I SA/RZ 404/25

I SA/Rz 404/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Jacek Surmacz /przewodniczący/
Jarosław Szaro
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 7 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi P. na indywidualną interpretację Wójta Gminy [...] z dnia 2 lipca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Indywidualną interpretacją z dnia 2 lipca 2025 r., Wójt Gminy [...] uznał za nieprawidłowe stanowisko [...] (dalej zwanej wnioskodawczynią, [...] lub skarżącą) w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w zakresie zastosowania zwolnienia od tego podatku.
Występując z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego [...] przedstawiła stan faktyczny/opis zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym jest ona uczelnią wyższa, prowadzącą studia stacjonarne na kierunku lotnictwo i kosmonautyka. Studenci pierwszego stopnia po pomyślnym przebiegu postępowania kwalifikacyjnego mogą zostać przyjęci na specjalność pilotaż. Absolwenci tej specjalności otrzymują przygotowanie teoretyczne i praktyczne do licencji samolotowego pilota liniowego. Zajęcia praktyczne prowadzone są na lotnisku [...], będącym szkolnym lotniskiem użytku wyłącznego, położonym w miejscowości [...], na terenie Gminy [...]. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowych na których znajduje się lotnisko. Na tych nieruchomościach zlokalizowana jest infrastruktura budowlana i techniczna, niezbędna do prowadzenia działalności szkoleniowej.
Wnioskodawca dysponuje dwiema drogami startowymi, dwiema płytami postojowymi oraz drogami kołowania, a cała powierzchnia lotniska jest zarejestrowana w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego do wykonywania operacji lotniczych, jako lotnisko użytku wyłącznego.
Rozbudowa i doposażenie Ośrodka Kształcenia Lotniczego (OKL) wnioskodawcy miała miejsce w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013, a w związku z tym ich ewentualne wykorzystanie do działalności gospodarczej powinno być zgodne z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 8 października 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1829, dalej zwanym rozporządzeniem).
Zgodnie zaś z § 2 ust. 5 tego aktu infrastruktura, o której mowa w ust. 4, może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, pod warunkiem że:
1) co najmniej w okresie amortyzacji wydajność infrastruktury przewidziana corocznie na wykonywanie działalności gospodarczej nie przekracza 20% jej całkowitej rocznej wydajności, liczonej według kryterium odnoszącego się do jej powierzchni lub czasu jej wykorzystania;
2) wykonywanie działalności gospodarczej jest niezbędne do funkcjonowania infrastruktury lub nieodłącznie związane z jej głównym przeznaczeniem, przy czym wymaga ono takich samych nakładów jak wykonywanie działalności, o której mowa w ust. 1, która nie stanowi działalności gospodarczej;
3) dla działalności gospodarczej jest prowadzona wyodrębniona ewidencja księgowa;
4) beneficjent zobowiąże się do corocznego monitorowania, według stałej metody, działalności gospodarczej wykonywanej z wykorzystaniem infrastruktury, co najmniej w okresie jej amortyzacji, a w przypadku przekroczenia wartości wydajności, o której mowa w pkt 1, zwróci część udzielonego wsparcia na warunkach i w trybie określonych w umowie o udzielenie wsparcia.
Wnioskodawca rozważa podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem infrastruktury zakupionej w ramach projektu rozbudowy lotniska. Zakres tej działalności będzie bieżąco monitorowany i odrębnie ewidencjonowany, co zapewni że wykorzystanie tej infrastruktury nie przekroczy 20 % jej całkowitej rocznej wydajności.
Planowana do wdrożenia działalność będzie polegać w szczególności na udostępnieniu asfaltowo-betonowej drogi startowej i infrastruktury lotniska również jednostkom zewnętrznym. Chodzi tutaj przede wszystkim o podmioty prowadzące działalność w zakresie szkolenia pilotów oraz skoczków spadochronowych, jak również świadczących usługi lotnicze, które są zainteresowane odpłatnym korzystaniem z możliwości wykonywania startów i lądowań na drodze startowej. W związku z udostępnieniem drogi startowej wnioskodawca pobierałby opłaty, na podstawie wcześniej wystawionych faktur, w celu między innymi pokrycia kosztów eksploatacyjnych dotyczących utrzymania i zabezpieczenia drogi startowej i pozostałych nawierzchni lotniskowych, zgodnie z obowiązującym prawem.
Podmiotom trzecim udostępniono by również niezbędne drogi kołowania oraz płytę postojową, z tym że ich wykorzystanie będzie miało miejsce w relatywnie niewielkim stopniu, nie większym niż 20 %.
Niezmieniony pozostanie podstawowy i zasadniczy sposób wykorzystania infrastruktury lotniskowej, tj. obejmujący szkolenie studentów, gdyż wykorzystanie na cele działalności gospodarczej będzie miało jedynie uboczny charakter – pomocniczy w stosunku do działalności podstawowej.
W tak sformułowanym opisie stanu faktycznego wnioskodawczyni sformułowała następujące pytanie:
czy oddanie przez nią podmiotom trzecim infrastruktury lotniskowej do odpłatnego korzystania, w zakresie opisanym w zdarzeniu przyszłym, spowoduje utratę przez PR prawa do zwolnienia w podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. (ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707), w zakresie nieruchomości oddanych do odpłatnego, niewyłącznego korzystania tym podmiotom ?
W ocenie wnioskodawczyni nie spowoduje to utraty przez nią prawa do zwolnienia.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. od podatku od nieruchomości zwalnia się również uczelnie, zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą. W jej ocenie interpretacji tej regulacji należ dokonać w połączeniu z § 2 rozporządzenia.
Zdaniem wnioskodawczyni treść art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. dostosowana jest do sytuacji, w której dany przedmiot opodatkowania w całości jest zajęty na działalność gospodarczą. Ustawodawca nie uregulował zaś sytuacji, w której dany przedmiot jest wykorzystany na prowadzenie działalności gospodarczej jedynie w części. Stąd konieczność dokonania wykładni pod tym właśnie kątem.
Wnioskodawczyni stanęła na stanowisku, że zgodnie ze znaczeniem słownikowym terminu zająć, przy braku definicji legalnej, przyjąć należy, że chodzi tu o element całościowego wypełnienia danej przestrzeni.
Według wnioskodawczyni planowana przez nią do rozpoczęcia działalność gospodarcza będzie miała charakter pomocniczy w stosunku do jej działalności podstawowej. Nie będzie ona wykluczać czy uniemożliwiać działalności podstawowej. W związku z tym przyjąć należy, że nie będziemy mieli w tym wypadku do czynienia z zajęciem części infrastruktury lotniskowej na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Nie dojdzie bowiem do wyłącznego udostępnienia infrastruktury lotniskowej podmiotom trzecim.
Wnioskodawczyni zwróciła uwagę, że zgodnie z dotychczasową linią orzecznictwa sądów oraz poglądami organów podatkowych z wyłączeniem ze zwolnienia mamy do czynienia jedynie w wypadku wyodrębnionych części nieruchomości, które są wynajęte na prowadzenie działalności, na zasadzie wyłączności. Z sytuacją tego rodzaju na gruncie przedstawionego opisu nie mamy jednak do czynienia.
Zdaniem wnioskodawczyni alternatywnie można rozważyć kwestię proporcjonalnego wykorzystania tej samej nieruchomości, choć w ustawie u.p.o.l. nie ma szczegółowej regulacji pozwalającej na zastosowanie tego rozwiązania.
Wójt Gminy [...] uznał stanowisko wnioskodawczyni za niezasadne.
Zdaniem organu nie ma znaczenia w tym wypadku ani dopuszczalność wykorzystania obiektu na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej w 20 %, ani intensywność jego wykorzystania na tego rodzaju cele.
W jego ocenie zwolnienie o którym mowa we wniosku skarżącej nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Organ dodał również, że nie ma on żadnego obowiązku ustalania proporcji wykorzystania obiektów na cele działalności gospodarczej i statutowej.
Wójt dodał również, że na podstawie przedstawionego stanu faktycznego brak jest możliwości przyjęcia, że nieruchomości nie będą zajęte na działalność gospodarczą. Nie można w oparciu o niego przyjąć, że działalność gospodarcza będzie prowadzona od czasu do czasu. Opisany sposób korzystania z nieruchomości wnioskodawczyni przez podmioty zewnętrze nie pozwala na stwierdzenie, że będą to czynności jednorazowe lub krótkotrwałe.
Zatem wnioskodawczyni będzie zobligowana do płacenia podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Skargę na interpretację Wójta Gminy [...] wniosła [...], zaskarżając ja w całości.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:
1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. – poprzez błędną wykładnię zwrotu "zajętych na działalność gospodarczą" polegającą na przyjęciu, że samo odpłatne udostępnienie do korzystania podmiotowi trzeciemu infrastruktury lotniskowej, wykorzystywanej do działalności podstawowej skarżącej będzie powodowało okoliczność, iż infrastruktura ta zostanie zajęta na działalność gospodarczą. W ocenie skarżącej prawidłowa wykładnia zwrotu "zajętych na działalność gospodarczą" powinna prowadzić do wniosku, że konieczną przesłanką uznania przedmiotu opodatkowania za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej jest wyłącznie takie zajęcie przedmiotu opodatkowania, który powoduje brak możliwości prowadzenia tam działalności podstawowej uczelni wyższej, oddanie do korzystania przedmiotu opodatkowania innemu podmiotowi w takim zakresie, w który w żadnej mierze nie zakłóca prowadzenia na przedmiocie opodatkowania przez uczelnię wyższą jej działalności podstawowej, jako przeważającej i dominującej, nie spowoduje że dany przedmiot opodatkowania zostanie uznany za zajęty na działalność gospodarczą,
2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy , tj. art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z § 2 ust. 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 8 października 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1829) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę, co do zastosowania prawa, polegającą na przyjęciu, że oddanie przez skarżącą podmiotom zewnętrznym infrastruktury lotniskowej do niewyłącznego i ograniczonego odpłatnego korzystania w zakresie opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, będzie powodowało zajęcie przedmiotu opodatkowania na działalność gospodarczą i w konsekwencji spowoduje utratę przez skarżącą prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. Prawidłowa wykładnia i ocena co do zastosowania prawa powinna prowadzić do wniosku, iż w sytuacji w której infrastruktura lotniskowa zostanie oddana do odpłatnego korzystania podmiotom trzecim w ograniczonym zakresie, niezmieniony zostanie podstawowy, zasadniczy i przeważający oraz dominujący sposób wykorzystania tej infrastruktury, tj. na cele szkolenia studentów, a odpłatne wykorzystanie przez podmioty trzecie miałoby jedynie charakter uboczny, tj. pomocniczy w stosunku do podstawowej, niegospodarczej działalności skarżącej, tak więc w konsekwencji nie dojdzie do utraty powyższego zwolnienia, gdyż nie zostanie spełniona przesłanka zajęcia przedmiotu opodatkowania na działalność gospodarczą, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l.
3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14j ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 11 ze zm., dalej zwana Ordynacją podatkową) – poprzez niezawarcie w zaskarżonej interpretacji indywidualnej wyczerpującego uzasadnienia prawnego zajętego przez organ stanowiska odnośnie stanowiska skarżącej, co do zadanego pytania, co objawiło się całkowitym brakiem odniesienia się do przywołanego przez skarżąca orzecznictwa sądów administracyjnych.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego.
W uzasadnieniu skargi [...] podkreśliła, że aby przyjąć zajęcie przedmiotu opodatkowania na prowadzenie działalności gospodarczej, musi być ono wyłączne (a przy tym faktyczne i trwałe), z czym w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia. Ten rodzaj aktywności będzie miał w tym wypadku jedynie charakter uzupełniający i pomocniczy.
Wójt Gminy [...], w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 57 a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest także związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W świetle przytoczonego przepisu sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów skargi i wskazanej w tych zarzutach podstawy prawnej, w szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do dokonania całościowej oceny legalności tego rodzaju aktu administracyjnego, tj. ustalenia wystąpienia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy wydaniu w sprawie orzeczenia.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżąca podniosła przeciwko zaskarżonej interpretacji trzy zarzuty, spośród których dwa pierwsze oparte zostały na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego, poprze wadliwą wykładnię art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., jak również § 2 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia, a także jeden zarzut naruszenia przepisów postępowania, w którym wytknęła Wójtowi Gminy [...] niezawarcie w zaskarżonej interpretacji wyczerpującego uzasadnienia jego stanowiska prawnego.
W związku z powyższym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu procesowego, gdyż odnosi się on generalnie do problematyki zajęcia, jako takiego, stanowiska przez organ, odnośnie skierowanego do niego zapytania, w kontekście własnego stanowiska wnioskodawcy.
Mając na względzie postać i treść procesowego zarzutu skarżącej stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw. W tym względzie w pierwszej kolejności zauważyć należy, że wbrew stanowisku wnioskodawczyni, organ wyraził swój pogląd w sprawie dostatecznie jasno i na tyle precyzyjnie, że poddaje się on ocenie oraz odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności. Wójt Gminy [...] co prawda wyraził swoje stanowisko dość zwięźle, niemniej jednak dotyka ono wszystkich istotnych w sprawie zagadnień. Przyjęta przez niego bowiem literalna wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, jednoznaczna i kategoryczna, czyni zbędnym czynienie rozważań w zakresie innych aspektów sprawy. Nie można więc przyjąć, co sugeruje skarżąca, że w tym wypadku mamy do czynienia z naruszeniem art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14j ust. 3 Ordynacji podatkowej.
Co zaś się tyczy nieodniesienia się do wskazywanych przez skarżącą przykładów orzeczeń sądów administracyjnych to w tym względzie w pierwszej kolejności zauważyć należy, że organ interpretacyjny nie ma bezwzględnego obowiązku odwoływania się do nich, zwłaszcza wtedy, gdy te orzeczenie nie odnoszą się wprost i bezpośrednio do rozstrzyganego w sprawie zagadnienia. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, gdzie żaden z przywoływanych przez wnioskodawczynię wyroków nie odnosił się wprost do zwolnienia z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. Dotyczyły one rozumienia pojęcia zajęcia nieruchomości bądź ich części na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie innych przepisów, dlatego odniesienie się do nich przez organ nie było bezwzględnie konieczne.
Przechodząc do zarzutów opartych na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego stwierdzić na wstępie należy, że w istocie mają one komplementarny charakter, co uzasadnia łączne ustosunkowanie się do nich.
I tak na początku rozważań w tym przedmiocie zauważyć należy, że podstawą zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w opisanym we wniosku stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym może być jedynie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., względnie inne, mające w tym wypadku znaczenie regulacje prawa podatkowego. Zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przepisy prawa podatkowego - rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W myśl zaś art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustaw podatkowych to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że do przepisów prawa podatkowego nie można zaliczyć regulacji wskazywanego przez skarżącą rozporządzenia, w tym § 2 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 tego aktu, które odnoszą się do pomocy publicznej dla konkretnej kategorii podmiotów. Tak więc nie mogą one stanowić podstawy rozstrzygnięcia przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji zagadnienia. Innymi słowy w tym miejscu podkreślić należy, że nawet jeżeli regulacje rozporządzenia dopuszczają częściowe wykorzystanie wybudowanej lub zmodernizowanej ze środków publicznych infrastruktury na cele komercyjne, to nie można z tego względu wywodzić żadnych skutków na gruncie przepisów podatkowych.
Tak więc ten aspekt argumentacji skarżącej, jaki wiąże się z wykładnią i znaczeniem § 2 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, nie zasługuje na uwzględnienie.
Jeżeli zaś chodzi o kwestię wykładni art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. to w tym względzie stwierdzić należy, że zgodnie z treścią tego przepisu od podatku od nieruchomości zwalnia się również uczelnie, zwolnienie nie dotyczy przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą. W tym wypadku ustawodawca wprowadza do regulacji podatkowych zwolnienie podmiotowe, obejmujące uczelnie, zastrzega jednocześnie, że nie obejmuje ono tych przedmiotów opodatkowania, które zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Na gruncie przedmiotowej sprawy kluczowe dla jej rozstrzygnięcia jest ustalenie co należy rozumień pod pojęciem zajęcia na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, a zwłaszcza czy to zajęcie, aby doprowadzić do wyłączenia zastosowania zwolnienia, musi mieć charakter wyłączny i czy ma tu znaczenie intensywność wykorzystania na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W omawianym aspekcie niewątpliwe rację ma skarżąca twierdząc, że przepisy u.p.o.l. nie zawierają legalnej definicji zajęcia przedmiotu opodatkowania na prowadzenie działalności gospodarczej. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że owo zajęcie oznacza faktyczne wykorzystanie konkretnych przedmiotów opodatkowania na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. I do tego faktycznego wykorzystania (zajęcia) odwołuje się przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., który nie rozróżnia wyłącznego zajęcia od zajęcia częściowego. Nie odnosi się także do kwestii intensywności wykorzystania tego przedmiotu, jako wyznacznika możliwości skorzystania ze zwolnienia.
Tak więc z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia zasadności sugerowanej przez skarżącą wykładni art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., jakoby częściowe (równoczesne) zajęcie przedmiotów opodatkowania na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, niemające wyłącznego charakteru, cechujące się mniejszą do podstawowego wykorzystania intensywnością, nie wyłączało możliwości skorzystania ze zwolnienia. Brak jest ku temu jurydycznych podstaw.
W tym aspekcie zauważyć także należy, że zasadą jest powszechność opodatkowania, natomiast wszelkie wyłączenia i zwolnienia od tego mają charakter wyjątkowy. Te wyjątki, a właściwie stanowiące ich podstawę przepisy, należy wykładać ściśle, zatem wszelka ich rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna.
Mając więc na uwadze powyższe nie sposób jest uznać zasadności podnoszących w omawianym względzie zarzutów. Rację ma więc organ przyjmując, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l. jakiekolwiek wykorzystanie przedmiotów opodatkowania na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej wyklucza skorzystanie przez uczelnię ze zwolnienia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie. Brak jest bowiem podstaw prawnych do różnicowania cechy zajęcia, z uwagi na wyłączność czy też intensywność wykorzystania danych przedmiotów opodatkowania.
Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że rozszerzanie warunków wyłączenia skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.o.l., w oparciu o dość niejednoznaczne i odległe analogie do innych rozwiązań, funkcjonujących w odniesieniu do innych przedmiotów opodatkowania jest prawnie nieuzasadnione. Skarżąca nie wskazała przy tym na argumenty, które przekonująco uzasadniałyby takie rozwiązanie.
Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.