I SA/Rz 392/25

I SA/Rz 392/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Jacek Surmacz /przewodniczący/
Jarosław Szaro
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 2a , art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 229,art. 123
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 707
art. 1a pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 2a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi J. Spółka z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 25 czerwca 2025 r. nr SKO. 4141/16/2023 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Rzeszowie, decyzją z 25 czerwca 2025 r., nr SKO.4141/16/2023, po rozpatrzeniu odwołania J. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) od decyzji Wójta Gminy [...] z 26 stycznia 2023 r., nr PO.3120.1.319.2022, w przedmiocie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r., w wysokości [...] zł, uchyliło zaskarżoną decyzję i określiło spółce wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł.
W stanie faktycznym sprawy wysokość zobowiązań podatkowych wspólników spółki: K.J., J.J., P.J., W.J., M.J. w podatku od nieruchomości za 2020 r. wynikały z decyzji z 7 lutego 2020 r. Chodzi w tym wypadku o nieruchomości położone w T. – działki o numerach: [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...].
Osoby te złożyły wnioski o wznowienie postępowań w ich sprawach (jednocześnie złożone zostały korekty deklaracji podatkowych), w uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności, tj. fakt użytkowania wyżej wymienionych nieruchomości przez spółkę, którymi spółka władała jako samoistny posiadacz, amortyzowała je i czyniła na nich inwestycje za zgodą właścicieli.
W związku z powyższym Wójt Gminy [...], decyzjami z 13 kwietnia 2022 r., uchylił decyzje wydane w stosunku do wnioskodawców (z 7 lutego 2020 r.) i wydał nowe decyzje.
Spółka w dniu 29 lipca 2022 r. złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości, w których nie wykazała żadnych budynków związanych z wykonywaniem działalności gospodarczej, a podana przez nią powierzchnia gruntów różniła się od tej wskazywanej przez osoby fizyczne.
W wyjaśnieniach, złożonych na wezwanie organu, spółka podała, że lata 2020-2021 były specyficzne i w tym czasie nie prowadziła ona działalności gospodarczej w zakresie: przetwórstwa mięsnego, wypieku ciast i ciastek, nie organizowała imprez w salach weselnych, jak również wyjazdów turystycznych. W tym czasie wyłączone z eksploatacji zostały urządzenia chłodnicze, urządzenia elektryczne, grzewcze i inne niezbędne w procesie produkcji.
Spółka wyjaśniła, iż w deklaracji za 2020 r. nie wykazała budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bo taka nie była przez nią prowadzona z przyczyn związanych z COVID-19 i lockdownu.
Jak wynika z poczynionych przez organ ustaleń w budynku nr [...] znajduje się zakład przetwórstwa mięsnego, który w obecnej chwili utracił warunki techniczne, niezbędne do prowadzenia działalności (dozór techniczny). W dolnej części budynku znajduje się pizzeria, która w 2020 r. nie funkcjonowała. W górnej części budynku znajduje się sala weselna z zapleczem, również wyłączona z eksploatacji.
W budynku [...] znajduje się biuro oraz ciastkarnia, która w 2020 r. nie była użytkowana.
W dniu 12 października 2022 r. spółka złożyła korektę deklaracji za 2020 r. w której wykazano część budynków związanych z działalnością gospodarczą o pow. 120 m2. I grunty o tym samych charakterze, o pow. 620 m2.
Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w 2020 r. spółka nie prowadziła żadnej działalności na znacznej części nieruchomości, wcześniej deklarowanych do opodatkowania przez jej wspólników.
Co do powierzchni gruntów i budynków organ odwołał się do związania danymi z ewidencji gruntów.
Organ w odniesieniu do kwestii wyłączenia konkretnych przedmiotów opodatkowania z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaznaczył, że tego rodzaju wyłączenie musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowanie nie może nadawać się do prowadzenia działalności. Nie chodzi w tym wypadku o przeszkodę w korzystaniu z posiadanych gruntów i budynków. Samo posiadanie nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o związku z tą działalnością.
Wójt Gminy [...] dodał także, że spółka w żaden sposób nie udowodniła, że w 2020 r. nie prowadziła działalności gospodarczej. Budynki i grunty były uwzględnione w ewidencji jej środków trwałych, poza tym samo złożenie wniosków o wznowienie postępowania przez osoby fizyczne przemawia za tym, że spółka była w samoistnym posiadaniu gruntów i budynków.
W tej sytuacji grunty i budynki mogły faktycznie służyć prowadzeniu działalności gospodarczej.
Jeżeli zaś chodzi o wyrok TK z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, to nie jest on w ocenie organu adekwatny do stanu sprawy.
SKO w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z 25 czerwca 2025 r. uchyliło zaskarżoną decyzje organu I instancji i ustaliło wysokość zobowiązania spółki w nieco niższej kwocie, tj. w wysokości [...] zł.
Organ odwoławczy podzielił zasadność stanowiska organu I instancji, natomiast reformatoryjny charakter rozstrzygnięcia wynikał wyłącznie z niezasadnego objęciem opodatkowaniem gruntów, które podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym
Zdaniem SKO w Rzeszowie organ I instancji prawidłowo ustalił, że działki [...],[...] i [...], których spółka jest samoistnym posiadaczem, są związane z jej działalnością gospodarczą. Wątpliwości nie budzi również to, że taki sam charakter mają budynki handlowo-usługowe usytuowane na tych działkach (również ich powierzchnia nie może być zasadnie kwestionowana).
Organ II instancji stwierdził, że w przypadku podmiotów, których jedyną formą aktywności jest prowadzenie działalności gospodarczej, dla opodatkowania gruntów i budynków najwyższą stawką wystarczy jedynie samo posiadanie przez nie nieruchomości, niezależnie od tego czy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności. Podatek od nieruchomości, jako podatek majątkowy, nie nawiązuje bowiem do efektów ekonomicznych, uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie.
Według SKO w Rzeszowie w sprawie nie budzi wątpliwości to, że spółka była samoistnym posiadaczem przedmiotów opodatkowania, które były związane z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej.
Skargę na decyzję SKO w Rzeszowie wniosła spółka.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) błędne ustalenie stanu faktycznego, co skutkuje wadliwym podjęciem decyzji przez organ I Instancji i organ odwoławczy;
2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ustęp 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dalej u.p.o.l;
3) naruszenie zasady sprawiedliwości podatkowej i proporcjonalności;
4) nieprawidłowe zastosowanie art. 1a ustęp 1 pkt 3 u.p.o.l w kontekście definicji ,,w związku z działalnością gospodarczą";
5) naruszenie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zasady prawdy obiektywnej;
6) naruszenie art. 123 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niezapewnienie stronie - podatnikowi czynnego udziału w każdym stadium postępowania podatkowego;
7) wadliwe uzasadnienie decyzji poprzez naruszenie art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa;
8) naruszenie art. 2a poprzez fakt nieprzestrzegania zasady rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść podatnika.
Na tej podstawie spółka wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Oprócz tego spółka wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że spółka nie jest samoistnym posiadaczem nieruchomości, o których mowa w niniejszej sprawie.
Zdaniem skarżącej skoro organ odwoławczy zlecił organowi I instancji uzupełnienie dowodów i materiałów w zakresie wyjaśnienia które to obiekty i na jakich zasadach opodatkowano, to jego działanie było niezgodne z art. 229 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy może przeprowadzać jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe.
Przedmioty opodatkowania, zdaniem spółki, nie były związane z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej, gdyż w 2020 r. działalność tego rodzaju była niemożliwa.
Według skarżącej organy rozstrzygające przedmiotową sprawę nie tylko nie uczyniły zadość zasadzie prawdy obiektywnej, ale również dopuściły się błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. gdyż brak było podstaw do uznania, że ograniczenia w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej doprowadziły do faktycznego i potencjalnego związku podmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą.
W uzasadnieniu zwrócono również uwagę na niezapewnienie możliwości czynnego brania udziału w postępowaniu, co wynika z tego że prezes spółki nie mógł się tym zająć z uwag na śmierć pracownika, a organ nie wyznaczył nowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym.
Według skarżącej spółki organy podatkowe winny były wyjaśnić czy w związku z pandemicznymi ograniczeniami nie doszło do zerwania faktycznego związku nieruchomości o których mowa w niniejszej sprawie z działalnością gospodarczą.
Konkludując spółka stwierdziła, że organ w ogóle nie rozważył czy spółka winna być stroną postępowania. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że prowadziła ona działalność na wszystkich nieruchomościach, które są własnością rodziny Janik.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że odpowiada ona prawu i jako taka nie może być zasadnie kwestionowana. Podniesione przez skarżącą zarzuty nie znajdują uzasadnionych podstaw a Sąd, badając zgodność z prawem ostatecznej decyzji SKO w Rzeszowie, nie będąc związany zarzutami skargi lecz orzekając w granicach sprawy, nie stwierdził aby została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego czy też procesowego, w szczególności takiego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Jeżeli chodzi o kwestie procesowe, to w tym zakresie w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia. SKO w Rzeszowie, realizując wymogi z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej wskazało fakty, które uznało za udowodnione, dowody, którym dało wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiło wiarygodności. Organ przedstawił także adekwatne uzasadnienie prawne, zawierające wyjaśnienie podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa. Innymi słowy z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, co legło u podstaw jej wydania. Tak więc zaskarżona decyzja, odpowiadająca wymogom wynikającym ze wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej, poddaje się kontroli, natomiast kwestionujące to twierdzenia skarżącej, sformułowane w ramach zarzutów skierowanej do Sadu skargi, uznać należy w pierwszej kolejności za niedostatecznie skonkretyzowane, a oprócz tego gołosłowne.
Podobnie nie sposób zgodzić się ze skarżącą spółką, że w trakcie prowadzonego postępowania doszło do naruszenia jej prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu. Przytoczone na poparcie tego rodzaju jej twierdzeń argumenty, odnoszą się do okoliczności czysto faktycznych, związanych z niemożnością brania udziału w czynnościach procesowych bezpośrednio przez prezesa zarządu spółki, w świetle których nie można przyjąć jakoby organ uchybił zasadzie wynikającej z art. 123 Ordynacji podatkowej. Po pierwsze bowiem zauważyć należy, że zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym nie musi sprowadzać się do ułatwienia osobistego uczestnictwa w tego rodzaju czynnościach przez konkretne osoby, w szczególności piastujące funkcje organów konkretnych podmiotów korporacyjnych, nawet gdy przeszkoda do ich osobistego uczestnictwa w czynnościach postepowania może wynikać z przyczyn leżących wyłącznie po ich stronie lub całkowicie niezależnych od organów. Mogą one bowiem realizować swoje prawa przez osoby umocowane do działania w ich imieniu. Po drugie zaś nie można pomijać tego, że wyrażona w art. 123 Ordynacji podatkowej zasada wskazuje na obowiązki po stronie organów, sprowadzające się do umożliwienia stronie brania czynnego udziału w postepowaniu, w tym wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Brzmienie tej regulacji wskazuje wyraźnie, że z woli ustawodawcy na organie generalnie spoczywa obowiązek stworzenia dla strony możliwości wypowiedzenia się w sprawie, skorzystanie z którego to prawa pozostaje wyłącznie w jej gestii. Tym samym nie można więc obciążać organów odpowiedzialnością za nieskorzystanie z tego prawa przez konkretne osoby, będące następstwem niezależnych od organu okoliczności.
W związku z tym spółka niezasadnie podnosi, że konieczność załatwienia jej bieżących spraw przez prezesa zarządu i związana z tym niemożność osobistego brania udziału w czynnościach postępowania, stanowi wyraz uchybienia przez organ art. 123 Ordynacji podatkowej. Jak to już bowiem wyżej zaznaczono spółka, a właściwe prezes jej zarządu, mógł realizować zamierzone przez siebie czynności procesowe przez ustanowionego w tym celu pełnomocnika. Nie było bowiem w tym wypadku konieczności jego osobistego działania.
Spółka niezasadnie podnosi również jakoby w sprawie doszło do uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej, w szczególności w związku z błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W tym zakresie stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń spółki w zakresie w jakim zaprzecza ona temu, że w 2020 r. była samoistnym posiadaczem nieruchomości, o których mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy i które zostały objęte zakresem przedmiotowym zaskarżonej do Sądu decyzji.
W kwestii przyjęcia samoistnego posiadania przez spółkę przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości stwierdzić należy, że fakt ten jednoznacznie wynika z oświadczeń jej wspólników, stanowiących podstawę wznowienia postepowań w ich sprawach. Oświadczenia wspólników w tym zakresie zostały przy tym poparte przekonującymi argumentami, związanymi między innymi z amortyzowaniem przez spółkę przedmiotów opodatkowania, a także czynieniem na nie nakładów (inwestycji).
Istotne w tym wypadku jest także to, że spółka ujęła w swojej deklaracji podatkowej przedmioty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ujęte w zaskarżonej decyzji. Zakwestionowanie wynikających z tej deklaracji danych przez organy podatkowe wiązało się zaś jedynie z różnicą co do powierzchni wymienionych w niej działek, w zestawieniu z danymi zawartymi we wcześniejszych informacjach składanych odnośnie tych przedmiotów opodatkowania przez osoby fizyczne, a także niewskazaniem ujętych w deklaracji budynków, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Samo władanie gruntami i budynkami przez spółkę wprost wynikało z jej deklaracji i nie było przez organy kwestionowane.
W związku z tym zarzuty skargi, oparte na twierdzeniach odnośnie wadliwości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, uznać należy nie tylko za pozbawione podstaw, ale również gołosłowne, jako że nie zostały one w istocie poparte żadnymi argumentami.
Nie można zgodzić się również z argumentacją spółki, że w sprawie doszło do naruszenia art. 229 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W niniejszym przypadku SKO w Rzeszowie zleciło przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych organowi I instancji, dotyczących doprecyzowania istotnych z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości cech i właściwości konkretnych przedmiotów opodatkowania. Tak więc w tej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że zakres tego postępowania dowodowego wykraczał poza dopuszczalny art. 229 Ordynacji podatkowej zakres, co sugeruje skarżąca. Zakres zleconych organowi czynności nie odnosił się bowiem do zagadnień, wokół których koncentruje się spór pomiędzy organami podatkowymi, a skarżącą spółką, tj. do kwestii dopuszczalności przypisania spółce cech samoistnego posiadacza przedmiotów opodatkowania czy ich związania z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Przechodząc do zagadnień dotyczących problematyki związanej z oceną prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, odnoszących się do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, również nie sposób jest stwierdzić podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji.
W tym aspekcie, odnosząc się w pierwszej kolejności do podnoszonych przez spółkę w jej skardze zagadnień stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania zasadności jej zarzutów.
I tak nie można zgodzić się ze skarżącą, że w sprawie doszło do naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię. Przede wszystkim zaznaczyć w tym przypadku należy, że spółka nie wskazała na czym w istocie miałby polegać błąd organów w omawianym aspekcie. Tymczasem przepis ten jest jasny w swojej treści. Zgodnie z jego brzmieniem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: budynki lub ich części. Organy podatkowe obu instancji przyjęły, na podstawie rezultatów przeprowadzonej przez siebie wykładni, że przedmiotem opodatkowania w niniejszym przypadku są pozostające w samoistnym władaniu spółki budynki, w znaczeniu jakie nadane im zostało legalną definicją, wynikającą z art. 1a pkt 1 u.p.o.l. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że dopuściły się one w tym względzie jakichkolwiek nieprawidłowości, a zwłaszcza tych wskazywanych przez spółkę, która zarzucając błąd wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie jest w stanie nawet podać, na czym błąd tego rodzaju miałby polegać.
Przechodząc do oceny prawidłowości wykładni i zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że organy dopuściły się naruszenia prawa w tym zakresie. Wskazany wyżej przepis stanowi bowiem, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do przyjęcia wystąpienia przesłanek wykluczenia z zakresu gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej konkretnych przedmiotów opodatkowania, z przyczyn wskazanych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., prawidłowo przyjęto, że samo posiadanie przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę powoduje, ze na gruncie u.p.o.l. uznać je należy za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Skarżąca niezasadnie podnosi, że faktyczna niemożność korzystania z nich, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, winna skutkować wykluczeniem przyjęcia związania ich z działalnością gospodarczą. Tego rodzaju okoliczność nie mieści się bowiem w katalogu zawartym w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Poza tym sam fakt czasowych (przejściowych) ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej nie jest równoznaczny z utratą charakteru nieruchomości jako posiadanej przez przedsiębiorcę i nadal związanej z prowadzeniem przez niego działalności (zob. wyrok NSA z 7 września 2023 r., III FSK 2382/21, dost. CBOiIS – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Potwierdzenia zasadności stanowiska skarżącej spółki, co do błędnej wykładni i zastosowania art. 1a ust. 2a u.p.o.l. nie można wywodzić także z wyroku Trybunału Konstytucyjnego (TK) z 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19. Wyrok ten dotyczy bowiem sytuacji, w której mamy do czynienia z przypadkami wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę do celów niezwiązanych z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. Tak więc rację ma SKO w Rzeszowie twierdząc, że wskazany wyżej wyrok TK nie mam wpływu na kwestię zastosowania na gruncie przedmiotowej sprawy art. 1a ust. 2a u.p.o.l., w okolicznościach których spółka jest niewątpliwie przedsiębiorcą i została wyłącznie w tym celu powołana. Innymi słowy na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z sytuacją, w której oprócz prowadzenia działalności gospodarczej spółka realizowałaby także inne cele, wobec czego nie zachodzi wątpliwość w zakresie sposobu wykorzystania pozostających w jej posiadaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Nie można zgodzić się również ze skarżącą, że w sprawie doszło do naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej, który to przepis nakazuje rozstrzyganie na korzyść podatnika wszelkich wątpliwości co do prawa. W niniejszym przypadku nie mamy bowiem do czynienia z tego rodzaju wątpliwościami, które winny być rozstrzygane w sposób wskazany w art. 2a Ordynacji podatkowej. Wykładnia znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów u.p.o.l. doprowadziła do jednoznacznych i niebudzących wątpliwości rezultatów, zarówno jeżeli chodzi o definicję nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak i ich samoistnego posiadania.
W związku z powyższym Sąd, nie stwierdzając podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji SKO w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę spółki na to rozstrzygnięcie.