I SA/Rz 294/20

I SA/Rz 294/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-08-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jacek Surmacz /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Szaro
Piotr Popek
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1776/20 - Wyrok NSA z 2024-02-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1221
art. 86 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Fundacji "A." z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2017 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania Fundacji A. ( dalej: Fundacja bądź Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2019r. nr [...] w sprawie określenia w podatku VAT kwoty zwrotu różnicy podatku w wysokości 72 536 zł. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 15 536 zł.
W toku przeprowadzonej wobec Skarżącej kontroli podatkowej obejmującej zasadność zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. wykazanej przez Fundację, stwierdzono że w kontrolowanym okresie Fundacja ponosiła m.in. wydatki związane z zawarciem ze Skarbem Państwa - Ministrem Zdrowia, umowy na realizację zadania z zakresu zdrowia publicznego - promocji karmienia piersią. Materiały promocyjne, przygotowane w ramach realizacji tego zadania, zostały nieodpłatnie rozesłane do placówek służby zdrowia: szpitali i zakładów opieki zdrowotnej, a następnie nieodpłatnie rozpowszechniane w trakcie wizyt w gabinetach, podczas udzielania porad, w przyszpitalnych szkołach rodzenia. Faktury VAT na łączną kwotę 225.928,46 zł netto, VAT 51.963,54 zł dokumentujące przedmiotowe wydatki Fundacja rozliczyła w grudniu 2017 r., w konsekwencji deklarując kwotę do zwrotu w wysokości 124.500 zł.
Organ I instancji, stosując art. 193 § 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ) - zwanej dalej OP., nie uznał za dowód ewidencji nabyć VAT prowadzonej przez Fundację, gdyż zdaniem organu, zaewidencjonowany i odliczony podatek naliczony nie dotyczył wydatków związanych ze sprzedażą opodatkowaną tj. nie spełniał dyspozycji z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2017 r. , poz. 1221 ze zm.)- zwanej dalej ustawą o VAT.
W ocenie organu podatkowego Fundacja dokonała jednorazowej kampanii w zakresie promocji karmienia piersią, nie osiągając z tego tytułu sprzedaży opodatkowanej, a z uwagi na jednorazowy charakter projektu i jego zakończenie, sprzedaż opodatkowana z tego tytułu nie będzie realizowana również w przyszłości. Organ stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie doszło do dostawy towarów, gdyż przekazywane materiały nie miały znaczenia konsumpcyjnego (nie są towarami) - z tego powodu w sprawie nie znajduje zastosowania art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Przekazywane ulotki nie stanowią także próbek i prezentów małej wartości, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, gdyż Fundacja zrealizowała politykę zdrowotną państwa w zakresie zalet karmienia piersią, a nie własną strategię marketingową.
W konsekwencji opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr: [...] określono kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 72 536 zł. oraz ustalono kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 15 589 zł.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego t.j:
- art. 86 ust 1 i 2 pkt. 1 lit. a, art. 87 ust 1, art. 7 ust. 4 ustawy o VAT - poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, że Skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami na realizację opisanej kampanii,
- art. 2 pkt 6 ustawy o VAT - poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej przepisu oraz uznanie, że przedmiotowe materiały informacyjne i broszury nie stanowią towarów w rozumieniu powyższej ustawy,
oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 120, art 121 §1, art: 122, art, 180 §1, art. 187 §1, art. 188, art. 191 Op. poprzez dokonanie wadliwej oceny niekompletnie zebranego materiału dowodowego, będącego podstawą dokonanych ustaleń faktycznych,
- art. 193 § 1,2 Op. poprzez uznanie że księgi podatkowe były prowadzone w sposób nierzetelny, a dokonane w nich zapisy nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego,
- art 193 § 4, 6 Op. poprzez nie uznanie za dowód ewidencji zakupów, w części zaewidencjonowania podatku naliczonego jako podlegającego odliczeniu.
W uzasadnieniu odwołania zwrócono uwagę na zasadę neutralności podatku od towarów i usług oraz na zasadę powszechności opodatkowania, stwierdzając że pomiędzy nabyciem, a sprzedażą opodatkowaną istniał związek pośredni wyrażający się we wpływie na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa. W wydanych materiałach informacyjnych pojawiło się bowiem logo Fundacji, które w sposób pośredni ma związek z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Fundację. Poniesione więc koszty na kampanię marketingową reklamującą logo Fundacji mogą mieć również wpływ na czynności opodatkowane Fundacji w przyszłości.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy zwrócił uwagę na zapisy umowy na realizację zadania z zakresu zdrowia publicznego w obszarze promocji karmienia piersią, zgodnie z którymi zabronione było sfinansowanie kosztów podatku VAT z przekazanych środków, a następnie odzyskanie tego podatku ze środków budżetu państwa, w oparciu o ustawę o podatku od towarów i usług. W tym zakresie Skarżąca złożyła oświadczenie o kwalifikowalności podatku VAT ( załącznik nr 2 do umowy) stwierdzając, że realizując opisane zadanie może odzyskać poniesiony koszt podatku. Ze szczegółowego zakresu rzeczowego i finansowego zadania wraz z harmonogramem wynika, że łączny koszt zadań objętych projektem wyniósł 403.650,00 zł. i kwota ta została rozliczona w całości w ramach zrealizowanego projektu. Skarżąca, ponosząc wydatki na realizację zadania, uznawała je za koszty kwalifikowalne przy rozliczaniu projektu jedynie w kwocie netto każdej z zaewidencjonowanych faktur, stwierdzając – zgodnie ze złożonym oświadczeniem – że kwoty podatku mogą zostać odzyskane z budżetu państwa poprzez rozliczenie ich na zasadach wynikających z ustawy o VAT.
W ocenie organu odwoławczego, Fundacja tj. podmiot, który może prowadzić działalność gospodarczą, która jednakże nie może być wyłącznym jej zadaniem i celem działalności ma prawo – na zasadach ogólnych - pomniejszyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W przedmiotowej sprawie Fundacja, realizując zadanie z zakresu zdrowia publicznego wynikające z analizowanej umowy zawartej z Ministrem Zdrowia, występowała nie jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, ale jako podmiot realizujący wyłącznie działalność statutową, wykonując zadanie w ramach działalności nieodpłatnej, zgodnie z celami statutowymi.
W ocenie organu przekonuje o tym fakt, że umowa na realizację projektu została zawarta na podstawie ustawy o zdrowiu publicznym oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Narodowego Programu Zdrowia (NPZ) na lata 2016-2020, zgodnie z którym strategicznym celem NPZ jest wydłużenie życia w zdrowiu, poprawa zdrowia i związanej z nim jakości życia ludności oraz zmniejszenie nierówności społecznych w zdrowiu. Środkiem zaś do realizacji tego celu są działania informacyjne i edukacyjne, promocja karmienia piersią oraz upowszechnianie w społeczeństwie wiedzy o zaletach karmienia piersią. Przedmiot umowy zawartej między Fundacją a Ministrem Zdrowia koresponduje zatem z treścią statutu Fundacji oraz promowanymi przez nią publicznie ideami.
Tym samym, w ocenie organu, zadanie zrealizowane przez Fundację należy utożsamić z przeprowadzeniem kampanii społecznej, nie zaś z realizowaniem działalności gospodarczej Fundacji, która zachęcając do wzięcia udziału w programie promocji karmienia piersią nie występowała w charakterze przedsiębiorcy świadczącego usługi w warunkach wolnorynkowych, nie realizowała przedsięwzięcia gospodarczego w sferze obrotu prywatnoprawnego i nie świadczyła na rzecz potencjalnych odbiorców materiałów informacyjnych odpłatnych usług przy wykorzystaniu jakichkolwiek dóbr, za które miałaby otrzymywać ekwiwalentne wynagrodzenie.
W ocenie organu odwoławczego w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie można doszukać się po stronie Fundacji żadnych działań o charakterze komercyjnym, gdyż realizacja omawianego projektu nie stanowiła przedsięwzięcia o charakterze zarobkowym. Organ zauważył też, że w celu realizacji omawianej umowy, Fundacja nie wykonała dodatkowo jakichkolwiek czynności "pomocniczych" podlegających opodatkowaniu, niezbędnych czy pozostających w związku z wykonaniem zadania statutowego, a generujących podatek należny (z tytułu wykonania omawianej umowy Fundacja nie wystawiła faktur VAT), podczas gdy przy wykonywaniu innych umów podobnego rodzaju, zdarzało się, że Skarżąca kwalifikowała czynności dokonywane na rzecz realizacji projektu jako czynności dokonane w ramach działalności gospodarczej, dokumentując je fakturami VAT. Uzasadnia to zadaniem organu wniosek, że Fundacja odróżniała czynności dokonywane w ramach działalności statutowej od dokonywanych w ramach działalności gospodarczej.
W związku z powyższym organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, odrzucając jednocześnie argumenty Fundacji o związku poniesionych przez nią wydatków z działalnością gospodarczą Fundacji z uwagi na postulowane przez Skarżącą : - poniesienie tzw. kosztów ogólnych działalności w postaci wydatków na marketing i promocję marki; - występowanie nieodpłatnego przekazania towarów, traktowanego na równi z dostawą towarów, podlegającą opodatkowaniu VAT poprzez wydawanie materiałów reklamowych, które spełnią definicję prezentu o małej wartości.
W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylnie w całości, Skarżąca podtrzymała zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 87 ust. 1, art. 7 ust. 4, art. 2 pkt 6 ustawy o VAT oraz naruszenia, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania tj.: art. 120, art 121 §1, art: 122, art, 180 §1, art. 187 §1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1,2,4,6 Op., podkreślając w treści uzasadnienia zasadę neutralności podatku VAT oraz prawo podatnika do odliczenia podatku VAT w sytuacji zaistnienia związku pomiędzy tym wydatkiem a działalnością opodatkowaną podatnika, który nie musi mieć charakteru bezpośredniego, ale może wyrażać się pośrednim wpływie na przyszłą działalność podatnika.
W ocenie Skarżącej taki pośredni związek zachodzi w przedmiotowej sprawie, gdyż poprzez wydanie broszur informacyjnych zawierających logo Fundacji, Skarżąca miała szansę poszerzyć zakres odbiorców sprzedawanych następnie towarów czy świadczonych usług. Jest to zatem typowa sytuacja w której nabywane towaru są związane pośrednio z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Skarżącą. W ocenie Skarżącej, już sam fakt zamieszczenia na materiałach informacyjnych plakatach i broszurach logo fundacji świadczy o tym, że zamiarem Fundacji była promocja własna oraz szeroko rozumiany marketing. Działania te miały na celu nie tylko pozyskanie darczyńców oraz realizację celów statutowych Fundacji, ale również budowanie marki Fundacji czyli promocji wizerunku Fundacji, który jest przedmiotem prowadzonej sprzedaży w ramach działalności gospodarczej.
Skarżąca zwróciła uwaga na fakt, że źródło finansowania wydatku - tutaj dotacja Skarbu Państwa, nie powinno mieć znaczenia dla późniejszej kwalifikacji tego wydatku na gruncie prawa podatkowego, upatrując naruszenie przepisów prawa w dokonanej przez organy podatkowej zbyt szczegółowej analizie zapisów umowy o realizowanie projektu, które to zapisy mogą w ocenie Skarżącej stanowić punkt wyjścia dla oceny stanowisk stron umowy w ewentualnym sporze, nie mogą zaś rzutować na prawno- podatkową ocenę poniesionych przez Skarżącą wydatków na realizację projektu.
Odniosła się również do kwestii uznania materiałów promocyjnych za towary, których dostawa co do zasady podlega opodatkowaniu, chyba że można uznać je za prezenty małej wartości, w której to sytuacji podatnik rozprowadzający materiały nie ma obowiązku odprowadzenia podatku obrotowego, zachowuje natomiast prawo do odliczenia podatku naliczonego. W ocenie Skarżącej elementem decydującym o uznaniu rzeczy za towar jest jej wartość materialna, która ujawnia się w cenie wyprodukowania. Fakt nieodpłatnego rozprowadzania broszur na kolejnym etapie obrotu – w celach informacyjnych czy marketingowych - nie niweluje natomiast pierwotnego charakteru towaru, którego nieodpłatne przekazanie w celu reklamowym czy marketingowym związanym z realizowaną działalnością, nie wymaga opodatkowania, daje natomiast prawo do odliczenia podatku naliczonego.
W ocenie Skarżącej, przysługuje jej prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z realizacją kampanii społecznej.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną przez Skarżącego podstawą prawną, rozstrzyga w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 1267 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Wyjątek przewidziany w ostatnio powołanym przepisie – z uwagi na przedmiot zaskarżenia w sprawie – nie ma zastosowania.
W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.,
zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego lub chociażby mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tak zakreślonych granicach kontroli, wniesiona skarga okazała się bezskuteczna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa.
Sąd po rozpoznaniu sprawy doszedł do przekonania, że organy podatkowe zajęły prawidłowe stanowisko we wszystkich spornych kwestiach dotyczących prawa Skarżącej do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją kampanii promującej karmienie piersią.
Sporne w niniejszej sprawie jest, czy w związku z realizacją zadania z zakresu zdrowia publicznego w ramach Narodowego Programu Zdrowia pod nazwą Promocja karmienia piersią, Fundacji przysługuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących wydatki poniesione na wykonanie tego zadania.
Organy obu instancji odmawiają Fundacji prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki poniesione na zrealizowanie zadania w oparciu o art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT stwierdzając, że wydatki te nie były i nie będą związane ze sprzedażą opodatkowaną Fundacji, gdyż Fundacja dokonała jednorazowej kampanii w zakresie promocji karmienia piersią, nie osiągając z tego tytułu sprzedaży opodatkowanej, a z uwagi na jednorazowy charakter projektu i jego zakończenie, sprzedaż opodatkowana z tego tytułu nie będzie realizowana również w przyszłości.
Zdaniem Skarżącej, poniosła ona wydatki mające pośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, wyrażający się w promocji marki i logo Fundacji tj. wydatki na marketing, mające wpływ na przyszłą działalność gospodarczą Fundacji, a poprzez nieodpłatną dystrybucję towarów stanowiących materiały reklamowe - będące prezentami o małej wartości, zachowała prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Rację w przedmiotowym sporze należy przyznać organom.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy mają prawo do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przesadzającym zatem kryterium jest związek poniesionych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Fundacja zawarła umowę na realizację projektu na podstawie ustawy o zdrowiu publicznym oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Narodowego Programu Zdrowia (NPZ) na lata 2016-2020, wpisując swoje działanie w zakres strategicznych celów tego programu, którymi są wydłużenie życia w zdrowiu, poprawa zdrowia i związanej z nim jakości życia ludności oraz zmniejszenie nierówności społecznych w zdrowiu oraz przejmując środki przewidziane do realizacji tego celu, takie jak: działania informacyjne i edukacyjne, promocja karmienia piersią oraz upowszechnianie w społeczeństwie wiedzy o zaletach karmienia piersią. Przedmiot tej umowy koresponduje zatem z treścią statutu Fundacji oraz promowanymi przez nie ideami. Fundacji powierzone zostało przeprowadzenie działań edukacyjnych, stanowiących element całościowej strategii Państwa w zakresie zdrowia. Zadanie to zrealizowała finansując wydatki z dotacji celowej, a przekazanie materiałów do grupy docelowej odbyło się poprzez lekarzy itp., którzy rozdali je nieodpłatnie zainteresowanym pacjentkom, upowszechniając w ten sposób w społeczeństwie wiedzę o zaletach karmienia piersią. Bezspornie w wyniku działań Fundacji nastąpiło podniesienie świadomości społeczeństwa w zakresie wyznaczonym treścią umowy zawartej z Ministrem Zdrowia. Niewątpliwie zatem zwarta umowa ma związek ze statutową działalnością Fundacji i promowanymi przez nią ideami.
Ze stanu faktycznego sprawy nie wynika jednak, aby realizacja opisanego zadania miała związek z działalnością gospodarczą Fundacji.
O ile bowiem Fundacja ma, co do zasady, możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, to niewątpliwie nie jest to działalność zasadnicza takiego podmiotu. Dlatego też w każdym konkretnym przypadku należy rozważyć, czy zrealizowane działanie należy do spektrum działań statutowych Fundacji, czy jednak cechy charakterystyczne dla profesjonalnej, zawodowej i nakierowanej na zysk działalności handlowców, producentów czy usługodawców przemawiają za przyporządkowaniem jej do działalności gospodarczej.
Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy należy uznać, że działania Skarżącej dotyczące realizacji projektu w zakresie promocji karmienia naturalnego, miały na celu realizowanie zadań statutowych Fundacji, wpisujących się w strategię Narodowego Programu Zdrowia. Z tego względu wydatków poniesionych na realizację projektu nie można uznać za wydatki związane z działalnością
gospodarczą Fundacji. Wydatki te nie były bowiem dedykowane w celach gospodarczych ( w tym również sugerowanemu promowaniu marki własnej samej Fundacji,) ale miały na celu wyłącznie realizację zadań społecznych.
Nie bez znaczenia jest również - uwypuklony przez organ odwoławczy - stosunek wartości zrealizowanego projektu do rozmiaru działalności gospodarczej prowadzonej w tym czasie przez Skarżącą. Wartość zrealizowanego projektu przekroczyła kwotę 400 tys. zł., podczas gdy wartość sprzedaży opodatkowanej Fundacji w grudniu 2017 r. kształtowała się na poziomie 10 tys. a w miesiącach od stycznia do czerwca 2018 r. na poziomie: 0 zł, 179 zł , 7.799 zł, (-35 zł), 95 zł, 0 zł. Z uwagi na fundamentalne różnice w podanych wartościach, nie sposób uwzględnić argumentu Skarżącej o realizowaniu przez Fundację celów marketingowych nakierowanych na rozwój działalności gospodarczej i zwiększenie sprzedaży opodatkowanej.
W ocenie Sądu, organy podatkowe słusznie uznały, że Fundacja realizowała wyłącznie statutowe cele społeczne, a wydatki poniesione w ramach zrealizowanego projektu nie pozostają nawet w pośrednim związku z działalnością gospodarczą Fundacji, która zarówno z założenia, jak i wykazanej wielkości sprzedaży pozostaje działalnością marginalną w stosunku do całokształtu działalności Fundacji.
Na marginesie rozważań należy podkreślić, że podniesione w sprawie argumenty Skarżącej o wpływie logo Fundacji umieszczonego na materiałach promujących karmienie piersią, wręczanych beneficjentom programu prozdrowotnego, na przyszłą działalność gospodarczą - w realiach lokalnych mogą zasługiwać na aprobatę, jeśli chodzi o pozytywny wpływ na działalność gospodarczą innego podmiotu prawnego, prowadzącego szeroko zakrojoną działalność gospodarczą w regionie, a korzystającego z logo powszechnie utożsamianym z logo Fundacji. O ile bowiem argumenty Skarżącej o działalności społecznej wspierającej działalność biznesową, o budowaniu w społeczeństwie pozytywnego wizerunku marki znajdują logiczne uzasadnienie, jeśli chodzi o szeroki aspekt budowania powszechnej świadomości marki u lokalnych odbiorców usług medycznych, w przypadku podmiotów faktycznie prowadzących działalność gospodarczą w szerokim zakresie, to nie zasługują na aprobatę, jeśli chodzi o kwestię rozliczeń podatkowych Skarżącej, której główna i zasadnicza działalność ukierunkowana jest na realizację celów statutowych, nie zaś na prowadzenie szeroko zakrojonej działalności gospodarczej i której działalność gospodarcza ma charakter marginalny. Wobec tego zaprezentowany w treści skargi, aprobowany w orzecznictwie, pogląd o możliwości uznania wydatków na cele społeczne za pośrednio związane z prowadzoną przez podmiot działalnością biznesową, nie dotyczy sytuacji faktycznej w przedmiotowej sprawie.
Odnosząc się do argumentów skargi podkreślić należy także, że postulowane zwiększenie rozpoznawalności marki Fundacji, w celu pozyskania większej ilości darczyńców trudno uznać za działanie ze spektrum działalności gospodarczej. Pozyskiwanie bowiem przez Fundację źródeł finansowania w postaci darowizn - choć niewątpliwie ma wymiar finansowy i może determinować zakres działalności fundacji, a nawet decydować o jej istnieniu - należy raczej do sfery działań statutowych aniżeli gospodarczych.
Sąd nie podziela również argumentów skargi dotyczących nieprawidłowego – zbyt szerokiego zdaniem Skarżącego – analizowania przez organy podatkowe zapisów umowy na realizację projektu. Biorąc pod uwagę konieczność przesądzenia o charakterze zrealizowanych przez Fundację działań, niezbędnym było bowiem przeanalizowanie zapisów umowy i zidentyfikowanie form działania oraz przyjętych celów. Postępowanie organów w tym zakresie nie nosi znamion dowolności.
Za bezzasadne uznać należy również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2 pkt 6 ustawy o VAT. Skoro bowiem ustalono, że Fundacja przy wykonywaniu opisywanego zadania, mającego na celu promocję karmienia naturalnego, nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów i usług związanych z dystrybucją tych towarów, tj. nie działała w charakterze podatnika VAT, to tym samym przekazanie materiałów informacyjnych przez lekarzy czy też rozwieszenie plakatów nie wypełnia dyspozycji art. 7 ustawy o VAT, w tym przekazania "prezentów małej wartości". Bezprzedmiotowe są zatem rozważania w kwestii ustalenia, czy materiały informacyjne spełniają przesłanki uznania ich za towar.
Wobec powyższego, sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.