I SA/Rz 332/05

I SA/Rz 332/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Barbara Stukan-Pytlowany /przewodniczący/
Kazimierz Włoch
Maria Piórkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 810/06 - Wyrok NSA z 2007-03-01
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Włoch Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005r. na rozprawie- sprawy ze skarg "A" Spółka z o.o. w T. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [....] [...] [...] [...] w przedmiocie zgłoszeń celnych - oddala skargi -
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] czerwca 2005r znak: [...], [...], [...], [...] po rozpoznaniu odwołań A. Sp. z o.o. w T. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].03.2005r. znak: [...], [...], [...], [...] w przedmiocie uznania, iż kwota należności określonej i uiszczonej według zgłoszeń celnych: z dnia 5 czerwca 2004r. SAD [...], z dnia 7 czerwca 2004r. SAD [...], z dnia 7 czerwca 2004r. SAD [...], i z dnia 12 czerwca 2004r. SAD [...] jest prawnie należna.
Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor Izby Celnej powołał
- art. 20 ust. l, ust. 3, ust. 6, art. 214 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992r ze zm.),
- art. l rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003r z dnia 11.09.2003r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr.2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 281 z dnia 30.10.2003r.),
- art. 73 ust. l ustawy z dnia 19.03.2004r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz.622),
- art.233 paragraf l ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. nr 8 poz. 60).
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w dniach 5.06.2004r., 7.06.2004r. i 12.06.2004r., A. Sp.z o.o. działając przez Agencję Celną B. Sp. z o.o. złożyła zgłoszenia celne zaewidencjonowane przez Oddział Celny M. pod pozycjami wyżej cytowanymi-wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzonego z Rosji towaru. Zgłaszający zadeklarował gacz parafinowy w wagonach, podał ich ilość, wskazał wagę towaru. Tak określony towar został przez zgłaszającego zaklasyfikowany wg. Kodu CN 2712 90 99 (kod TARIC 2712 90 99 90)wg, którego klasyfikowany jest m.in. gacz parafinowy inny niż surowy. Należności celno-podatkowe obliczono z zastosowaniem stawki celnej dla kraju trzeciego w wysokości 2,2% oraz podatku VAT w wysokości 22%.Do zgłoszeń celnych załączono faktury, certyfikaty jakości, wykazy wagonów, deklaracje elementów dotyczące wartości celnej.
Organ przyjął zgłoszenia jako zgodne z art.62 rozporz. Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. co z mocy prawa spowodowało objęcie wnioskowaną procedurą celną i zaksięgowanie należności celnych.
Stosownie do treści art.71 Wspólnotowego Kodeksu Celnego podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia, zaś w przypadku nie dokonania weryfikacji zgłoszenia podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną stanowią dane zawarte w zgłoszeniu.
Pismem z dnia 06.12.2004r. uzupełnionym pismem z dnia 30.12.2004r. "A." Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego J. H., wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego o sprostowanie zgłoszeń celnych JDA SAD w/wym. z dnia 5.06.2004r., 7.06.2004r. i 12.06.2004r. Wnosząc o zastosowanie kodu CN 2712 90 39 oraz stawki celnej dla kraju trzeciego w wysokości 0,7%, a w konsekwencji o obliczenie należności celno-podatkowych w prawidłowej wysokości. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż przedmiotem zgłoszenia celnego był gacz parafinowy spełniający wymogi gaczu surowego. Do wniosku o sprostowanie zgłoszeń celnych dołączono wyniki badań sprowadzonego w cysternach (o numerach jak w wykazach wagonów podanych w zgłoszeniach celnych) gaczu z określeniem zawartości oleju oraz jego lepkości kinematycznej. W ocenie strony parametry te wskazują jednoznacznie na gacz parafinowy surowy (zawartość oleju 3,7-7,2% przy lepkości 5,3-5,8 mm2/s). W związku z wnioskiem Strony Naczelnik Urzędu Celnego dokonał kontroli przedmiotowych zgłoszeń celnych.
Naczelnik Urzędu Celnego nie znajdując podstaw do zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru oraz stawki celnej, decyzjami znak: [...], [...], [...], [...] z dnia [...].03.2005r. orzekł, iż kwota należności określona i uiszczona wg zgłoszenia: SAD [...] z 5.06.2004r., SAD [...] z 7.06.2004r., SAD [...] z 7.06.2004r., SAD [...] z 12.06.2004r. jest prawnie należna. Od decyzji tych Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego J. H., złożyła odwołanie (pismo z dnia 23.03.2005r.) wnosząc o zmianę zaskarżonych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego zgodnie z treścią wniosku o sprostowanie zgłoszenia celnego.
Wydanym decyzjom Spółka zarzuciła naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, tj. art.121 § l, art. 122, art.180 § l, art. l87 § l, § 3, art.188. W uzasadnieniu odwołania podtrzymała, iż sprowadzony przez nią gacz spełnia wymogi gaczu surowego. Dodatkowo podkreślała, iż od lat importuje gacz parafinowy o parametrach fizykochemicznych świadczących o tym, iż jest to gacz parafinowy surowy. Ponadto jako argument podała rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego zawarte w decyzji znak [...] z dnia [...].10.2004r. w zakresie klasyfikacji gaczu importowanego wg innego zgłoszenia celnego.
Po zapoznaniu się z materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy Dyrektor Izby Celnej postanowił utrzymać decyzje organu I instancji w mocy. Podejmując takie rozstrzygnięcia zauważył, że przystępując do Unii Europejskiej Polska przyjęła Wspólną Taryfę Celną. W dacie przyjęcia przedmiotowych zgłoszeń celnych obowiązującym rozporządzeniem w zakresie ceł było rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11.09.2003r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 281 z dnia 30.10.2003r.).
W myśl art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która obejmuje towarową Nomenklaturę Scaloną i każdą inną nomenklaturę, która jest oparta na Scalonej Nomenklaturze. Zatem, aby obliczyć należności celne stosując właściwą stawkę celną, należy uprzednio dokonać prawidłowej klasyfikacji towaru wg kodu określonego we Wspólnej Taryfie Celnej.
Stosownie do postanowień art.67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego datą, którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Zaś zgodnie z art.214§l cytowanego Kodeksu kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego.
Podstawowym obowiązkiem organów celnych wynikającym z obowiązujących przepisów prawa jest ustalenie stanu faktycznego dokonywanego importu. Ustalenie takie jest konieczne, aby dokonać prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, tj. przyporządkowania go do określonego kodu CN wyszczególnionego we Wspólnej Taryfie Celnej.
W przedmiotowej sprawie Spółka wniosła o zmianę klasyfikacji taryfowej - deklarując iż towar objęty zgłoszeniami celnymi spełnia wymogi surowego gaczu parafinowego. Tym samym zakwestionowała ona treść złożonego pierwotnie zgłoszenia celnego.
Organ II instancji wyjaśnił iż zgodnie z uwagą dodatkową nr 3 do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej - w pod pozycjach od 2712 90 31 do 2712 90 39 wyrażenie "surowy" odnosi się do produktów o zawartości oleju 3,5 lub więcej wg metody ASTM D 721, jeżeli lepkość w 100°C jest niższa niż 9x10"6mVl wg metody ASTM D 445; lub o kolorze naturalnym wyższym niż 3 wg metody ASTM D 1500, jeżeli ich lepkość w 100°C wynosi 9x10"6mV wg metody ASTM D 445.
Do kodu CN 2712 90 39 klasyfikowany jest zatem wyłącznie gacz parafinowy spełniający kryteria zawarte w w/w uwadze dodatkowej, określone wskazaną metodą, a uwagi zamieszczone w Taryfie celnej są obok Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej podstawowym kryterium klasyfikacyjnym. Spór zdaniem organu II instancji dotyczy przede wszystkim oceny stanu faktycznego towaru, a w konsekwencji jego klasyfikacji taryfowej. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 5.06.2004r., 7.06.2004r. i 12.06.2004r. działająca z upoważnienia importera, Agencja Celna B. Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu gacz parafinowy, deklarując jednocześnie kod TARIC 2712 90 99 90. Wg w/w kodu klasyfikowany jest m.in. gacz parafinowy pozostały (inny niż gacz surowy). Do zgłoszeń celnych załączono m.in. faktury zakupu oraz certyfikaty jakości załączone do akt poszczególnych spraw. Istotnym, zdaniem, organu II instancji jest fakt, iż przed dopuszczeniem towaru do swobodnego obrotu organ celny nie zabezpieczył próbek towaru do badania. O pobranie próbek przed zwolnieniem towaru nie wnioskował również zgłaszający.
Odnosząc się do treści dokumentów przedłożonych wraz ze zgłoszeniami celnymi organ odwoławczy zauważył, iż okazane faktury nie precyzują rodzaju zakupionego gaczu parafinowego. Zaś w certyfikatach jakości zestawiono wyniki badań importowanego gaczu wykonane zgodnie z obowiązującą w kraju eksportera metodyką badań (system certyfikacji FOCTP). Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż przedmiotowe certyfikaty nie zawierają wymaganych uwagą dodatkową parametrów tj. nie podają zawartości oleju, nie określają lepkości kinematycznej produktu. Stosownie też do treści §28 ust.l pkt 8 (dział III) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U nr 94 poz.902 ze zm.), do zgłoszeń celnych Strona zobowiązana jest dołączyć w szczególności certyfikat wystawiony przez producenta lub uprawnioną do tego placówkę badawczą, zawierający skład chemiczny i surowcowy towaru (do 100%) oraz informacje wymagane uwagami do poszczególnych działów Taryfy celnej, jeżeli dokument taki jest niezbędny dla ustalenia klasyfikacji taryfowej towaru. Świetle powołanego przepisu, w przypadku, gdy klasyfikacja taryfowa uzależniona jest np. od składu chemicznego, surowcowego, bądź też od pewnych parametrów fizyko-chemicznych, to w celu potwierdzenia deklarowanego kodu koniecznym jest przedłożenie stosownego dokumentu.
Niemniej jednak, zgodnie z art.42 WKC - po przedstawieniu organom celnym, towary mogą, za zgodą tych organów, zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane ich próbki, w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego. Pobranie próbek na wniosek Strony powinno być każdorazowo dokonane -stosownie do treści art. 182 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 02.07.1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania WKC (Dz.Urz. WE L 253 z 11.10.1993r. ze zm.) - pod kontrolą organów celnych, które w zależności od przypadku ustalają procedury postępowania. Badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań (art.91 ustawy Prawo celne). Z prawa tego Spółka nie skorzystała. Nieprzekonujące są wyjaśnienia Spółki, że "dokonanie wadliwych zgłoszeń pod kodem 2712 90 99 90 nastąpiło w wyniku konsultacji z pracownikami Urzędu Celnego, którzy oświadczyli że zgłoszenia towaru pod kodem 2712 90 39 00 nie przyjmą, a towar zostanie zatrzymany". Organ odwoławczy zauważał, że brak dokumentu potwierdzającego klasyfikację taryfową nie stanowi podstawy do odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego, może natomiast stanowić podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego w celu określenia prawidłowych elementów kalkulacyjnych stanowiących podstawę obliczenia kwoty należności celnych. Organ podkreślić, że zgłaszającym w przedmiotowej sprawie był agent celny, a więc osoba, która posiada stosowną wiedzę z zakresu obrotu towarowego z zagranicą. Tym samym wyjaśnienia Spółki do powodów wadliwego zgłoszenia towaru nie zasługują na uwzględnienie.
W przedmiotowych sprawach przedstawiony wraz ze zgłoszeniami celnymi towar został objęty wnioskowaną procedurą celną zgodnie ze złożonymi zgłoszeniami celnymi. Elementy kalkulacyjne stanowiące podstawę do określenia kwoty długu celnego zadeklarował sam zgłaszający. Organ odwoławczy wyjaśniał również, iż trudności z pobraniem próbki towaru nie stanowią w żadnym wypadku przesłanki do odstąpienia od właściwego stosowania przepisów prawa celnego. Ponadto, wbrew twierdzeniom Spółki-istnieje możliwość pobrania reprezentatywnych próbek gaczu parafinowego. Poboru próbek dokonuje firma SGS.
Odnosząc się z kolei do dokumentów przedłożonych z wnioskami przez Spółkę organ odwoławczy zauważył, iż badania wykonane zostały dla próbek gaczu pobranych bez dozoru celnego. W ocenie organu odwoławczego, uzyskane wyniki nie mogą stanowić wiarygodnej podstawy do uznania roszczeń Strony w zakresie zmiany kwalifikacji rodzajowej towaru i związanej z tym zmiany jego klasyfikacji taryfowej. Brak jest bowiem możliwości potwierdzenia tożsamości towaru.
W złożonych odwołaniach Strona powołując się na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z dnia [...].10.2004r. podnosiła, iż organ celny I instancji w analogicznej sprawie zajmuje odmienne stanowisko. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzje administracyjne wydawane są w sprawach indywidualnych (konkretnych). Tym samym nie mogą stanowić one podstawy do rozstrzygnięć wydawanych przez organy celne w innych sprawach. Niezależnie od tego organ celny II instancji zwrócił uwagę na odmienne okoliczności tych spraw. Odnosząc się zaś do zarzutów Strony dotyczących naruszenia zasad postępowania określonych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że fakt, iż analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez Stronę rezultatów, nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska. Organy administracji państwowej są zobowiązane do ustalenia prawdy materialnej, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, ponieważ przed podjęciem decyzji wzięto pod uwagę wszystkie dowody zgromadzone w niniejszej sprawie. Ponadto zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ uprawniony jest do swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, tak więc do wyboru faktów, które uznał za udowodnione. Nadesłane przez Stronę materiały zostały włączone w poczet materiału dowodowego sprawy i poddane swobodnej ocenie dowodów.
Na decyzje powyższe "A." Sp. z o.o. w T. złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o zmianę zaskarżonych decyzji zgodnie z treścią wniosków o sprostowanie zgłoszeń celnych lub o uchylenie tych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonym decyzjom skarżąca zarzuciła niezgodność z prawem z powodu rażącego naruszenia przywołanych odwołaniach jak wskazanych w decyzjach przepisów ordynacji podatkowej w związku z powołanymi w sentencji zaskarżonych decyzji przepisami prawa celnego oraz przepisami prawa wspólnotowego.
W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała w całości wszelkie zarzuty i uwagi przedstawione w odwołaniach od decyzji organu I instancji jak i pismach wyjaśniających z dnia 12.04.2005r.Dodatkowo podniosła, że organ II instancji pominął istotną dla oceny wiarygodności Spółki i przedmiotu jej działalności okoliczność, że Spółka na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. funkcjonuje jako skład podatkowy i pracują w niej pracownicy tego Urzędu Celnego. Oznacza to, że argument o niewiarygodności przedstawionych przez Spółkę analiz jest chybiony. Pracownicy tego urzędu obsługujący skład podatkowy wiedzą jaki towar i o jakich parametrach importuje skarżący. Organy celne obowiązane są korzystać ze wszystkich dostępnych sposobów i wiedzy dla sprawdzenia czy deklarowane przez importera ostateczne właściwości towaru odpowiadają prawdzie. Z kolei fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodów oferowanych przez strony postępowania. Zdaniem Spółki organy obu instancji prowadząc postępowanie w sposób nieobiektywny i tendencyjny nie uwzględniły tych okoliczności. Organ II instancji pominął też zarzuty, że zgodnie z wymaganiami normy ASTM D 4057 nie jest możliwe pobieranie na granicy próbek importowanego towaru w celu zweryfikowania klasyfikacji taryfowej w oparciu o badanie wykonane według tej metody. Nie jest prawdą, że może uczynić to firma SGS jak twierdzi się w uzasadnieniu decyzji.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach. Ponadto odniósł się do argumentów podnoszonych w skardze. W jego ocenie argument, że Spółka funkcjonuje jako skład podatkowy i pracują w niej pracownicy Urzędu Celnego, którzy wiedzą jakie są parametry importowanego towaru nie może stanowić podstawy do zmiany ustaleń co do stanu faktycznego towaru dokonanych zarówno na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu celnym jak i dołączonych do niego dokumentów. Przepisy prawa celnego precyzują jakie dokumenty stanowią podstawę do zaklasyfikowania towaru. Ponadto, na granicy poboru próbek dokonuje firma C. Sp. z o.o. Nawet w przypadku trudności z pobraniem próbki towaru, fakt ten nie może stanowić podstawy do odstąpienia od właściwego stosowania przepisów prawa celnego.
W piśmie procesowym z dnia 21.10.2005r., które wpłynęło do Sądu dnia 27.10.2005r. skarżący wniósł o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania z uwagi na ich tożsamość co do stron i przedmiot sprawy, wniósł też o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność, że przedstawiciele Urzędu Celnego oświadczyli, że zgłoszenie pod kodem [...] nie zostanie przyjęte, a towar zostanie zatrzymany. Ponadto o dopuszczenie dowodu z informacji Naczelnika Urzędu Celnego w K. na okoliczność właściwości i przeznaczenia importowanego gaczu i nie importowania gaczu z kodem [...].
Na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej wniósł o oddalenie skarg, przychylił się do wniosku skarżącego o połączenie spraw do wspólnego rozpoznania, wniósł o oddalenie wniosku dowodowego. Ponadto twierdził, że w obecnym stanie prawnym przepisy prawa celnego nie przewidują wzruszenia zgłoszenia celnego poza art. 65 WKC Obecne przepisy przewidują wydanie decyzji odnoszącej się do kwoty długu celnego. Skarżący ponosił, że kwota długu celnego jest wyższa niż należna i wnosił o ponowne naliczenie należności celnej. Organ nie potraktował tego wniosku jako żądanie zwrotu nadpłaty, wniosek taki jest sformalizowany, a nie zachodziły przesłanki do zastosowania art.236 WKC. Motywem rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że kwota należności.
Po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając wniesione skargi, zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art.134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz przy uwzględnieniu art. 4 pkt 23 i art. 243 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 roku z późn. zm., powoływanego dalej jako WKC) – kontrola zaskarżonych decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem z uwzględnieniem stanu prawnego w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych występujących w sprawie, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami prawnymi wskazanymi w skardze.
Spór w rozpoznawanej sprawie między skarżącą spółką, a organami celnymi dotyczył oceny dopuszczalności i dokonania rewizji zgłoszeń celnych po dopuszczeniu importowanego towaru do obrotu, konkretnie elementów zgłoszenia celnego w postaci kodu towaru.
W stanie prawnym obowiązującym w dacie podejmowania decyzji przez organy celne obu instancji:
organ celny przyjmując zgłoszenia celne w formie pisemnej jako odpowiadające wymogom formalnym art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE L z 19.10.1992r.) zwany dalej WKC, a więc zgłoszenia, do którego dołączone są wszystkie dokumenty wymagane dla zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary- jest władny odstąpić od weryfikacji zgłoszenia i na podstawie art. 71 ust. 2 WKC stosować przepisy regulujące procedurę celną na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Jeżeli organ celny działa na podstawie tegoż art. 71 ust. 2 to następuje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i zaksięgowanie należności celnych. Do zgłoszonego towaru organ celny przyjmuje elementy kalkulacyjne stanowiące podstawę określenia kwoty wynikającej z długu celnego z chwili jego powstania (art. 214 ust.IWKC) i w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 67 WKC) w tym kod taryfowy ze stawką celną zadeklarowaną przez zgłaszającego. Zgodnie art. 20 ust. 1, ust. 3, ust. 6 WKC należności powyższe określane są na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej. Aby obliczyć należności celne stosując właściwą stawkę celną należy dokonać prawidłowej klasyfikacji według kodu określonego we Wspólnej Taryfie Celnej. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (rozporządzenie komisji (WE) Nr 1789/2003r. z 11.09.2003r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr.2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - Dz.U. WE L281 z dnia 30.10.2003r.). Reguła I stanowi, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie orientacyjne, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów, o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Uwagi zawierają szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, podają listę towarów włączonych i wyłączonych wraz z opisem technicznym wskazówkami do identyfikacji.
W niniejszych sprawach we wszystkich przypadkach organ celny nie prowadził weryfikacji zgłoszeń, a dokonane przez spółkę zgłoszenia celne zostały przyjęte, towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu. Tym samym powstał dług celny w przywozie (art. 79 i art. 201 ust. 1 WKC) i organ celny naliczył należność celną przywozową zgodnie z obowiązującymi, w dacie zgłoszenia, przepisami wspólnotowego prawa celnego w tym Wspólnej Taryfy Celnej i Nomenklatury Scalonej, a także należność podatkową. Uczynił to na podstawie: zgłoszeń celnych, wskazanego w nich kodu(zgłaszający zaklasyfikował towar wg. Kodu CN 2712 90 99 - kod TARIC 2712 90 99 90 wg. którego klasyfikowany jest m.in. gacz parafinowy inny niż surowy) i dołączonych dokumentów(w tym certyfikatu producenta, którego parametry techniczne nie zostały ustalone metodą ASTM).Obowiązek dołączenia właściwych dokumentów spoczywał na zgłaszającym na mocy art. 199 WKC, art. 218 rozporządzenia komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 02.07.1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - (Dz.UE L z dnia 11.10.1993r.) zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym nr 2454/93 do WKC i paragrafu 28 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004r. w sprawie szczególnych wymogów jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz.U. Nr 94 poz. 902).
Po prawie pół roku od zwolnienia towaru i dopuszczeniu go do obrotu spółka zwróciła się z wnioskami do Naczelnika Urzędu Celnego o stwierdzenie nieważności zgłoszeń celnych, a po pouczeniu organu celnego o sprostowanie tych zgłoszeń, wnosząc we wnioskach o zastosowanie kodu 27129039 oraz stawki celnej - 0,7%i w konsekwencji ponowne naliczenie należności celnych i podatkowych.
Do wniosków Spółka dołączyła wyniki badań gaczu z określeniem jego lepkości i zawartości oleju, wraz ze stwierdzeniem, że wyniki te uprawniają do oceny, iż importowany gacz był gaczem surowym. Badania te zostały przeprowadzone przez spółkę w Laboratorium E. sp. z o.o. w T. po zwolnieniu towaru przez organ celny i dopuszczeniu do obrotu.
Organ celny I instancji przeprowadził kontrolę zgłoszeń i nie znalazł podstaw do ich sprostowania uznając, że wyniki badań- parametry gaczu podane we wnioskach nie dowodzą jednoznacznie, że towar dopuszczony do obrotu jest tożsamy z tym, którego badania przekazano jako dowód, gdyż badanie zostało przeprowadzone poza kontrolą organów. Organ celny stwierdził także, że nie było okolicznościami do zweryfikowania zgłoszeń powoływanie się przez spółkę na decyzję wydaną w innej sprawie jak i twierdzenie przez spółkę, że pobranie na granicy próbek i przeprowadzenie badań jest niemożliwe. Organ odwoławczy podtrzymał stanowiska zaprezentowane przez organ I instancji- jego ustalenia faktyczne i prawne.
Bezspornym jest, że spółka przed objęciem towaru wnioskowaną procedurą celną, kiedy towar był pod dozorem celnym nie wystąpiła z wnioskiem o pobranie próbek towaru w celu jego przebadania na zawartość oleju i jego lepkość, by wykazać, że importowany towar jest gaczem parafinowym "surowym", stosownie do uwagi dodatkowej nr 3 do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej, a nie gaczem "innym niż surowe" mimo, że takie zweryfikowanie klasyfikacji taryfowej powodowało obniżenie stawki celnej. Spółka nie dysponowała certyfikatem producenta wykazującym te parametry gaczu zgodnie z wymogami Wspólnej Taryfy Celnej w dacie zgłoszeń. Jeżeli spółka chciała nadać towarowi określone przeznaczenie celne winna była skorzystać z przysługującego jej uprawnienia z art. 42 WKC i art. 182 rozporządzenia nr 2454/93 wykonawczego do WKC i złożyć wniosek o pobranie próbek gaczu i przeprowadzenie jego badań, jednak czego nie uczyniła. Nie skorzystała też możliwości sprostowania zgłoszeń przewidzianych w przepisie art. 65 WKC, a więc przed dopuszczeniem towaru do obrotu.
Gacz parafinowy został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu na zasadzie art. 62 WKC. Organ celny nie miał podstaw prawnych by nie przyjąć zgłoszeń pisemnych, gdyż okazane do niego dokumenty w tym certyfikat producenta wskazywały, że towar zgłoszony odpowiada klasyfikacji wg. zdeklarowanego kodu. Specyficzne właściwości określone wynikami badań metodami ASTM wymagane były tylko dla gaczu surowego wg. kodu 27129039, a certyfikaty z takimi wynikami badań nie zostały dołączone do zgłoszeń celnych. Organ celny mógł zgodnie z prawem naliczyć należności celne i podatkowe na podstawie zgłoszonych wartości celnych towaru. Organ nie mógł podejrzewać, że towar winien być zaklasyfikowany według innego kodu taryfy celnej, ze względu na brak jakichkolwiek informacji na ten temat, wymaganej przez przepisy wykonawcze Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
Sąd raz jeszcze podkreśla, że spór w rozpoznawanych sprawach między skarżącą Spółką a organem celnym dotyczył nie klasyfikacji towaru, jak twierdziły strony, a oceny skuteczności i zasadności wniosków o dokonanie rewizji zgłoszeń celnych, konkretnie ich elementów w postaci zdeklarowanego kodu towaru, po dopuszczeniu importowanego towaru do obrotu (art. 78 WKC). Organ celny przyjął zgłoszenie celne w formie pisemnej jako odpowiadające wymogom przepisu art. 62 WKC, a więc zgłoszenia, do którego dołączone zostały wszystkie dokumenty wymagane dla zastosowania przepisów regulujących tę procedurę (art. 199 WKC, art. 218 rozporz. wykonaw. nr 2454/93 do WKC, par. 28 rozporz. Min. Fin. wyżej cyt.) Organ celny odstąpił od weryfikacji, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą i zaksięgowanie należności i dopuszczenie towaru do obrotu. Do zgłoszenia towaru organ celny przyjął elementy kalkulacyjne stanowiące podstawę określenia kwoty wynikającej z długu celnego z chwili powstania (art. 214 ust. 1 WKC) i w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 67 WKC) w tym kod taryfowy ze stawką celną zadeklarowaną przez zgłaszającego. Należności zostały naliczone zgodnie z Wspólną Taryfą Celną i uiszczone przez zgłaszającego. Po zwolnieniu towarów przez organ celny zgłaszający wystąpił o ponowne naliczenie należności celnych i podatkowych, uzasadniając wniosek błędnie podanym kodem towaru, do wniosku dołączył wyniki badań towaru przeprowadzone po zwolnieniu towaru i bez nadzoru celnego. Zdaniem organu II instancji, wyrażonym dopiero na rozprawie procedura kontrolna jako sprostowanie zgłoszenia po zwolnieniu towaru jest prawnie niedopuszczalna. Ponieważ, jednak organ celny prowadził postępowanie kontrolne, po wcześniejszym pouczeniu Spółki o dopuszczalności tego postępowania, mógł on jedynie wydać rozstrzygnięcie, że kwota należności określona w zgłoszeniu jest prawnie należna.
Sąd nie podzielił tego poglądu Organu II instancji, albowiem Wspólnotowy Kodeks Celny wprowadził dwa reżimy zmiany danych branych pod uwagę przy określeniu wartości celnej, a co za tym idzie przy ustalaniu wysokości należności przywozowych znajdujące zastosowanie odpowiednio przed i po dopuszczeniu towarów do obrotu. Przepis art.65 WKC pozwala na jednostronne sprostowanie przez samego zgłaszającego zgłoszenie celne do czasu dopuszczenia towaru do obrotu. Uprawnienie to uzasadnia okoliczność, że do czasu dopuszczenia towaru do obrotu organ celny jest w stanie łatwo zbadać prawidłowość sprostowania przeprowadzając fizyczną kontrolę towaru. Jednakże zgłaszający z tej możliwości nie skorzystał, a należności przywozowe zostały ustalone i naliczone przez organ celny.
Przepis art. 78 WKC wprowadza bardziej restrykcyjny reżim, znajduje on zastosowanie po dopuszczeniu towaru do obrotu, czyli w chwili, gdy przedstawienie towaru może okazać się nie możliwe i gdy wysokość należności przywozowych została już ustalona. Powierza on organowi celnemu dokonanie rewizji na wniosek zgłaszającego, poddając ocenie organu celnego samą zasadność i możliwość jej dokonania jak i jej wynik.
W sytuacji gdy zgłaszający zwrócił się o sprostowanie zgłoszeń celnych na podstawie art. 78 WKC organ celny zobowiązany był rozpatrzyć te wnioski co najmniej w celu ustalenia czy należy dokonać rewizji. W ramach tej wstępnej oceny organ celny powinien brać pod uwagę w szczególności czy możliwe jest przeprowadzenie kontroli danych zawartych w zgłoszeniach, które mają podlegać rewizji. Może odmówić dokonania rewizji jeżeli badaniu mają podlegać takie elementy zgłoszenia, że wymagać to będzie kontroli fizycznej, a związku z dopuszczeniem towaru do obrotu nie możliwe będzie ich przedstawienie do kontroli.
Wniosek o sprostowanie zgłoszenia celnego w trybie art. 78 WKC powoduje kontrolę danych zawartych w zgłoszeniu, kontrolę dokumentów i operacji handlowych towarów. Organ może też przeprowadzić rewizję towarów o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jak już Sąd podkreślił, WKC nie dopuszcza w ramach czynności kontrolnych po zwolnieniu towaru, przeprowadzenia badań towaru, którego tożsamość jest wątpliwa i to przeprowadzenie badań bez dozoru organu celnego. W ocenie Sądu przedstawione przez Skarżącą parametry gaczu uzyskane jako wynik badań przeprowadzonych po zwolnieniu towaru i to bez dozoru celnego nie mogły być podstawą do rewizji zgłoszeń w zakresie zdeklarowanego kodu towaru, gdyż naruszałoby to regulację prawną wspólnotowych przepisów celnych.
W ocenie Sądu organ celny w niniejszych sprawach przeprowadził postępowanie kontrolne zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Dokonał w trybie art.78 WKC kontroli dokumentów tj. zgłoszeń celnych i dołączonych do nich certyfikatów producenta, faktur, deklaracji elementów dotyczących wartości celnej, ale nie mógł dokonać kontroli fizycznej towaru. Na podstawie kontroli tylko tych dokumentów nie znalazł podstaw do zmiany danych zawartych w zgłoszeniach celnych.
Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 20 października 2005r. sygn. akt C468/03 orzekł między innymi, że art. 78 rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zwany dalej WKC należy interpretować w ten sposób, że " po dopuszczeniu importowanego towaru do obrotu organa celne, do których wpłynął wniosek zgłaszającego o rewizję zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów, są zobowiązane, pod kontrolą sądową, albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, albo dokonać żadnej rewizji". Podzielając dokonaną przez ETS wykładnię cytowanego przepisu Sąd uznał, że wnioski Skarżącej o sprostowanie (rewizje) zgłoszeń celnych, w świetle poczynionych przez organ celny prawidłowych ustaleń faktycznych, winny były być decyzjami organu celnego oddalone (art.23 ust.2 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne). Organy pomimo werbalnej treści rozstrzygnięć decyzji w istocie nie uwzględniły wniosków strony o zmianę danych zawartych w zgłoszeniach.
Treść tych decyzji uznająca określone i naliczone należności celne przywozowe oraz podatkowe według zgłoszeń celnych za prawnie należne i jak decyzje organu II instancji utrzymujące je w mocy -sprowadza się w konkluzji do nieuwzględnienia wniosków. Są to rozstrzygnięcia sformułowane wadliwie, ale nie jest to wada istotna i nie ma wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone decyzje, jeżeli chodzi o ich skutek są prawidłowe.
Zarzuty poniesione w skargach odnośnie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej to jest art. 121 § l, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, jak i pozostałe zarzuty sprowadzające się do oceny poczynionych przez organ ustaleń są zdaniem Sądu nieuzasadnione.
W niniejszych sprawach organ wywiązał się z obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Wyjaśnił dlaczego pewnym dowodom nie dał wiary(wyniki badań gaczu za wnioskowane przez stronę), a na jakich dowodach oparł swoje ustalenia. Gromadząc materiał dowodowy organ celny nie pominął dowodów przedstawionych przez stronę postępowania i dokonał ich oceny. Nieuzasadniony jest też zarzut nieuwzględnienia przy ustalaniu stanu faktycznego przez organ dowodu z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego znak [...] z [...].10.2004r., albowiem podstawy faktycznej swojego rozstrzygnięcia celnego organ celny nie może zbudować na podstawie dowodów uzyskanych w innym postępowaniu, prowadzonym zarówno przez ten sam organ, jak i inny organ celny w odniesieniu do tego samego podatnika, lecz w innej sprawie (por. -A.Hanusz, Przegląd Sądowy 2004/10/12 artykuł nr Publikacji 44554).
Organ obowiązany był zgodnie z art.187 i 191 Ordynacji podatkowej przeanalizować każdy przeprowadzony dowód co też w niniejszej sprawie uczynił.
Zgodnie z art. 191 ordynacji podatkowej organ jest uprawniony do swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, granice swobodnej oceny dowodów nie zostały przekroczone. Organy celne są oczywiście obowiązane do przestrzegania zasady prawdy obiektywnej z art. 122 ordynacji podatkowej, ale zasada ta nakazuje organom uwzględniać zarówno okoliczności korzystne jak i nie korzystne dla strony (wyrok NSA I SA/Gd 1237/00 POP 2004/1/1) Twierdzenie skarżącego, że prowadzenie składu podatkowego uwiarygodnia dowód z badań gaczu przez Laboratorium w Trzebini jest całkowicie nieuprawnione w świetle powyższych wywodów Sądu i nie ma związku z ustalonym prawidłowo przez organ celny stanem faktycznym sprawy. Także twierdzenie, że na granicy nie można pobrać próbek i dokonać badań gaczu nie pozostaje w związku z meritum sprawy, albowiem gdyby spółka złożyła wniosek o pobranie próbek, czego przecież nie uczyniła, to obowiązkiem organu celnego byłoby ustalenie konkretnej procedury postępowania i przeprowadzenie stosownych badań zgodnie z obowiązującym wspólnotowym prawem celnym tj. art. 182 ust 3 rozporz. nr 2454/93 -wykonawczego do WKC (DZ. Urz. WE L 253 z 11.10.1993r. ze zm.) i zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 19.03.2004r. Prawo celne (Dz.U. nr 68 poz. 622).
Sąd na rozprawie na mocy art. 106 par.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), oddalił wnioski dowodowe skarżącego albowiem po pierwsze, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (por. wyr. NSA z dnia 25 lutego 2000r. I SA 428/99 LEX nr 55/767). Po drugie przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest możliwe jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki; jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Okoliczności te nie zachodzą. Wszystkie wątpliwości zostały wyjaśnione przez organy celne, a skarżący nie składał przed tymi organami tych wniosków dowodowych mimo zapewnienia mu takich uprawnień przez organy zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej Ponadto wnioskowany dowód z dokumentu w ocenie Sądu, miałby służyć do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi skarżący się nie zgadza, a Sąd nie może dokonywać ustaleń, które mogły by służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu spraw załatwionych zaskarżonymi decyzjami.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał że skargi kwestionujące dokonaną przez organy celne ocenę materiału dowodowego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż nie wykazały naruszenia przepisów art. 121, 122, 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (por. wyrok NSA z dnia 19.12.2000r. SA/Bk 1517/99).
Ponadto organy orzekające w niniejszych sprawach nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.