy też grupowanie takie mieści się w ramach poglądu prawnego przedstawionego przez wnioskującego i jako takie podlega ocenie prawnej organu interpretującego i może zostać przez organ ten zaakceptowane lub uznane za nieprawidłowe.
Jak już wyżej wskazano, organ skłonił się do tej pierwszej koncepcji i uznał, że to podatnik dokonuje grupowania i interpretujący nie może w taką ocenę wnikać.
Stanowisko takie jest jednak błędne. W pojęciu faktów, jakie jest zobowiązany przedstawić wnioskujący o interpretację, znajdują się wszelkie zachowania podmiotów uczestniczących w czynnościach mających znaczenie podatkowoprawne, ich czynności prawne lub też zdarzenia prawne wywołujące skutki prawne. Tylko takie zewnętrzne przejawy zachowań podmiotów występujących w stosunkach prawnych mogą być uznane za okoliczności stanu faktycznego. Do okoliczności tych należy zatem w szczególności postępowanie podmiotu, postępowanie jego kontrahentów, rodzaj składanych oświadczeń woli, elementy zawieranych umów (przedmiot, czas, cena itp.). Mogą też do nich należeć zdarzenia faktyczne niosące ze sobą obowiązki o charakterze podatkowoprawnym (śmierć osoby, zniszczenie rzeczy itp.).
W przedmiotowej sprawie do takich elementów stanu faktycznego należeć będą: rodzaj zawieranych umów, podmioty, jakie w nich uczestniczą, zakres działania gminy, powód ich zawierania, wartość umowy, zakres tych umów, cel umowy. Wszystkie te elementy stanu faktycznego zostały przez wnioskującego zawarte we wniosku.
Zadane pytanie wymagało przy tym odpowiedzi składającej się niejako z dwóch etapów. Po pierwsze należało odpowiedzieć, z uwagi na redakcję przepisu określającego stawkę podatku na pytanie o grupowaniu danych czynności gminy według klasyfikacji PKWiU, a po drugie, dokonać określenia wysokości tej stawki, przy czym po dokonaniu grupowania odpowiedź na to pytanie nie nastręczała praktycznie żadnych trudności.
Jak już wyżej wskazano, dokonanie określenia – grupowania czynności gminy polegających na zawieraniu umów o wybudowanie przyłączy wodociągowych czy kanalizacyjnych nie mieści się w okolicznościach stanu faktycznego sprawy. Polega ono na dokonaniu określonego wnioskowania prawniczego, w trakcie którego dokonuje się podporządkowania określonych czynności wskazanych w we wniosku o interpretacje do określonej grupy Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Określone grupowanie jest niczym innym jak wynikiem wnioskowania prawniczego polegającego na wykładni pojęć zawartych w tej klasyfikacji do potrzeb określonego stanu podatkowoprawnego. Organ podatkowy jest przy tym władny do dokonania interpretacji prawa nie tylko zawartego w ustawach podatkowych, ale we wszelkich innych ustawach, w tym zakresie, w jakim jest to niezbędne dla oceny prawnopodatkowej sytuacji podatnika, pod tym wszelako warunkiem, że zadane w interpretacji pytanie musi w swej istocie dotyczyć interpretacji prawa podatkowego i nie może dotyczyć jedynie ustaw niepodatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2014r. sygn. akt I FSK 1456/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2011r. sygn. akt I SA/Gl 272/11, publik. LEX nr 898751, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 maja 2014r. sygn. akt I SA/Bk 137/14, B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2012, s. 36).
Jeżeli zatem ocena stanowiska wnioskodawcy wymaga dokonania wywodu prawnego, w ramach którego organ interpretujący będzie dokonywał wykładni nie tylko prawa podatkowego, ale też regulującego inne dziedziny prawa (prawo cywilne, spółek czy upadłościowe), to jest on do tego nie tylko uprawniony ale wręcz zobowiązany, bowiem bez tego nie jest w stanie dokonać prawidłowej oceny stanowiska wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie był zatem również zobowiązany do oceny stanowiska wnioskodawcy co do grupowania działalności prowadzonej przez gminę.
Przeprowadzona wykładnia językowa w jednoznaczny sposób przemawia za takim stanowiskiem. Na podstawie faktów organ powinien wyrazić swój pogląd prawny, w tym przypadku dwustopniowy polegający najpierw na grupowaniu, a następnie odniesieniu grupowania do stawek podatkowych określonych w załączniku do ustawy.
Nie mają wpływu na treść tego obowiązku przepisy dotyczące statystki i uprawnień organów statystki. Uprawnienia te odnoszą się tylko do uregulowań ustawy o statystyce i ewentualne wydawane na podstawie tych przepisów akty nie mają wiążącego znaczenia w postępowaniu podatkowym.
Za argumentacją wskazaną w skardze przemawiają również wnioskowania oparte na wykładni celowościowej i funkcjonalnej.
Instytucja interpretacji indywidualnej została stworzona w tym celu, aby podatnik mógł uzyskać od organu podatkowego wyjaśnienie swojej sytuacji prawno – podatkowej, by wiedział, jakie konsekwencje prawne niesie jego zachowanie opisane we wniosku o interpretację. Organ działa więc w myśl zasady "da mihi factum, dabo tibi ius" czyli daj mi fakty, dam ci prawo. Na podstawie faktów wskazuje prawa i obowiązki podatnika.
Zaaprobowanie sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, gdzie organ stwierdził, iż nie ma prawa kwestionować przedstawionego grupowania, ochronę płynącą z interpretacji czyni iluzoryczną, zaś sama interpretacja jest co do zasady bezwartościowa, gdyż nie jest zasadniczo kwestionowana wysokość stawki podatkowej odnośnie usług grupowanych w pozycji 37.00.110 PKWiU.
Problem dotyczy oceny prawnej tych czynności i ich grupowania. Nie budzi przy tym żadnej wątpliwości, że w trakcie ewentualnego postępowania podatkowego czy też kontrolnego, organy podatkowe nie będą związane dokonanym przez podatnika grupowaniem i będą mogły oceniać prawidłowość dokonanego grupowania, by w razie uznania go za nieprawidłowe skorzystać z przysługujących im władczych uprawnień do określania wysokości podatku od towarów i usług.
Skoro zatem w trakcie takich ewentualnych postępowań organy te nie będą związane grupowaniem dokonanym przez podatnika i będą mogły w ramach oceny prawnej jego zachowania dokonać własnego grupowania, to również w trakcie postępowania o wydanie interpretacji, organ interpretujący jest zobowiązany dokonać oceny prawidłowości zajętego w tym zakresie stanowiska podatnika.
Zaakceptowanie sytuacji, gdy organ interpretujący stwierdza, że grupowanie należy do podatnika i on nie może się w tym zakresie wypowiedzieć, z jednocześnie występującym uprawnieniem organów kontrolnych czy podatkowych do zakwestionowania tegoż grupowania, pozbawia podatnika ochrony wynikającej z interpretacji. Takie postępowanie godzi w samą istotę tej instytucji. Organ interpretujący musi się wypowiedzieć odnośnie wszystkich elementów prawnych podlegających weryfikacji przez organy podatkowe, gdyż tylko w takim wypadku cel działania tej instytucji zostanie zrealizowany. Nie ma przy tym podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego, gdyż w trakcie postępowania interpretacyjnego takiego się nie prowadzi. Jeżeli okoliczności faktyczne wskazane we wniosku są niewystarczające, to organ może zwrócić się do pytającego o dodatkowe wyjaśnienia. Nie może jednak sam takich okoliczności ustalać i jest związany podanymi faktami.
Dlatego też oparcie interpretacji tylko na ocenie prawnej dokonanej przez wnioskującego i odmowa dokonania oceny tej okoliczności pod kątem jej zgodności z przepisami prawa stanowi naruszenie wskazanych powyżej przepisów. Organ po pierwsze nie dokonał rozróżnienia pomiędzy okolicznościami stanu faktycznego i oceną prawną, a po wtóre odmówił dokonania oceny prawnej części stanowiska zajętego we wniosku o interpretację przez wnioskującego.
Naruszenie tych przepisów procesowych miało istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej interpretacji w myśl art. 146 § 1 P.p.s.a. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 P.p.s.a.