I SA/RZ 305/22

I SA/Rz 305/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Piotr Popek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1311/22 - Wyrok NSA z 2023-03-07
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1128
art. 30 ca i art. 30 h
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M.A. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 marca 2022 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.1032.2021.1.MM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, interpretacją indywidualną z 2 marca 2022 r., nr 0112-KDIL2-2.4011.1032.2021.1.MM, uznał za nieprawidłowe stanowisko M. A. – zwanej dalej skarżącą lub podatniczką, odnośnie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, określonej przez nią kategorii przychodów, w ramach daniny solidarnościowej.
Występując o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżąca przedstawiła opis stanu faktycznego, zgodnie z którym, jako osoba fizyczna, prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, pod firmą "M.". Wykonywanie tej działalności zostało wpisane do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu [...] stycznia 2013 r. Podatniczka zadeklarowała, że centrum interesów osobistych i życiowych ma w Polsce.
Głównym przedmiotem wykonywania działalności gospodarczej przez podatniczkę jest ta jest oznaczona kodem PKD 13.92.Z - produkcja gotowych wyrobów tekstylnych. Dodatkowymi kodami wykonywanej przez podatniczkę działalności gospodarczej są: 13.20.A, 13.20.D, 14.11.Z, 14.12.Z, 14.13.Z, 14.14.Z, 14.19.Z, 14.39.Z, 16.10.Z, 16.21.Z, 16.24.Z, 16.29.Z, 45.11.Z, 45.19.Z, 77.11.Z, 77.12.Z, 85.59.B.
Działalność gospodarcza skarżącej jest opodatkowana w formie podatku liniowego 19%. Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych skarżąca prowadzi dokumentację w formie księgi przychodów i rozchodów.
W roku 2020 podatniczka nie odprowadzała podatku od osiągniętego, w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, kwalifikowanego dochodu
z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w wysokości 5% podstawy opodatkowania.
Skarżąca zajmuje się projektowaniem i produkcją własnych wzorów przemysłowych i produktów użytkowych. Jej firma posiada dział zajmujący się projektowaniem i wdrażaniem produktów, które jeszcze na rynku nie funkcjonują lub wprowadza na rynek nieznane uprzednio innowacje w produktach już na rynku istniejących.
Produkty skarżącej nie posiadają rejestracji w Urzędzie Patentowym, co jednak, według skarżącej, nie zmienia faktu, że, korzystają one z prawa autorskiego jako jej własne i innowacyjne pomysły. Każdy produkt jest oznaczany metką z danymi firmy, jako autora pomysłu.
Skarżąca produkuje:
1) pasy do biegania z psem;
2) poduszki zapobiegające powstawaniu zmarszczek na dekolcie,
3) maski ochronne dla osób noszących okulary,
4) wielofunkcyjne nosidełka dla niemowląt.
Brak rejestracji produktów skarżąca wyjaśniła długością procedury rejestracyjnej oraz jej kosztami, co czyniłyby nieopłacalnym ekonomicznie wprowadzanie takich produktów do oferty. Skarżąca podała, że dochody, jakie osiąga z działalności innowacyjnej, stanowią 80% wszystkich dochodów.
Skarżąca podkreśliła, że iż poprzez wzór przemysłowy masek wielokrotnego użytku (minimum 150 prań), filtracja FFP2, dla osób noszących okulary, zrobiła 50% obrotu w 2020 roku.
Oprócz tego skarżąca nadmieniła, że z uwagi na okoliczności nie było możliwości ani czasu, aby opatentować ten konkretny produkt. Wystąpiła bowiem pandemia i brak było masek ochronnych w całej EU. Szpitale potrzebowały pilnie maseczek ochronnych i skarżąca produkowała je jak najszybciej. W ramach darowizny, aby pomóc w pandemii naszym szpitalom, oddała ona: około 3000 masek dla szpitala na ul. L.w [...], około 500 masek dla szpitala M.w [...] oraz kilkaset masek do Szpitala w [...].
W tym kontekście skarżąca zwróciła uwagę, że jeżeli czekałaby na patent, to zwiększyłoby to tylko możliwość wzrostu pandemii.
Na gruncie przedmiotowego opisu stanu faktycznego skarżąca sformułowała następującej treści pytanie: czy do sumy dochodów podlegających opodatkowaniu daniną solidarnościową (art. 30 h ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych) wlicza się dochody pochodzące ze sprzedaży produktów innowacyjnych stanowiących wzory przemysłowe (kwalifikowanych praw własności intelektualnej) nieopodatkowane zgodnie z art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?
Zdaniem skarżącej odpowiedź na to pytanie winna być negatywna, gdyż żaden z wymienionych przez nią przepisów (art. 30 ca i art. 30 h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) nie nakłada obowiązku opodatkowania dochodów ze sprzedaży produktów innowacyjnych, stanowiących wzory przemysłowe, tego rodzaju podatkiem, lecz wskazuje, co stanowi dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, a art. 30 h zawiera zamknięty katalog, w którym nie zostały wymienione dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
Według skarżącej osiąga ona dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, a to w związku z tym, że posiada dział badawczo-rozwojowy, który zajmuje się badaniem i wdrażaniem produktów innowacyjnych.
Skarżąca podkreśliła, że niektóre dochody nie wpływają na wysokość daniny solidarnościowej, a dotyczy to dochodów z działalności innowacyjnej, jako że art. 30 h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera zamknięty katalog dochodów podlegających daninie solidarnościowej. Kwalifikowane dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej nie są w tym katalogu uwzględnione.
Dodatkowo skarżąca zaznaczyła, że wytwarzane przez nią produkty innowacyjne mieszczą się w katalogu prawa ochronnego na wzór przemysłowy, pomimo braku zgłoszenia ich do opodatkowania, na podstawie art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nakłada obowiązku zgłoszenia dochodów do 5 % podatku, ze źródeł w nim wymienionych, a takiego zobowiązania nie nakłada art. 30 h omawianej ustawy.
Z tego względu, według skarżącej, dochody przedsiębiorcy mogą pochodzić z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, pomimo ich niezgłoszenia do 5 % stawki podatku i równocześnie mogą być wyłączone z podstaw obliczania daniny solidarnościowej.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.
Organ przyznał, że przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej, w sumie dochodów podlegających opodatkowaniu tego rodzaju daniną, nie uwzględnia się dochodów opodatkowanych zgodnie z art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ dochody te nie zostały wymienione w art. 30 h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Działalność skarżącej jest opodatkowana w formie liniowej i w roku 2020 nie odprowadzała ona podatku od dochodu kwalifikowanego z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, osiągniętego w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej, w wysokości 5 % podstawy opodatkowania. Tak więc z uwagi na to, że skarżąca nie skorzystała z preferencyjnej stawki opodatkowania uzyskiwanych dochodów, na podstawie art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód osiągnięty przez nią z prowadzenia działalności gospodarczej, będzie stanowić podstawę obliczenia daniny solidarnościowej.
Wnosząc skargę na indywidualną interpretację z 2 marca 2022 r. skarżąca wystąpiła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Zaskarżonej interpretacji zarzuciła:
1) art. 14 d § 1 w z. z art. 12 § 6 pkt 1 w zw. z art. 14 o § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., zwanej dalej Ordynacją) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dniem otrzymania wniosku o interpretację, jest dzień doręczenia wniosku, a nie dzień jego nadania go w placówce operatora wyznaczonego (co jest równoznaczne ze złożeniem pisma w urzędzie), co doprowadziło do wydania negatywnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, po upływie 3 miesięcy, a brak wydania interpretacji w tym terminie winien prowadzić do uznania prawidłowości stanowiska wnioskodawcy,
2) naruszenie art. 30 h oraz art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak zgłoszenia dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej do opodatkowania stawką 5 %, podatku dochodowego, oraz brak formalnej rejestracji (produktów) powoduje, że pomimo tego, iż są to dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, to wlicza się je do podstawy ustalenia/powstania obowiązku zapłaty podatku solidarnościowego,
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ przekroczył trzymiesięczny termin przewidziany na wydanie interpretacji. Swój wniosek złożyła bowiem 1 grudnia 2021 r., wobec czego termin upływał 2 marca 2022 r.
W kwestiach merytorycznych podatniczka powtórzyła, że żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nakłada obowiązku formalnej rejestracji wzoru przemysłowego jak i zgłaszania produktów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
Skarżąca zwróciła uwagę, że niezgłoszenie dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej do niższej stawki podatku i płacenie wyższego podatku (19 %), jest przez Skarb Państwa karane niemożnością niezaliczenia tych dochodów do podstawy ustalenia podatku solidarnościowego. Tymczasem możliwość opodatkowania tego rodzaju dochodów stawką 5 %, jest formą dobrowolnego skorzystania z niższej stawki podatkowej i nie wpływa na możliwość odliczenia dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej od podstawy dochodu do ustalenia powstania obowiązku zapłaty podatku solidarnościowego.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z dnia 22 kwietnia 2022 r. organ wyjaśnił, że w treści interpretacji doszło do oczywistej omyłki, w odniesieniu do daty złożenia wniosku o jej wydanie. Wniosek ten został złożony 1 grudnia 2021 r, a nie jak błędnie podano 3 grudnia tego roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżąca sformułowała dwa zarzuty, spośród których pierwszy dotyczy naruszenia przepisów prawa formalnego, drugi zaś regulacji materialnoprawnych. Sąd przedmiotowymi zarzutami jest związany, zgodnie z art. 57 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), co determinuje zakres przedmiotowy sprawowanej przez niego kontroli.
Dokonując oceny zasadności podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd stwierdził, że żaden z nich nie zasługuje na uwzględnienie.
Jeżeli chodzi o pierwszy z zarzutów, dotyczący uchybienia, art. 14 d § 1 w zw. z art. 12 § 6 pkt 1 i w zw. z art. 14 o Ordynacji, to w tym zakresie podatniczka wyraziła pogląd, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie mógł uznać jej stanowiska, odnośnie sformułowanego we wniosku pytania, za nieprawidłowe, co wynika z tego, że taka kompetencja przysługuje mu wyłącznie w terminie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku o wydanie interpretacji, o czym stanowi, jej zdaniem, art. 14 d Ordynacji.
Odnosząc się do tych stwierdzeń skarżącej, na wstępie należy stwierdzić, że nie sposób zgodzić się z jej stwierdzeniem, że w sprawie doszło do "milczącego wydania interpretacji", zgodnie z art. 14 o § 1 Ordynacji w zw. z art. 14 d § 1 tej ustawy. Zaskarżona interpretacja została bowiem wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przewidzianym na to terminie 3 miesięcy, liczonym od wpłynięcia do niego wniosku. W tym wypadku podkreślić należy, że skarżąca nie ma racji, iż omawiany termin należało liczyć od nadania przez nią zawierającej wniosek przesyłki w placówce pocztowej, zgodnie z art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy dotyczące postępowania prowadzącego do wydania interpretacji zawierają w tym względzie autonomiczną regulację, odrębną od tej, która określa zasady liczenia terminów w innych postępowaniach unormowanych Ordynacją, w tym między innymi postępowaniu podatkowym. Poza tym, w przypadku terminu z art. 14 d § 1 Ordynacji, mamy do czynienia z terminem wyznaczonym dla organu, a nie dla stron postępowania, co również nie pozwala do utożsamiania ze sobą tych dwóch, rodzajowo odmiennych terminów.
Zgodnie z art. 14 d § 1 zd. 1 Ordynacji interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Przepis ten wyraźnie stanowi, że termin do wydania interpretacji liczyć należy od dnia otrzymania wniosku przez organ właściwy do jej wydania. Z tego punktu widzenia bez znaczenia jest więc to w jakim dniu wniosek o wydanie interpretacji został nadany w placówce pocztowej (w okolicznościach przedmiotowej sprawy miało to miejsce 1 grudnia 2021 r.).
Wniosek skarżącej o wydanie interpretacji trafił do organu – Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 2 grudnia 2021 r., natomiast interpretacja została wydana 2 marca 2022 r., tj. w ostatnim dniu przewidzianym na jej wydanie. W związku z tym nie sposób jest mówić o milczącym wydaniu interpretacji, o którym to traktuje art. 14 o § 1 Ordynacji.
W kwestii upływu trzymiesięcznego terminu, określonego w art. 14 d § 1 Ordynacji stwierdzić także należy, że ustawodawca w tym wypadku mówi o wydaniu interpretacji. Wykładnia tego przepisu, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, prowadzi w tym wypadku do jednoznacznego wniosku, iż nie można odnosić go do daty doręczenia interpretacji wnioskodawcy.
Wobec powyższego zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 14 d § 1 w z. z art. 12 § 6 pkt 1 w zw. z art. 14 o § 2 Ordynacji uznać należy za niezasadny.
Na uwzględnienie nie zasługuje również drugi z podniesionych przez skarżącą zarzutów, dotyczący uchybienia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej regulacjom prawa materialnego, tj. art. art. 30 h oraz art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej kwestii podkreślić należy, co zresztą jest bezsporne pomiędzy stronami, że podstawa obliczenia daniny solidarnościowej została wyczerpująco określona w art. 30 h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przepisie tym enumeratywnie wskazano bowiem kategorie dochodów, których suma jest uwzględniana przy obliczaniu daniny solidarnościowej.
Wykładnia gramatyczna art. 30 h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie pozostawia wątpliwości, że do wyliczenia daniny solidarnościowej (w ramach podstawy jej wyliczenia) nie są brane dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa w art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ta kategoria dochodów nie została wymieniona bowiem w art. 30 h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przepis art. 30 ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sposób jednoznaczny i kategoryczny określa, co należy rozumieć poprzez kwalifikowane prawa własności intelektualnej. W pkt od 1-8 wyliczone zostały poszczególne kategorie praw ochronnych, podlegające ochronie prawnej, na podstawie odrębnych przepisów. Obejmują one między innymi prawa z kategorii wzorów przemysłowych, a więc te prawa, które są właściwe dla wytwarzanych przez skarżącą produktów i wzorów.
W analizowanym przepisie art. 30 ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest mowa o sformalizowanych prawach ochronnych, które uzyskały taki status, w odpowiednim trybie, przewidzianym określonymi regulacjami rangi ustawowej. W odniesieniu do wzorów przemysłowych ustawodawca posługuje się bowiem określeniem "prawo z rejestracji wzoru przemysłowego". Brzmienie przepisu art. 30 ca ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sposób jasny i jednoznaczny wskazuje więc na sam fakt rejestracji, jako istotny czynnik, warunkujący objęcie określonej kategorii przychodów opodatkowaniem według preferencyjnej stawki wynoszącej 5 % (art. 30 ca ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Skarżąca tymczasem, podnosząc naruszenie przez organ art. art. 30 h oraz art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdza, że na potrzeby określenia podstawy wyliczenia daniny solidarnościowej, za prawa odpowiadające tym z art. 30 ca ust. 2 tej ustawy, uznać należy także te ich rodzaje, które formalnie takiego statusu (rejestracji) nie uzyskały. Innymi słowy, według skarżącej, za dochody niepodlegające zaliczeniu do kategorii tych, w oparciu o które wyliczana winna być danina solidarnościowa, powinny być uznane także te, uzyskiwane przez nią z produktów użytkowych i własnych wzorów, które choć faktycznie związane są z wzorami przemysłowymi, to formalnie nie posiadają takich cech. Zdaniem skarżącej, pomimo tego, że jej wzory nie posiadają statusu wzorów przemysłowych, to wykazują odpowiadające im właściwości.
Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż jak to już wyżej stwierdzono, do podstawy wyliczenia daniny uwzględnia się dochody z określonej kategorii przychodów, między innymi te pochodzące z działalności opodatkowanej zgodnie z art. 30 c ustawy, tj. podatkiem liniowym. Taki charakter mają przychody skarżącej, do której odnosi się jej pytanie. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do wyłączania ich z tego zakresu, z uwagi na właściwości konkretnych produktów czy też wytwarzanych wzorów.
W tym miejscu należy dodać jedynie, że w omawianym wypadku sam fakt dokonania formalnej rejestracji tych wzorów czy produktów, jest niezbędny z punktu widzenia skorzystania przez podatnika z preferencyjnej stawki opodatkowania, o której mowa w art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca tymczasem takiej rejestracji nie dokonała. Nie może więc opodatkować w omawiany sposób swoich produktów i wzorów. W konsekwencji więc brak jest podstaw do wyłączenia osiągniętego z tego źródła dochodów z podstawy wymierzenia daniny solidarnościowej.
Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą kwestii związanych z tym, że prawo do skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania przychodów, zgodnie z art. 30 ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika, stwierdzić należy, że cały przepis art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter bezwzględnie obowiązujący i ustawodawca w tym wypadku nie przewidział pozostawienia podatnikom możliwości opcjonalnego skorzystania z przewidzianych jego zakresem rozwiązań. Jak to wyżej zaznaczono, rozwiązania te dotyczą praw ochronnych, które zostały zarejestrowane. Skoro jednak strona nie uzyskała przedmiotowej rejestracji to brak jest podstaw do rozważania zastosowania wynikających z tej regulacji rozwiązań.
Wybór podatnika, w zakresie możliwości skorzystania z opcji przewidzianej art. 30 ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może mieć miejsce na poziomie rejestracji produktu, znaku czy wzoru. Na późniejszym etapie brak jest zaś możliwości skorzystania z tej opcji.
Tak więc nieskorzystanie opisanych wyżej możliwość rejestracji wzoru, pomimo jego konkretnych cech, odpowiadających zarejestrowanym wzorom przemysłowym, nie ma wpływu na sposób wykładni art. 30 h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który dotyczy określonej kategorii daniny publicznej, zdefiniowanej przedmiotowo, w powiązaniu z konkretnymi kategoriami dochodów.
W tej sytuacji podnoszone przez skarżącą obiekcje, względem uregulowania daniny solidarnościowej, jej konstrukcji i właściwości, pozostają postulatami adresowanymi do ustawodawcy, dotyczącymi modyfikacji przedmiotowych regulacji. Argumenty tego rodzaju pozostają zaś bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego aktu.
Podobnie ocenić należy podnoszone przez skarżącą okoliczności, związane z niedokonaniem rejestracji wytwarzanych przez nią wzorów, dyktowanym względami ekonomicznymi, jak również fakty odnoszące się do przekazywania maseczek podmiotom leczniczym. Przedmiotowe motywy czy pobudki, związane z przeciwdziałaniem skutkom pandemii, choć niewątpliwie zasługują na uznanie, nie mogą stanowić podstawy zakwestionowania zaskarżonej interpretacji, jako że nie są związane w jakikolwiek sposób z kwestiami dotyczącymi wykładni, przytoczonych powyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy zastosowaniem odkodowanych z nich norm.
Mając na uwadze powyższe Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia podniesionych przez skarżącą zarzutów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.