I SA/RZ 344/05

I SA/Rz 344/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Bożena Wieczorska /sprawozdawca/
Jacek Surmacz
Maria Serafin-Kosowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 814/06 - Wyrok NSA z 2007-03-01
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie NSA Bożena Wieczorska /spr./ NSA Jacek Surmacz Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005r. na rozprawie- sprawy ze skarg "A" Spółka z o.o. w T. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] [...] [...] [...] w przedmiocie zgłoszeń celnych - oddala skargi -
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] czerwca 2005r znak: [...], [...], [...], [...] po rozpoznaniu odwołań A. Sp. z o.o. w T. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].03. 2005r znak: [...], [...], [...], [...] uznające, iż kwota należności określonej i uiszczonej według zgłoszeń celnych: z dnia 15 lipca 2004r. SAD [...], z dnia 19 lipca 2004r. SAD [...], z dnia 4 września 2004r. SAD [...], i z dnia 1 września 2004r. SAD [...] jest prawnie należna.
Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy powołał art.20 ust. 1, ust. 3, ust 6 i art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19 października 1992r. ze zm.) - zwanego dalej WKC, - art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003r z dnia 11 września 2003r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr.2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 281 z dnia 30 października 2003r.), - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz.622), oraz art.233 paragraf l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U z 2005r. nr 8 poz. 60).
W uzasadnieniu zaś organ II instancji wyjaśnił, że w dniach 15 lipca 2004r., 19 lipca 2004r., 4 września 2004r. i 1 września 2004r. A. Sp.z o.o. – zwana dalej Spółką - działając przez Agencję Celną B. Sp. z o.o. – jako przedstawiciela bezpośredniego złożyła zgłoszenia celne na formularzu SAD o nr j.w. zaewidencjonowane przez Oddział Celny M. pod pozycjami wyżej cytowanymi-wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzonego z Rosji towaru. W zgłoszeniu celnym zadeklarowano gacz parafinowy w wagonach i podano ich ilość oraz wagę i zaklasyfikowano towar wg. kodu CN 2712 90 99 (kod TARIC 2712 90 99 90) wg którego klasyfikowany jest m.in. gacz parafinowy inny niż surowy. Należności celno-podatkowe obliczono z zastosowaniem stawki celnej dla kraju trzeciego w wysokości 2,2% oraz podatku VAT w wysokości 22%. Do zgłoszeń celnych załączono faktury, certyfikaty jakości, wykazy wagonów, deklaracje elementów dotyczące wartości celnej odpowiednio z dni 15 i 15 września 2004r. oraz z 4 i 1 września 2004r.
Organ celny przyjął złożone zgłoszenia celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 WKC, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i zaksięgowanie należności celnych. W odniesieniu do zgłoszonego towaru przyjęte zostały elementy kalkulacyjne stanowiące podstawę określenia kwoty wynikającej z długu celnego (w tym kod taryfowy ze stawką celną) zadeklarowane przez zgłaszającego. Próbek towaru nie zabezpieczono.
Pismem z dnia 6 grudnia 2004r. uzupełnionym pismem z dnia 30 grudnia 2004r. Spółka wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego o sprostowanie w/w zgłoszeń celnych o nr SAD j.w. z dnia 15 i 19 lipca 2004r. oraz 4 i 1 września 2004r. Wniosła o zastosowanie kodu CN 2712 90 39 oraz stawki celnej dla kraju trzeciego w wysokości 0,7%, a w konsekwencji o obliczenie należności celno-podatkowych w prawidłowej wysokości. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż przedmiotem zgłoszenia celnego był gacz parafinowy spełniający wymogi gaczu surowego. Do wniosku o sprostowanie zgłoszeń celnych Spółka dołączyła wyniki badań sprowadzonego w cysternach (o numerach jak w wykazach wagonów podanych w zgłoszeniach celnych) gaczu parafinowego przeprowadzonych w dniach 20 i 24 lipca 2004r. oraz 13 września 2004r. i 10 października 2004r. w Laboratorium E. Spółki "E." sp. z o.o. w T., a określających zawartość oleju oraz jego lepkość kinematyczną. W ocenie Spółki parametry te wskazują jednoznacznie na gacz parafinowy surowy (zawartość oleju 3,7-7,2% przy lepkości 5,3-5,8mm2/s).
W związku z powyższym wnioskiem Naczelnik Urzędu Celnego – działając na podstawie art. 78 ust. WKC - dokonał kontroli przedmiotowych zgłoszeń celnych i nie znajdując podstaw do zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru oraz stawki celnej w decyzjach nr: [...], [...], [...], [...] z dnia 8 marca 2005r. stwierdził, iż kwota należności określona i uiszczona wg zgłoszenia: SAD [...] z 15 lipca 2004r., SAD [...] z 19 lipca 2004r., SAD [...] z 4 września 2004r., SAD [...] z 1 września 2004r. jest prawnie należna.
W odwołaniu od powyższych decyzji Spółka wniosła o ich zmianę zgodnie z treścią wniosku o sprostowanie zgłoszenia celnego. Wydanym decyzjom Spółka zarzuciła naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, tj. art.121 § l, art. 122, art.18O § l, art. l87 § l, § 3, art.188. W uzasadnieniu odwołania podtrzymała swe wyjaśnienia, iż sprowadzony przez nią gacz parafinowy spełnia wymogi gaczu surowego. Dodatkowo podkreśliła, iż od lat importuje gacz parafinowy o parametrach fizykochemicznych świadczących o tym, iż jest to gacz parafinowy surowy. Powołała ponadto rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego zawarte w decyzji znak [...] z dnia [...] października 2004r. w zakresie klasyfikacji gaczu importowanego wg innego zgłoszenia celnego.
Utrzymując w mocy decyzje organu I instancji Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że przystępując do Unii Europejskiej Polska przyjęła Wspólną Taryfę Celną. W dacie przyjęcia przedmiotowych zgłoszeń celnych obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11.09.2003r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 281 z dnia 30.10.2003r.). Zgodnie z uwagą dodatkową nr 3 do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej - w pod pozycjach od 2712 90 31 do 2712 90 39 wyrażenie "surowy" odnosi się do produktów o zawartości oleju 3,5 lub więcej wg metody ASTM D 721, jeżeli lepkość w 100°C jest niższa niż 9xlO"6mVl wg metody ASTM D 445; lub o kolorze naturalnym wyższym niż 3 wg metody ASTM D 1500, jeżeli ich lepkość w 100°C wynosi 9x10"6mV wg metody ASTM D 445. Do kodu CN 2712 90 39 klasyfikowany jest zatem wyłącznie gacz parafinowy spełniający kryteria zawarte w w/w uwadze dodatkowej, określone wskazaną metodą, a uwagi zamieszczone w Taryfie celnej są obok Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej podstawowym kryterium klasyfikacyjnym. Spór zdaniem organu II instancji dotyczy przede wszystkim oceny stanu faktycznego towaru, a w konsekwencji jego klasyfikacji taryfowej. Z akt sprawy wynika, iż w dniach 15 i 19 lipca 2004r. oraz 4 i 1 września 2004r. Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu gacz parafinowy, deklarując jednocześnie kod CN 2712 90 99 (kod TARIC 2712 90 99 90). Wg w/w kodu klasyfikowany jest m.in. gacz parafinowy pozostały (inny niż gacz surowy). Do zgłoszeń celnych załączono m.in. faktury zakupu oraz certyfikaty jakości załączone do akt poszczególnych spraw. Przed dopuszczeniem towaru do swobodnego obrotu organ celny nie zabezpieczył próbek towaru do badania. O pobranie próbek przed zwolnieniem towaru nie wnioskował również zgłaszający. Odnosząc się do w/w dokumentów organ odwoławczy zauważył, iż okazane faktury nie precyzują rodzaju zakupionego gaczu parafinowego, zaś w certyfikatach jakości producenta - dołączonych do zgłoszeń celnych dokonanych w dniu 1 i 4 września 2004r. - zestawiono wyniki badań importowanego gaczu wykonane zgodnie z obowiązującą w kraju eksportera metodyką badań (system certyfikacji ΓOCTP). Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż przedmiotowe certyfikaty nie zawierają wymaganych uwagą dodatkową parametrów tj. nie podają zawartości oleju, nie określają lepkości kinematycznej produktu. Zastosowanie metodyki badań innej niż dopuszczona przez WTC przesądza - zdaniem organu odwoławczego - o tym, że powyższe certyfikaty nie mogą stanowić dowodu w sprawie dla potrzeb dokonania klasyfikacji taryfowej towaru, tym bardziej, że nie zawierają niezbędnych informacji, o których mowa w powołanej uwadze dodatkowej. W certyfikatach wskazano jedynie, że jakość produktu jest zgodna z kontraktami. Dostawa, obejmująca towar ze wszystkich w/w zgłoszeń celnych realizowana była w ramach kontraktu nr [...], z którego treści wynika jedynie, iż zawartość oleju w produkcie nie powinna przekraczać 10%. Kontrakt ten nie precyzuje natomiast innych, istotnych w sprawie parametrów fizyko-chemicznych gaczu.
Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż stosownie do treści § 28 ust. 1 pkt 8 (dział III) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz.U nr 94 poz.902 ze zm.), do zgłoszeń celnych strona zobowiązana jest dołączyć w szczególności certyfikat wystawiony przez producenta lub uprawnioną do tego placówkę badawczą, zawierający skład chemiczny i surowcowy towaru (do 100%) oraz informacje wymagane uwagami do poszczególnych działów Taryfy celnej, jeżeli dokument taki jest niezbędny dla ustalenia klasyfikacji taryfowej towaru. W świetle powołanego przepisu, w przypadku, gdy klasyfikacja taryfowa uzależniona jest np. od składu chemicznego, surowcowego, bądź też od pewnych parametrów fizyko-chemicznych, to w celu potwierdzenia deklarowanego kodu koniecznym jest przedłożenie stosownego dokumentu. Zgodnie natomiast z art. 42 WKC - po przedstawieniu organom celnym, towary mogą, za zgodą tych organów, zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane ich próbki, w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego. Pobranie próbek na wniosek strony powinno być każdorazowo dokonane -stosownie do treści art. 182 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania WKC (Dz.Urz. WE L 253 z 11.10.1993r. ze zm.) - zwana dalej PWWKC - pod kontrolą organów celnych, które w zależności od przypadku ustalają procedury postępowania. Badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań (art.91 ustawy Prawo celne). Z prawa tego Spółka nie skorzystała.
Za nieprzekonujące uznał organ odwoławczy wyjaśnienia Spółki, że "dokonanie wadliwych zgłoszeń pod kodem 2712 90 99 90 nastąpiło w wyniku konsultacji z pracownikami Urzędu Celnego, którzy oświadczyli że zgłoszenia towaru pod kodem 2712 90 39 00 nie przyjmą, a towar zostanie zatrzymany". Brak dokumentu potwierdzającego klasyfikację taryfową nie stanowi bowiem podstawy do odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego, może natomiast stanowić podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego w celu określenia prawidłowych elementów kalkulacyjnych stanowiących podstawę obliczenia kwoty należności celnych. Organ odwoławczy podkreślił, że zgłoszenia dokonał w przedmiotowej sprawie agent celny, a więc osoba, która posiada stosowną wiedzę z zakresu obrotu towarowego z zagranicą. Tym samym wyjaśnienia Spółki co do powodów wadliwego zgłoszenia towaru nie zasługują na uwzględnienie.
W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż Spółka składając zgłoszenia celne nie przedłożyła wymaganego certyfikatu jakościowego produktu świadczącego w myśl postanowień Wspólnej Taryfy Celnej, iż przedmiotem importu jest gacz surowy. Nie wnioskowała również o pobranie próbek towaru i ich ewentualne przebadanie. W przedmiotowych sprawach przedstawiony wraz ze zgłoszeniami celnymi towar został objęty wnioskowaną procedurą celną zgodnie ze złożonymi zgłoszeniami celnymi. Elementy kalkulacyjne stanowiące podstawę do określenia kwoty długu celnego zadeklarował sam zgłaszający. Organ odwoławczy zauważył również, iż trudności z pobraniem próbki towaru nie stanowią przesłanki do odstąpienia od właściwego stosowania przepisów prawa celnego i dodał, iż wbrew twierdzeniom Spółki istnieje możliwość pobrania reprezentatywnych próbek gaczu parafinowego. Poboru próbek dokonuje firma S.
Odnosząc się z kolei do dokumentów przedłożonych przez Spółkę wraz z wnioskiem o sprostowanie zgłoszenia celnego organ odwoławczy zauważył, iż badania wykonane zostały dla próbek gaczu pobranych bez dozoru celnego, co oznacza, że uzyskane wyniki nie mogą stanowić wiarygodnej podstawy do uznania roszczeń Spółki w zakresie zmiany kwalifikacji rodzajowej towaru i związanej z tym zmiany jego klasyfikacji taryfowej. Brak jest bowiem możliwości potwierdzenia tożsamości towaru.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż organ celny zajął odmienne stanowisko w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2004r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż decyzje administracyjne wydawane są w sprawach indywidualnych (konkretnych). Tym samym nie mogą stanowić one podstawy do rozstrzygnięć wydawanych przez organy celne w innych sprawach. Niezależnie od tego organ celny II instancji zwrócił uwagę na odmienne okoliczności tych spraw.
Ustosunkowując się do zarzutów Spółki dotyczących naruszenia zasad postępowania określonych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez stronę rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska. Organy administracji państwowej są zobowiązane do ustalenia prawdy materialnej, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, ponieważ przed podjęciem decyzji wzięto pod uwagę wszystkie dowody zgromadzone w niniejszej sprawie. Ponadto zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ uprawniony jest do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, tak więc do wyboru faktów, które uznał za udowodnione. Nadesłane przez stronę materiały zostały włączone w poczet materiału dowodowego sprawy i poddane swobodnej ocenie dowodów.
W skardze na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka wniosła o zmianę zaskarżonych decyzji zgodnie z treścią wniosków o sprostowanie zgłoszeń celnych lub o uchylenie tych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonym decyzjom Spółka zarzuciła niezgodność z prawem "z powodu rażącego naruszenia przywołanych w odwołaniach, jak wskazanych w decyzjach przepisów ordynacji podatkowej w związku z powołanymi w sentencji zaskarżonych decyzji przepisami prawa celnego oraz przepisami prawa wspólnotowego".
W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała w całości wszelkie zarzuty i uwagi przedstawione w odwołaniach od decyzji organu I instancji jak i pismach wyjaśniających z dnia 12 kwietnia 2005r. Dodatkowo podniosła, że organ II instancji pominął istotną dla oceny wiarygodności Spółki i przedmiotu jej działalności okoliczność, że Spółka na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. funkcjonuje jako skład podatkowy i pracują w niej pracownicy tego Urzędu Celnego. Oznacza to, że argument o niewiarygodności przedstawionych przez Spółkę analiz jest chybiony. Pracownicy tego urzędu obsługujący skład podatkowy wiedzą jaki towar i o jakich parametrach importuje skarżący. Organy celne obowiązane są korzystać ze wszystkich dostępnych sposobów i wiedzy dla sprawdzenia czy deklarowane przez importera ostateczne właściwości towaru odpowiadają prawdzie. Z kolei fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodów oferowanych przez strony postępowania. Zdaniem Spółki organy obu instancji prowadząc postępowanie w sposób nieobiektywny i tendencyjny nie uwzględniły tych okoliczności. Organ II instancji pominął też zarzuty, że zgodnie z wymaganiami normy ASTM D 4057 nie jest możliwe pobieranie na granicy próbek importowanego towaru w celu zweryfikowania klasyfikacji taryfowej w oparciu o badanie wykonane według tej metody. Nie jest też prawdą, że może uczynić to firma S. jak twierdzi się w uzasadnieniu decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach. Odnosząc się do informacji, że Spółka funkcjonuje jako skład podatkowy i pracują w niej pracownicy urzędu celnego, którzy wiedzą jakie są parametry importowanego towaru, organ odwoławczy stwierdził, iż nie może to stanowić podstawy do zmiany ustaleń co do stanu faktycznego towaru dokonanych zarówno na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym jak i dołączonych do niego dokumentów. Przepisy prawa celnego precyzują jakie dokumenty stanowią podstawę do zaklasyfikowania towaru.
Odnosząc się do twierdzenia, iż na granicy nie jest możliwe pobranie próbek importowanego gaczu w oparciu o metodykę zawartą w ASTM D 4057 organ odwoławczy zauważył, iż Wspólnotowa Taryfa Celna nie narzuca metodyki poboru próbek. Tym samym uznać należy, iż poboru próbek dokonać można innymi metodami dopuszczonymi dla tego rodzaju towaru. Niezależnie od tego rodzaju towaru. Niezależnie od tego wyjaśniono, iż na granicy istnieje możliwość pobrania reprezentowanych próbek gaczu parafinowego. Poboru takiego dokonuje specjalistyczna firma "S." – spółka z o.o. w oparciu o metodykę opracowaną przez Instytut Technologii Nafty w Krakowie uwzględniającą normę PW-EW ISO 3170 Ciekłe produkty naftowe – ręczne pobieranie próbek. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w przypadku trudności z pobraniem próbki towaru, fakt ten nie może stanowić podstawy do odstąpienia od właściwego stosowania przepisów prawa celnego.
W piśmie procesowym z dnia 21.10.2005r, które wpłynęło do Sądu dnia 27.10.2005r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność, iż przedstawiciele Urzędu Celnego oświadczyli, że zgłoszenie pod kodem 2712903900 nie zostanie przyjęte, a towar zostanie zatrzymany oraz dowodu z informacji Naczelnika Urzędu Celnego w K. na okoliczność właściwości i przeznaczenia importowanego gaczu i nie importowania gaczu z kodem 2712909990.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej wniósł o oddalenie wniosku dowodowego skarżącej Spółki. Stwierdził ponadto, że zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 65 WKC i art. 204 PW WKC po zwolnieniu towaru nie ma możliwości dokonania sprostowania zgłoszenia celnego. W tej sytuacji organy celne skorzystały z ogólnych unormowań zawartych w art. 6 ust. 1 i 2 WKC i stwierdzając brak podstaw do zastosowania art. 236 WKC orzekły, że należności celne uiszczone w oparciu o dane zawarte w zgłoszeniach celnych są prawnie należne.
Po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając wniesione skargi, zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.s.a. oraz przy uwzględnieniu art. 4 pkt 23 i art. 243 WKC - kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem przy uwzględnieniu stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami prawnymi wskazanymi w skardze.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie są decyzje potwierdzające, iż kwota należna określona i uiszczona przez skarżącą Spółkę wg zgłoszeń celnych o nr j.w. jest prawnie "należna". Decyzje te zostały wydane w sprawie z wniosku o zmianę klasyfikacji taryfowej importowanego gaczu parafinowego (kod CN 27 12 90 99) na gacz parafinowy surowy (kod CN 27 12 90 39) w trybie sprostowania zgłoszenia celnego.
Z dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń wynika, że Spółka w zgłoszeniach celnych dokonanych na formularzu SAD w dniach i o nr j.w. zadeklarowała gacz parafinowy (kod CN 27 12 90 99) z 7% stawką celną i do zgłoszeń tych dołączyła faktury zakupu, deklaracje wartości celnej towaru, certyfikat jakości eksportera (do zgłoszeń celnych z dnia 1 i 4 września 2004r.) oraz kontrakt nr [...].
Zgłoszenie celne oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymagającej formie i w określony sposób zamiar objęcia towaru określoną procedurą (art. 4 pkt 17 WKC). Zgłoszenie celne dokonywane w formie pisemnej powinny odpowiadać warunkom określonym w art. 62 ust. 1 WKC i powinny być do nich dołączone wszystkie dokumenty, których przedłożenie jest wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną do której zgłoszone są towary. Obowiązek dołączenia właściwych dokumentów spoczywa na zgłaszającym z mocy art. 199 WKC, art. 218 PW WKC i § 28cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. Prawidłowe zgłoszenie celne pod względem formalnym (niewadliwe) i pod względem materialnym (rzetelne) powinno być – zgodnie z art. 63 WKC – niezwłocznie przyjęte przez organ celny, który może, aczkolwiek nie musi poddać go weryfikacji. Weryfikacja polega na sprawdzeniu rzetelności danych zawartych w zgłoszeniu celnym i w dołączonych dokumentach, w tym na przeprowadzeniu rewizji celnej z możliwością pobrania próbek w celu przeprowadzenia analizy lub dokładniejszej kontroli.
Z dokonanych ustaleń wynika, że Spółka wykazała w zgłoszeniach celnych o nr jw. gacz parafinowy wg kodu CN 2712 90 30, a organ celny, który przyjął te zgłoszenia bez weryfikacji uznał, iż jest to klasyfikacja prawidłowa. Innych bowiem dowodów, z których wynikałoby zgodnie z postanowieniami Wspólnej Taryfy Celnej, że przedmiotem zgłoszenia jest inny towar niż gacz parafinowy np. gacz parafinowy surowy Spółka nie przedstawiła. Przedłożony bowiem przez Spółkę do zgłoszeń celnych z dnia 1 i 4 września 2004r. o nr j.w. certyfikat jakości został sporządzony zgodnie z obowiązującą w kraju eksportera metodyką badań (system certyfikacji ΓOCTP) tj. nie zawiera wymaganych w świetle uwagi dodatkowej nr 3 do działu 27 parametrów tj. nie podawał zawartości oleju i nie określał lepkości kinematycznej produktu. Parametrów tych nie spełniał również kontrakt nr [...], z którego wynikało jedynie, iż zawartość oleju w produkcie nie powinna przekraczać 10%. Co więcej, Spółka - po przedstawieniu towaru - nie wnioskowała - co czego upoważniał ją art. 42 WKC o wyrażenie przez organ celny zgody na pobranie próbek w celu dokładniejszej analizy składu chemicznego towaru. Pobranie próbek na wniosek strony dokonywane jest pod kontrolą organu celnego (art. 182 ust. 3 PW WKC).
Po przyjęciu w/w zgłoszeń celnych towar został zwolniony do dyspozycji importera, co potwierdzają adnotacje na zgłoszeniach celnych, a tym samym procedura dopuszczenia towaru do obrotu została zakończona. Kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniach celnych wg elementów kalkulacyjnych na dzień przyjęcia zgłoszeń, została przez organ celny wpisana do rejestru i uiszczona przez zgłaszającego.
W kilka miesięcy po zakończeniu procedury dopuszczenia towaru do obrotu Spółka w piśmie z dnia 6 grudnia 2004r. i jego uzupełnieniu z dnia 30 grudnia 2004r. stwierdziła, iż w zgłoszeniach celnych o nr j.w. błędnie zaklasyfikowała towar do kodu CN 2712 90 99 zamiast kodu CN 2712 90 39 i wniosła - po pouczeniu przez organ celny - o sprostowanie zgłoszenia celnego, a w konsekwencji o obliczenie należności celno-podatkowych w prawidłowej wysokości. Do wniosku o sprostowanie zgłoszeń celnych Spółka dołączyła wyniki badań gaczu parafinowego z określeniem zawartości oleju oraz jego lepkości kinematycznej sporządzone w dniach 20.07.2004r. i 24.07.2004r. oraz 13.09.2004r. i 10.10.2004r. przez Laboratorium E. - spółka z o.o. w T., które jej zdaniem wskazują jednoznacznie na gacz parafinowy surowy (zawartość oleju 8,1 ÷ 8,7 % przy lepkości 4,0 ÷ 4,1 mm2/s).
W związku z powyższym wnioskiem organ celny I instancji - działając na podstawie art. 78 ust. 1 WKC - przeprowadził kontrolę w/w zgłoszeń celnych i nie znalazł podstaw do ich sprostowania. Uznał bowiem, iż wyniki badań tj. parametry gaczu parafinowego podane we wniosku nie dowodzą jednoznacznie, że towar dopuszczony do obrotu jest tożsamy z tym, którego badania przekazano jako dowód, gdyż badanie to zostało przeprowadzone poza kontrolą organów celnych. Za pozostające bez znaczenia dla sprawy uznał organ wskazaną przez Spółkę decyzję wydaną w innej sprawie, jak i twierdzenie Spółki, iż pobranie na granicy próbek i przeprowadzenie badań jest niemożliwe. W konkluzji organ I instancji stwierdził, iż kwota należności określona i uiszczona wg w/w zgłoszeń celnych jest prawnie należna, a organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podtrzymał w całości powyższe stanowisko. Dopiero na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wyjaśnił, iż procedura kontrolna jako sprostowanie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru jest prawnie niedopuszczalna. Ze względu jednak na to, iż organ celny I instancji przeprowadził postępowanie kontrolne, po wcześniejszym pouczeniu Spółki o dopuszczalności sprostowania zgłoszenia celnego, to mógł on jedynie wydać rozstrzygniecie stwierdzające, iż kwota należności określona w w/w zgłoszeniach celnych jest prawnie należna.
Sąd podziela powyższe stanowisko wyłącznie w części dotyczącej niedopuszczalności sprostowania zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż Wspólnotowy Kodeks Celny wprowadza dwa sposoby zmiany treści zgłoszeń celnych, w tym wykazanych w tym zgłoszeniu elementów kalkulacyjnych branych pod uwagę przy określaniu wysokości należności przywozowych, znajdujące zastosowanie odpowiednio przez i po zwolnieniu towarów.
Przepis art. 65 zd. pierwsze WKC pozwala na jednostronne – tj. przez samego zgłaszającego - sprostowanie jednego lub kilku elementów zgłoszenia celnego do czasu zwolnienia towarów. Do tego bowiem czasu organ celny jest w stanie zbadać prawidłowość sprostowania przeprowadzając fizyczną kontrolę towarów, w tym pobierając próbki tych towarów. Dopuszczalność sprostowania zgłoszenia celnego wyłącznie przed zwolnieniem potwierdza również art. 65 zd. drugie pkt c WKC, zgodnie z którym organ celny nie może zezwolić na dokonanie jakiejkolwiek poprawki w sytuacji gdy wniosek o sprostowanie zgłoszenia zostanie przedstawiony po tym, jak organ celny zwolni towary.
W niniejszej sprawie Spółka nie skorzystała z możliwości sprostowania głoszenia celnego - o której mowa w art. 65 zd. pierwsze WKC - bowiem, co nie jest sporne między stronami oraz wynika z ustalonego stanu spawy z wnioskiem takim wystąpiła po zwolnieniu towarów.
Drugi sposób kontroli zgłoszeń celnych reguluje art. 78 WKC, który wyraźnie odnosi się do sytuacji po zwolnieniu towarów. Zgodnie z powyższym przepisem po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać zmian w zgłoszeniu. W celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organ celny może przeprowadzić kontrolę dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu, jak również przeprowadzić kontrolę towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Z powyższego przepisu wynika, że ocenie organu celnego pozostawiona jest zasadność i możliwość dokonania kontroli, jak również jej wynik.
Wykładni art. 78 WKC dokonał Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który w wyroku z dnia 20 października 2005r. sygn. akt C 468/03 Orerland Footwear Ltd. - Commissioners of Customs & Excise stwierdził, że w sytuacji gdy po dopuszczeniu importowanego towaru do obrotu wpłynie wniosek zgłaszającego o rewizję (kontrolę) zgłoszenia celnego, to organy celne – do których wpłynął ten wniosek - są zobowiązane, pod kontrolą sądową, albo oddalić wiosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, albo dokonać żądanej rewizji (kontroli).
Nie budzi wątpliwości Sądu, iż przedmiotowy wniosek Spółki o sprostowanie zgłoszeń celnych mógł być i był rozpatrywany - z uwagi na zwolnienie towarów - wyłącznie w trybie art. 78 WKC. W ramach wstępnej kontroli wniosku organ celny - na podstawie powyższego przepisu - zbadał dane zawarte w zgłoszeniach celnych i przeprowadził kontrolę dokumentów, w tym kontraktu, faktur zakupu, a także certyfikatu jakości wystawionego przez eksportera i deklaracji wartości celnej. Na podstawie w/w dokumentów nie znalazł jednak podstaw do zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych. Stwierdził również, że nie może przeprowadzić kontroli towarów - o której mowa w art. 78 ust. 2 WKC - bowiem nie jest możliwe potwierdzenie tożsamości towaru, który był przedmiotem dopuszczenia do obrotu wg w/w zgł. celnych oraz towaru którego parametry przedstawione zostały w opinii sporządzonej przez Laboratorium E. - sp. z o.o. w T. Badania te zostały bowiem przeprowadzone na próbkach gaczu parafinowego, które zostały pobrane bez dozoru celnego. Powyższa okoliczność sprawiła, że organy celne w istocie odmówiły dokonania zmian w zgłoszeniach celnych, jednakże brzmienie rozstrzygnięcia jest inne. Organy te stwierdziły bowiem, iż "kwota należności określona w w/w zgłoszeniach jest prawnie należna". W kontekście przedstawionej wyżej wykładni art. 78 WKC dokonanej przez ETS rozstrzygniecie organów celnych jest wadliwe, bowiem w sytuacji gdy organ celny - jak w niniejszej sprawie - nie uwzględnia wniosku o zmianę treści zgłoszenia celnego, to winien ten wniosek oddalić w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 23 ust. 2 Prawa celnego. Nie jest to jednak - w ocenie Sądu - uchybienie istotne, bowiem stanowisko organów celnych - mimo innej formy - sprowadza się w istocie do nieuwzględnienia wniosku, a zatem wada rozstrzygnięcia nie miała wpływu na wynik sprawy.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd za bezzasadne uznaje naruszenie przepisów postępowania celnego, w tym art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 i 188 ordynacji podatkowej. Organ celny w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i wyjaśnił, dlaczego nie dał wiary pewnym dowodom tj. wynikom badań gaczu parafinowego przedłożonym przez Spółkę w toku postępowania po zwolnieniu towaru oraz na jakich dowodach oparł swoje ustalenia.
Za nieuzasadniony Sąd uznaje również zarzut nieuwzględnienia przez organ celny dowodu z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2004r. (nr [...]), bowiem stan faktyczny w tej sprawie był odmienny.
Za pozostające bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie Sąd uznaje twierdzenie Spółki, iż prowadzenie składu podatkowego przez Spółkę podnosi wiarygodność dowodów z badań przeprowadzonych przez Laboratorium w T.
Za niemające związku z meritum sprawy Sąd uznaje twierdzenie, iż na granicy nie można pobrać próbek i dokonać badań gaczu parafinowego, bowiem gdyby Spółka złożyła taki wniosek - czego jednak nie uczyniła - to rzeczą organu celnego byłoby ustalenie zasad postępowania i przeprowadzenia stosownych badań zgodnie z art. 182 ust. 3 PWWKC i zgodnie z art. 91 Pr.cel.
Sąd na rozprawie oddalił wnioski dowodowe skarżącej Spółki, bowiem stosownie do treści art. 106 § 3 ustawy p.s.a. nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków. Dopuszczalne jest jedynie przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, przy czym w ocenie Sądu nie zostały spełnione warunki wynikające z tego przepisu. Wszystkie wątpliwości zostały wyjaśnione przez orzekające w sprawie organy celne, a ponadto skarżąca Spółka nie składała powyższych wniosków w postępowaniu celnym. Ponadto wnioskowany dowód z dokumentów miałby służyć - w ocenie Sądu - do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi Spółka polemizuje, a Sąd nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu spraw załatwionych zaskarżonymi decyzjami.
Biorąc powyższe wywody pod uwagę Sąd stwierdził, iż zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w stopniu, który uzasadniały ich uchylenie i w związku z tym na podstawie art. 151 ustawy p.s.a. orzekł jak w sentencji.